Τον αράπη κι αν τον πλένεις ……

 

  

 

 “Αἰθίοπά τις ὠνήσατο τοιοῦτον αὐτῷ τὸ χρῶμα εἶναι δοκῶν ἀμελείᾳ τοῦ πρότερον ἔχοντος. Καὶ παραλαβὼν οἴκαδε, πάντα μὲν αὐτῷ προσῆγε τὰ ῥύμματα, πᾶσι δὲ λούτροις ἐπειρᾶτο καθαίρειν. Καὶ τὸ μὲν χρῶμα μεταβάλλειν οὐκ εἶχε, νοσεῖν δὲ τῷ πονεῖν παρεσκεύασεν”.                                        Αίσωπος 625 π.Χ - 560 πΧ

 

(Κάποιος αγόρασε έναν Αιθίοπα, νομίζοντας ότι το χρώμα του ήταν τέτοιο επειδή τον αμελούσε ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του, δοκίμασε πάνω του κάθε λογής σαπούνια και προσπαθούσε να τον καθαρίσει με κάθε είδος λουτρού. Όμως, το χρώμα του δεν κατάφερε να το αλλάξει, και το μόνο που πέτυχε ήταν να τον αρρωστήσει από την ταλαιπωρία).                                                                 Αίσωπος 625 π.Χ - 560 π.Χ

 

                         

 

Αρχές Μαρτίου του 2026 και σε ερώτηση πολίτη : “Τι άλλαξε από τότε που φύγατε από την πολιτική κύριε Τσίπρα και θέλετε να ξανάπολιτευθείτε; Τι μάθατε από τα λάθη σας;” 

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας Πρόεδρος της ΕΛΑΣ και υποψήφιος, κατά δήλωσή του,  πρωθυπουργός της Ελλάδος απάντησε μέσω Facebook : “Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, μαθαίνουμε από τα λάθη μας,  αρκεί να έχουμε τη δύναμη να τα αναγνωρίσουμε και να αναμετρηθούμε με αυτά. Εγώ αυτή τη μάχη την έδωσα” 

Ένα μήνα μετά την παραπάνω απάντηση του και στην τηλεοπτική εκπομπή “Ενώπιος Ενωπίω” του Νίκου Χατζηνικολάου στις 2 Απριλίου 2026, αναφερόμενος στο 2015 και στις τότε διαπραγματεύσεις που είχε με τους δανειστές, ο πρώην πρωθυπουργός, ερωτώμενος σχετικά ποια θα έπρεπε να ήταν η στάση του, απάντησε με τη φράση “Έπρεπε να είχα κλείσει τις τράπεζες την επομένη των εκλογών”, με τη δήλωση του όμως αυτή άμεσα εγείρεται το ερώτημα πως ο  κ.Τσίπρας ορίζει και αντιλαμβάνεται τα πολιτικά του λάθη, από τα οποία μάλιστα μας διαβεβαιώνει ότι… μαθαίνει, διότι η θέση του αυτή δεν απέχει πολύ από το Grexit που θα ήθελε να είχε κάνει και ο υπουργός του Γιάνης Βαρουφάκης, πριν τον αποπέμψει άρον άρον λίγο μετά το δημοψήφισμα - κωλοτούμπα.

Μας λέει δηλαδή σήμερα εν έτει 2026, ότι αυτό που έμαθε από τα λάθη που έκανε τότε, το 2015 είναι ότι θα ήταν καλύτερη η σύγκρουση με τους δανειστές και το Grexit, παρά με το κωλοβάρεμα που έκανε επί έξι μήνες και κορόιδευε ότι δήθεν διαπραγματευόταν, έναν ταλαίπωρο λαό και μάλιστα με μεγάλο κόστος. Τι να πει κανείς. 

“Και δεν μπορώ να κατανοήσω καθόλου κάποιους πολύ αριστερούς, τόσο πολύ που λένε ότι εμείς δεν θα ασχοληθούμε ποτέ με την διακυβέρνηση παρά μονάχα στη... Δευτέρα Παρουσία του σοσιαλισμού. Οι οποίοι έχουν την ευκολία να φεύγουν από τα προβλήματα και την ευκολία να το παίζουν πάντοτε, τζάμπα μάγκες διαμαρτυρόμενοι, αλλά ποτέ αναλαμβάνοντας ευθύνη”, αυτά ανέφερε ο Πρόεδρος της ΕΛΑΣ, στην πρώτη διαδικτυακή εκδήλωση με το myelas.gr και θα έλεγε κανείς ότι να που επί τέλους κάτι έμαθε από τα λάθη του και αυτό που το αποδεικνύει εμπράκτως, είναι όταν επανερχόμενος στον πολιτικό στίβο απέκλεισε, αγανακτισμένος μάλιστα από την ΕΛΑΣ, τους τσάμπα μάγκες. διαμαρτυρόμενους και ευθυνόφοβους όπως ο ίδιος γράφει, πολιτικούς συνεργάτες του με τους οποίους κυβέρνησε, όπως τέλος πάντων κυβέρνησε τη χώρα για πέντε χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση όμως μας διαφεύγει κάτι το βασικό, ότι κατά δήλωση του είναι Λενινιστής και άρα του είναι γνωστές και οικίες οι εκκαθαρίσεις κομματικών στελεχών, όπως λ.χ στο ΚΚΣΕ (Σοβιετικό κομμουνιστικό κόμμα) μεταξύ των ετών 1936 και 1938 από τον Ιωσήφ Στάλιν, εκκαθαρίσεις που έμειναν γνωστές ως “ο Μεγάλος Τρόμος” και οι οποίες δεν αποδοκιμάστηκαν ποτέ από τους Έλληνες κομμουνιστές, οι μόνοι άλλωστε σε όλη την Ευρώπη που πιστεύουν ότι στο μέλλον και με τους απαραίτητους βέβαια επαναστατικούς αγώνες, θα ξαναγυρίσουμε στην προ της πτώσης του τοίχους του Βερολίνου, εποχή.

Πάντως και για να μην τον αδικήσουμε στην προκειμένη περίπτωση τον Πρόεδρο Τσίπρα, τις εκκαθαρίσεις δεν θέλει να τις κάνει όπως ο Ιωσήφ Στάλιν, με δίκες εκφοβισμού, όπως ο ίδιος αποπειράθηκε να κάνει πρόσφατα στην Ελλάδα με την Novartis, με δίκες εξοντωτικές, με προγραφές, με διαγραφές και … εκτελέσεις. Αυτό που θέλει να κάνει είναι απλά να διαγράψει από την παράταξη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς όλα τα γνωστά στελέχη της. εκτός τον …. εαυτό του και επειδή αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει κανονικά, το έκανε ο αθεόφοβος ανάποδα, πήρε δηλαδή τις αριστερές του ιδέες, τις έγραψε σε ένα βιβλίο και φεύγοντας για το καινούργιο κόμμα, άφησε μόνους τους παλιούς συντρόφους του  να τρώγονται σαν τα τσακάλια, μέχρι οι ίδιοι να διαλύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τις παραφυάδες του, όπως τη “Νέα Αριστερά” το  “Κίνημα Δημοκρατίας”, τον “Κόσμος οικολογίας”, την “Λαϊκή Ενότητα”, το  “ΜέΡΑ25”.

Έτσι με την πλήρη διαφοροποίηση του από όλους τους πολιτικούς συντρόφους του, με ένα καινούργιο κόμμα και με το βιβλίο “Ιθάκη” που έγραψε για αυτόν τον λόγο, επιχειρεί τη δυναμική του επιστροφή στην πολιτική. Η διαφοροποίηση αυτή ίσως να είναι και ο μοναδικός τρόπος που βρήκε για να δώσει την εικόνα μιας κάποιας ανανέωσης του. 

Είναι σίγουρο πάντως πως υπάρχουν πολίτες που δεν ξέχασαν το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ ούτε βέβαια και τον αρχηγό του, τον κ. Τσίπρα, που το 2015 λίγο έλειψε να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρώπης και τον λαό της κατευθείαν στην Υποσαχάρια Αφρική, όπως μας θύμισε προ ημερών και το ντοκιμαντέρ της κυρίας  Βαρβιτσιώτη και της κυρίας Δενδρινού στην εκπομπή του ΣΚΑΙ tv "Στο Χιλιοστό".

Όσον αφορά για τους πρώην κομματικούς συντρόφους του υπουργούς και  βουλευτές, είναι απορίας άξιο πως πολιτικά στελέχη που μας κυβέρνησαν πέντε ολόκληρα  χρόνια και που υποτίθεται ότι πρόκειται για ανθρώπους νοήμονες, όπως λχ ο Γιάννης Δραγασάκης, Γιώργος Σταθάκης, Παυλος Πολάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Νίκος Τόσκας, Νίκος Παππάς τους πήρε τόσο καιρό για να αντιληφθούν ότι ο Πρόεδρος του νέου κόμματος ΕΛΑΣ, δεν τους θέλει πια, τους έχει ήδη αδειάσει  στη χωματερή της πολιτικής και μάλιστα δεν έκρυψε τις προθέσεις του όταν τους απομόνωσε στον εξώστη του Θεάτρου Παλλάς κατά την παρουσίαση του βιβλίου του “Ιθάκη” στις 3 Δεκεμβρίου 2025.  Εξουσιολάγνος και άφιλος ο σύντροφος Τσίπρας,   όπως άλλωστε και όλοι οι κομμουνιστές ηγέτες. 

Πάντως, όπως και ο Ιωσήφ Στάλιν με τις 700.000 εκτελέσεις που έκανε το 1936-1938 δεν έχασε και τίποτα, έτσι και σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών, ως έμπειρος κομμουνιστής ο Τσίπρας ξέρει ότι δεν πρόκειται να χάσει και τίποτα, μια και σε περίπτωση κάποιας πολιτικής του ανάγκης, μπορεί οποτεδήποτε να προσκαλέσει σφυρίζοντας σε οποιονδήποτε από τους παλιούς συντρόφους του και από ότι φάνηκε, όποιος και να είναι και όπου και να βρίσκεται αυτός, θα προστρέξει όπως ο σκύλος που τον φωνάζει το αφεντικό του, τρέχοντας και…. χοροπηδώντας.

Στην Ελλάδα ο ηγέτης, που περιόρισε σημαντικά την επιρροή της  αριστεράς, λεηλατώντας τους οπαδούς της με την βοήθεια ενός πρωτόγνωρου δυναμικού λαϊκισμού που έφερε κατ’ ευθείαν από την Αμερική, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου τον οποίο οι δύο τότε ηγέτες της Αριστεράς, Φλωράκης και Κύρκος του το ανταπέδωσαν με σφοδρότητα συνδράμοντας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στην παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση Κοσκωτά.  Ο πολιτικός όμως που με την πολιτική του συμπεριφορά εκθεμελίωσε την Αριστερά από το μυαλό πολλών Ελλήνων είναι ο Αλέξης Τσίπρας και μάλιστα χωρίς να βρει κάποια αντίσταση από την εναπομείνασα ηγεσία και οπαδούς της, η μοναδική εξαίρεση προήλθε από έναν καλλιτέχνη, τον Αρκά  που έγραψε πικρόχολα: “Μια κατεδάφιση είναι θλιβερό θέαμα όσο άχρηστο κι αν είναι το κτίριο”.    

Υ.Γ. Αν τα έπη του Ομήρου είναι η ποίηση των αριστοκρατών και των ηρώων, οι μύθοι του Αισώπου είναι η σοφία των απλών και λαϊκών ανθρώπων.

                                                                                                                                                     

                                                                                        

Ομήρου Οδύσσεια ......

 

   

 Η Οδύσσεια δεν είναι ένας ακόμη κλασικός μύθος των Ελλήνων, δεν είναι μόνο ένα επι πλέον απόλυτο περιπετειώδες θεατρικό ή κινηματογραφικό σενάριο για τον Ευριπίδη, το Hollywood η την Cinecitta, δεν είναι κάτι σαν τις περιπέτειες του θρυλικού αρχαιολόγου Indiana Jones, είναι ο χάρτης με την πορεία της δικής σου ζωής, σαν τον Οδυσσέα έτσι και εσύ όπως και κάθε άνθρωπος, θα έρθεις αντιμέτωπος με τους δικούς σου Κύκλωπες, τις δικές σου σειρήνες και τις δικές σου ατέλειωτες τρικυμίες, υπάρχουν στιγμές που θα νιώθεις σαν άνθρωπος χαμένος μακριά από τον προορισμό σου και κουρασμένος από την μεγάλη προσπάθεια, όμως ο Οδυσσέας σου θυμίζει ότι μέσα σου κρύβεται ένας άνθρωπος έτοιμος να βρει τον δρόμο του ακόμα και στο πιο βαθύ σκοτάδι, μη φοβάσαι τις καταιγίδες δεν έρχονται για να σε καταστρέψουν αλλά για να σου δείξουν πόσο δυνατός άνθρωπος μπορείς να γίνεις, κράτα την καρδιά σου σταθερή, χρησιμοποίησε το μυαλό σου, άφησε πίσω τον εγωισμό σου και συνέχισε το ταξίδι, η δική σου Ιθάκη σε περιμένει και ο αγώνας για να τη φτάσεις, όπως λέει και ένας άλλος μεγάλος Έλληνας ποιητής, είναι ο μόνος που θα σε κάνει πλούσιο, δηλαδή ολοκληρωμένο άνθρωπο. 

  

Η Οδύσσεια, μπορεί να θεωρείται ως το πρώτο έπος και μάλιστα περιπέτειας της Ελληνικής κλασικής γραμματείας, αυτό όμως που την κάνει πολύ σπουδαία είναι ότι στη ζωή είναι το αρχέτυπο του ανθρώπινου αγώνα ενάντια στη μοίρα, τις δοκιμασίες και τον χρόνο, με τελικό στόχο τον επαναπροσδιορισμό της εστίας και της αυτογνωσίας. 

Αυτά είναι τα νησιά και οι παραλίες που έφτασε ο Οδυσσέας στην προσπάθεια του να επιστρέψει μετά δέκα χρόνια στην Ιθάκη του. 

1. Ο Ίσμαρος η χώρα των Κικόνων.

Το πρώτο λιμάνι μετά την Τροία. Δεν ήταν νησί, αλλά η χώρα των Κικόνων. Οι Αχαιοί λεηλάτησαν την πόλη, αλλά καθυστέρησαν να φύγουν και οι Κίκονες επιτέθηκαν με ενισχύσεις, προκαλώντας τους σημαντικές απώλειες.

2. Η νήσος των Λωτοφάγων

Ένα παραμυθένιο μέρος όπου οι κάτοικοι τρέφονταν με λωτούς. Όποιος έτρωγε τον καρπό ξεχνούσε την πατρίδα του. Ο Οδυσσέας χρειάστηκε να σύρει με τη βία πίσω στα καράβια τους συντρόφους του που δοκίμασαν.

3. Η νήσος των Κυκλώπων

Εδώ ζούσε ο Πολύφημος, ο γιος του Ποσειδώνα. Αφού ο Κύκλωπας παγίδευσε και έφαγε μερικούς από τους συντρόφους του, ο Οδυσσέας τον τύφλωσε με ένα πυρωμένο παλούκι από κλαδί ελιάς και απέδρασε κρυμμένος κάτω από την κοιλιά ενός κριαριού. Η πράξη αυτή προκάλεσε την οργή του Ποσειδώνα.

4. Αιολία η νήσος του Αιόλου.

Ένα μυθικό πλωτό νησί με χάλκινα τείχη όπου ο θεός των ανέμων Αίολος, φιλοξένησε τον Οδυσσέα και του έδωσε έναν ασκό που έκλεινε όλους τους ανεμοστρόβιλους, αφήνοντας μόνο τον Ζέφυρο να τους οδηγήσει με ηρεμία στην Ιθάκη. Οι σύντροφοι όμως, νομίζοντας ότι ο ασκός είχε θησαυρούς, τον άνοιξαν λίγο πριν φτάσουν στην πατρίδα, προκαλώντας τρομερή θύελλα που τους έστειλε πίσω.

5. Τηλέπυλος η χώρα των Λαιστρυγόνων.

Κατοικούσαν γίγαντες ανθρωποφάγοι. Κατέστρεψαν όλα τα καράβια του Οδυσσέα εκτός από το δικό του, πετώντας τεράστιους βράχους, και καταβρόχθισαν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του.

6. Αίαία το νησί της Κίρκης.

Η μάγισσα Κίρκη μεταμόρφωσε τους συντρόφους του σε χοίρους. Με τη βοήθεια του Ερμή, ο Οδυσσέας ξεγέλασε την Κίρκη και έμεινε στο νησί της για έναν χρόνο. Εκείνη τον καθοδήγησε να κατέβει στον Άδη για να πάρει χρησμό από τον μάντη Τειρεσία.

7. Η νήσος των Σειρήνων.

Ο Οδυσσέας και οι εναπομείναντες άνδρες του πέρασαν κοντά από το νησί των Σειρήνων, των οποίων το τραγούδι μαγεύει τους ναυτικούς. Ο Οδυσσέας βούλωσε τα αυτιά των συντρόφων του με κερί και ζήτησε να τον δέσουν στο κατάρτι για να μπορέσει να ακούσει το τραγούδι τους χωρίς να παρασυρθεί.

8. Η Θρινακία το νησί του Ήλιου

Παρά τις προειδοποιήσεις, οι πεινασμένοι σύντροφοι του Οδυσσέα έφαγαν τα ιερά βόδια του θεού Ήλιου. Ως τιμωρία, ο Δίας έστειλε κεραυνό που κατέστρεψε το τελευταίο καράβι και πνίγηκαν όλοι οι σύντροφοι. Επιβίωσε μόνο ο Οδυσσέας.

9. Η Ωγυγία η νήσος της Καλυψούς.

Ο Οδυσσέας ξεβράστηκε μόνος του στο νησί της νύμφης Καλυψώς, η οποία τον ερωτεύτηκε και τον κρατούσε εκεί για επτά ολόκληρα χρόνια, υποσχόμενη μάλιστα να τον κάνει αθάνατο. Μετά παρέμβαση όμως των θεών, κατόπιν μεσολαβήσεως του Ερμή, αναγκάστηκε να τον αφήσει να φύγει.

10. Η Σχερία η νήσος των Φαιάκων.

Μετά από τρικυμία που προκάλεσε ο Ποσειδώνας, ο Οδυσσέας ναυάγησε στο νησί των Φαιάκων στη Σχερία. Η παράδοση, ξεκινώντας από τον Θουκυδίδη, ταυτίζει τη Σχερία με τη σημερινή Κέρκυρα. Τον βρήκε η πριγκίπισσα Ναυσικά και ο βασιλιάς Αλκίνοος τον φιλοξένησε, άκουσε την ιστορία του και τελικά του προσέφερε ένα πλοίο για να επιστρέψει οριστικά στην Ιθάκη.

                                                                                         

 

Αναζητώντας την Ελένη .....

                        

Η Ωραία Ελένη αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά και διαχρονικά σύμβολα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Για χιλιάδες χρόνια, ποιητές, συγγραφείς, καθηγητές και ακαδημαϊκοί προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τη μορφή της, ταλαντευόμενοι ανάμεσα στην μαγική γοητεία της και στην απόλυτη καταστροφικότατη της.

“Πόσο φρικτά μοιάζει στην όψη η Ελένη” …, είναι η πρώτη, για την Ελένη  φράση του, αυτή η φοβερή λέξη “φρικτά” που λέει ο Όμηρος για την Ελένη, μας δίνει την αντίληψη του ωραίου στην εποχή του, τότε που η ομορφιά .. σκότωνε. 

Για τον Όμηρο, η Ελένη δεν είναι απλώς μια ωραία γυναίκα, είναι μια ζωντανή δύναμη της φύσης και του έρωτα, του Θεού της αναπαραγωγής, όπως κάθε όμορφη γυναίκα.

Την ομορφιά της την αποτυπώνει με αδρές γραμμές ως κάτι το μοιραίο, το απόκοσμο και κυρίως ακαταμάχητο, ικανό να κινήσει Θεούς και ανθρώπους. Δεν περιγράφει τα φυσικά της χαρακτηριστικά, π.χ. τα μάτια ή τα μαλλιά της, επιτρέποντας έτσι στον κάθε αναγνώστη ή ακροατή του να φανταστεί την απόλυτη ομορφιά με τα δικά του κριτήρια.

Ένα από τα πιο συγκλονιστικά αποσπάσματα της Ομηρικής ποίησης είναι η σκηνή που η ομορφιά και μόνο της Ελένης δικαιολογεί τον δεκαετή αιματηρό πόλεμο στα μάτια ακόμα και των θυμάτων του. 

Ιλιάδα  Γ' Ραψωδία 156-158, η Ελένη βγαίνει στα τείχη της Τροίας για να παρακολουθήσει τις συγκρούσεις του πολέμου, οι γέροντες Τρώες την κοιτάζουν και αντί να οργισθούν ψιθυρίζουν μεταξύ τους και βεβαιώνουν ότι : “Δεν είναι άδικο οι Τρώες και οι Αχαιοί με τις καλές περικνημίδες να υποφέρουν τόσα χρόνια για μια τέτοια γυναίκα, γιατί μοιάζει απίστευτα με τις αθάνατες Θεές στην όψη”. Όταν γέροντες άνθρωποι που έχουν χάσει παιδιά και εγγόνια την βλέπουν και λένε χαλάλι της γιατί είναι σαν Θεά, γίνεται αντιληπτό το είδος της γοητείας της, ο Όμηρος δεν περιγράφει και εδώ τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της Ελένης, ούτε καν το ανάστημα της και την ομορφιά της την δείχνει από την επιβολή που έχει στο περιβάλλον της.

Με αφορμή τη νέα κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας από τον βραβευμένο δημιουργό της ταινίας “Oppenheimer”, Άγγλο σκηνοθέτη Christopher Nolan και την αμφιλεγόμενη επιλογή του να υποδυθεί  την Ωραία Ελένη η μαύρη Lupita Nyong'o, από την Κένυα έγινε η αφορμή για σφοδρές αντιδράσεις όχι μόνο ειδικών ιστορικών αλλά και παντός είδους ανθρώπων σε όλο τον κόσμο,  έτσι άνοιξαν για άλλη μια φορά την συζήτηση για τον Όμηρο και για την ωραία Ελένη κάτι που σημαίνει ότι σκάβοντας βαθιά στο αρχαίο παρελθόν μας και διυλίζοντας ξανά το ιερό βιβλίο μας, την Οδύσσεια, φτάσανε αισίως στην σημερινή μαύρη ωραία Ελένη. 

 

Η ανάθεση και μάλιστα από έναν Άγγλο σκηνοθέτη, στη μαύρη  Lupita Nyong'o του ρόλο της Ελένης, ξαφνιάζει δυσάρεστα τους θιασώτες της κλασικής ελληνικής γραμματείας και τούτο γιατί  παραβιάζεται  καταφανώς η εσωτερική λογική του έργου. 

Στα ομηρικά έπη η Ελένη περιγράφεται ως "λευκώλενος" (με άσπρα μπράτσα) και ξανθιά και όσον αφορά την ανάθεση του ρόλου του Άργου, του σκύλου του Οδυσσέα σε κανίς, εκεί περνάμε σε σοβαρή ιστορική ανακρίβεια, ο Άργος στην Οδύσσεια περιγράφεται από τον Όμηρο ως κυνηγητικός και γνωστός για την δύναμη και ταχύτητα στα νιάτα του, πως προέκυψε σκυλάκι του καναπέ; Άλλωστε τα σύγχρονα κανίς,  τα poodles δεν υπήρχαν στην Αρχαία Ελλάδα.   

Την Ωραία Ελένη την έκανε μαύρη από την Κένυα, τον Άργο, τον σκύλο του Οδυσσέα, κανίς από την Γαλλία, άραγε η Πηνελόπη, η πιστή γυναίκα του Οδυσσέα, πως του ξέφυγε του σκηνοθέτη Nolan και δεν έβαλε να την υποδυθεί, για λόγους εντυπωσιασμού μια … Κινέζα; 

Εμείς πάντως σαν Έλληνες αυτό που πρέπει πρώτα από όλα να κάνουμε είναι να γυρίσουμε, με όποιο τρόπο μπορούμε μέχρι και 3.700 χρόνια πίσω και αναζητώντας την Ελένη ας την μελετήσουμε όπου την βρούμε, στους ποιητές, στους λογοτέχνες, στους θεατρικούς συγγραφείς, στους ακαδημαϊκούς για να μάθουμε αν υπήρξε στα αλήθεια και ποια ήταν η μορφή της, πώς έμοιαζε, αν ήταν τελικά ωραία και τι διαφορετικό σήμαινε το “ωραία” τότε σε σχέση με το σήμερα και το κυριότερο, αν οι πρόγονοι μας έκαναν πόλεμο για χάρη της ή αντίθετα, όπως γράφει ο Σεφέρης: “Τόσος πόνος τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη”, ή ο Γιάννης Ρίτσος όταν παρουσιάζει την Ελένη σε προχωρημένη ηλικία, γερασμένη, μέσα σε ένα ερειπωμένο παλάτι, προφανώς της Σπάρτης. Εκεί, η ίδια αναλογίζεται την ομορφιά που χάθηκε και την ανοησία των ανδρών που σκοτώνονταν για “Άσκοπα πράγματα, χωρίς καμιά σημασία, για ποιαν Ελένη; Σαν να μην ήμουν εγώ η αιτία και ποια να 'ταν η αιτία;” (Τέταρτη Διάσταση - Ελένη), ή η συγγραφέας Margaret Atack : “Η Ελένη υπήρξε το απόλυτο αντικείμενο ανδρικής ιδιοκτησίας. Ανταλλάχθηκε, κλάπηκε, διεκδικήθηκε με βία, αλλά σχεδόν ποτέ στην κλασική γραμματεία δεν της δόθηκε πραγματική φωνή να επιλέξει τη μοίρα της. Όπως εύστοχα παρατηρούν πολλοί μελετητές, η Ελένη είναι ο καθρέφτης πάνω στον οποίο κάθε εποχή προβάλλει τις δικές της φαντασιώσεις, τους φόβους και τις ενοχές της απέναντι στη γυναικεία σεξουαλικότητα και δύναμη”, ή η Bettany Hughes (Ιστορικός, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης): Στο βιβλίο της: “Helen of Troy: Goddess, Princess, Whore” (Ελένη της Τροίας: Θεά, Πριγκίπισσα, Πόρνη), εξηγεί ότι στην πραγματικότητα η Ελένη, ως βασίλισσα της Εποχής του Χαλκού, ήταν μια γυναίκα με τεράστια πολιτική ισχύ, καθώς η βασιλεία στη Σπάρτη περνούσε μέσα από τη γυναικεία γραμμή διαδοχής και σημειώνει με έμφαση :”Οι άνδρες δεν πολέμησαν για τα μάτια της, αλλά για τον θρόνο και τον πλούτο που εκείνη αντιπροσώπευε. Στη συνέχεια, οι άνδρες τη μετέτρεψαν σε αποδιοπομπαίο τράγο για να δικαιολογήσουν τις δικές τους γεωπολιτικές φιλοδοξίες και την αιματοχυσία”, ή την ορθολογική ερμηνεία του Θουκυδίδη. Ως πατέρας της επιστημονικής ιστορίας, ο Θουκυδίδης, στο κυριότερο έργο του “ Ιστορίαι” ( του Πελοποννησιακό πόλεμο), στο Βιβλίο Α' και στα κεφάλαια από 1 έως 21, θέλοντας ο ιστορικός να αποδείξει ότι ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο μεγαλύτερος ως τότε δεν αρνείται τον Τρωικό πόλεμο, αλλά απορρίπτει τους μυθολογικούς και ρομαντικούς λόγους, όπως την αρπαγή της Ωραίας Ελένης και αναζητά τα πραγματικά, οικονομικά και πολιτικά αίτια της εκστρατείας

Το όνομα της Ελένης, στο αρχαιότερο έπος, την Ιλιάδα εμφανίζεται 40 φορές, έναντι 20, στην Οδύσσεια.

Γιατί ο Όμηρος παρουσιάζει την Ελένη ως άπιστη μοιχαλίδα, υπήρξε άραγε η Ελένη πριν από αυτόν έστω και ως μύθος ή μήπως τελικά ήταν Θεά; 

Άραγε ειπώθηκε το “Ωραία Ελένη” στην αρχαιότητα, στην εποχή του Ομήρου ή επινοήθηκε αργότερα και επίσης γιατί ο Όμηρος βάζει την ίδια  στις επάλξεις των τειχών ενώπιον του Πριάμου και αντικρίζοντας ξαπλωμένο κατάχαμα τον νεκρό Έκτορα, να αυτοαποκαλείται ... σκύλα:

Στην Τροία έχουμε για πρώτη φορά την παρουσίαση ενός μύθου αλλά και τη ταυτόχρονη διατύπωση και μιας εναλλακτικής εκδοχής του, με την Ελένη στην πρώτη περίπτωση να την παίρνει ο Πάρις στην Τροία και στην δεύτερη να μην πηγαίνει η ίδια, να πηγαίνει ένα είδωλό της, ένα φάντασμα της, ενώ η ίδια βρισκόταν στην Αίγυπτο φιλοξενούμενη  του βασιλιά Πρωτέα, η εκδοχή αυτή αποδίδεται κυρίως στον ποιητή Στησίχορο και αναπτύσσεται στην τραγωδία “Ελένη” του Ευριπίδη. 

Όλες αυτές οι απόψεις και εκδοχές αξιώνουν να πάμε πίσω στις αρχές του 19 αιώνα έως και τον 16ο  π Χ, στην εποχή δηλαδή που οι Μυκήνες και ο κόσμος της  αποτελούσαν το βασικό πολιτισμικό ορίζοντα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, μια και όταν εμείς σήμερα βλέπουμε, διαβάζουμε ή ακούμε τα Ομηρικά έπη, αφήνουμε την εποχή μας και μπαίνουμε ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικές πολύ σημαντικές ιστορικές χρονικές περιόδους, στην εποχή του σιδήρου όπου φαίνεται ότι έζησε ο Όμηρος και στο τέλος της εποχής του χαλκού όπου φαίνεται ότι διαδραματίζονται όλα τα  γεγονότα τα οποία συνδέονται με την Ωραία Ελένη. από την εκστρατεία μέχρι την άλωση και καταστροφή της Τροίας.

Σε ένα από τα τελευταία μαθήματα του, τον Απρίλιο του 1998 ο φιλόσοφος, ποιητής, συγγραφέας και  αναπληρωτής καθηγητής του ΕΚΠΑ Δημήτρης Λιαντίνης, δίδαξε στους φοιτητές του ότι η Ελένη προεξόφλησε την μορφή της αιώνιας ωραίας γυναίκας, γιατί στο μέλλον δεν θα γεννηθεί γυναίκα ωραιότερη  από αυτήν και το κυριότερο δεν θα υπάρξουν ήρωες σαν τον Αχιλλέα, τον Πάτροκλο και τον Αίαντα τον Τελαμώνα να πολεμήσουν και να πεθάνουν για αυτήν μπροστά στα τείχη της Τροίας.  

 

Η Ελένη μετά την καταστροφή της Τροίας και το θάνατο του Πάρι, ακολούθησε τον Μενέλαο στη Σπάρτη όπου έφτασαν μετά από περιπέτειες 8 ετών, από τότε έζησε ήσυχα στο παλάτι της Σπάρτης, υποδεχόμενη μάλιστα, μετά από ένα χρόνο τον  γιό του Οδυσσέα Τηλέμαχο όταν απεγνωσμένα έψαχνε να μάθει τι απέγινε ο πατέρας του, αφού τον καθησύχασε του προσέφερε πολύτιμο υφαντό για την μέλλουσα γυναίκα του  “Δώρο κι εγώ σού δίνω αυτό, παιδί μου ακριβό, να σου θυμίζει της Ελένης τα χέρια, για την ώρα του ποθητού σου γάμου, στη νύφη σου να το φορέσεις· ως τότε στην πατρίδα σου στο θάλαμο της μάνας σου ας κείται” , (Οδύσσεια, o 125-128, ελεύθερη απόδοση) αυτό ήταν το “happy end” του Ομήρου για την ηρωίδα του Ελένη που έζησε  σε μία τόσο μακρινή και ταραγμένη εποχή.  

Η πραγματική ιστορία της Ελένης και κυρίως η ανάγκη πρόσληψης και αποτύπωσης της  μορφής της, στο θέατρο, στην λογοτεχνία, στην ποίηση, στην ζωγραφική, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ανάβει πάντα όχι μόνο των ειδικών, αλλά και των απλών ανθρώπων τα αίματα και συνεχίζει να δημιουργεί σκληρές αντιπαλότητες και συγκρούσεις όπως σήμερα με την ταινία του σκηνοθέτη του Χόλιγουντ Christopher Nolan, αν και τεχνολογικά είμαστε πιο εξελιγμένοι από ποτέ, μας βρίσκει πιο ακραία πολωμένους, καθώς φαίνεται ότι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι, ποίηση, λογοτεχνία, θέατρο και κινηματογράφος το ταξίδι του Οδυσσέα και της Ελένης θα συνεχίζεται  … 

Υ.Γ. Σε δήλωση του, για την άλλοτε σφοδρή και άλλοτε ειρωνική  κριτική που δέχεται σχετικά με την επιλογή των ηθοποιών (casting) στην "Οδύσσεια", ο Christopher Nolan έθεσε το κλασικό ερώτημα : Αν αυτή, ή οποιαδήποτε στο μέλλον άλλη ταινία πρέπει να είναι ιστορικά ακριβής. Η σωστή απάντηση είναι ότι κάθε ταινία πρέπει να είναι απολύτως ελεύθερη, όχι όμως όταν ο δημιουργός της την ονομάζει "Οδύσσεια" και την περιορίζει σε ένα πλαίσιο, τότε ο ίδιος της στερεί αυτήν την ελευθερία και αν την επόμενη ταινία του την ονομάσει "Μέγας Αλέξανδρος" δεν μπορεί να επιλέξει έναν γιαπωνέζο Σαμουράι να κατακτά την Περσία και μάλιστα, όχι πάνω στον Βουκεφάλα, αλλά  καβάλα σε ένα μουλάρι από το Μισούρι, γιατί έτσι θα καταστρέψει την εσωτερική λογική του έργου. 

                                                                                                       

Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου…….

 

  Ο Πρόεδρος της "Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών – Πειραιώς" (ΕΙΝΑΠ)  Γιώργος Σιδέρης  αναφερόμενος, από την πρωινή εκπομπή "Σήμερα" του ΣΚΑΪ tv, στο Νοσοκομείο "Αττικόν" που εφημέρευε την προηγούμενη ημέρα,  μίλησε για "Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου" λόγω της αθρόας μεταφοράς ράντζων από το Νοσοκομείο "Γ. Γεννηματάς". Κατά την διάρκεια της εκπομπής επενέβει  ο ίδιος ο διοικητής του Νοσοκομείου "Αττικόν" Σπύρος Αποστολόπουλος και του ζήτησε να μην δραματοποιεί απλά γεγονότα της καθημερινότητας, όπως είναι της εφημερίας των νοσοκομείων και μάλιστα παρομοιάζοντας τα με μια από της μεγαλύτερες, για θρησκευτικούς λόγους,  σφαγές της Ευρώπης, την  “Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου”

Τι έγινε την "Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου".

Οι σφαγές της "Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου" την 23^η Αυγούστου 1572 στο Παρίσι, όπου τα επιπλέοντα πτώματα των Γάλλων Διαμαρτυρομένων κοκκίνισαν, σε έκταση πολλών χιλιομέτρων, τα νερά του Σηκουάνα και αυτές που ακολούθησαν την επομένη ημέρα στην υπόλοιπη Γαλλία αποτέλεσαν ένα από τα πιο αιματηρά κεφάλαια του θρησκευτικού  πολέμου στην Γαλλία μεταξύ Καθολικών και Διαμαρτυρομένων.

Οι συνέπειες ήταν καταλυτικές και άλλαξαν ριζικά την δημογραφική, την οικονομική, την πολιτική και την θρησκευτική όψη της Ευρώπης για πάντα.

Ποιες ήταν οι άμεσες συνέπειες.

Δεν έγινε γνωστός ο ακριβής αριθμός των θυμάτων, λόγο του ότι άλλους τους έκαψαν ζωντανούς, άλλους τους έσφαξαν και τους πέταξαν στον Σηκουάνα και πολλούς τους διαμέλισαν. Υπολογίζεται πάντως ότι σε όλη τη Γαλλία σφαγιάστηκαν από 10.000  έως και 30.000 Διαμαρτυρόμενοι. Η σφαγή έσπειρε τον τρόμο, διέλυσε τις κοινότητες των Διαμαρτυρομένων και προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα προσφύγων.

Το κύμα προσφυγιάς.

Εκείνες τις ημέρες χιλιάδες διασωθέντες Ουγενότοι, έτσι αποκαλούσαν οι Γάλλοι καθολικοί τους Διαμαρτυρόμενους συμπατριώτες τους, εγκατέλειψαν μαζικά τη Γαλλία, προκαλώντας μια τεράστια φυγή επιστημόνων, όπως ιατρών, νοσοκόμων, καθηγητών, εμπόρων και εξειδικευμένων τεχνιτών της εποχής, όπως ωρολογοποιών, χρυσοχόων, νηματουργών, τυροκόμων και κυρίως σοκολατοποιιών.

Κατέφυγαν ομαδικά στην Γενεύη στην γειτονική Ελβετία, όπου έγινε και το κύριο καταφύγιο για τους Γάλλους διασωθέντες προτεστάντες.

Αυτή η μετανάστευση, που συνέβαλε στην ριζική και εντυπωσιακή ανέλιξη της Ελβετίας, είναι κάτι που αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού στην παγκόσμια ιστορία. 

Εξ αυτής της μετανάστευσης μια φτωχή, ορεινή και αγροτική χώρα χωρίς φυσικούς πόρους ή άνθρακα, μετατράπηκε σε ένα από τα πιο ανεπτυγμένα και εύπορα κράτη του κόσμου.

Η ανοδική αυτή πορεία βασίστηκε στη θεσμική πολιτική σταθερότητα, που της εξασφάλισε το νέο Σύνταγμα του 1848, στην παραγωγή και εμπορία εξειδικευμένων προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας και στην ευέλικτη προσαρμογή της οικονομίας της στις διεθνείς αγορές.

Στη Γενεύη και στην οροσειρά Jura αναπτύχθηκε η κυρίαρχη βιομηχανία της χώρας, η ωρολογοποιία, Οι έμποροι των πόλεων παρείχαν τις πρώτες ύλες σε πολυμελείς αγροτικές οικογένειες, οι οποίες κατασκεύαζαν τα εξαρτήματα των ρολογιών στο σπίτι κατά τους χειμερινούς μήνες. ενώ στη Ζυρίχη και τη Βασιλεία άνθισε η κλωστοϋφαντουργία με βάση το μετάξι και το βαμβάκι.

Πόλεις όπως η Γενεύη και η Βασιλεία εξελίχθηκαν σε χρηματοπιστωτικά κέντρα. Οι πρώτοι ιδιωτικοί τραπεζικοί οίκοι δημιουργήθηκαν εκεί για να διαχειριστούν τον πλούτο της νέας εμπορικής ελίτ και να χρηματοδοτήσουν το διεθνές εμπόριο.

Σύνταγμα και Ιωάννης Καποδίστριας.  

  

Μετά από έναν σύντομο, αλλά σκληρό εμφύλιο πόλεμο (Sonderbund), το συνέδριο της Βιέννης το 1815 και μετά την ήττα του Ναπολέοντα,  καθιέρωσε  την ουδετερότητα της Ελβετίας και έδωσε εντολή  στον Ιωάννη Καποδίστρια για την κατάρτιση ενός σύγχρονου ομοσπονδιακού συντάγματος το όποιο τελικά η Ελβετία υιοθέτησε μετά τριάντα χρόνια το 1848 λόγω της  ανυπαρξίας ενός κρατικού γραφειοκρατικού συστήματος και με αυτό επί τέλους μπόρεσε να οργανωθεί και να κυβερνηθεί, καταργήθηκαν οι εσωτερικοί δασμοί μεταξύ των καντονιών, καθιερώθηκε το Ελβετικό Φράγκο ως κοινό νόμισμα και δημιουργήθηκαν, εθνικό ταχυδρομείο, τελωνειακή ένωση και ενιαίο νομικό πλαίσιο.  

Πρωταγωνίστρια σε παραδοσιακούς τομείς με εταιρείες κολοσσούς.

Στα ροφήματα, με την Nestle για καφέδες, συμπυκνωμένο γάλα, σοκολάτα.  

Στα τυριά με το Mmentaler, το κλασικό ελβετικό τυρί με τις μεγάλες τρύπες, ελαφρώς γλυκό και καρυδάτο, το Le Gruyere, σκληρό, πικάντικο τυρί με πολύπλοκη γεύση, ιδανικό για λιωμένο (Fondue).

Στην Φαρμακευτική με την Roche, την Novartis.

Στην υψηλή Ωρολογοποιία με την Swatch Group, την Rolex, την Patek Philippe.

Κέντρο μεγάλων διεθνών οργανισμών. 

Η Γενεύη θα γίνει η έδρα δεκάδων διεθνών οργανισμών, του ΟΗΕ, του Ερυθρού Σταυρού, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, ενισχύοντας τον διπλωματικό και οικονομικό της ρόλο.

Άμεση Δημοκρατία και φορολογικός ανταγωνισμός.

Το πολιτικό σύστημα της άμεσης δημοκρατίας  με τα χαρακτηριστικά δημοψηφίσματα και ο αποκεντρωμένος χαρακτήρας των καντονιών διατηρούν χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές και μέσω του συνταγματικού “Φρένου χρέους”, περιορισμένο δημόσιο χρέος.

Προϊόντος του χρόνου η άμεση δημοκρατία στην Ελβετία δεν αναφέρεται απλά ως η μορφή του πολιτικού της συστήματος, έγινε η ίδια η ουσία του. Οι Ελβετοί πολίτες καλούνται στις κάλπες περίπου τέσσερις φορές το χρόνο για να αποφασίσουν για μια τεράστια γκάμα θεμάτων, από μεγάλες συνταγματικές αλλαγές μέχρι την αγορά νέων σιδηροδρομικών μηχανών ή την ανάπλαση ενός τοπικού δρόμου.

Οι Ελβετοί έχουν πραγματοποιήσει το όνειρο εκατομμυρίων Ευρωπαίων με την επαναφορά μετά 2.500 χρόνια του πολιτεύματος της Αθηναϊκής Πολιτείας, της άμεσης δημοκρατίας

Τα δύο βασικά εργαλεία στην άμεση Δημοκρατία της Ελβετίας.

Οι πολίτες έχουν τη δύναμη να παρακάμψουν την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο χρησιμοποιώντας δύο κύριους μηχανισμούς σε ομοσπονδιακή βάση

Τη Λαϊκή Πρωτοβουλία (Popular Initiative)

Επιτρέπει στους ίδιους τους πολίτες να προτείνουν αλλαγές ή προσθήκες στο Σύνταγμα.

Πώς ενεργοποιείται. 

Η πρόταση πρέπει να συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές μέσα σε 18 μήνες.

Τι χρειάζεται για να περάσει η πρόταση. 

Απαιτείται "διπλή πλειοψηφία" (double majority),  να εγκριθεί από την πλειοψηφία του συνολικού πληθυσμού και να κερδίσει και την πλειοψηφία σε όλα τα καντόνια, όπως έγινε με τη πρόσφατη καθιέρωση της 13ης σύνταξης που ξεκίνησε με λαϊκή πρωτοβουλία σαν μέτρο κατά της ακρίβειας.

Το Προαιρετικό Δημοψήφισμα (Optional Referendum)

Επιτρέπει στους πολίτες να μπλοκάρουν έναν νόμο που έχει ήδη ψηφίσει το κοινοβούλιο και πριν αυτός τεθεί σε ισχύ.

Ποιες ενέργειες απαιτούνται. 

Πρέπει να συγκεντρωθούν 50.000 υπογραφές μέσα σε 100 ημέρες από τη δημοσίευση του νόμου.

Τι χρειάζεται για να περάσει. 

Αρκεί μια απλή πλειοψηφία των ψηφοφόρων σε εθνικό επίπεδο, δηλαδή την πλειοψηφία των ψηφισάντων σε όλη την χώρα.

Το Υποχρεωτικό για την κυβέρνηση Δημοψήφισμα. 

Κάθε αλλαγή του Συντάγματος ή είσοδος σε διεθνείς οργανισμούς που προτείνει η κυβέρνηση, πρέπει απαραιτήτως να κριθεί και μέσω δημοψηφίσματος, από τον λαό.

Πώς ασκείται η πολιτική των κομμάτων στα πλαίσια της άμεσης Δημοκρατίας στην Ελβετία.

Το πολιτικό σύστημα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό  τον τρόπο που πολιτεύονται τα κόμματα στην Ελβετία, υποχρεώνοντας τα σε μια κουλτούρα διαρκούς διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού, τόσο μεταξύ τους, όσο και με τους πολίτες.

1. Η απειλή του δημοψηφίσματος αναγκάζει σε συμβιβασμό.

Όταν η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο σχεδιάζουν έναν νέο νόμο, δεν κοιτάζουν απλώς αν έχουν την πλειοψηφία στη βουλή. Πρέπει να φτιάξουν έναν νόμο που να ικανοποιεί όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές, έτσι ώστε να μην μπει στον κόπο κάποιο κόμμα ή ομάδα πολιτών να μαζέψει υπογραφές για δημοψήφισμα. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται "Διαβούλευση" (Vernehmlassung) και αναγκάζει την αριστερά και τη δεξιά να νερώσουν το κρασί τους και να συνεννοούνται μεταξύ τους, πριν καν ψηφιστεί κάτι στην Βουλή.

2. Τα κόμματα χρησιμοποιούν τις προτάσεις των πολιτών ως "διαφημιστική καμπάνια"

Η συλλογή υπογραφών για μια πρόταση των πολιτών, είναι το απόλυτο εργαλείο για να επιβάλει ένα κόμμα και το δικό του θέμα στην επικαιρότητα.

Το "SVP", η Δεξιά.

Χρησιμοποιεί συχνά τις προτάσεις των πολιτών για να κρατά ψηλά την δημοφιλία του, λχ για το μεταναστευτικό, η πρωτοβουλία για την απαγόρευση των μιναρέδων.

Το "SP & Πράσινοι", η Αριστερά,

Χρησιμοποιεί τις προτάσεις των πολιτών για να αναδείξει κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα π.χ. κατώτατοι μισθοί, κλιματικά μέτρα, ακόμη κι αν ξέρει ότι μπορεί να χάσει στο δημοψήφισμα. Η διαδικασία συσπειρώνει τους ψηφοφόρους τους.

3. Δημιουργία "Παράξενων συμμαχιών"

Επειδή τα δημοψηφίσματα αφορούν συγκεκριμένα ζητήματα και όχι συνολικά κυβερνητικά προγράμματα, βλέπουμε συχνά κόμματα που μισούνται μεταξύ τους να συμμαχούν. Για παράδειγμα, η εθνικιστική δεξιά και η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να βρεθούν στο ίδιο στρατόπεδο λέγοντας "Όχι" ενάντια σε μια εμπορική συμφωνία με μια ξένη χώρα, η καθεμία για τους δικούς της, εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το αποτέλεσμα.

 Στην Ελβετία, η κυβέρνηση δεν πέφτει αν χάσει ένα δημοψήφισμα ή αν ο λαός καταψηφίσει ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης, οι υπουργοί απλώς επιστρέφουν στα γραφεία τους, ξαναγράφουν τον νόμο λαμβάνοντας υπόψη τα παράπονα των πολιτών και προσπαθούν ξανά. Δεν θα υπάρξουν τηλεοπτικές εκπομπές, δημοσιεύματα στις εφημερίδες, αναρτήσεις σε ιστοσελίδες που να αναφέρονται σε ανικανότητα, ή ανεπάρκεια των υπουργών ή της κυβέρνησης, το σύστημα φρενάρει τις άμετρες και οξύτατες κριτικές εξασφαλίζοντας  τεράστια πολιτική σταθερότητα.

Η καθημερινότητα ενός Ελβετού ψηφοφόρου περιλαμβάνει μια πολύ συγκεκριμένη ρουτίνα που εξασφαλίζει ότι η απόφαση του λαμβάνεται κατόπιν  πλήρους ενημέρωσης του και χωρίς κραυγές:

Μερικές εβδομάδες πριν από κάθε ψηφοφορία, κάθε πολίτης λαμβάνει ταχυδρομικά από την κυβέρνηση ένα επίσημο φυλλάδιο, το "Κόκκινο Βιβλιάριο" (Umsatz) από την κυβέρνηση. Σε αυτό αναλύεται η πρόταση με απλά λόγια, παρατίθενται τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, υπέρ ή κατά και το κυριότερο, τα επιχειρήματα της επιτροπής των πολιτών που ξεκίνησε την πρωτοβουλία.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελβετών, πάνω από το 90%, δεν πηγαίνει σε εκλογικά τμήματα, συμπληρώνουν το ψηφοδέλτιο στο σπίτι τους και το στέλνουν πίσω ταχυδρομικά.

Πως αυτό το σύστημα κρατάει τη χώρα ενωμένη.

Αν και για μας τους Έλληνες ακούγεται χαοτικό το να ψηφίζει ο λαός για τα πάντα, από την αγορά νέων μαχητικών αεροσκαφών μέχρι το αν πρέπει να επιδοτούνται οι κτηνοτρόφοι που δεν κόβουν τα κέρατα των αγελάδων τους, στην Ελβετία το σύστημα αυτό λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

Επειδή οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι ο λαός μπορεί ανά πάσα στιγμή να ακυρώσει έναν νόμο τους με δημοψήφισμα, αναγκάζονται να κυβερνούν με βάση τη συναίνεση. Πριν ψηφίσουν οτιδήποτε, καλούν όλα τα κόμματα, όλα τα συνδικάτα και όλες τις ενώσεις πολιτών για να βρουν μια μέση λύση που δεν θα προκαλέσει αντιδράσεις, να "συμβιβάζει τα διεστώτα", όπως στη λόγια γλώσσα της εποχής αναφέρει στο σύνταγμα τους ο Ι. Καποδίστριας, έτσι, στην Ελβετία δεν υπάρχουν οι έντονοι πολιτικοί φανατισμοί που βλέπουμε στην Ελλάδα και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Γιατί μας είναι άγνωστος ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Ελβετικής Δημοκρατίας.

Στην Ελβετία το πολιτικό σύστημα είναι ιδιαίτερο και διαφέρει ριζικά από όλες τις χώρες του κόσμου, καθώς δεν προβλέπεται η θέση του Πρωθυπουργού με την κλασική έννοια, ούτε η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας και αν δεν ακούμε ούτε διαβάζουμε τίποτα για αυτούς είναι γιατί απλά δεν ... υπάρχουν.

Την εκτελεστική εξουσία στην Ελβετία ασκεί συλλογικά ένα 7μελές συμβούλιο, προερχόμενο συνήθως από συμμαχία κομμάτων, το αποκαλούμενο "Ομοσπονδιακό Συμβούλιο"  (Federal Council), όπου και τα 7 μέλη είναι ισότιμα και θεωρούνται συλλογικά υπεύθυνα τόσο για τα καθήκοντα του αρχηγού του κράτους, όσο και του αρχηγού της κυβέρνησης.

Ωστόσο, για τις ανάγκες και μόνο της εκπροσώπησης της χώρας, κάθε χρόνο δύο από τα 7 μέλη του συμβουλίου αναλαμβάνουν εκ περιτροπής και για ένα έτος, το ένα μέλος τον εθιμοτυπικό ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας, έτσι για το 2026 εθιμοτυπικός Πρόεδρος της Ελβετίας είναι ο Guy Parmelin και το άλλο μέλος το αξίωμα του Πρωθυπουργού, έτσι για το έτος 2026 τον εθιμοτυπικό ρόλο του πρωθυπουργού κατέχει ο Viktor Rossi.

 

Υ.Γ. Για όσους Έλληνες αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και εμείς κάτι από αυτά που έχουν πετύχει οι Ελβετοί, η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου ομότιμη καθηγήτρια του ΕΚΠΑ από την τηλεοπτική της σειρά : “Μικρά μαθήματα για έναν μεγάλο κόσμο” και στην αναφορά της για τον Καλβινισμό, την κυρίαρχη θρησκεία της Ελβετίας, απαντά εμμέσως με το εξής πραγματικό επεισόδιο: - Σε όλα τα γραφικά μικρά ξενοδοχεία της Ελβετίας υπάρχει ένας πρόσθετος κανόνας διαμονής : “Μετά τις 8 το βράδυ κανείς δεν τραβάει το καζανάκι και οι άντρες ουρούν καθιστοί για να μην ακούγεται μες τη νύχτα ο θόρυβος”. Ένας Έλληνας φθάνοντας στην Ελβετία για ιατρικές εξετάσεις και προσερχόμενος σε ένα τέτοιο μικρό ξενοδοχείο κατά την υπογραφή στο βιβλίο Αφίξεων, η γερόντισσα ξενοδόχος του έδωσε ένα χαρτί με τον κανονισμό του ξενοδοχείου και του ζήτησε να τον διαβάσει προσεκτικά, ο Έλληνας ανέβηκε στο δωμάτιο του, έβαλε το χαρτί με τον κανονισμό στο συρτάρι του κομοδίνου, τακτοποίησε τα πράγματα του στην ντουλάπα και βγήκε για φαγητό, γυρίζοντας το βράδυ έπεσε για ύπνο, αργά την νύχτα πήγε στην τουαλέτα ούρησε όρθιος, τράβηξε το καζανάκι και γύρισε στο κρεβάτι του, μετά από λίγο τον ξύπνησαν έντονοι χτύποι στην πόρτα του, ήταν η γερόντισσα ξενοδόχος που έξαλλη τον ρωτούσε αν ήταν αυτός που ούρησε όρθιος και αν ήταν αυτός που τράβηξε και το καζανάκι, απορημένος ο Έλληνας της απάντησε καταφατικά, τότε ωρυόμενη η ξενοδόχος του ζήτησε να μαζέψει τα πράγματα του και να φύγει αμέσως πριν χάσει την υπομονή της και φωνάξει την Αστυνομία. Ήταν η συνάντηση ενός Έλληνα και μιας Ελβετίδας, δυο ανθρώπων όχι από δύο διαφορετικούς κόσμους, αλλά από δύο διαφορετικούς.... πλανήτες.