Η 92χρονη επίτιμος καθηγήτρια οικονομίας πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κυρία Μαρία Νεγρεπόντη και νυν οικονομική υπεύθυνος του νέου κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», την Παρασκευή 22 Μαΐου 2026 και στην τηλεοπτική εκπομπή “Live News” στο Mega ερωτηθείσα, από τον Νίκο Ευαγγελάτο σχετικά για την οικονομική πολιτική του νέου κόμματος, απάντησε : “Δεν έχει ακόμα συγκροτημένο οικονομικό πρόγραμμα το κόμμα, μια και η συγγραφή του δεν έχει ξεκινήσει ακόμη”, όρισε, επιγραμματικά πάντως τα άμεσα μέτρα ανακούφισης που θα λάβει το κόμμα όταν ο λαός οδηγήσει την κυρία Καρυστιανού στην εξουσία, όπως αυξήσεις μισθών-συντάξεων και μείωση των έμμεσων φόρων που τόσο χρειάζεται η Ελληνική κοινωνία. 

Η απάντηση αυτή της κυρίας Μαρίας Νεγρεπόντη δημιουργεί ένα θεματάκι τόσο για το πολίτευμα, όσο και για τους πολίτες αυτής της χώρας, πως δηλαδή ένα πρωτοεμφανιζόμενο κόμμα, έστω αυτό που δημιουργήθηκε στον απόηχο της οργής για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, χωρίς να παρουσιάσει κανένα οικονομικό πρόγραμμα, μπόρεσε σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις να συγκεντρώσει έως και διψήφιο ποσοστό προτιμήσεων; 

 

Υπάρχουν δυο κατηγορίες απαντήσεων η πρώτη η "αυθόρμητη" που είναι απλή και κατανοητή μια και στηρίζεται σε απλές παρατηρήσεις πολιτικών στάσεων και συμπεριφορών και η δεύτερη η "σύνθετη" μια που είναι και η θεωρητική ανάλυση της κοινωνικής επιρροής των ηλεκτρονικών οπτικών μέσων ενημέρωσης στο σύγχρονο άνθρωπο.

Η  αυθόρμητη κλασική απάντηση ...... 

Η άμεση απάντηση που μπορεί να δοθεί στο παραπάνω ερώτημα, είναι ότι η πρόεδρος του κόμματος “Ελπίδα τη Δημοκρατία” και ακτιβίστρια Μαρία Καρυστιανού δεν απευθύνεται στη λογική των πολιτών, αλλά στο συναίσθημα τους, όπως στη Γαλλία του μεσαίωνα η Ζαν ντ' Αρκ  τον 15^ου αιώνα, μια και η αίσθηση που αναδύεται είναι ίδια, σε μια εφιαλτική για την χώρα στιγμή, ο Θεός, την επέλεξε  για τη "θεϊκή" αποστολή αντιμετωπίσεως πραγματικών ή και φανταστικών απειλών.

Πάντως πέραν του μεταφυσικού. πρέπει να συσταθεί και στην χώρα μας κάποτε μια σοβαρή και ικανή ομάδα δημοσιογράφων και πολιτικών αναλυτών και να αναπτύξουν συστηματικά στον Ελληνικό λαό, με απόλυτη σαφήνεια και σχολαστική ακρίβεια ότι, με το να μπορεί κάποιος ή κάποια  ακτιβίστρια, όπως η κυρία Καρυστιανού, να εκφράζει έστω και αυθεντικά την κοινωνική αγανάκτηση για μια καταστροφή που προκάλεσε τον  άδικο χαμό 57 ανθρώπων δεν σημαίνει ότι γνωρίζει πώς λειτουργεί η οικονομία του κράτους. Όπως επίσης το να αποτελεί το σύμβολο αναφοράς αυτής της σιδηροδρομικής τραγωδίας, δεν σημαίνει ότι μπορεί  να διοικήσει τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων της χώρας και πολύ περισσότερο  ότι μπορεί να κυβερνήσει αυτή τη χώρα, εκτός και αν η κυρία Καρυστιανού αποφασίσει να εγκαταλείψει τον ρόλο της ακτιβίστριας και γίνει πραγματικά αρχηγός ενός κόμματος με πρόγραμμα διακυβέρνησης, κάτι που εκτός από δύσκολο είναι απολύτως απαραίτητο, γιατί αν σαν ακτιβίστρια χρειάζεται το πάθος, στην πολιτική θα χρειασθεί γνώση, αν στον ακτιβισμό χρησιμοποιεί συνθήματα στην οικονομία θα χρειασθεί πρόγραμμα, αν σαν ακτιβίστρια χρειάζεται αντιπάλους, στα προβλήματα των πολιτών θα χρειασθεί να προτείνει λύσεις.

Δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει ότι και σε χώρες που εθεωρούντο μέχρι πρότινος ισχυρές, σταθερές και πολύ “ζηλευτές” κυρίως για τους Ευρωπαίους του νότου, όπως λχ η Δανία, η πρόσφατη προτίμηση των ψηφοφόρων και η ανάδειξη άσχετων ή και “παλαβών” στην εξουσία της, αποτελεί τη νέα έκφανση του πολιτικού αυτοκτονικού συνδρόμου μεγάλου ποσοστού ψηφοφόρων, με αποτέλεσμα και η Δανία να ζει σήμερα στην ίδια  με την “για πρώτη φορά αριστερά” εποχή που έζησε και η Ελλάδα πριν μερικά χρόνια.

Τα πρόσφατα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων στην Ελλάδα καταδεικνύουν αυτό που συμβαίνει σε όλες τις δυτικές δημοκρατίες, ότι δηλαδή ο σύγχρονος πολιτικός έχοντας πια απέναντι του πολίτες που λειτουργούν αποκλείστηκα με το συναίσθημα, δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχει οικονομικό πρόγραμμα, σχέδιο διακυβέρνησης ή συγκροτημένη πολιτική σκέψη, εκείνο που χρειάζεται είναι να φαίνεται άνετος στην οθόνη, να μιλά με όσο το δυνατόν πιο σύντομα συνθήματα, να δείχνει ότι μπορεί να ξεσκεπάσει τα σκάνδαλα που τα κουκουλώνουν “ύπουλοι” κυβερνώντες, να προκαλεί και όσο μπορεί να αυξάνει το συναίσθημα αγανάκτησης και διαμαρτυρίας κατά των υπαρκτών ή και ανύπαρκτων αδικιών του κράτους και να κρατά αμείωτη την προσοχή με διάφορες απλουστευμένες εξυπνάδες, του στυλ Βελόπουλου ή διαμαρτυρίες κατά πάντων, όπως της Κωνσταντοπούλου .

Η γενεσιουργός αιτία αυτής της πολιτικής δυσλειτουργίας της χώρας μας, όπως και όλων των δυτικών  δημοκρατιών, προέρχεται από την αίσθηση της ασφάλειας στην ευημερία, αυτή η απατηλή σιγουριά είναι που οδηγεί σε ανορθολογικές και υψηλού ρίσκου επιλογές, όπως το 2015, όταν την αντιμετώπιση της ελαύνουσας τότε χρεοκοπίας οι Έλληνες πολίτες την ανέθεσαν σε πολιτικούς “κλόουν” που τους παρέδωσε την εξουσία με τη φαιδρή υπόσχεση : “Κατάργησης μνημονίων με ένα νόμο και με ένα άρθρο” και όταν αυτοί οι πολιτικοί κατάφεραν και ανήλθαν στην εξουσία, το μοναδικό πράγμα που ήξεραν να κάνουν ήταν το άχρηστο, όπως απεδείχθη εκ του αποτελέσματος δημοψήφισμα, η αναγγελία του οποίου όμως επέφερε και την άμεση διακοπή των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους. Μετά την ανακοίνωση μάλιστα του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πάγωσε, όπως ήταν φυσικό, την έκτακτη ρευστότητα (ELA) προς την Τράπεζα της Ελλάδος και η ελληνική κυβέρνηση μπροστά, αφενός στο κύμα αναλήψεων λόγω του φόβου επικείμενου Grexit και αφετέρου στην έλλειψη ρευστότητας, επέβαλε αναγκαστικά το “blackout”, αυτό το άμεσο και αυστηρό κλείσιμο των τραπεζών που κράτησε 20 ημέρες και έλεγχο κεφαλαίων με όριο αναλήψεων από  τα ΑΤΜ  60€ την ημέρα. Αυτά τα “capital controls” θα χαλαρώσουν σταδιακά και θα καταργηθούν πλήρως μετά 4 ολόκληρα χρόνια, την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Τελικά στα πέντε χρόνια που έμειναν στην εξουσία το μόνο που φαίνεται ότι έκαναν με επιτυχία αυτοί οι
“πολιτικοί” που ανήλθαν στην εξουσία με την πιο φαιδρή υπόσχεση που ακούστηκε στην χώρα μας, ήταν να εκπληρώσουν το όνειρό πολλών γενεών της «Για πρώτη φορά αριστεράς» και να φέρουν και σε μια δυτική χώρα τις ουρές, έτσι εγκαινιάσαμε την ουρά μπροστά από τα ΑΤΜ των Ελληνικών τραπεζών, με τους γέροντες συνταξιούχους για 60 € την ημέρα, αν και έχει αρχίσει να ακούγεται ότι το στοιχείο που έχει μείνει και μάλιστα θεωρείται πολύτιμο από τα έργα και τις ημέρες τους στην εξουσία, ήταν ότι απέδειξαν ότι την ευημερίας μιας χώρας την εγγυάται μόνον η συνετή πολιτική συμπεριφορά των πολιτών της. 

 

     

   

Η σύνθετη σύγχρονη απάντηση ...... 

Στον δυτικό κόσμο, από την αυγή του 21^ου  αιώνα, οι πολίτες “αυτό” που θα εγκρίνουν ή “εκείνον”  που θα ψηφίσουν, τα επιλέγουν με βασικό κριτήριο την “εμφάνιση” και τον “εντυπωσιασμό”, όπως δηλαδή επιλέγουν και τα προϊόντα από τα ράφια των super markets, όπως λχ έγινε στο δημοψήφισμα για το Brexit στην Αγγλία τον Ιούνιο του 2016 ή στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2024 και ας φωνάζει ο Πλάτων από την Ακαδημία του στον Κολωνό εδώ και 25 αιώνες ότι, “Η εύρεση της αλήθειας απαιτεί διάλογο, λογική και κριτική σκέψη”.

 

       

 

Κατά τον Αμερικανό συγγραφέας Neil Postman η καθυπόταξη του

ανθρώπινου όντος και κατά συνέπεια και της κοινωνίας του, δεν θα επέλθει μέσω του έλεγχου, του φόβου ή της λογοκρισίας, όπως εμφανίζεται στον κόσμο του George Orwell από το βιβλίο του "1984" που κυκλοφόρησε το 1949, αλλά από την ….. ψυχαγωγία.

Στο βιβλίο του με τίτλο: "Amusing Ourselves to Death", κυκλοφόρησε το 1985  (ελληνικός τίτλος: "Διασκέδαση μέχρι θανάτου"), ο Neil Postman συγγραφέας και θεωρητικός αναλυτής της κοινωνικής επιρροής των ηλεκτρονικών οπτικών μέσων ενημέρωσης, αναλύει τον τρόπο που τα σύγχρονα αυτά ηλεκτρονικά μέσα μετέτρεψαν την πολιτική, την εκπαίδευση και τη δημοσιογραφία από κοινωνικές λειτουργίες και βασικά στοιχεία διαμόρφωσης του πολιτισμού, σε μια μορφή …. “ψυχαγωγίας”. Σε συνέντευξη του στο αμερικάνικο τηλεοπτικό κανάλι NBC, προειδοποίησε έντονα ότι η δυτική κοινωνία κινδυνεύει να "ναρκωθεί" από αυτήν την υπερβολική οπτική διασκέδαση και συμπλήρωσε με έμφαση: “Εδώ και είκοσι χρόνια, έχει γίνει μόνιμη η εικόνα απορροφημένων παιδιών σκυμμένων πάνω σε Smartphones είτε να παίζουν συνεχώς και ακατάπαυστα παιχνίδια άκρατης βίας, τα οποία εξαφανίζουν τις παραδοσιακές έννοιες του παιδικού παιχνιδιού, της παρέας και της συντροφικότητας με επακόλουθη την φυσική εξοικείωση ακόμα και παιδιών 12-13 χρονών στην χρήση ωμής βίας, είτε να παρακολουθούν σκληρά βίντεο πορνό, που σαν αποτέλεσμα έχουν την πρόσληψη και εύκολη αφομοίωση, μια και πρόκειται για εικόνες, μιας διαστρεβλωμένης έννοιας του έρωτα, κάτι που τελικά θα τα οδηγήσει αναπόφευκτα, μετά 4-5 χρόνια στη δημιουργία ερωτικών σχέσεων χωρίς τρυφερότητα και σεβασμό που παραδοσιακά και για αιώνες ήταν τα απαραίτητα στοιχεία για την δύσκολη, ούτως ή άλλως συμβίωση δυο ανθρώπων”.

Πάντως, το διψήφιο ποσοστό του κόμματος της Καρυστιανού στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, πέραν του ότι είναι παράδοξο, είναι και το μικρότερο κακό σε όλη αυτή την αχαλίνωτη βία που μας πνίγει από παντού. Εμπρός λοιπόν για μια Ελλάδα νέα, με την “Ελπίδα της Δημοκρατίας” στην κυβέρνηση με πρόεδρο την ακτιβίστρια Καρυστιανού και τα νιάτα στην εξουσία, με επικεφαλής την Οικονομολόγο Νεγρεπόντη.

                                                          

 

 

 

 

.......... τέλος μιας εποχής.

      

 

 

..... τέλος μιας εποχής.

Από τους 45* Αμερικανούς προέδρους, που έχουν θητεύσει στον Λευκό Οίκο, αρκετοί διακρίθηκαν για την μόρφωση τους, τον σεβασμό τους στον ΟΗΕ και στους διεθνείς πολιτικούς κανόνες, όσο μπορούσαν βέβαια. Υπήρξαν όμως και μερικοί που κόσμησαν έντονα όχι μόνο την αμερικανική, αλλά και την παγκόσμια πολιτική σκηνή τόσο με την καλλιέργεια του πνεύματος μέσω της γνώσης όσο και με τη φιλειρηνική τους πολιτική. 

Αυτούς τους εξαίρετους πολιτικούς και ιδανικούς ανθρώπους θα επιχειρήσει να τιμήσει αυτή η ανάρτηση, αν και κάποιοι ευαίσθητοι αναγνώστες αυτού του blog ίσως διακρίνουν και τον αποχαιρετισμό ενός Ευρωπαίου του νότου σε ένα μεγάλο έθνος του οποίου οι ηγέτες του ανασήκωσαν με ασφάλεια την χώρα του από τα ερείπια ενός καταστροφικού πολέμου και μέσα στα ογδόντα χρόνια συμπόρευσης και συμμαχίας, του εξασφάλισαν την ελευθερία, την ειρήνη και την ευημερία του.

Οι τρεις κατηγορίες επιφανών Προέδρων.

1η. Τρεις ήταν οι πρόεδροι που ξεχώρισαν στην ιστορία των ΗΠΑ για την διανοητική τους καλλιέργεια και το ανώτερο πνευματικό εκτόπισμα τους.

2η. Δύο ήταν οι πρόεδροι που επέλεξαν ως απόλυτη προτεραιότητα της πολιτική τους τη διπλωματία έναντι του πολέμου, παρότι στην αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξουν πρόεδροι “ειρηνιστές” μια και έχουν και τον ρόλο του διεθνή Σερίφη λόγω των παγκόσμιων γεωπολιτικών αναγκών.

3η. Τέλος υπήρξε και ένας που επέδειξε, με απόλυτη  μάλιστα επιτυχία, φιλειρηνική πολιτική.

*Το παράδοξο πάντως είναι ότι ο τωρινός Πρόεδρος επίσημα φέρεται ως ο 47^οςστη σειρά και όχι 45^ος όπως είναι το σύνολο των πολιτικών που έχουν θητεύσει στον Λευκό Οίκο, τούτο οφείλεται στο ότι δύο Πρόεδροι, ο Grover Cleveland‎‎ και ο Donald Trump, έχουν εκλεγεί σε δύο μη συνεχόμενες θητείες και μετράνε διπλά.

Οι Διανοούμενοι.

Οι πρόεδροι που με κορυφαία μόρφωση, συγγραφικό έργο και άρτια επιστημονική συγκρότηση θεωρούνται από την Αμερικανική και διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα ως οι κατ’ εξοχήν “διανοούμενοι” του Λευκού Οίκο, ήταν τρεις.

                                     

Thomas Jefferson 1743-1826 : Ο 3ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1801-1809) Ο “ξερόλας” (Know-it-all) για τους απλοϊκούς Αμερικανούς ή “ο Άνθρωπος της Αναγέννησης”  (Renaissance Man) για τις τότε αμερικάνικες εφημερίδες λχ Boston Gazette και Massachusetts Spy. Ήταν αρχιτέκτονας, αρχαιολόγος, συγγραφέας, θεωρείται ο συντάκτης της “Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας”, (Declaration of Independence), ένα από τα πιο σημαντικά έγγραφα του Δυτικού πολιτισμού και της παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας, με το οποίο οι 13 Αμερικανικές αποικίες ανακήρυξαν επίσημα την ανεξαρτησία τους από το Βρετανικό Στέμμα, γνώριζε άριστα πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά,  η δε προσωπική του συλλογή βιβλίων αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία της μεγάλης Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου 

James Madison 1751 – 1836 : Ο 4ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1809 - 1817) ένας από τους σημαντικότερους “Πατέρες του Έθνους” (Founding Fathers). Έμεινε γνωστός ως ο “Πατέρας του Αμερικανικού Συντάγματος” λόγω του καθοριστικού του ρόλου στη σύνταξη και τη δομή του. ‘Έγραψε μαζί με τον Alexander Hamilton, μια σειρά δοκιμίων (τα περίφημα Federalist Papers) που σκοπό είχαν να πείσουν τις πολιτείες να επικυρώσουν το Σύνταγμα. Τα δοκίμιά του, όπως το Federalist No.10,  θεωρούνται διαμάντια για την πολιτική επιστήμη και διδάσκονται ως υποδείγματα δημιουργικής πολιτικής σκέψης σε όλα τα Πανεπιστήμια του Δυτικού κόσμου. Συνέταξε τις κρίσιμες πρώτες δέκα τροποποιήσεις του Συντάγματος (Bill of Rights) οι οποίες εγγυώνται τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών, την ελευθερία του λόγου και διασφαλίζουν την ανεξιθρησκία, μεταξύ αυτών και την πολυσυζητημένη  2^η τροποποίηση για το δικαίωμα των πολιτών να κατέχουν και να φέρουν όπλα (Τελικά η τροποποίηση αυτή, της ελεύθερης κατοχής των όπλων, ήταν που έπεισε τις πολιτείες του Νότου να επικυρώσουν το Σύνταγμα) 

John Quincy Adams 1767- 1848 : Ο 6ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1825-1829). Γιος του 2ου κατά σειρά Προέδρου John Adams. Θεωρείται ο Πρόεδρος με τον υψηλότερο δείκτη ευφυΐας IQ (Intelligence Quotient) ο οποίος  ήταν γύρω στο 175 όταν ο διεθνής μέσος όρος στους ενήλικες δεν υπερβαίνει το 100. Είχε βαθιά γνώση της Νομικής επιστήμης και πλατιά λογοτεχνική καλλιέργεια. Μιλούσε άπταιστα εφτά γλώσσες και τις μιλούσε και τις έγραφε καλύτερα και από την μητρική του την αγγλική, είχε σπουδάσει σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια (αυτό για την Αμερική, του 18^ου και 19^ου ήταν πολύ σπουδαίο) ήταν δεινός διπλωμάτης, διακεκριμένος νομικός και προτού εκλεγεί Πρόεδρος ήταν τακτικός καθηγητής του μαθήματος της ρητορικής της Νομική σχολή στο Harvard University. Μετά τη Προεδρική θητεία του υπηρέτησε για σχεδόν δύο δεκαετίες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου έγινε σφοδρός πολέμιος της δουλείας.

Οι Φιλειρηνιστές

Οι πρόεδροι που επέλεξαν κατά την διάρκεια της θητείας τους, τη διπλωματία αντί του πολέμου και αφιέρωσαν τη ζωή τους στην παγκόσμια ειρήνη.

                                              

Woodrow Wilson 1856 – 1924 : Ο 28^ος (1913-1921) και μοναδικός, μέχρι σήμερα Πρόεδρος των ΗΠΑ με διδακτορικό τίτλο (Ph.D.) στην Πολιτική Επιστήμη και στη Ιστορία. Πριν ασχοληθεί με την πολιτική, ήταν μέλος της Ακαδημίας της πολιτείας του New Jersey και Πρόεδρος του Princeton University. Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ εισήλθαν τελικά στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο επί των ημερών του, ο ίδιος πάλεψε σκληρά για να το αποφύγει. Μετά τον πόλεμο, έγινε ο αρχιτέκτονας της Κοινωνίας των Εθνών (προδρόμου του ΟΗΕ) με στόχο την διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης, έργο για το οποίο έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 1919.

Duight D. Eisenhower 1890 –  1969: Ο 34^ος (1953-1961). Αν και ήταν επαγγελματίας στρατιωτικός και πολέμαρχος, διετέλεσε αρχιστράτηγος των συμμάχων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ως Πρόεδρος ήταν εξαιρετικά απρόθυμος να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία. Τερμάτισε τον Πόλεμο της Κορέας και έμεινε στην ιστορία για τον περίφημο αποχαιρετιστήριο λόγο του προς τον Αμερικανικό λαό, όπου τον προειδοποίησε για τους κινδύνους του “στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος” όπου κατ’ αυτόν, ο στρατός και η βιομηχανία όπλων θα πιέζουν πάντα για πολέμους.

Ο Ειρηνιστής.

Η παρουσίαση των επιφανών Αμερικανών προέδρων, ολοκληρώνεται με την οφειλόμενη αποτίσει φόρου τιμής στον μοναδικό Αμερικανό Πρόεδρο που κατά την θητεία του επέδειξε, σε απόλυτο βαθμό, ακλόνητη προσήλωση στην ειρήνη.

                                           

James Earl Carter Jr. 1924 –2024 ο 39^ος κατά σειρά Πρόεδρος (1977-1981) ο περιώνυμος “φιστικάς” (peanut farmer) επειδή πριν ασχοληθεί με την πολιτική ήταν αγρότης και διατηρούσε μεγάλη επιχείρηση καλλιέργειας και εμπορίας φιστικιών στην πολιτεία της Georgia.

Ο Jimmy Carter όπως έμεινε γνωστός στην ιστορία, είναι ο απόλυτος ορισμός του Αμερικανού φιλειρηνιστή Προέδρου. Κατά τη διάρκεια της θητείας του οι ΗΠΑ δεν έριξαν ούτε μία βόμβα, δεν ενεπλάκησαν σε κανέναν πόλεμο και κάτι μοναδικό, επί  Jimmy Carter οι ΗΠΑ δεν έκαναν και ούτε απείλησαν να κάνουν στρατιωτική επέμβαση, αντίθετα επί προεδρίας του υπεγράφησαν στις 17 Σεπτεμβρίου 1978 οι ιστορικές συμφωνίες του Camp David από τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Anwar Sadat και τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Menachem BegΠin στο προεδρικό καταφύγιο του  Camp David στην πολιτεία Maryland‎‎ (Camp David Accords), που έφεραν την ειρήνη μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Είναι ο δεύτερος Αμερικάνος Πρόεδρος μετά τον Woodrow Wilson που τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης το 2002 τόσο για το πριν όσο και για το μετά την Προεδρία του, ανθρωπιστικό και φιλειρηνικό του έργο.  

Μετά τον θάνατό του, που τον βρήκε σε ηλικία 100 ετών στις 29 Δεκεμβρίου 2024, τα Αμερικάνικα πανεπιστήμια ξεκίνησαν, στο μάθημα της  νεώτερης Αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας, να τον αναφέρουν ως έναν από τους πιο αποτελεσματικούς, ηθικούς, ειρηνικούς και καλλιεργημένους προέδρους.

Στην προσωπική του ζωή ο Jimmy Carter μετά την αποφοίτησή του από τη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ  στην Annapolis της πολιτείας  Maryland‎‎, υπηρέτησε ως μόνιμος αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (U.S. Navy) για περίπου 7 χρόνια (1946–1953). Η καριέρα του μοιράστηκε ανάμεσα σε πλοία επιφανείας και στο πρωτοποριακό τότε πρόγραμμα ανάπτυξης  πυρηνικών υποβρυχίων, αποστρατεύτηκε στις 9 Οκτωβρίου 1953 με τον βαθμό Υποπλοίαρχου (Lieutenant), παρότι δεν είχε σκοπό να εγκαταλείψει το ναυτικό, καθώς έκανε μια εξαιρετική καριέρα στο πρωτοποριακό πρόγραμμα πυρηνικής πρόωσης υποβρυχίων, ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα του τον ανάγκασε να παραιτηθεί για να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση φιστικιών στο city of Plains της  Georgia. Υπήρξε συγγραφέας πολλών βιβλίων και το σπουδαιότερο ήταν ο πιο αποτελεσματικός φιλειρηνιστής ηγέτης που πέρασε ποτέ από τον Λευκό Οίκο. Δεν υπάρχει πλατεία, ίδρυμα, αεροδρόμιο, Πανεπιστήμιο, ή αεροπλανοφόρο με το όνομα του, ο Carter σύμφωνα με την επιθυμία του, αρνήθηκε κάθε τιμητική διάκριση, το μόνο που ζήτησε λιγο πριν πεθάνει, ήταν να επιστρέψει εκεί από όπου πριν 100 χρόνια ξεκίνησε, έτσι ετάφη στο κτήμα του στο Plains της  Georgia, δίπλα από τις φιστικιές του και μαζί με την επί 77 χρόνια σύζυγό του Ρόζαλι. 

                               

Σαράντα τρία χρόνια μετά από αυτόν και παρά τις  επίμονες προσπάθειες από τους Bill Clinton  και Barack Obama ανάσχεσης της επερχόμενης πολιτικής καταστροφής, τελικά αυτή δεν αποφεύχθηκε μια και 76.748.243 ήτοι το 49,91% των Αμερικανών ψηφοφόρων τον Νοέμβριο του 2024 είχαν αντίθετη γνώμη, έτσι η αμερικάνικη πολιτική απώλεσε, τον χαρακτήρα και τον παραδοσιακό προσανατολισμό της που ήταν ο σεβασμός στους συμμάχους, στον ΟΗΕ και στις πολιτικές παραδόσεις της Δύσης και από τις 20 Ιανουαρίου 2025 ημέρα ορκωμοσίας του νέου Προέδρου και ημέρα αναλήψεως των καθηκόντων του (όπως ορίζει η 20η Συνταγματική τροπολογία του James Madison), κατέληξε  στην σημερινή απροκάλυπτη εφαρμογή πολιτικής αυθαιρεσίας, επίδειξη φιλίας σε αυταρχικούς και αναθεωρητικούς ηγέτες, απροκάλυπτες απειλές εναντίον όλων ακόμη και συμμάχων και τελικώς χρήση ωμής στρατιωτικής βίας. Τα τελευταία γεγονότα πάντως πρέπει επί τέλους να πείσουν τους Ευρωπαίους και ιδίως τους πλέον αδύναμους εξ αυτών Έλληνες, ότι βρίσκονται στο ...... τέλος μιας εποχής.