Και την πίτα ολόκληρη και το σκυλί χορτάτο……

 

  

“Mια φορά κι έναν καιρό… “ Κάποτε αυτή η  εμβληματική φράση οδηγούσε κάθε βράδυ τα παιδιά σε έναν χώρο μαγικό, έξω από τον πραγματικό χρόνο, στον εξωτικό κόσμο των παραμυθιών.

Όμως εδώ και δεκαπέντε χρόνια περίπου δεν ακούγονται πια παραμύθια, τα παιδιά πλέον όταν  πέσουν στο κρεβάτι τους, ανοίγουν το smartphone και παίζουν παιχνίδια με "σκληρή" και ρεαλιστική βία.

Δεν υπάρχει πια για αυτά Κοκκινοσκουφίτσα, Κοντορεβιθούλης ή Σταχτοπούτα, αλλά  ένα ψηφιακό, συνήθως “φονικό” παιχνίδι, όπως λχ το “Battle Royale” όπου εκατό ναυαγοί βγαίνουν σε ένα μικρό νησί και πρέπει να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον μέχρι να μείνει μόνο ένας ζωντανός.

Υπάρχουν όμως κάποια άλλα παραμύθια και μάλιστα για ενήλικες που  λέγονται σε προεκλογικό χρόνο από πολιτικούς ηγέτες. Αυτά δεν έχουν αέρινες νεράιδες και πριγκίπισσες με γυάλινα γοβάκια,  ακούγονται όμως και αυτά ευχάριστα γιατί έχουν υποσχέσεις για μειώσεις φόρων και αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα.

Δυστυχώς όμως, όπως όλα τα παραμύθια έτσι και αυτά έχουν τέλος και αυτό δεν είναι συνήθως καλό, γιατί λίγο μετά τις εκλογές και μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης, όποια και αν είναι αυτή, αποδεικνύεται ότι η κακιά η μάγισσα που κρατούσε … φυλακισμένους τους μισθούς και τις συντάξεις δεν ήταν η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά η ελληνική οικονομία που όσα μπορεί να δώσει, τόσα δίνει. Κι όσο υπάρχουν πολιτικοί που πουλάνε το ίδιο παραμύθι και όσο οι Έλληνες θα το αγοράζουν με την ψήφο τους τόσο θα μικραίνει η πίτα, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να έχουμε μείωση φόρων και αύξηση μισθών και συντάξεων, αυτό αποκλείεται αν πρώτα η εθνική οικονομία δεν αναπτυχθεί, αν δεν γίνει ανταγωνιστική.

Πως τα καταφέραμε σαν κράτος  και δεν μπορέσαμε, εδώ και διακόσια χρόνια να στήσουμε ένα σοβαρό πολιτικό αφήγημα της προκοπή, κάτι που να έχει αρχή, μέση και τέλος, πως ένα λαός, που έχει περάσει σχεδόν τα μισά χρόνια της ανεξαρτησίας του σε κατάσταση επίσημης στάσης πληρωμών, δεν έμαθε τίποτα όχι από μία, όχι από δυο αλλά από τις  πέντε χρεοκοπίες του :

1^η του 1830 του  Καποδίστρια, από το δάνειο του Αγώνα του 1827,

2^η του 1843 με το δάνειο του Όθωνα,

3^η του 1893 με το “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαρίλαου Τρικούπη,  

4^η του 1932 με το “Χρεοστάσιο” του Ελευθέριου Βενιζέλου.

5^η του 2010 που μας στοίχισε συνολικά 3 Μνημόνια  (Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής). με τσεκούρεμα σε μισθούς-συντάξεις, με τεράστια αναδιάρθρωση χρέους και με υποθήκευση στους δανειστές, της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια.

Δεν μπορεί αυτός που θα υποσχεθεί μεγαλύτερες παροχές από τον άλλον, να είναι τελικά ο νικητής της προεκλογικής μάχης και έτσι να δίνουμε την εξουσία σε πολιτικούς με έλλειψη τεχνογνωσίας στην οικονομία ή ανεπάρκεια στη διοίκηση, δεν μπορεί να εκλέγονται αυτοί που λένε στον λαό αυτά που θέλει να ακούσει, κολακείες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, για να κερδίσουν την εξουσία και τελικά να κάνουν αυτό που μόνο μπορούν να κάνουν όταν γίνουν πρωθυπουργοί, να οδηγήσουν την χώρα, σε ναυάγιο.

Πέραν της κακής επιλογής  σε δημαγωγούς, λαϊκιστές, ανίδεους και γενικώς σε ηγέτες  με παντελή  έλλειψη πολιτικής εξειδίκευσης, η προοπτική ακυβερνησίας είναι και αυτή η απόλυτη συνταγή της καταστροφής.

Η πολιτική αστάθεια δεν θα προέλθει από την πτώση της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία κάποια στιγμή θα γίνει. Μπορεί να μην είναι σε αυτές τις εκλογές και να γίνει το 2029 ή το 2030, νομοτελειακά πάντως κάποια στιγμή θα συμβεί. Η πολιτική αστάθεια θα υπάρξει όταν ένας από τους ηγέτες της σημερινής αντιπολίτευσης σχηματίσει κυβέρνηση, χωρίς να είναι έτοιμος να προσφέρει ένα εναλλακτικό σχέδιο εξουσίας.

Το ζήσαμε το 2015 με τον Αλέξη Τσίπρα, σαν να σηκώνει ο δάσκαλος έναν αδιάβαστο μαθητή στον πίνακα.

Είναι άραγε τόσο δύσκολο να διαμορφώσει ένας ηγέτης μια  πρόταση εξουσίας;

Φαίνεται πως είναι.

Σήμερα δεν υπάρχει ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε  δύο τάξεις, σε κεφαλαιοκράτες και σε προλετάριους, που ξεκίνησε  από τα χρόνια της πρώιμης βιομηχανικής επανάστασης, ο διαχωρισμός αυτός εξαφανίστηκε από τη στιγμή της γέννησης στις δυτικές οικονομίες της “Προσόδου των χρηματιστηρίων” (Εισόδημα από μετοχές) και των “Μεταβιβαστικών πληρωμών του δημοσίου ” , (συντάξεις γήρατος, αναπηρίας, χηρείας, επιδόματα και βοηθήματα παντός είδους).

Από σύγχρονους οικονομολόγους, κοινωνιολόγους και πολιτικούς επιστήμονες  θεωρείται πλέον  ότι η διχοτόμησης της κοινωνίας σε κεφαλαιοκράτες και σε προλετάριους έχει ξεκαθαρίσει δεν υπάρχει, εκείνο όμως που δεν έχει γίνει αντιληπτό, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη είναι η νέα κατηγοριοποίηση των ανθρώπων στην κοινωνία, έτσι λοιπόν  αντί για δύο διαφορετικές τάξεις που είχαμε επί Λένιν και επί Μάο, κατά τον Μιχάλη Σάλλα Ακαδημαϊκό, πρώην Προέδρου του Δ.Σ της Τράπεζας Πειραιώς και καθηγητή οικονομίας, εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ‘70  τέσσερα διακριτά κοινωνικά στρώματα που δημιουργήθηκαν από τις διαφορετικές εκφάνσεις του τρόπου ζωής των.

“Στον τόπο μας είναι σαν να βλέπεις τέσσερις διαφορετικές Ελλάδες”(Μιχάλης Σάλλας από το βιβλίο του:Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα).

H πρώτη Ελλάδα είναι αυτή του “Βιοπορισμού”, είναι ένα κομμάτι της που ζει στη σκιά, δηλαδή  για να μπορέσει να ζήσει θεωρεί ότι  πρέπει  να είναι αόρατη για να μη πληρώνει φόρους και κατά συνέπεια δεν θέλει να είναι κοντά στο επίσημο κράτος, αν και αποφεύγει να ζητά την βοήθεια του, θα πάει  τελικά να ψηφίσει, εκείνο που δεν θέλει είναι να τον ακουμπάει το κράτος. Αυτή είναι η μία Ελλάδα που είναι και το μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού, δηλαδή η Ελλάδα του “Βιοπορισμού” όπου σε αυτόν υπάρχουν οι υδραυλικοί, οι ηλεκτρολόγοι, οι τεχνίτες παντός είδους και οι μικρές επιχειρήσεις, που λειτουργούν μέσα στα πλαίσια του νόμου και μάλιστα παραγωγικά όπως οι καφετέριες, τα τυροπιτάδικα, τα σουβλατζίδικα κλπ.

H δεύτερη Ελλάδα είναι η Ελλάδα της κρατικής προστασίας, με τη θετική έννοια, είναι αυτοί που δουλεύουν στη δημόσια εκπαίδευση, στις ένοπλες δυνάμεις, στα σώματα ασφαλείας, στα νοσοκομεία και αυτό ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού το οποίο όμως έχει ένα θέμα, μία αντίθεση με την πρώτη ομάδα, θεωρεί ότι η ομάδα “Βιοπορισμού” με το να μην πληρώνει φόρους, τους στερεί την δυνατότητα  να έχουν μεγαλύτερες αμοιβές. 

Η τρίτη Ελλάδα, είναι η Ελλάδα, των πλοιοκτητών και  των επιστημόνων, είναι η Ελλάδα των ανθρώπων που παράγουν, χωρίς να έχουν σχέση  ούτε με κοινοτικές ενισχύσεις ούτε με έργα του δημοσίου και όμως είναι στην αγορά, δραστηριοποιούνται σε ένα σκληρό ανταγωνισμό, έχουν καταφέρει αγωνιζόμενοι σκληρά να στήσουν τα γραφεία τους, τις εταιρείες τους και πολλοί από αυτούς έχουν περίλαμπρη παρουσία στο εξωτερικό.

Η τέταρτη Ελλάδα  είναι η Ελλάδα των δημοσίων και  δημοτικών υπαλλήλων, μία γραφειοκρατική κατάσταση κατάλοιπο της πάλε πότε πελατειακής σχέσης,  όπου το ίδιο το κράτος έβαζε εμπόδια στον εαυτό του να αναπτυχθεί.

Πως είναι δυνατόν λοιπόν ένας ηγέτης με παντελή έλλειψη εξειδίκευσης να συστήσει μια  ολοκληρωμένη πρόταση  εξουσίας εφαρμοστέας επί αυτών των τεσσάρων διαφορετικών και αντικρουόμενων κοινωνικών στρωμάτων;

Πέραν βέβαια του γεγονότος ότι η  διακυβέρνηση είναι μια εξαιρετικά δύσκολη τέχνη και όπως κάθε τι το πολύπλοκο απεχθάνεται  την έλλειψη  εξειδίκευσης.

Για παράδειγμα, πώς θα γίνει η ελληνική οικονομία ανταγωνιστική;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η δωρεάν μετακίνηση με τα ΜΜΜ, η κατάργηση των πανελλήνιων εξετάσεων και η αύξηση της φορολογίας των τραπεζών και των αυτοκινήτων με μεγάλο κυβισμό,

Με άλλα λόγια, αυτά που ακούσαμε προ ημερών δεν είναι προτάσεις εξουσίας από σοβαρούς πολιτικούς ηγέτες, είναι λόγια και υποσχέσεις από παραμυθάδες και μάλιστα χωρίς καμιά πρωτοτυπία και χωρίς διαφορετικό στιλ. Ίδια απογοητευτικά συνθήματα και ταυτόσημες ανόητες υποσχέσεις

Πού αλλού στον κόσμο υπάρχουν ακοστολόγητες προεκλογικές υποσχέσεις;

Οι προεκλογικές παραχολογίες ευδοκιμούν κυρίως σε τρείς κυρίως περιοχές του κόσμου με έντονη πολιτική πόλωση, και ανύπαρκτους ελεγκτικούς θεσμούς.

1^η .Η Λατινική Αμερική είναι η “μητρόπολη” αυτού του φαινομένου. Για δεκαετίες στην Αργεντινή, στον Ισημερινό, στο  Μεξικό, στη Βραζιλία,  στη Βενεζουέλα, στο Περού, στη Χιλή, στη Κολομβία, στην Ουρουγουάη, στην Βολιβία, σχεδόν σε όλη την Λατινική Αμερική τα κόμματα υπόσχονται ποικίλα  επιδόματα, υψηλές συντάξεις και διορισμούς σε κρατικές θέσεις εργασίας, οδηγώντας τις πλούσιες σε παραγωγή χώρες τους σε υπερπληθωρισμό, σε υποτίμηση των νομισμάτων τους και όχι μια, δυο ή τρεις αλλά σε αλλεπάλληλες χρεοκοπίες.

2^η .Στη Νότια Ευρώπη εκτός από την  Ελλάδα το ίδιο συμβαίνει στην Ιταλία, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία. Στην Ιταλία, για παράδειγμα, συχνά βλέπουμε δεξιά κόμματα να υπόσχονται οριζόντιους χαμηλούς φόρους (flat tax) και ταυτόχρονα αριστερά ή λαϊκιστικά κινήματα. όπως τα 5 Αστέρια να υπόσχονται το “εισόδημα του πολίτη” και αυξήσεις συντάξεων, χωρίς σαφή κοστολόγηση.

3^η . Στις ΗΠΑ οι Ρεπουμπλικάνοι παραδοσιακά υπόσχονται τεράστιες μειώσεις φόρων και οι Δημοκρατικοί μεγάλες κοινωνικές δαπάνες. Το αποτέλεσμα; Το αμερικανικό δημόσιο χρέος αυξάνεται συνεχώς, σήμερα ανέρχεται σε 39,28 τρισεκατομμύρια δολάρια και όποιος και αν κυβερνά, κανένας δεν θέλει να κάνει τη “δύσκολη” κουβέντα για περικοπές κοινωνικών παροχών ή αυξήσεις φόρων, την αφήνει στον επόμενο.

Που αλλού συμβαίνει μεν, αλλά υπό όρους.

Στη Γερμανία και Ολλανδία, εκεί η οικονομική κουλτούρα βασίζεται στη δημοσιονομική πειθαρχία. Οι υποσχέσεις περιορίζονται από το λεγόμενο «δημοσιονομικό φρένο» (Schuldenbremse στη Γερμανία). Τα προγράμματα των κομμάτων, αν ζητηθεί από τα κόμματα, περνούν από εξονυχιστικό έλεγχο του ανεξάρτητο οικονομικού ινστιτούτου CPB πριν τις εκλογές. (το αντίστοιχο περίπου Σώμα των ορκωτών λογιστών στην Ελλάδα). Σε περίπτωση πάντως που ένα κόμμα δεν ζητήσει τον έλεγχο αποδοκιμάζεται αυτομάτως και θεωρείται αναξιόπιστο.

Πού αποκλείεται η ακοστολόγητη προεκλογική παραχολογία;

Υπάρχουν χώρες όπου μια ακοστολόγητη προεκλογική υπόσχεση θα θεωρούνταν πολιτική αυτοκτονία ή θα αποκλειόταν και από τους ίδιους τους θεσμούς και αυτό γίνεται στις Σκανδιναβικές χώρες, στην Σουηδία, Δανία, Νορβηγία εκεί οι πολίτες έχουν υψηλή εμπιστοσύνη στο κράτος και γνωρίζουν ότι οι καλές παροχές (στην υγεία, στην παιδεία, στις συντάξεις) απαιτούν υψηλούς φόρους. Αν ένα κόμμα υποσχεθεί ταυτόχρονα μείωση φόρων και αύξηση δαπανών, οι ίδιοι οι ψηφοφόροι και τα ΜΜΕ θα το χλευάσουν ως αναξιόπιστο. Τα κόμματα της Αριστεράς πάντως επιλέγουν υποσχέσεις με υψηλές παροχές αλλά συνοδεύονται και με υψηλούς φόρους, ενώ η Δεξιά χαμηλότερους φόρους και ελαχιστοποίηση ή όπως κομψά το διατυπώνουν με “αυστηρά  στοχευόμενες παροχές”.

Οι τρεις λόγοι που επιτρέπουν στα ελληνικά κόμματα να συνεχίζουν την προεκλογική παραχολογία;

1^ος .Η παντελής έλλειψη ανεξάρτητης κοστολόγησης των προεκλογικών προγραμμάτων, σε αντίθεση με άλλες χώρες, π.χ. στην Ολλανδία όπου το ανεξάρτητο ινστιτούτο CPB, κοστολογεί αν του ζητηθεί με ακρίβεια ευρώ και αναλύει τα οικονομικά προγράμματα των κομμάτων. Έτσι, οι ψηφοφόροι βλέπουν με αντικειμενικό τρόπο τι επίπτωση θα έχει στην τσέπη τους και στο χρέος της χώρας το πρόγραμμα του κάθε κόμματος. Στην Ελλάδα η συζήτηση για το “πού θα βρεθούν τα λεφτά” γίνεται συνήθως με αοριστίες σε ανούσιες τηλεοπτικές κόντρες.

2^ος .Η στρατηγικής της Ασάφειας, ξένοι πολιτικοί και οικονομικοί επιστήμονες σημειώνουν ότι τα κόμματα στην Ελλάδα χρησιμοποιούν εσκεμμένα αόριστη γλώσσα. Υπόσχονται “μειώσεις φόρων”, αλλά δεν διευκρινίζουν ποιων φόρων, ή υπόσχονται αόριστα “αυξήσεις” που τελικά αποδεικνύονται  ότι είναι απλές προσαρμογές των μισθών και συντάξεων στον ετήσιο πληθωρισμό.

3^ος Η Πελατειακή σχέση, από την πρώτη ημέρα της υπάρξεως του, η σχέση κράτους-πολίτη στην Ελλάδα ήταν καθαρά πελατειακή. Ο ψηφοφόρος είχε μάθει να απαιτεί άμεσο, χειροπιαστό όφελος (επίδομα, διορισμό, φοροαπαλλαγή) και τα κόμματα υποχρεώνονταν να ανταποκρίνονται σε αυτή την απαίτηση  για να μπορέσουν να επιβιώσουν μετεκλογικά.

 

Υ.Γ : Το φαινόμενο λοιπόν των  παράλογων  προεκλογικών υποσχέσεων για αύξηση μισθών, συντάξεων και παράλληλη  μείωση φόρων, δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, είναι πανανθρώπινο, καθώς πηγάζει από την ψυχολογία κάθε ψηφοφόρου που θέλει “και την πίτα ολόκληρη και το σκυλί χορτάτο”. Η παροιμία αυτή  χρησιμοποιείται στην Ελλάδα για να περιγράψει την αντιφατική επιθυμία κάποιου να κερδίσει το μέγιστο δυνατό όφελος από μια κατάσταση, χωρίς όμως να θυσιάσει ή να κοστίσει τίποτα στον ίδιον και σε άλλες χώρες υπάρχουν παρόμοιες παροιμίες, στην Αγγλία λχ λένε : “Να έχεις το κέικ σου ολόκληρο και να το φας κιόλας”  (Have your cake and eat it too), ωστόσο υπάρχει μια μεγάλη διαφορά και αυτή έγκειται στο ότι η ανύπαρκτη θεσμική θωράκιση της χώρας μας, επιτρέπει να ακούγονται σε όλες τις προεκλογικές περιόδους τέτοιου είδους  παράλογες υποσχέσεις, οι οποίες οδηγούν την εθνική οικονομία στην καταστροφή και την χώρα στα βράχια .....

                                                                                                      

Ο Αυτοκρατορικός Πρόεδρος …………….

 

     

 

Η Αμερικάνικη άποψη : “Αλλαγή καθεστώτος” (“Regime Change”)

                         

Σοκ προκάλεσε στον πολιτικό, ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κόσμο της Αμερικής το βιβλίο δύο έγκυρων Αμερικανών δημοσιογράφων με βαθιά και λεπτομερειακή γνώση του έργου του Trump, μια και τον έχουν καλύψει πιο στενά από οποιονδήποτε άλλον Πρόεδρο.

Με το βιβλίο αυτό δημιουργήθηκε και έγινε γνωστό στην Αμερική, το  πορτρέτο του 47^ου Προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump. 

Το βιβλίο με τίτλο “REGIME CHANGE” ("ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ") κυκλοφόρησε πρόσφατα στις ΗΠΑ, τον Ιούνιο του 2026 και καλύπτει τον πρώτο χρόνο της δεύτερης προεδρίας του Trump στον Λευκό Οίκο, μια θητεία που φαίνεται απελευθερωμένη από κάθε Συνταγματικό ή πολιτικό φραγμό που είχε στην πρώτη του.

Όσοι ανώτατοι δικαστικοί και στρατηγοί στην πρώτη τετραετία, του είχαν πει "όχι" έχουν φύγει ή τους έχει … φύγει ο νέος Πρόεδρος και όσοι δικηγόροι  θέλουν να παραμείνουν και να εργαστούν στον Λευκό Οίκο έχουν μάθει να αψηφούν δικαστικές αποφάσεις, ενώ ο ίδιος ο Πρόεδρος πεισματικά, διεκδικεί εξουσίες που μέχρι πριν ένα χρόνο έλεγχε το Κογκρέσο.

Είναι ο Πρόεδρος που αναλαμβάνει πρωτοφανή στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά ρίσκα ανατρέποντας τις λειτουργίες των παγκόσμιων αγορών και αυτό που απομένει σαν εικόνα είναι ένας “Αυτοκρατορικός Πρόεδρος” που λειτουργεί σχεδόν εξ ολοκλήρου μόνο με το ένστικτο του ... Αυτοκρατορικού μεγαλείου του.
Το βιβλίο δεν έχει θεωρητικές ή πολιτικές αναλύσεις, δεν υπάρχουν στις σελίδες του  πολιτικές, κοινωνικές ή ιδεολογικές απόψεις των συγγραφέων του, είναι αποκλειστικά βασισμένο σε εκατοντάδες ρεπορτάζ από τα βάθη των πιο στενά φυλασσόμενων γραφείων του Λευκού Οίκου, μεταφέρει ρεαλιστικά τον αναγνώστη στο “Situation Room”, στην αίθουσα διαχείρισης κρίσεων και πληροφοριών, εκεί όπου ο Πρόεδρος των ΗΠΑ επικοινωνεί σε πραγματικό χρόνο με αξιωματούχους ασφαλείας, παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις και λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις του, εκεί από όπου  ξεκίνησε ο νέος πόλεμο στη Μέση Ανατολή, εκεί που είδαν τον Trump, με μια κίνηση στον χάρτη να σφραγίζει τα σύνορα με το Μεξικό, να στέλνει στρατεύματα της Εθνοφρουράς σε πόλεις και κομητείες μαζί με πράκτορες μετανάστευσης και να τους οδηγεί σε θανατηφόρες συγκρούσεις με Αμερικανούς διαδηλωτές.

Οι συγγραφείς-δημοσιογράφοι εισδύουν στα παρασκήνια μιας προεδρίας που μέσα σε δεκαοκτώ μήνες έχει μεταμορφώσει και σε πολλές περιπτώσεις έχει αλλοιώσει τον πολιτικό πολιτισμό στην Αμερική, έχει μετατρέψει το Υπουργείο Δικαιοσύνης σε τυφλό όργανο αντιποίνων εναντίον των εχθρών του Προέδρου και το ίδιο το Οβάλ γραφείο από επίσημο χώρο υποδοχής και συνάντησης με ξένους ηγέτες, σε ένα θρασύ βήμα αναγγελίας.... δωρεών προς τον Πρόεδρο από πνιγμένους στα πετροδολάρια άραβες αυταρχικούς και διεφθαρμένους ηγέτες.

Αποκαλύπτουν μια δεύτερη θητεία που ωθείται από μια ειρωνεία της Ιστορίας όπως τουλάχιστον ο ίδιος ο Trump την έχει κατανοήσει : ότι τα κατηγορητήρια, οι καταδίκες, οι απόπειρες δολοφονίας και τα τέσσερα χρόνια που τον κράτησαν μακριά από την εξουσία πρέπει να τον κάνουν  πιο εκδικητικό και πιο πρόθυμο στο να παίξει την τύχη οποιασδήποτε χώρας, πλούσιας ή φτωχής, μικρής ή μεγάλης, φιλικής ή εχθρικής ακόμα και μια σύμμαχο, στα ζάρια.
Στο βιβλίο τους, οι δύο κορυφαίοι δημοσιογράφοι των New York Times, η Maggie Haberman και ο Jonathan Swan  αφηγούνται τα πεπραγμένα  του πρώτου έτους μιας αλλόκοτης προεδρίας που δεν μοιάζει με καμία άλλην από ιδρύσεως της χώρας, της .... “Αυτοκρατορικής Προεδρίας του Donald Trum”  που ίσως οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος.

Η Ευρωπαική άποψη : “Είναι τρελός ο Trump;”

                      

 

Στο τεύχος της 7^ης  Μαΐου, 2026 και  σε σχετική έρευνα του, το μεγάλο και σοβαρό γαλλικό περιοδικό “Le Nouvel Obs”, έθεσε ένα ερώτημα που αν και έχει μπει, εδώ και πολύ καιρό στο μυαλό πολλών Ευρωπαίων και Αμερικανών, αποφεύγουν  να το βγάλουν από το στόμα τους, “Είναι τρελός ο Trump;”  

Στην έρευνα μιλούσαν πολλοί Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ειδικοί που ανέφεραν και ανέλυαν τις διαπιστώσεις τους για τον ψυχισμό του Trump που τις σχημάτισαν όχι βέβαια από κλινικές, αλλά από καθαρά επιστημονικές μακροσκοπικές παρατηρήσεις.

“Αγνόηση της πραγματικότητας”, “άκρατος ναρκισσισμός»”, “φραστικές επιθέσεις και ακρότητες κατά πάντων”, “απρεπής πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά’, “αδυναμία συγκροτημένης έκφρασης” και “ανύπαρκτες διανοητικές ικανότητες” είναι οι κύριες διαπιστώσεις,  διάσημων επιστημόνων ψυχολόγων και νευρολόγων σχετικά με τον ψυχισμό του Trump .

Το περιοδικό δεν είχε σκοπό να προχώρησει σε μια πρόχειρη και αυθαίρετη έρευνα που θα κατέληγε σε … βρισιά, αλλά ήθελε να προκαλέσει και στην Ευρώπη την έναρξη της δημόσιας συζήτησης που έχει φουντώσει στις ΗΠΑ γύρω από τις προθέσεις και την πνευματική κατάσταση του Αμερικανού προέδρου κατά τη διάρκεια της τρέχουσας θητείας του.

Στο εν λόγω αφιέρωμα, η ανταποκρίτρια του περιοδικού στις ΗΠΑ, Sarah Halifa-Legrand, συνομίλησε με Αμερικανούς ειδικούς ψυχικής υγείας, αναλύοντας τα εξής σημεία:

Κατάχρηση όρων και λεκτικά ατοπήματα: Τα φαινόμενα “παραφασίας”, όταν ο ασθενής μπερδεύει ή αλλάζει ήχους λέξεων  και λεκτική περιπλάνηση ή παρεκτροπή σε άσχετα θέματα κατά τη διάρκεια των ομιλιών του. 

Ο όρος "Κακόηθες Ναρκισσισμός" (Malignant Narcissism): Αν και οι ψυχολόγοι απέφυγαν να βγάλουν μια οριστική διάγνωση από απόσταση, συμφώνησαν ότι η συμπεριφορά του παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά αυτής της προσωπικότητας, δηλαδή εμμονή  στην παραβίαση κανόνων με έντονη παρορμητικότητα και ανεξέλεγκτο μόνιμο αίσθημα ανωτερότητας.

 Οι αντιδράσεις στις ΗΠΑ από το ερώτημα: Το περιοδικό τόνισε ότι το ερώτημα που έθεσε δεν είναι πλέον περιθωριακό για τους αμερικανούς, καθώς ακόμα και στελέχη του κινήματος MAGA (Make America Great Again) όπως η Γερουσιαστής της πολιτείας  Georgia, Marjorie Taylor Greene, που άνοιξε δημόσια τη συζήτηση για την ικανότητα διακυβέρνησης του προέδρου Trump.

Από την πλευρά του, ο Trump απέρριψε όπως πάντα όλες τις κατηγορίες, δηλώνοντας σταθερά μέσω των δικτύων του πως είναι ένας "πολύ σταθερός ιδιοφυής άνθρωπος" (very stable genius) και ότι οι ιατρικές και γνωστικές του εξετάσεις είναι τέλειες.

Αν και προϊόντος του χρόνου αποδεικνύεται ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ανισόρροπος, οφείλουμε να σεβόμαστε τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας και εφόσον το αμερικανικό Σύνταγμα δεν επιτρέπει να τον πάρουν με τον ζουρλομανδύα και να τον οδηγήσουν σε κάποιο ευαγή ίδρυμα, θα τον ακούμε να μας απειλεί από το Οβάλ γραφείο και όχι να βγάζει  ακίνδυνους λόγους από το άλσος κάποιας νευρολογικής κλινικής της Καλιφόρνιας ή της Νέας Υόρκης.

Ας μην λυπάστε όμως τους δυστυχείς Αμερικανούς που θα τον υποστούν άλλα δυόμισι χρόνια, γιατί τις συνέπειες ενός προέδρου-πλανητάρχη δεν τις υφίστανται μόνο οι συμπολίτες του που στο τέλος αυτοί τον ψήφισαν, τις περνούν και όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι αυτού του πλανήτη που δεν τον ψήφισαν.

 .

Υ.Γ. : Τι μπορούμε όμως  να κάνουμε εμείς τα 451 εκατομμύρια κατοίκων της ΕΕ και τρίτης κατά σειρά οικονομικής δύναμης στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα; Λαμβανομένου υπ’ όψιν της πανίσχυρης οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης που διαθέτει ο πλανητάρχης…. Τίποτα, αυτός μας έλαχε, με αυτόν θα ζήσουμε και  με αυτόν θα πορευθούμε με σκυμμένο το κεφάλι και…. τοίχο-τοίχο.

                                                                                                           

                                                                        

Ύβρις και Νέμεσις .........

                              

                                  

Στην ελληνική μυθολογία οι Γίγαντες δεν ήταν απλώς τεράστια γραφικά πλάσματα, με ανθρώπινη μορφή, με πόδια που κατέληγαν σε ουρές ερπετών, και είχαν φίδια αντί για μαλλιά και γένια, ήταν τα παιδιά της Γαίας και του Ουρανού και η σύγκρουσή τους με τους Ολύμπιους Θεούς, για κυριαρχία πάνω στην Γη, η περίφημη “Γιγαντομαχία”, κρύβει δυο από τους πιο κλασικούς συμβολισμούς της Ελληνικής μυθολογίας, οι οποίοι συμπυκνώνουν μέσα τους, την αιώνια αξία της.

Οι Γίγαντες ως παιδιά της Γης, συνδέονταν άμεσα με τα πιο βίαια φυσικά της φαινόμενα, των ηφαιστείων, των σεισμών, ακόμα και υγειονομικών καταστροφών όπως των λοιμών και έτσι φαινόντουσαν και ένοιωθαν ανίκητοι.

Σύμφωνα με τον μύθο, υπήρχε ένας καθοριστικός χρησμός που έλεγε ότι οι Θεοί δεν θα μπορούσαν μόνοι τους να νικήσουν τους Γίγαντες χωρίς την βοήθεια κάποιου θνητού, ο καθοριστικός θνητός σύμμαχος των Θεών που προσέτρεξε σε βοήθεια τους και έκρινε το αποτέλεσμα της μάχης ήταν ο Ηρακλής, όταν οι Θεοί νίκησαν τους Γίγαντες, για να μπορέσουν να τους ακινητοποιήσουν, μια και σαν αθάνατα θεϊκά όντα που ήσαν δεν μπορούσαν να τους σκοτώσουν, τους έθαψαν ζωντανούς κάτω από βουνά και νησιά. Για παράδειγμα, ο Εγκέλαδος θάφτηκε από την Θεά Αθηνά, κάτω από την Αίτνα και από τότε οι κινήσεις του προκαλούν τους σεισμούς, ενώ τον Πολυβώτη ο Ποσειδώνας τον έθαψε κάτω από τη Νίσυρο.

          

Ο 1ος συμβολισμός

Τάξις και Χάος : Ένας κοσμογονικός συμβολισμός

Οι Ολύμπιοι Θεοί αντιπροσωπεύουν το Λόγο, την αρμονία, τον πολιτισμό και την έννομη τάξη.

Οι Γίγαντες είναι προσωποποίηση του Χάους, της άλογης βίας και των τυφλών δυνάμεων της φύσης.

‘Η νίκη των Θεών συμβολίζει την επικράτηση της λογικής και της κοσμικής ισορροπίας πάνω στην άγρια, ανεξέλεγκτη αγριότητα της φύσης.

       

Ο 2ος συμβολισμός 

Ύβρις και Νέμεσις : Ένας ηθικός Συμβολισμός.

Οι Γίγαντες, σε αντίθεση με τους συνετούς Θεούς, πίστευαν ότι δεν χρειαζόντουσαν βοήθεια από κανέναν, αρκούσε το τεράστιο ανάστημά τους και η υλική τους δύναμη για να εξολοθρεύσουν τους αντιπάλους τους, όποιοι και να ήταν αυτοί, ακόμα και αν ήταν Θεοί.

Η συμπεριφορά τους αυτή, για την λογική και κυρίως για την ηθική των αρχαίων Ελλήνων, αποτελούσε τον απόλυτο ορισμό της “Ύβρεως” και με τη τιμωρία τους, με θάψιμο κάτω από βουνά και νησιά, από την Νέμεση, τη Θεά της “Θείας Δίκης” και της "ηθικής ισορροπίας",  έδειξε τότε και θα δείχνει για πάντα, ότι η τυφλή δύναμη χωρίς πνεύμα και μέτρο είναι καταδικασμένη να ταπεινωθεί.

 Υ.Γ. Εάν ο Πρόεδρος Donald Trump έπαιρνε την απόφαση για  στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν, λόγω του πυρηνικού του προγράμματος, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, έστω και χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ασφαλώς και σήμερα δεν θα φαινόταν ο μόνος και ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την πρωτοφανή άνοδο της βενζίνης στα αμερικάνικα πρατήρια καυσίμων και όχι μόνο, ενώ τώρα …..