Αόρατοι ……

     

 

Ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς, στις 5 Μαΐου 2026 με "Αίτημα" προς την “Ευρωπαϊκή Επιτροπή” και ειδικότερα απευθυνόμενος στην "Επίτροπο Συνοχής και Μεταρρυθμίσεων" Elisa Ferreira, ζήτησε την χρηματοδότηση της Ε.Ε. δια της δια βίου διασφάλισης του δικαιώματος της “ισότητας” στα παιδιά με αναπηρία.

Ποιά είναι η “Ευρωπαϊκή Επιτροπή” : Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission), είναι η “κυβέρνηση” της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι το εκτελεστικό όργανο της και αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα ολόκληρης της Ένωσης και όχι μεμονωμένων κρατών-μελών όπως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Εδρεύει στις Βρυξέλλες και αποτελείται από 27 Επιτρόπους, έναν από κάθε χώρα της ΕΕ, με επικεφαλής τον ή την Πρόεδρο της.

Ποιες οι βασικές αρμοδιότητες  της “Ευρωπαϊκής Επιτροπής”.

Προτείνει τους νέους νόμους της ΕΕ και την αναθεώρηση στους παλαιούς.

1.    Ασκεί την πολιτική και διαχειρίζεται τον προϋπολογισμό της ΕΕ

2.    Είναι ο “Θεματοφύλακας των Συνθηκών της ΕΕ”

3.    Εκπροσωπεί την ΕΕ διεθνώς

Με λίγα λόγια αν η ΕΕ ήταν μια χώρα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ήταν η κυβέρνηση που την διοικεί και η αρχή που προτείνει τους νόμους της, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα ήταν η Βουλή που ψηφίζει τους προτεινόμενους από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή νόμους, ενώ τα κράτη-μέλη θα ήταν οι περιφέρειες που πρέπει να τους εφαρμόσουν.

Ποιος είναι ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς και τι αφορά το αίτημά του : Έλλην δημοσιογράφος, τηλεπαρουσιαστής και οικονομικός αναλυτής εκλεγμένος με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (....αχ μωρέ Κυριάκο) για την περίοδο  2024-2029, το "Αίτημα" του αποσκοπεί στην διασφάλιση  της δια βίου “ισότητας” των ανάπηρων παιδιών με τη δημιουργία “ειδικών χωριών” όπου εκεί τα ανάπηρα παιδιά θα μπορούν να ζουν μαζί με τους γονείς τους και να παραμένουν εκεί όταν οι γονείς θα έφευγαν από τη ζωή.

 

“Ισότητα” .... μια καθολική έννοια με πολλές ερμηνείες. 

Το σύνθημα ”ισότητα” (égalité) ακούστηκε σαν σύνθημα στην  Γαλλική Επανάσταση το 1789. Η λέξη αυτή δεν γεννήθηκε βέβαια τότε, ως γαλλική λέξη, υπήρχε ήδη από τον μεσαίωνα προερχόμενη από την λατινική “aequalitas” και χρησιμοποιούνταν  κατ’ αρχήν με την έννοια της “ομοιομορφίας” και αργότερα με την έλευση του διαφωτισμού της “ισονομίας”.

Ωστόσο, από τη στιγμή που ακούστηκε το 1789 στους λιθόστρωτους δρόμους του Παρισιού από τις πεινασμένες επαναστάτριες με τις τσουγκράνες, στην πορεία για τις Βερσαλίες, η λέξη αυτή απέκτησε τη βαθιά πολιτική και κοινωνική σημασία με την οποία τη γνωρίζουμε και σήμερα, δηλαδή ως το κατ’ εξοχήν παγκόσμιο σύμβολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,

Ωστόσο και αυτή η έννοια της ισότητας ως πανανθρώπινο δικαίωμα δεν έμεινε στατική, εξελίχθηκε βαθιά από τότε.

 Η "ισότητα" λχ της πρόσβασης σε ένα λεωφορείο, αποτελεί το κλασικό παράδειγμα “Ισότητας των Ευκαιριών”  (Equality of Opportunity) και πριν μερικά χρόνια αυτή η έννοια συνδέθηκε άμεσα με την “Ισότητα της Προσβασιμότητας”.

Τι σημαίνει “Ισότητα της Προσβασιμότητας” στην πράξη και πώς τελικά διαμορφώνεται σήμερα; Όταν μιλάμε για την επιβίβαση σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς, η ισότητα εξετάζεται σήμερα σε δύο επίπεδα, στην Νομική και στην Ουσιαστική Ισότητα

Στην “Νομική Ισότητα” σημαίνει ότι ο νόμος δεν απαγορεύει σε κανέναν, με βάση τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία ή την κοινωνική του τάξη, την επιβίβαση στο λεωφορείο. Όλοι έχουν το νομικό δικαίωμα να αγοράσουν εισιτήριο και ανεμπόδιστα να επιβιβαστούν στο λεωφορείο.

Με την “Ουσιαστική Ισότητα” έρχεται η σύγχρονη οπτική της ισότητας της σημερινής εποχής. Αν το λεωφορείο δεν έχει ειδική ράμπα, ένας άνθρωπος σε αναπηρικό αμαξίδιο έχει μεν το νομικό δικαίωμα να επιβιβαστεί, αλλά όχι και την δυνατότητα.

Το συμπέρασμα: Η ισότητα πρόσβασης στο λεωφορείο σήμερα υπάρχει όταν  όλοι οι πολίτες μπορούν, ακόμα και ανάπηροι με αμαξίδιο να επιβιβαστούν και να χρησιμοποιήσουν αυτό το δημόσιο αγαθό. Δεν αρκεί να μπορεί κάποιος να προμηθευτεί εισιτήριο, να φτάσει το λεωφορείο στην ώρα του και να διαθέτει κλιματισμό, πρέπει η άνοδος και η επιβίβαση σε αυτό να είναι εφικτή σε όλους ακόμα και σε ανάπηρο με αμαξίδιο.

Έτσι λοιπόν το σωτήριο έτος 1789 η Γαλλική Επανάσταση έσπασε τις αλυσίδες των φεουδαρχικών προνομίων και διεκήρυξε ότι “Όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο”, οι επερχόμενοι αιώνες μάς ζητούν να κάνουμε αυτήν την ισότητα ζωντανή πραγματικότητα σε εμάς και τους συνανθρώπους μας, όχι μόνο με την ύπαρξη  ράμπας στο λεωφορείο για τους κινητικούς ανάπηρους, αλλά μέχρι και την εκμάθηση των ηλικιωμένων όλων των απαραίτητων στοιχείων για την αναγκαία πια, όπως έχει γίνει η ζωή, πρόσβαση των υπερηλίκων στον υπολογιστή τους, για να μπορέσουν έτσι να ολοκληρώσουν χωρίς ταλαιπωρίες και λοιδορίες το υπολειπόμενο μέρος της ζωής τους. στην σημερινή ψηφιακή εποχή.

 

 

 

Τα ανά ηλικιακή ομάδα ποσοστά αναπηρίας στην Ελλάδα το 2024 από την Eurostat
Ηλικιακή Ομάδα	Ποσοστό Αναπηρίας	Κύρια Χαρακτηριστικά Αναπηρίας
16 έως 44 ετών	Από 4% ως  5%	Νευρολογικές παθήσεις ή ατυχήματα.
45 έως 64 ετών	Από 12% ως 15%	Χρόνιων παθήσεων
65 έως 74 ετών	Από 25% ως 30%	1 στους 4 έχει αναπηρία
75 ετών και άνω	Πάνω από 50%	1 στους 2  έχει αναπηρία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το 2024 το 18,3% των Ελλήνων και Ελληνίδων ήταν, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, ανάπηροι  ένα ποσοστό περίπου όπως σε όλη την Ευρώπη. Το κακό όμως για τους Έλληνες είναι ότι σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας βλέπει κανείς να κυριαρχεί μια άνιση προσβασιμότητα για τους υπερήλικες και τις μητέρες με παιδιά στα πεζοδρόμια, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα εμπορικά καταστήματα, στις καφετέριες, στα καταστήματα εστίασης. Αν αυτή η κατάσταση είναι για αυτές τις δυο κατηγορίες μια καθημερινή δοκιμασία, για κάποιους άλλους συμπολίτες μας με κινητική αναπηρία, η ανισότητα αυτή τους αναγκάζει να κλείνονται στα σπίτια τους και στην πράξη να λείπουν από την .... ζωή και αντί να βοηθήσει αυτούς τους συμπολίτες μας που παραμένουν εγκλωβισμένοι στο σπίτι τους, πριν από λίγες ημέρες ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς υπέβαλε στην “Ευρωπαϊκή Επιτροπή” το "Αίτημα" της χρηματοδότησης με σκοπό την δημιουργία “πρότυπων χωριών” για γονείς με ανάπηρα παιδιά . 

Σύμφωνα με τον Έλληνα ευρωβουλευτή, πολλοί γονείς ανάπηρων παιδιών αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους, ιδιαίτερα για το τι θα συμβεί όταν οι ίδιοι δεν θα μπορούν πλέον να τα στηρίζουν. Και αφού ο καλός ευρωβουλευτής, είχε λύσει τα προβλήματα των Ελλήνων συνταξιούχων με τις Κυριακάτικες, ως τηλεπαρουσιαστής, εκπομπές του από τον ΣΚΑΙ, θέλησε, ως ευρωβουλευτής πλέον, να δρέψει δάφνες και από την λύση των προβλημάτων των ανάπηρων παιδιών όλης της ΕΕ με τη δημιουργία “πρότυπων χωριών” όχι μόνο για τα ίδια αλλά και τις οικογένειές τους, παρά το γεγονός ότι η δημιουργία “περίκλειστων χώρων διαβίωσης” έρχεται σε αντίθεση με το Άρθρο 19 της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (UNCRPD), μια σύμβαση βασισμένη στην αρχή του αποκλεισμού των γκέτο. Η σύμβαση αυτή που κατοχυρώνει το δικαίωμα στην ανεξάρτητη διαβίωση και την υποχρεωτική ένταξη στην κοινότητα των ατόμων με αναπηρία ψηφίστηκε με πρωτοβουλία της ΕΕ και του Μεξικού ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη 2006 και με έναρξη ισχύος την 3η Μαΐου 2008.

Για αυτή την άθλια απόπειρα πολιτικής εκμετάλλευσης των άτυχων παιδιών, ουδέν σχόλιο έγινε στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καμία κριτική από Έλληνες δημοσιογράφους στα κατά τα άλλα λαλίστατα για τις δραστηριότητες της Μαρίας Καρυστιανού ή του Αλέξη Τσίπρα Ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια και το χειρότερο  κανείς επιστημονικός σύλλογος, ούτε ο  Δικηγορικός, ούτε ο Ιατρικός δεν εξέδωσε κάποια διαμαρτυρία, κάποια έστω ανακοίνωση από αυτούς τους κατ' εξοχήν αρμόδιους επιστημονικούς συλλόγους των Ελλήνων νομικών και ιατρών,  στην οποία κατηγορηματικά να δηλώνεται ότι η αξιοπρέπεια των ατόμων με αναπηρία δεν βρίσκεται στην “προστασία” τους εντός “περίκλειστων χώρων”, αλλά στην ελευθερία να ζουν και να δρουν ως ισότιμοι και ενεργοί πολίτες δίπλα σε όλους τους υπόλοιπους και το αυτονόητο, ότι ή κοινωνία δεν ανήκει στους αρτιμελείς, που πότε-πότε παραχωρούν και λίγο από το περιθώριο της στο στους ανάπηρους. 

      

Φυσικά, αν ερωτηθούμε για το αν θα πρέπει οι ανάπηροι να συμμετέχουν ισότιμα στην ζωή μας, η απάντηση κατηγορηματικά θα είναι ΝΑΙ, όμως αυτό δεν αρκεί, γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική συναίνεση της ελληνικής κοινής γνώμης σε αυτό το ζήτημα, η απάντηση θα είναι κατ’ αρχήν ναι, αλλά αμέσως μετά θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητα μας και σαν να μην υπάρχουν συμπολίτες με αμαξίδια, θα παρκάρουμε μπροστά και πάνω στις ειδικές ράμπες για την κίνηση των αναπήρων, γιατί ουσιαστικά δεν μας νοιάζει τίποτα πέραν του εαυτού μας, της οικογένειά μας, άντε και του αυτοκινήτου μας και έτσι με αυτήν την στάση μας μπορέσαμε και τους κλείσαμε στα σπίτια τους και ενώ με τις φωτογραφίες και τα video της NASA και της US Air force μπορέσαμε και είδαμε ακόμα και ΟΥΦΟ στους ουρανούς της Ελλάδας, δεν βλέπουμε στους δρόμους της .... τους ανάπηρους με τα αμαξίδια τους, η  συμπεριφορά μας τους έχει κάνει …. αόρατους. 

                                                              

Μια τρελή τρελή οικογένεια ...........................

     

 Οι ‘Έλληνες καλωσορίζουν και μάλιστα με πολύ χαρά τα νέα κόμματα που έρχονται να προστεθούν στην παρέα του κυρίου Βελόπουλου, της κυρίας  Κωνσταντοπούλου, του κύριου Νατσιού

Άφθονη ευθυμία μας υποσχέθηκε από την Θεσσαλονίκη η κυρία  Καρυστιανού με το νέο κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και με τα βασικά στελέχη της  Θανάση Αυγερινό, τον δημοσιογράφο των ρωσικών υπηρεσιών που από Ελληνικής τηλεοράσεως υποστηρίζει τις Ρωσικές απόψεις για τον πόλεμο της Ουκρανίας, την Ελληνοαερικανίδα  ηθοποιό και ακτιβίστρια Μουτσάτσου, που στις σχετικές δηλώσεις στήριξής στο νέο κομματικό εγχείρημα, αναφέρθηκε στην ανάγκη «καθαρών ανθρώπων» στον Ελληνικό δημόσιο βίο, τον πρώην νομάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη που στις δηλώσεις του για το κόμμα της Μαρία Καρυστιανού το “ελπιδοφόρο” όπως το χαρακτήρισε, ζήτησε η «αυτοκάθαρση να ξεκινήσει από την ίδια», τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Αγίας Πετρούπολης να στηρίζει την Μαρία Καρυστιανού, την σύγχρονη Μπουμπουλίνα όπως την απεκάλεσε, κάτι ντόπιους βορειοελλαδίτες ακροδεξιούς, κάποιους αντιεμβολιαστές και αρκετούς ψεκασμένους, Τουλάχιστον αν με αρχηγό την Καρυστιανού δεν περπατήσει σαν κόμμα, είναι βέβαιο ότι με όλα τα παραπάνω στελέχη και κυρίως με το περιστέρι, θα αφήσει εποχή με τις παραστάσεις του, ως “μπουλούκι” σαν εκείνους τους παλιούς περιφερόμενους από χωρίον σε χωρίο θεατρικούς θίασους.

“Ούτε νωρίς, ούτε αργά, τώρα είναι η ώρα”, αναφέρει σε ανάρτησή του από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας και προκειμένου στις 26 Μαΐου να αναγγείλει το όνομα του κόμματος του ζητά από τους πιστούς θιασώτες του, να το επιλέξουν οι ίδιοι. Από την μεριά του το blog Nero παίρνει την πρωτοβουλία και με αυτή του την ανάρτηση προτείνει το χαριτωμένο και ανάλαφρο όνομα «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς». Δεν ξέρω αν και αυτό το κόμμα θα έχει την ίδια πλάκα με το κόμμα της Καρυστιανού, πάντως εδώ και έξη μήνες όπου ο Τσίπρας άρχισε την νέα πολιτική του καριέρα ξεκινώντας με απαξιωτική κριτική  για τους υπουργούς, εκείνους που με τόση … επιτυχία κυβέρνησε επί πέντε χρόνια τον τόπο και συνέχισε με απίστευτη φαιδρότητα να απαγγέλει από κάθε σκηνή θεάτρου που του παραχωρούσαν την Ιθάκη του Καβάφη, έτσι εκτός από τις ανοησίες που ακούστηκαν όλο αυτόν τον καιρό, έκανε, με τις διάφορες εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα και μεγάλη φασαρία, αλλά έτσι ήταν πάντα η Αριστερά στη χώρα μας, τελευταία στον προγραμματισμό και στην οργάνωση και πρώτη στη φασαρία και στις κινητοποιήσεις, όμως αν είμαστε τυχεροί δεν τελειώνουμε εδώ, περιμένουμε να εμφανιστεί στη πολιτική σκηνή και το άλλο αναμενόμενο αστέρι του Ελληνικού πολιτικού στερεώματος, το κόμμα Σαμαρά, αν πάντως ο θίασος είναι αυτός που ακούγεται, τον βλέπω και αυτός να κόβει πολλά εισιτήρια.

Τα μόνα προγνωστικά που μπορούμε πάντως να κάνουμε για το ποιο κόμμα θα μας διασκεδάσει περισσότερο είναι ασφαλώς το εγχείρημα του Τσίπρα, με την δήλωση του Αλέξη Τσίπρα πως επιστρέφει στην πολιτική σκηνή με στόχο να αποκατασταθεί η «κανονικότητα» στο πολιτικό σύστημα και η «σταθερότητα» στη χώρα. δείχνει να είναι το σίγουρο φαβορί επειδή όπως μας δίνει να καταλάβουμε το κόμμα του διαθέτει το .... know how της πολιτικής φαρσοκωμωδίας , ιδίως τώρα που οι φίλοι και οπαδοί του,  περιφερόμενοι από κανάλι σε κανάλι, δηλώνουν ότι ο Μητσοτάκης είναι «ένας Πρωθυπουργός που έκλεισε τον κύκλο του και αρνείται να το καταλάβει» ενώ με το νέο κόμμα του, ο κύκλος του Τσίπρα μόλις τώρα …. ανοίγει.

 

 

 

 Οι Γάλλοι έχουν μια παροιμία από τον 17^ο αιώνα, από την εποχή του Λουδοβίκου ΙΓ΄ και του καρδινάλιου Richelieu, που λέει : «Όσο περισσότεροι τρελοί μαζευόμαστε, τόσο περισσότερο γελάμε» («Plus on est de fous, plus on rit»).

Αν οι Γάλλοι έχουν δίκιο, ε τότε θα γελάσουμε με την ψυχή μας και θα γελάμε για πολλές ημέρες μέχρι τις εκλογές. Βέβαια το άγχος για την επιχείρηση μας, η αγωνία για την δουλειά μας, τον μισθό μας, την σύνταξή μας θα έρθουν από την επομένη ημέρα των εκλογών, γιατί όπως λέει και ένα παλιό Πειραιώτικο τραγούδι, “δίχως αγάπη και πόνο κανένας δεν ζει”

Σε ποια άλλη χώρα συμβαίνουν παρόμοιες σπαραξικάρδιες κομματικές κινητοποιήσεις;

Εκτός από την Ελλάδα του Αλέξη Τσίπρα και από την Αμερική του Donald Trump σε καμία άλλη.