Jefferson, Adams, Hamilton, Trump όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται..........

 

Από τη Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου του 2025, ημέρα έναρξης της δεύτερης θητεία του, τα διεθνή ΜΜΕ και κυρίως ο Αμερικάνικος τύπος ασχολούμενος με  την πολιτική του Προέδρου Trump δεν αναλύει τόσο τις πολιτικές του πράξεις, οι οποίες ούτως ή άλλως είναι ανερμάτιστες, αλλά κυρίως επικεντρώνεται στην απόδειξη του πρωτόγονου «Λαϊκισμού»  και της φοβικής «Δημαγωγίας» του, η Αμερική σήμερα φαίνεται σαν μια χώρα που δεν γνώρισε τον Διαφωτισμό, εκείνον τον ιδιαίτερο τρόπο που οι άνθρωποι της δύσης σκέφτονται για τον κόσμο, την εξουσία και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ο λαϊκισμός του Trump χαρακτηρίζεται από επίμονη άσκηση μιας πολιτικής  στρατηγικής που χωρίζει την κοινωνία της χώρας του σε "αγνούς Αμερικανούς" και σε "διεφθαρμένη ελίτ".

Η δημαγωγία του Trump εξαντλείται με λόγους που απευθύνονται στα πάθη και τους φόβους των πολιτών, αντί στην λογική τους με τη χρήση του ορθού λόγου.

Η εναρκτήρια ομιλία του Donald Trump, στην πρώτη του θητεία ως Πρόεδρος, αμέσως μετά την ορκωμοσία του ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστή των ΗΠΑ στις 20 Ιανουαρίου 2017,  διήρκεσε μόλις 16 λεπτά, έμεινε όμως στην ιστορία για το εθνικιστικό σύνθημα "America First" (Πρώτα η Αμερική), το οποίο αποτέλεσε και τον κεντρικό, από τότε άξονα της πολιτικής του.

Η "Επίθεση" στην Ελίτ

Αυτή η ομιλία του Προέδρου Trump (Inaugural Address), με την έναρξη της πρώτης του θητείας το 2017, θεωρείται το "μανιφέστο" του σύγχρονου αμερικανικού λαϊκισμού, με σφοδρή επίθεση στην Ελίτ, η αναφορά του μάλιστα ότι «η Ουάσινγκτον άκμασε, αλλά ο λαός δεν μοιράστηκε τον πλούτο της» και η υπόσχεση ότι «η 20ή Ιανουαρίου 2017 θα μείνει στη μνήμη ως η ημέρα που ο λαός έγινε ξανά ο κυρίαρχος αυτού του έθνους»,  γίνεται υπόδειγμα του λαϊκισμού παρουσιάζοντας το πολιτικό κατεστημένο ως έναν ξένο οργανισμό που εκμεταλλεύεται τον "απλό Αμερικάνο".

Η Δημαγωγία

Η πολιτική του για το πρόβλημα της μετανάστευσης με την  κατασκευή τείχους στα σύνορα με το Μεξικό και ο τρόπος παρουσίασής της στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του, τόσο το 2016, όσο και του 2024 και οι δηλώσεις του  ότι το Μεξικό στέλνει «εγκληματίες και βιαστές» χαρακτηρίζονται ως δημαγωγικές 

Σύμφωνα με τους επικριτές του, η ρητορική αυτή δεν βασίζεται σε σύνθετα στατιστικά δεδομένα, αλλά αποσκοπεί σε απλουστευμένη λύση, "χτίστε το τείχος" σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό πρόβλημα.

Ο Εθνικιστικός Λαϊκισμός

Οι αλλοπρόσαλλοι δασμοί κατά πάντων και η αποχώρηση του από διεθνείς συμφωνίες, όπως  από την «Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα», αποτελούν τον πυρήνα της πολιτικής του  «Εθνικιστικού Λαϊκισμού» του, όπως και η ρητορική του ότι οι ξένες χώρες «κλέβουν» τις αμερικανικές θέσεις εργασίας και οι διεθνείς οργανισμοί υπονομεύουν την αμερικανική κυριαρχία.

Η δεύτερη Προεδρική θητεία του.

Με την έναρξη της, η δεύτερη Προεδρική θητεία του Donald Trump έχει προκαλέσει  ατέλειωτες συζητήσεις στους Αμερικανούς ιστορικούς αναλυτές για την ύπαρξη ή μη, από τις απαρχές της ιδρύσεως του στο κράτος των ΗΠΑ, των δυο αρνητικών φαινομένων της πολιτικής Trump, του «Λαϊκισμού» και της «Δημαγωγίας».

Η συζήτηση των ιστορικών, που συνεχίζεται, σε όλους τους τόνους και  καθημερινά, είναι συναρπαστική καθώς οι ίδιοι οι «Πατέρες του Έθνους» σχεδίασαν το αμερικανικό σύνταγμα ακριβώς για να χαλιναγωγήσουν αυτό που αποκαλούσαν «τυραννία της πλειοψηφίας», αν και αρκετοί από αυτούς τους «Πατέρες του Έθνους» κατηγορήθηκαν ότι εφάρμοσαν έξαλλες λαϊκιστικές και δημαγωγικές πρακτικές, όπως ο Thomas Jefferson, ο Patrick Henry, ο Samuel Adams και ο Alexander Hamilton

Ο Thomas Jefferson ο πολιτικός των αγροτών.

Ο Jefferson ήταν υπέρ του «απλού αγρότη» έναντι της διεφθαρμένης ελίτ των πόλεων. Υποστήριζε την αποκέντρωση της εξουσίας και τη στενή ερμηνεία του Συντάγματος, ισχυριζόμενος ότι η κυβέρνηση πρέπει να ανήκει στον λαό και όχι σε μια κλειστή ομάδα τραπεζιτών και γραφειοκρατών. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι (Φεντεραλιστές) τον θεωρούσαν επικίνδυνο δημαγωγό που χάιδευε τα αυτιά των αγροτών για να κερδίσει δύναμη.

Patrick Henry: Ο ρήτορας του όχλου

Γνωστός για τη φράση «Δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο», ο Henry ήταν ίσως ο πιο σκληρός δημαγωγός της εποχής του. Κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποιούσε το συναίσθημα και τον φόβο για να ξεσηκώσει τις μάζες. Ήταν σφοδρός πολέμιος της ομοσπονδίας  (Anti-Federalist), υποστηρίζοντας ότι μια κεντρική κυβέρνηση θα εξελισσόταν σε μια νέα βρετανική τυραννία.

Samuel Adams: Ο πολιτικός του πεζοδρομίου.

Ήταν ο κατεξοχήν άνθρωπος διαδηλώσεων του δρόμου, ένας δημαγωγός που χειραγωγούσε τα κατώτερα στρώματα για να προκαλέσει χάος και βία, και κινητοποιούσε τις μάζες μέσω εμπρηστικών άρθρων στις λαϊκές εφημερίδες της εποχής.

Alexander Hamilton: Ο Λαϊκιστής της «επιβολής της τάξης»;

Αν και ο Χάμιλτον ήταν οπαδός της ελίτ, κατηγορήθηκε για μια άλλη μορφή δημαγωγίας. Ο Τζέφερσον τον κατηγορούσε ότι «εξαγόραζε» την υποστήριξη των πλουσίων και των εμπόρων, δημιουργώντας ένα σύστημα που ευνοούσε τους λίγους εις βάρος των πολλών. Αν και δεν ήταν «λαϊκιστής» με τη σημερινή έννοια, η επιθετική του πολιτική και η χρήση της οικονομικής ισχύος θεωρήθηκαν από πολλούς ως μια ιδιαίτερη μορφή χειραγώγησης, όχι του λαού, αλλά του ....κράτους.

Η σύγκρουση Τζέφερσον και Χάμιλτον

Η σύγκρουση μεταξύ του Τόμας Τζέφερσον και του Αλεξάντερ Χάμιλτον δεν ήταν απλώς μια προσωπική κόντρα· ήταν η θεμελιώδης σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων για το τι έπρεπε να είναι η Αμερική. Αυτή η διαφωνία «έσπασε» την αρχική ομοψυχία των ιδρυτών του Αμερικάνικου Έθνους και οδήγησε στη δημιουργία του  κομματικού πολιτικού συστήματος στην Αμερική, όπως το γνωρίζουμε σήμερα. 

Η πάλη των δύο κόσμων της Αμερικής.

 Η διαμάχη ξεκίνησε μέσα στο υπουργικό συμβούλιο ενώπιον του Προέδρου Τζορτζ Ουάσινγκτον, όπου ο Χάμιλτον (Υπουργός Οικονομικών) και ο Τζέφερσον (Υπουργός Εξωτερικών) διαφώνησαν στην  πρόταση του Χάμιλτον για τη δημιουργία Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Ο Χάμιλτον πίστευε ότι ήταν απαραίτητη για τη διαχείριση του πρωτοεμφανιζόμενου τότε δημόσιου χρέους, ενώ ο Τζέφερσον τη θεώρησε αντισυνταγματική και εργαλείο των πλουσίων βιομηχάνων του Βορρά για να ελέγχουν τον αγροτικό κόσμο του Νότου.

Αυτή η διαφωνία ανάγκασε τις δύο πλευρές να αναζητήσουν υποστήριξη, ο ένας στο Κογκρέσο και ο άλλος στον λαό και τελικά οι ιδεολογικές διαφορές αυτών των δυο πολιτικών, παρόλο που οι "Πατέρες" απεχθάνονταν την ιδέα των κομμάτων, θεωρώντας τα διχαστικά η ανάγκη όμως για μια οργανωμένη αντιπολίτευση, κατέστησε το κομματικό σύστημα αναπόφευκτο και  οδήγησε στη δημιουργία κομματικών μηχανισμών, αυτών που υπάρχουν μέχρι και σήμερα.

Το ερώτημα αν ο Donald Trump είναι δημαγωγός ή λαϊκιστής αποτελεί από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ -Ιράν, εδώ και είκοσι τρεις ημέρες, το κυρίαρχο θέμα συζήτησης μεταξύ επιφανών δημοσιογράφων και πολιτικών αναλυτών στις εφημερίδες και στα τηλεοπτικά πάνελ της Αμερικής.

Για μας όμως τους Έλληνες που γνωρίσαμε, με πρωτόγνωρο αλλά και συναρπαστικό τρόπο, τον original αμερικάνικο «Λαϊκισμό» και την αυθεντική «Δημαγωγία» της Αμερικής στις εκλογές του 1981 από τον τότε αρχηγό του σοσιαλιστικού κόμματος και καθηγητή οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Berkeley της Καλιφόρνιας, τα λόγια είναι περιττά όπως λέει και το τραγούδι, στην Ελλάδα οι δύο αυτοί όροι «Λαϊκισμός»  και «Δημαγωγία» δεν αλληλοαποκλείονται, απλά ο ένας τροφοδοτεί και συμπληρώνει τον άλλο όπως πχ τον άκρατο λαϊκισμό του Κουτσούμπα συμπληρώνει η δημαγωγία της Κωνσταντοπούλου και την άθλια δημαγωγία του Βελόπουλου ο παιδαριώδης λαϊκισμός του Ανδρουλάκη.

                                                                                             

                                                                                          

  

 

One-man show ................

 

   

Για δεκαπέντε χρόνια, μετά την στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ το 2003, η οποία έγινε όχι με κήρυξη πολέμου που απαιτείται έγκριση από το Κογκρέσο, αλλά με Προεδρικό διάταγμα του George Walker Bush (2001 – 2009), μετά από έντονες προειδοποιήσεις των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ περί υπάρξεως στο Ιράκ όπλων μαζικής καταστροφής, τα οποία όμως δεν βρέθηκαν ποτέ, οι τρεις επόμενοι Πρόεδροι των ΗΠΑ, ο 44ος Barack Obama Δημοκρατικός  (2009– 2017), ο 45ος Donald Trump‎‎ Ρεπουμπλικάνος (2017 – 2021) και o 46ος Jo Biden Δημοκρατικός (2021 –2025) τόσο από τον Λευκό Οίκο στην Ουάσινγκτον, όσο και περιφερόμενοι ανά την υφήλιο, δήλωναν σε όλους τους τόνους ότι η Αμερική είχε αδικαιολόγητα καθυστερήσει να αντιμετωπίσει την Κίνα και αυτό, λόγω της εμπλοκής της τόσο με την αμυντική προστασία της Ευρώπης έναντι της Ρωσίας, όσο και με τις συχνές στρατιωτικές επεμβάσεις στην Μέση Ανατολή για την διασφάλιση της ομαλής  προμήθειας πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Οι τρεις αυτοί πρόεδροι ένιωθαν και σωστά, ότι ο χρόνος, για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της οικονομικής και στρατιωτικής ανέλιξης της Κίνας, επέβαλαν άμεσα και χωρίς καμία χρονοτριβή να μεταφέρουν την στρατιωτική και την οικονομική ισχύ της Αμερικής, από την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή  στον Ινδικό-Ειρηνικό και το κυριότερο όπως δήλωναν και οι τρεις, όφειλαν άμεσα να  αναπροσαρμόσουν στα Αμερικάνικα πανεπιστήμια την “Πληροφορική” και στα Αμερικανικά εργοστάσια την “Βιομηχανία”, με βάση την Τεχνητή Νοημοσύνη και την Κβαντική Υπολογιστική για να αντιμετωπίσει επί τέλους με τα ίδια όπλα  που χρησιμοποιεί πλέον για την άνοδο της η Κίνα.

Μάρτιος του 2026 και να όμως που είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, η Αμερική εμφανίζεται στην παγκόσμια σκηνή, να διεξάγει πάλι έναν πόλεμο και μάλιστα έναν "one-man show"  πόλεμο, κάτι σαν “Bugs Bunny show” μόνο που αυτό είναι μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων και αφορά την διασκέδαση των παιδιών ενώ ο πόλεμος του "one-man show" αφορά την ζωή όλων των Αμερικανών και των Ευρωπαίων. 

Ο Πόλεμος αυτός γίνεται με το πρόσχημα της οριστικής αποχώρησης της Αμερικής από την περιοχή, αφού όμως εμπεδώσει στην ηγεσία της Μέσης Ανατολής το Ισραήλ και τώρα,  19 ημέρες από την έναρξή του, φαίνεται, όπως και τότε στο Ιράκ το 2003, στο Αφγανιστάν το 2021 και στη Λιβύη το 2011, ότι και αυτός ο πόλεμος δεν θα εξελιχθεί όπως πιστεύει o “one-man show” Πρόεδρος.

Ίσως ζούμε την μεγαλύτερη γεωπολιτική αλλαγή όλων των εποχών στην Μέση Ανατολή και ανεξάρτητα τι λέει και τι καταλαβαίνει ο Trump, για να μπορέσουμε εμείς να κατανοήσουμε αυτόν τον πόλεμο, πρέπει να καταφύγουμε στην μυθολογία των παππούδων μας και από εκεί να ζητήσουμε την βοήθεια της κόρης του Δία και της Μνημοσύνης, της Κλειούς, της μούσας της ιστορίας. 

Η Κλειώ θα μας πάει πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα, στο 1880 περίπου και στα πεπραγμένα της τότε Βρετανικής Αυτοκρατορίας, της οποίας η δύναμη ήταν περίπου  ίδια με αυτή των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών.

Μετά την καταστροφή του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815 η Μεγάλη Βρετανία έγινε ορυθμιστής των παγκόσμιων πραγμάτων, σε αυτήν άλλωστε οφείλουμε, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, την ίδρυση του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, ήταν η μοναδική χώρα του κόσμου που η σημαία της, η “Union Jack”, όπως χαϊδευτικά την αποκαλούσαν και την αποκαλούν ακόμα οι Βρετανοί, πάντοτε κυμάτιζε σε έναν ιστό, μια και ήταν η Αυτοκρατορία  όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ.

Η φράση "Rule, Britannia!"αναφέρεται σε αυτή την εποχή όπου η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν το αδιαμφισβήτητο παγκόσμιο αφεντικό. 

Την εποχή εκείνη το ποσοστό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στο συνολικό παγκόσμιο ΑΕΠ,  ήταν 25,4% – περίπου το ίδιο με αυτό που έχουν σήμερα οι ΗΠΑ και το Λονδίνο ήταν τότε η πολιτική και οικονομική πρωτεύουσα του κόσμου, όπως σήμερα είναι η Ουάσιγκτον. 

Η Μεγάλη Βρετανία εκείνη την εποχή ήταν η αυτοκρατορία που ρύθμιζε τις τύχες όλων των χωρών και κατά συνέπεια όλων των ανθρώπων, όπως συμβαίνει σήμερα με την Αμερική.

Κατά τη διάρκεια των πενήντα ετών, από το 1880 έως το 1930, η Μεγάλη Βρετανία βρέθηκε, σχεδόν μόνη της, να αντιμετωπίζει αυταρχικά καθεστώτα και να διοικεί χώρες τόσο στην Ασία και στην Ωκεανία, όσο και στην Αφρική με παντελή απουσία δομών εξουσίας, κάτι που της χάρισε το"Rule, Britannia!", στην μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή, παρόμοιες σχεδόν συνθήκες έδωσαν στις ΗΠΑ το όνομα “Σερίφης”.

Στην Μεγάλη Βρετανία σε περίπτωση επερχόμενων εκλογών, ο εκάστοτε Βρετανός Πρωθυπουργός θεωρούσε καθήκον του να εκστρατεύει σε περιοχές της Ασίας και της Αφρικής, όπως στην Ινδία, στο Σουδάν, στην Ροδεσία, στην Νότια Αφρικανική Ένωση, στο Ιράκ και στο Χονγκ Κονγκ ή να αγοράζει νησιά, όπως την Κύπρο από τον Σουλτάνο το 1878 ή την Διώρυγα του Σουέζ το 1875 από τον Ισμαήλ Πασά, αντιβασιλέα της Αιγύπτου, και να τα προσφέρει ως δώρο του Βρετανικού λαού στο Στέμμα. 

Όλες αυτές οι στρατιωτικές, εμπορικές και πολιτικές επεμβάσεις συνέπαιρναν τότε τους Άγγλους πολίτες, όπως σήμερα τους Αμερικανούς, τους γέμιζαν με  υπεροψία και έπαρση και ήταν πρόθυμοι να τιμήσουν αυτόν τον πρωθυπουργό με την ψήφο τους. Όμως αυτές οι κινήσεις αποσπούσαν την προσοχή της Αυτοκρατορίας σε μια ατέλειωτη σειρά τοπικών κρίσεων σε όλο τον κόσμο, συχνά με μεγάλο κόστος για την παγκόσμια ηγεμονία της, ήταν το αποκαλούμενο “τίμημα της δημοκρατίας”, όπως έγραψε ο Πλάτων, κάτι που δεν χρειάζεται να καταβάλουν οι αυταρχικές χώρες μια και οι εκλογές σε αυτές γίνονται για τον γάμο του Καραγκιόζη,

Η καταστολή της Ιρακινής εξέγερσης του 1920 δημιούργησε στην Βρετανική Αυτοκρατορία  την απαίτηση για αποστολή άνω των 100.000 στρατιωτών και είχε κόστος πολλών εκατομμυρίων λιρών, στο έτος αυτό ο συνολικός προϋπολογισμός για την παιδεία στη Μεγάλη Βρετανία, της βασικότερης κρατικής υπηρεσίας της, ήταν περίπου ο ίδιος με το κόστος αυτής της ιρακινής «εκστρατείας».

Ενώ οι Βρετανοί ηγέτες συζητούσαν τη στρατηγική της Βρετανίας στη Μεσοποταμία, παραμελούσαν τις πραγματικές οικονομικές και τεχνολογικές προκλήσεις που αντιμετώπιζε η χώρα .

Καθώς η Βρετανία μαχόταν με φυλές στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική και ακόμα πέρα από τον Ειρηνικό, στην Ωκεανία, οι ΗΠΑ έχτιζαν αθόρυβα την πιο προηγμένη βιομηχανική οικονομία που είχε δει ποτέ η υφήλιος. 

Στην Ευρώπη μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η ηττημένη Γερμανία ανοικοδόμησε αθόρυβα και σταθερά όχι μόνο την βιομηχανία της, αλλά και έναν ισχυρό στρατιωτικό μηχανισμό, η Βρετανία είχε την προσοχή της στραμμένη στο χάος της Αφρικής και της Ασίας όπως σήμερα οι ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. 

Με την πάροδο του χρόνου, το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευσή της, ως ηγετικής δύναμης στον κόσμο. 

Σήμερα ο  Πρόεδρος της Αμερικής υποκύπτει στον ίδιο πειρασμό με του τότε Άγγλου Πρωθυπουργού, αντιδρά στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές (midterms), στις 3 Νοεμβρίου 2026, με έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή, βλέποντας σε αυτόν την μοναδική ευκαιρία για να κερδίσει  ψήφους και  πολιτικό όφελος. 

Τελικά όμως χάνεται ο αναγκαίος προγραμματισμός της ιεράρχησης των πόρων, που είναι ακόμη και για την Αμερική δεδομένοι και όχι απεριόριστοι. 

Οι ΗΠΑ σήμερα, όπως και η Βρετανική Αυτοκρατορία παλαιότερα, δεν διαθέτουν άπειρο πολιτικό κεφάλαιο, για να μπορούν να στρέφονται κατά των συμμάχων τους και ενόψει μάλιστα πολέμου να απαξιώνουν κάθε συνεννόηση με το  ΝΑΤΟ, ούτε ατελείωτη στρατιωτική ικανότητα, αφού στην θέα ενός και μόνο φέρετρου με νεκρό Αμερικανό στρατιώτη λιποθυμούν όλες οι μάνες της Αμερικής, ούτε με οικονομική ανθεκτικότητα, αφού το δημόσιο αμερικανικό χρέος έχει φτάσει την 31η Δεκεμβρίου 2025 στα 38,90 τρισεκατομμύρια.$ και το  Χρέος προς το ΑΕΠ στο 131%. 

Κάθε αεροπορική επιδρομή στην Τεχεράνη, είναι ανάλωση πολύτιμης ενέργειας που αφαιρείται από τις πραγματικές ανάγκες που είναι απαραίτητες στην αντιμετώπιση της Κίνας και καθώς ο πρωταρχικός ρόλος των ΗΠΑ είναι να οδηγήσουν με ασφάλεια στον 21ο αιώνα τον δυτικό κόσμο ενάντια στις αναθεωρητικές φιλοδοξίες των αυταρχικών καθεστώτων του Σι Τζινπίνγκ,  του Πούτιν, του Κιμ Γιονγκ Ουν και του Ερντογάν.  

Ακόμα κι αν η στρατιωτική επιχείρηση ή ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν επιτύχει, η εδραίωση του Ισραήλ ως ηγέτιδα δύναμη στην Μέση Ανατολή, θα απαιτήσει την παρουσία της Αμερικής για πολλά χρόνια εκεί, ενώ η Κίνα χωρίς καμία πολιτική, οικονομική ή στρατιωτική  δέσμευση  θα ασχολείται ελεύθερα και με άνεση, με την ανάπτυξη της βιομηχανίας της, τις έρευνες στην  αιολική και ηλιακή ενέργεια, των μπαταριών και της εφαρμογής της Τεχνητής Νοημοσύνης σε όλες τις πτυχές της σύγχρονης επιστήμης.   

Τελικό συμπέρασμα : Την καταβολή του τιμήματος της δημοκρατίας δεν μπόρεσε να αποφύγει για άλλη μια φόρα η Αμερική.

 

                                                                                                       

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους ........

 

                        Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.

                             Και μερικοί έφθασαν απ’τα σύνορα,

                             και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

                            Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

                            Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

                           Κωνσταντίνος Καβάφης 1863 - 1933

 

         

 

Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα στις 11 Φεβρουαρίου 2026 για το 6ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, προκάλεσε στην Ελλάδα έντονες αντιδράσεις, οι οποίες κινήθηκαν από την αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας του διαλόγου με την Τουρκία έως ακόμα και την κατηγορία για υποχωρητικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τα 3 σημεία κριτικής της κοινής γνώμης.

1^ο Έλλειψη Ουσιαστικών Αποτελεσμάτων: Στο σύνολο σχεδόν της Ελληνικής κοινής γνώμης υπάρχει η πεποίθηση  ότι ο διάλογος φαίνεται να εξυπηρετεί κυρίως την εικόνα της Τουρκίας στη Δύση, από την οποία περιμένει από μαχητικά αεροσκάφη 5^ης γενιάς ως και οικονομικά οφέλη, χωρίς να επιλύεται η μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα.

2^ο  «Γαλάζια Πατρίδα» και Casus Belli: Υπήρξε έντονή κριτική στο γεγονός ότι η συνάντηση έγινε ενώ η Άγκυρα συνεχίζει να διατηρεί το casus belli και να προωθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ζητήθηκε από την κυβέρνηση, προ της επισκέψεως Μητσοτάκη να θέσει επιτακτικά αυτά τα ζητήματα, ως προϋπόθεση για την πραγματοποίηση της επίσκεψης.

3^ο Κυπριακό : Υπήρξαν επικρίσεις για την επίσκεψη Μητσοτάκη  ενώ το Κυπριακό παραμένει σε τέλμα.

Θέσεις των κομμάτων

ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ : Ο κ. Ανδρουλάκης άσκησε κριτική για την έλλειψη ενημέρωσης των πολιτικών αρχηγών και υπογράμμισε ότι η Τουρκία δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική κίνηση καλής θέλησης στα μεγάλα ακανθώδη ζητήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

ΣΥΡΙΖΑ : Ο κ. Φάμελλος χαρακτήρισε τη συνάντηση ως μια προσπάθεια της κυβέρνησης να συντηρήσει ένα «επικοινωνιακό κλίμα», τονίζοντας ότι ο διάλογος πρέπει να έχει σαφές πλαίσιο με βάση το Διεθνές Δίκαιο και να μην οδηγεί σε διολίσθηση των εθνικών θέσεων.

ΚΚΕ : Ο σ. Κουτσούμπας  εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή του, κάνοντας λόγο για «επικίνδυνα παζάρια» υπό την εποπτεία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, που στοχεύουν στη συνδιαχείριση του Αιγαίου προς όφελος επιχειρηματικών ομίλων

Ελληνική Λύση : Ο κ. Βελόπουλος κατηγόρησε την κυβέρνηση για «ενδοτισμό» και υποστήριξε ότι η επίσκεψη νομιμοποιεί την τουρκική προκλητικότητα, ειδικά μετά τις πρόσφατες τουρκικές NAVTEX που αμφισβητούσαν την ελληνική κυριαρχία.

Πλεύση Ελευθερίας : Η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, χρησιμοποίησε  σκληρή γλώσσα σχετικά με την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Δήλωσε ότι αισθάνεται βαθιά απογοήτευση για την «εμφάνιση του Πρωθυπουργού» στην Τουρκία. Κατηγόρησε τον Μητσοτάκη για «ενδοτικότητα και απολογητικό ύφος» απέναντι στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, την ώρα που η Τουρκία συνεχίζει να αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος.

               

Εσωκομματικές Κριτικές : Έντονη και η κριτική από το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, με τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να δηλώνει ότι η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τουρκία «πλήττει την εικόνα της χώρας», εκφράζοντας την ανησυχία του για μια πιθανή πορεία προς τη Χάγη με «υποχωρήσεις».

Το προηγούμενο 5ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) Ελλάδας-Τουρκίας πραγματοποιήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2023, σε επίπεδο ηγετών στην Αθήνα και το κύριο αποτέλεσμά του ήταν : Η υπογραφή της «Διακήρυξης των Αθηνών περί Σχέσεων Καλή Γειτονίας και Φιλίας», η οποία έθεσε τις βάσεις για κλιμάκωση της κριτικής από τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως κατά του Μητσοτάκη, ενδοτισμό, υποχωρητικότητα, ξεπούλημα κυριαρχικών δικαιωμάτων και αποκλιμάκωσης της έντασης επί των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας, αν και σε δέκα ημέρες από της υπογραφής της Διακήρυξης των Αθηνών ο τουρκικός τύπος ξεκίνησε πάλι ένα μπαράζ ακραίων δημοσιευμάτων περί κυριότητας του Αιγαίου και των νήσων του.

Άρθρο Τούρκου αναλυτή για το 6^ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδος – Τουρκίας στην Άγκυρα την 11^η Φεβρουαρίου 2026.

Για τα αποτελέσματα του 6^ου Ανώτατου Συμβούλιου Συνεργασίας το blog  NERO αναζήτησε σε όλο των τουρκικό τύπο τα σχετικά άρθρα και αναλύσεις εγκαινιάζοντας την χρήση ΑΙ (Τεχνητή νοημοσύνη) και μάλιστα με έκπληξη διαπίστωσε ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πλέον κάτι το μακρινό ή ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένας καθημερινός πανίσχυρος συνεργάτης. Από την “Gemini” λοιπόν, την εφαρμογή  ΑΙ της Google chrome, ο NERO ζήτησε τα άρθρα όλων των Τούρκων αναλυτών σχετικά με την πρόσφατη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στο πλαίσιο του 6^ου ΑΣΣ. Από τα προσφερθέντα δεκατρία άρθρα προτιμήθηκε αυτό που δημιούργησε, μετά από πάρα πολλά χρόνια, έντονη και δυσάρεστη  έκπληξη στους Τούρκους αναγνώστες, το άρθρο αυτό είναι του Selim Kuneralp και δημοσιεύθηκε, δύο ημέρες μετά την πραγματοποίηση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, στην ιστοσελίδα Medyascope την 13^η Φεβρουαρίου 2026.

      

                                                         

Ποιος είναι ο Τούρκος αρθρογράφος και αναλυτής Selim Kuneralp.

Γεννήθηκε το 1951 είναι Τούρκος επίτιμος (συνταξιούχος) διπλωμάτης και αποφοίτησε από το London School of Economics, το 1973.

Ο Selim Kuneralp μετά από διάφορες θέσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών με τον βαθμό του πρέσβη, υπηρέτησε στη Γενική Διεύθυνση Υποθέσεων ΕΕ και ως πρέσβης στη Σουηδία το 2000–2003 και στη Νότια Κορέα  το 2003–2005. Έγινε Σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών στις αρχές του 2012 και εργάστηκε ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) τον Μάιο του 2012, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2014. Διορίστηκε μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής της Τουρκίας στις 15 Ιουλίου 2014 και συνταξιοδοτήθηκε το 2015 και από τότε αρθρογραφεί.

Το άρθρο του, με τον τίτλο : “Ελληνοτουρκικά προβλήματα: Τι λέει το διεθνές δίκαιο” ("Türk-Yunan sorunları: Uluslararası hukuk ne diyor)" που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Medyascope στις 13 Φεβρουαρίου 2026, προκάλεσε αίσθηση για την ιδιαίτερα αυστηρή κριτική και ρεαλιστική του στάση απέναντι στις τουρκικές θέσεις και τακτικές έναντι της Ελλάδος.

                                

                         

Τα 5 κύρια σημεία του άρθρου:

1^ο "Γαλάζια Πατρίδα" (Mavi Vatan): Ο αναλυτής αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το δόγμα της "Γαλάζιας Πατρίδας" έχει πλέον "θαφτεί στα βαθιά νερά της Μεσογείου" και υποστηρίζει ότι η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου δεν είναι εύκολη υπόθεση όταν η Τουρκία θέλει και επιχειρεί επί του πεδίου να επιβάλλει τις δικές της ερμηνείες μονομερώς.

2^ο Ίμβρος και Τένεδος: Σχολιάζει το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης για την αυτοδιοίκηση των νήσων  Ίμβρου και Τενέδου, επισημαίνοντας ότι αυτή η διάταξη δεν εφαρμόστηκε ποτέ από την Τουρκία. Αναφέρει μάλιστα ότι τα νησιά χρησιμοποιήθηκαν ως "ανοιχτές φυλακές" για να εξαναγκαστούν οι αυτόχθονες Έλληνες κάτοικοι σε μετανάστευση, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν απομείνει ελάχιστοι και η ζωή στα νησιά να είναι ανύπαρκτη.

3^ο Οικουμενικό Πατριαρχείο: Ο Kuneralp σημειώνει ότι η άρνηση αναγνώρισης του χαρακτηρισμού “Οικουμενικός” για τον Πατριάρχη είναι ανούσια σε διεθνές επίπεδο, καθώς ο υπόλοιπος κόσμος τον αναγνωρίζει κανονικά ως “Οικουμενικό Πατριάρχη”.

^4ο Μειονότητες: Κάνει μια σύγκριση ανάμεσα στη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη (την οποία η Τουρκία αποκαλεί τουρκική) και τη ελληνικοί μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, υπογραμμίζοντας τις αντιφάσεις στην ερμηνεία που δίνει η Τουρκία στη Συνθήκη της Λωζάννης σχετικά με τις μειονότητες.

5ο Σύνοψη : Η θέση του Selim Kuneralp είναι ότι η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν εισέλθει σε μια φάση “Συμφωνίας ότι … διαφωνούν”. Προειδοποίησε ωστόσο, ότι αν δεν υπάρξει πρόοδος στη λύση των δομικών προβλημάτων του Αιγαίου, η τρέχουσα ηρεμία θα παραμείνει εύθραυστη και το μέλλον της Τουρκικής ευρωπαϊκής πορείας αβέβαιη, με κίνδυνο απώλειας τόσο της τελωνειακής ένωσης, που τόσο πολύτιμη είναι για την τουρκική οικονομία, όσο και της ετήσιας οικονομικής επιχορήγησης από την ΕΕ. Πάντως κατά τον Selim Kuneralp οριστική λύση για τα προβλήματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι η προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια, καθώς αυτά είναι τα μόνα αρμόδια να αποφασίσουν τι είναι σύμφωνο με το δίκαιο.

Το άρθρο του Selim Kuneralp θεωρείται σημαντικό και μάλιστα κατέπληξε πολλούς ιθύνοντες στην Τουρκία και τούτο γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο που υπηρέτησε στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, ήταν για χρόνια ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας στην ΕΕ και είναι η πρώτη φορά  που κάποιος Τούρκος αρθρογράφος χωρίς περιστροφές   αμφισβητεί ανοιχτά την κυρίαρχη ρητορική της Τουρκίας, προκρίνοντας και υποδεικνύοντας τη νομική οδό ως τη μόνη δυνατότητα επίλυσης των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, την εφαρμογή δηλαδή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, έναντι της πολιτικής των εντάσεων που εφαρμόζει μέχρι τώρα η Τουρκία, πάντως κύκλοι του βαθέως κράτους στην Τουρκία δεν διστάζουν να αποδίδουν τόσο την αλλαγή στην αρθρογραφία  των τουρκικών εφημερίδων, όσο και την απρόσμενη δήλωση του Ερντογάν για εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου ως βάση για τη λύση των ελληνοτουρκικών διαφορών, στην αθόρυβη ισχυροποίηση της Ελλάδας με την συμμαχία Ελλάδας- Γαλλίας, με την αγορά των αεροσκαφών Rafale, των φρεγατών  Belharra και κυρίως με την «κίνηση ματ» του Μητσοτάκη, την στρατιωτική συμμαχία 3+1 (Ισραήλ- Κύπρος – Ελλάς + ΗΠΑ) και οι μεν Τούρκοι θα ηρεμήσουν κάπως, θα σταματήσουν το “Μητσοτάκης γιόκ”, ή το “θα έρθουμε ξαφνικά μια νύχτα”, εμείς όμως ποιόν θα κατηγορούμε για ενδοτισμό ;                        Πως θα ζήσουμε χωρίς βαρβάρους ;