Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016





Γιαννάκης ο .... αύριος

…… Ο Γιαννάκης  ήταν μια από τις cult φυσιογνωμίες του παλαιού Πειραιά. Τον θυμάμαι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στα παλιατζίδικα . Δεν τον έχω δει εδώ και αρκετά χρόνια, κάποιες, σπάνιες φορές παλαιότερα, αναρωτιόμουν άραγε τι να γινόταν.                            
 Ο Γιαννάκης δεν είχε μεγαλώσει ποτέ αρκετά ώστε να γίνει ….. Γιάννης. Είχε μείνει, νοητικά, στην ηλικία των 7-8 ετών περίπου. Βιολογικά πρέπει να ήταν γύρω στα 20 ,τον είδα για πρώτη φορά όταν εγώ ξεκινούσα την ένδοξη καριέρα μου στην πλατεία Ιπποδαμείας , δηλαδή όταν ήμουν γύρω στα 16, αλλά δεν μπορούσα να πω με σιγουριά αυτός πόσο ήταν. Θα μπορούσε να είναι και λιγότερο ή περισσότερο μεγάλος από τα 20 . Ήταν ήσυχος και φιλικός με όλους, εμπιστευόταν τους μεγάλους απόλυτα και σ’ αυτούς παραπονιόταν όταν τον κοροϊδεύουν τα παιδιά. Γύριζε όλο τον Πειραιά, με τα πόδια, και πάντα ζήταγε λίγα χρήματα από τους καθήμενους στα καφενεία , στα ψαράδικα της αγοράς , στην Τρούμπα και κυρίως σε μας στα παλιατζίδικα. Ο Γιαννάκης, το μόνο που ήθελε , ήταν να του μιλάς ευγενικά, να μην τον κοροϊδεύεις και αν ήταν δυνατόν να μην του αρνείσαι τις ελάχιστες πενταροδεκάρες που σου ζητούσε.        
Εδώ όμως πρέπει να  αφηγηθώ το πιο σημαντικό πράγμα που μου έχει μείνει από τότε . Η λέξη που μπορούσες να έλεγες στο Γιαννάκη και να τον στεναχωρούσες ήταν το ΟΧΙ. Ο Γιαννάκης δεν ήθελε το ΟΧΙ. Δεν απαιτούσε πιεστικά να του δώσεις χρήματα, ούτε σου γινόταν κολλιτσίδα για ένα τσιγάρο. Μπορούσες να αρνηθείς να του αγοράσεις  την τυρόπιτα ή το κουλούρι  που σου ζητούσε , αρκεί να μην του έλεγες …. ΟΧΙ. Ο Γιαννάκης έφευγε χαμογελαστός  αν του έλεγες ΑΥΡΙΟ. Το αύριο το καταλάβαινε, το αποδεχόταν και το περίμενε. Το ΑΥΡΙΟ είχε ελπίδα για το Γιαννάκη. Το ΟΧΙ, το οριστικό και αμετάκλητο δεν ήθελε. Και αντιδρούσε όπως τα μικρά παιδιά όταν δεν τους κάνεις το χατίρι: έκλαιγε . Πολλοί έδιναν στο Γιαννάκη και όταν εγώ δεν είχα να του δώσω είχα μάθει από τους μεγαλύτερους από εμένα παλιατζήδες και του έλεγα…ΑΥΡΙΟ. Και ο Γιαννάκης έφευγε χαμογελαστός και ευτυχισμένος. Πέρασαν 60 χρόνια και σκέφτομαι οτι τότε , κάποιοι μεγαλύτεροι από μένα, μου είχαν μάθει να  λέω ΑΥΡΙΟ στον Γιαννάκη . Ποίος άραγε θα μπορούσε σήμερα να μάθει στους πολιτικούς μας να δίνουν μια ελπίδα , να μην λένε σε όλους εμάς τους σημερινούς Γιαννάκηδες , τους εργαζόμενους , τους συνταξιούχους ένα ξερό , ένα απάνθρωπο ΟΧΙ .Πότε θα μάθουν να μας λένε … ΑΥΡΙΟ .  
                                                                        Frixos    





                                      ΑΣΗΜΙ ΤΟ ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΟ
Είναι κάτι καΐκια  που κάθε πρωί έρχονται και αράζουν μετά από ένα ολονύκτιο ψάρεμα στο λιμανάκι των Αγίων Αποστόλων Ευβοίας , φέρνοντας , όπως λέει και το τραγούδι του Παπαϊωάννου , το ασήμι το σπαρταριστό .                                                                                                                                                          
Στον βορεινό ντόκο του μικρού λιμανιού δένουν τα μικρά ψαροκάικα με τα «ψιλά» ψαράκια, καλά για το τηγάνι σου ή για την κακαβιά σου.                                                                                                  
Στον κεντρικό  μόλο αράζουν τα μεγάλα ψαροκάικα , τα  «γρι-γρι»,  κουβαλώντας κολιούς ,μπακαλιάρους , γόπες , γαύρους , τα πληρώματα εδώ δεν μιλούν ελληνικά ,προέρχονται  από την Αίγυπτο και είναι καλοί και δοκιμασμένοι εργάτες της θάλασσας, σε αυτούς κάθε  καραβοκύρης  χαρίζει , για να κάνουν χαρτζιλίκι , από 1-2 τελάρα ψάρια  και από αυτά όλοι από την γύρω περιοχή τρέχουν να προλάβουν να εξασφαλίσουν με 5- 6 € το άφθονο φρέσκο ψάρι της ημέρας τους, γιατί τα  ψάρια που έφεραν τα καΐκια αυτά , τα πωλούν μόνο σε εμπόρους .                                                                                                                                                                      
Εδώ , στο ψαρολίμανο των Αγίων Αποστόλων ,ακόμα και ο πλέον αδαής θα διαπιστώσει το μεσημέρι στο τραπέζι του, ότι το φρέσκο ψάρι των 5- 8 ωρών , το «ψάρι της προηγούμενης νύκτας» όπως λέγανε στο Τουρκολίμανο  , ακόμα και η ταπεινή σαρδέλα είναι νοστιμότερη και από το καλύτερο πανάκριβο ψάρι των 2-3 ημερών του ιχθυοπωλείου.                                                                                                     
Τελευταία ο καπεταν Παναγιώτης που ψαρεύει με ένα μικρό καϊκι , έναν "αχταρμά" , έφερε κάτι κουτσομούρες , από κείνες τις σπάνιες τις κατακόκκινες , ανάμικτες με κατσούλες (έτσι τις λέγαμε στον Πειραιά) ένα ψάρι που μοιάζει με γλώσσα αλλά αυτό είναι κόκκινο και μια σακούλα γεμάτη από αυτά τα ψάρια , αζύγιστη , μου κόστισε 10 €.                                                                                                                                                             
Βεβαία για να πετύχεις τον μπάρμπα Σταύρο ( 86 χρονών) και την γυναίκα του, την κυρά Παρασκευή (83 χρόνων) να ξεψαρίζουν ,όρθιοι για ώρες τα δίχτυα τους πάνω στο κατάστρωμα του καϊκιού τους «Αγία Παρασκευή» , πρέπει να σηκωθείς πρωί , με την ανατολή του ήλιου , να φτιάξεις μπόλικο καφέ , ελληνικό βαρύ γλυκό γιατί αυτός μόνο πιάνει τον ταλαίπωρο θαλασσινό ξενύχτη ,να τον βάλεις στο θερμός και να κατέβεις στο λιμάνι στον βόρειο μόλο εκεί που αράζουν τα μικρά ψαροκάικα .                                                                                                                     
Είναι απόλαυση να παρκάρεις δίπλα στην θάλασσα να πίνεις το πρωινό καφεδάκι σου παρέα με τους γλάρους, αλλά και μεγάλη χαρά επίσης να προσφέρεις έναν ζεστό καφέ στον άνθρωπο που μόλις έχει φτάσει μετά από ένα κοπιαστικό βράδυ στην θάλασσα , αν μάλιστα μπορείς και ξέρεις να βοηθήσεις στο ξεψάρισμα των διχτυών του , τότε έχεις το ωραιότερο ..... ψαρορεγάλο , γιατί κρατάς για το μεσημεριανό τραπέζι σου τα μικρά πεντανόστιμα ψαράκια που διαφορετικά θα πετιόταν στη θάλασσα για τους γλάρους.                                                                                                                                                            
Από αυτούς τους ψαράδες εκτός από τα ψάρια , εάν έχεις διάθεση , θα πάρεις και κάτι άλλο , θα πάρεις πολύτιμες πληροφορίες , θα ακούσεις από το ίδιο τους το στόμα για το τι γίνεται στο Αιγαίο μας .                                              
Θα μάθεις ότι στα νερά γύρω από την Κύμη ,την Άνδρο και την Σκύρο αφθονούν οι φώκιες , οι θαλάσσιες χελώνες και τα δελφίνια , σαφή ένδειξη το πόσο καθαρή είναι η θάλασσα που για ένα καλοκαίρι την κολυμπούμε και για ένα ολόκληρο χρόνο τρώμε τα ψάρια της.                                                                                                                                                                     
Δεν είχα δει φώκιες ή θαλάσσιες χελώνες στα χρόνια μου , τότε που ψάρευα στην Ψάθα με τον φίλο μου τον Ευθύμη ή στον Μαλιακό με τον αδελφό μου .Το μόνο που θυμάμαι , όταν νεαρός από τα ρέλια του «Νεραΐδα» του καπεταν Γιάννη  (Λάτση) που μας ταξίδευε για την  Αίγινα ,  είδα ένα  δελφίνι που κολυμπούσε και έπαιζε μπροστά από την πλώρη μας και εγώ , από τότε φανατικός αρχαιολάτρης , προσπαθούσα να εντοπίσω στην πλάτη του τον ….. Αρίωνα.                                                                                                                                                                                       
Και αν είσαι άτυχος και δεν βρεις να πάρεις ψάρια , μην απογοητευτείς και τα παρατήσεις, βρες ένα  δύο φιλαράκια και πηγαίνετε στην ταβέρνα του «Μάκη» που είναι πίσω από το λιμάνι , μια ταβερνούλα που σε περιμένει με αναμμένη νύχτα -μέρα την ψησταριά και  που πάντα έχει φρέσκο ψάρι που το προμηθεύεται από έναν ερασιτέχνη ψαρά, ένα γεροντάκι  τον μπάρμπα Κολιό 90 χρονών , που αν ξυπνήσεις νωρίς και αν είναι μπουνάτσα θα τον δεις να ψαρεύει έξω από τον κόλπο του Μάγειρα .                                                                                                                                                  
Με παγωμένη μπύρα ή ούζο με παγάκια , με φρέσκα ψάρια καλοψημένα στην σχάρα από τον Μάκη , με φέτα σκληρή από το μαντρί του , με μυρωδάτα βλίτα από το περιβόλι του , με καλοψημένο τυροπιτάρι από την χρυσοχέρα γυναίκα του και γόνο καλαμαράκι από το τηγάνι του σίγουρα θα ξεχάσεις την πρωινή ατυχία σου.                                                                                                                                                                                                      
Τελικά το ψαρολίμανο των Αγίων Αποστόλων δεν θα σε αφήσει από .... ασήμι σπαρταριστο.        
                                                                        frixos
                                                                                                       


Για να ξανακτίσουμε την χώρα μας πρέπει 
να αντισταθούμε σε όσους κολακεύουν τους 
αδύνατους , να αγνοήσουμε τις φωνές των 
εξτρεμιστών και να ενωθούμε ως λαός για 
να εκτελέσουμε το καθήκον μας .
      Margaret Hilda Thatcher, 19252013


                                                         TAXMAN
Στις αρχές του 1970 οι Beatles , το τότε λαοφιλές μουσικό συγκρότημα της εποχής μου, είχαν συνθέσει ένα τραγούδι με τίτλο “Taxman” (Έφορος) , οι στίχοι του ήταν οι εξής :

Εάν οδηγήσεις αυτοκίνητο , θα φορολογήσω τον δρόμο.                                                                                           
 ( If you drive a car , Ill tax the street )                                                                                                               
 Εάν προσπαθήσεις να καθίσεις , θα φορολογήσω το κάθισμα.                                                                                
 ( If you try to sit , Ill tax the seat )                                                                                                              
Εάν αισθανθείς πολύ κρύο, θα φορολογήσω την θέρμανση.   θ                                                                               
( If you feel too cold , Ill tax the heat )                                                                                                                                                                    
Εάν κάνεις έναν περίπατο , θα φορολογήσω τα πόδια σου .                                                                                           
 ( If you take a walk ,  I’ll tax your feet )                                                                                                        
Γιατί είμαι ο ...... έφορος                                                                                                                                                                                                                                                                                           
(Cause Im the ........ taxman                                                                                                                    

Μου άρεσε τότε, αν και όταν το τραγουδούσα δεν καταλάβαινα  ακριβώς το νόημα του.   Είμαι σίγουρος ότι  και ο σύντροφος Τσακαλώτος θα το  έχει τραγουδήσει και μάλιστα , σε αντίθεση με εμένα , θα ήξερε ακριβώς τι ήθελε να πει , μια που ο μαρξιστής υπουργός μας , το ήξερε τόσο καλά που τελικά και μας το εφάρμοσε με …. αγγλική ακρίβεια.                                                                 
Προεκλογικά ο σύντροφος Τσακαλώτος μιλούσε για μειώσεις φόρων για τους πολλούς και αυξήσεις φόρων μόνο για τους λίγους . Ως υπουργός επέβαλε αυξήσεις όλων των άμεσων και έμμεσων φόρων  και τις επέβαλε στους πάντες και στα πάντα , αύξηση φόρων και τελών σε αυτούς που οδηγούν , σε αυτούς που κρυώνουν , σε αυτούς που καπνίζουν , σε αυτούς που πίνουν αλκοόλ , σε αυτούς που πίνουν καφέ  κοκ. , όπως ακριβώς δηλαδή λέει και το τραγουδάκι.                                                                                                                                                                                    
Το φρικτό αποτέλεσμα της πιστής εφαρμογής των παρακαταθηκών των Beatles στην οικονομική ζωή του τόπου , είναι η τερατώδης υπερφορολόγηση η οποία με την σειρά της διογκώνει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές στις Δ.Ο.Υ. με ρυθμό 910 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα και μετά σειρά , σαν άμεσο αποτέλεσμα , έχουν η εμβάθυνση της ύφεσης , το κλείσιμο των επιχειρήσεων και η διατήρηση της ανεργίας σε εφιαλτικά ύψη .                                     
 Εν ολίγοις η πιστή εφαρμογή στην εθνική οικονομία από το υπουργείο οικονομικών των στίχων του τραγουδιού “Taxman” μετέτρεψαν την Ελλάδα σε χώρα τριτοκοσμική .                                                                                                                                                      
Ο αδικοχαμένος John Lennon , που ήταν και ο στιχουργός του “Taxman” ασφαλώς δεν θα μπορούσε ποτέ να φαντασθεί ότι η δημιουργία του θα είχε αυτό το δραματικό αποτέλεσμα.                                                                                                                                                              
 Από τα τυχερά βαλκανικού κράτους όταν έχει αγγλοτραφή Υπουργό Οικονομικών.    

                                                                     Frixos