Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016





Γιαννάκης ο .... αύριος

…… Ο Γιαννάκης  ήταν μια από τις cult φυσιογνωμίες του παλαιού Πειραιά. Τον θυμάμαι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στα παλιατζίδικα . Δεν τον έχω δει εδώ και αρκετά χρόνια, κάποιες, σπάνιες φορές παλαιότερα, αναρωτιόμουν άραγε τι να γινόταν.                            
 Ο Γιαννάκης δεν είχε μεγαλώσει ποτέ αρκετά ώστε να γίνει ….. Γιάννης. Είχε μείνει, νοητικά, στην ηλικία των 7-8 ετών περίπου. Βιολογικά πρέπει να ήταν γύρω στα 20 ,τον είδα για πρώτη φορά όταν εγώ ξεκινούσα την ένδοξη καριέρα μου στην πλατεία Ιπποδαμείας , δηλαδή όταν ήμουν γύρω στα 16, αλλά δεν μπορούσα να πω με σιγουριά αυτός πόσο ήταν. Θα μπορούσε να είναι και λιγότερο ή περισσότερο μεγάλος από τα 20 . Ήταν ήσυχος και φιλικός με όλους, εμπιστευόταν τους μεγάλους απόλυτα και σ’ αυτούς παραπονιόταν όταν τον κοροϊδεύουν τα παιδιά. Γύριζε όλο τον Πειραιά, με τα πόδια, και πάντα ζήταγε λίγα χρήματα από τους καθήμενους στα καφενεία , στα ψαράδικα της αγοράς , στην Τρούμπα και κυρίως σε μας στα παλιατζίδικα. Ο Γιαννάκης, το μόνο που ήθελε , ήταν να του μιλάς ευγενικά, να μην τον κοροϊδεύεις και αν ήταν δυνατόν να μην του αρνείσαι τις ελάχιστες πενταροδεκάρες που σου ζητούσε.        
Εδώ όμως πρέπει να  αφηγηθώ το πιο σημαντικό πράγμα που μου έχει μείνει από τότε . Η λέξη που μπορούσες να έλεγες στο Γιαννάκη και να τον στεναχωρούσες ήταν το ΟΧΙ. Ο Γιαννάκης δεν ήθελε το ΟΧΙ. Δεν απαιτούσε πιεστικά να του δώσεις χρήματα, ούτε σου γινόταν κολλιτσίδα για ένα τσιγάρο. Μπορούσες να αρνηθείς να του αγοράσεις  την τυρόπιτα ή το κουλούρι  που σου ζητούσε , αρκεί να μην του έλεγες …. ΟΧΙ. Ο Γιαννάκης έφευγε χαμογελαστός  αν του έλεγες ΑΥΡΙΟ. Το αύριο το καταλάβαινε, το αποδεχόταν και το περίμενε. Το ΑΥΡΙΟ είχε ελπίδα για το Γιαννάκη. Το ΟΧΙ, το οριστικό και αμετάκλητο δεν ήθελε. Και αντιδρούσε όπως τα μικρά παιδιά όταν δεν τους κάνεις το χατίρι: έκλαιγε . Πολλοί έδιναν στο Γιαννάκη και όταν εγώ δεν είχα να του δώσω είχα μάθει από τους μεγαλύτερους από εμένα παλιατζήδες και του έλεγα…ΑΥΡΙΟ. Και ο Γιαννάκης έφευγε χαμογελαστός και ευτυχισμένος. Πέρασαν 60 χρόνια και σκέφτομαι οτι τότε , κάποιοι μεγαλύτεροι από μένα, μου είχαν μάθει να  λέω ΑΥΡΙΟ στον Γιαννάκη . Ποίος άραγε θα μπορούσε σήμερα να μάθει στους πολιτικούς μας να δίνουν μια ελπίδα , να μην λένε σε όλους εμάς τους σημερινούς Γιαννάκηδες , τους εργαζόμενους , τους συνταξιούχους ένα ξερό , ένα απάνθρωπο ΟΧΙ .Πότε θα μάθουν να μας λένε … ΑΥΡΙΟ .  
                                                                        Frixos    

Δεν υπάρχουν σχόλια: