Οι μεγάλοι πνευματικοί σταθμοί της ανθρωπότητας .................

 

Ι. Η Γραφή από την 4η χιλιετία π.Χ, είναι ένα σύστημα οπτικής αναπαράστασης της ανθρώπινης γλώσσας, το οποίο χρησιμοποιεί σύμβολα, όπως γράμματα, ιδεογράμματα  χαραγμένα, τυπωμένα ή γραμμένα σε μια επιφάνεια.

ΙΙ. Η Τυπογραφία από τον 15^ο αιώνα, είναι η τεχνική και η μέθοδος αναπαραγωγής κειμένων και εικόνων με τη χρήση κινητών ή σταθερών τυπογραφικών στοιχείων.

ΙΙΙ. Τεχνητή Νοημοσύνη  είναι η αντίστοιχη ικανότητα των μηχανών με την φυσική νοημοσύνη του ανθρώπου, αν βέβαια καταφέρουν να μιμηθούν τον τρόπο σκέψης του και είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τον 21^ο αιώνα, μετά  τη Γραφή την 4η χιλιετία π.Χ  και τη Τυπογραφία τον 15^ο  αιώνα.

        ,

                  

Ι. Γραφή.

Από το έργο του Πλάτωνα “Φαίδρος” (274c - 275b) : που διαδραματίζεται στην Αττική σε ένα σημείο της όχθης του Ιλισού, κάτω από ένα πανύψηλο πλατάνι, όπου φέρεται ο Σωκράτης να συζητεί με τον νεαρό μαθητή του Φαίδρο, σχετικά με την ανησυχία του, ότι η εφεύρεση της γραφής θα κατέστρεφε την ανθρώπινη μνήμη, κάνοντας τους ανθρώπους να βασίζονται σε εξωτερικά σημάδια αντί για τη δική τους εσωτερική σκέψη

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Άκουσα λοιπόν πως κοντά στη Ναύκρατη της Αιγύπτου υπήρχε ένας από τους παλιούς θεούς της χώρας, εκείνος ο θεός του οποίου το ιερό πουλί είναι η ίβιδα, ενώ το όνομα του ίδιου ήταν Θεύθ. Αυτός λοιπόν πρώτος ανακάλυψε τους αριθμούς, το λογισμό, τη γεωμετρία και την αστρονομία, και επιπλέον τα παιχνίδια με τα ζάρια και τους πεσσούς, και πάνω απ’ όλα τα γράμματα και τη γραφή και ο Σωκράτης εξηγεί στον Φαίδρο το μεγαλύτερο ελάττωμα του γραπτού λόγου είναι ότι μοιάζει με τη ζωγραφική.

·        Αν ρωτήσεις έναν πίνακα ζωγραφικής κάτι, εκείνος σιωπά μεγαλοπρεπώς. Το ίδιο και ένα γραπτό κείμενο: αν το αμφισβητήσεις ή του ζητήσεις διευκρινίσεις, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ούτε να προσαρμοστεί στον συνομιλητή του.

·        Αντίθετα, ο ζωντανός, προφορικός και διαλεκτικός λόγος είναι αυτός που "με γνώση μέσα στην ψυχή", μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του και ξέρει πότε πρέπει να μιλά και πότε να σιωπά.

Συμπέρασμα

Ο Πλάτων (δια του Σωκράτη) δεν καταδικάζει εντελώς τη γραφή αναγνωρίζει ότι είναι χρήσιμη ως “υπόμνηση” (βοήθημα) για τα γηρατειά ή ως ένα ωραίο "παιχνίδι", θεωρεί όμως ότι η πραγματική γνώση χτίζεται αποκλειστικά μέσω της ζωντανής φιλοσοφικής συζήτησης, της διαλεκτικής.

             

ΙΙ. Τυπογραφία

Η εφεύρεση της τυπογραφίας με κινητά τυπογραφικά στοιχεία από τον Johannes Gutenberg γύρω στο 1440 υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες τομείς στην παγκόσμια ιστορία. Μετέτρεψε τη γνώση από προνόμιο των λίγων σε κοινωνικό αγαθό και αναδιαμόρφωσε ριζικά την ευρωπαϊκή κοινωνία.

1. Επιπτώσεις στην Καθολική Εκκλησία

• Απώλεια του μονοπωλίου της γνώσης: Για αιώνες, οι μοναχοί αντέγραφαν τα βιβλία με το χέρι, δίνοντας στην Εκκλησία τον απόλυτο έλεγχο του τι διαβάζεται και τι διδάσκεται. Η τυπογραφία έσπασε αυτό το μονοπώλιο.
• Αδυναμία ελέγχου της πληροφορίας: Παρά την καθιέρωση, μετά την εφεύρεση της τυπογραφίας, του Index Librorum Prohibitorum (Καταλόγου Απαγορευμένων Βιβλίων), η Εκκλησία δεν μπορούσε πλέον να περιορίσει αποτελεσματικά τη διάδοση αιρετικών ιδεών.

2. Στην εδραίωση του Προτεσταντισμού.

• Το όχημα της Μεταρρύθμισης: Ο Μαρτίνος Λούθηρος χαρακτήρισε την τυπογραφία ως "το ύψιστο και κορυφαίο δώρο του Θεού, μέσω του οποίου προάγεται η υπόθεση του Ευαγγελίου".
• Διάδοση των Θέσεων του Λουθήρου και της Βίβλου: Χωρίς την τυπογραφία, οι 95 Θέσεις του Λούθηρου το 1517,  θα είχαν μείνει τοπικό συμβάν μιας πόλης της Γερμανίας, ένα ζήτημα της  Βιτεμβέργης. Αντίθετα, τυπώθηκαν και διαδόθηκαν αστραπιαία σε όλη την Ευρώπη. Επιπλέον, η μετάφραση της Βίβλου στις εθνικές γλώσσες, όπως λχ στα γερμανικά από τον Λούθηρο,  επέτρεψε στον απλό κόσμο να τη διαβάζει απευθείας, αμφισβητώντας την αυθεντία ερμηνείας του Πάπα και του κλήρου.

3. Στη Φιλοσοφία

• Άνθηση του Ανθρωπισμού και της Αναγέννησης: Η αναπαραγωγή αρχαίων ελληνικών και λατινικών κειμένων του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Κικέρωνα και άλλων,  έγινε μαζική. Οι φιλόσοφοι μπόρεσαν να συγκρίνουν διαφορετικές πηγές, να έρθουν σε επαφή με πρωτότυπες ιδέες και να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη.
• Τυποποίηση της σκέψης: Η γνώση απέκτησε σταθερότητα. Οι ιδέες δεν αλλοιώνονταν πλέον από τα λάθη των αντιγραφέων, επιτρέποντας τη συλλογική επιστημονική και φιλοσοφική πρόοδο.

4. Στην Παιδεία

• Μείωση του κόστους και διάδοση των βιβλίων: Τα βιβλία έπαψαν να είναι πανάκριβα αντικείμενα πολυτελείας.
• Αύξηση της αλφαβητισμού: Καθώς τα βιβλία έγιναν πιο προσιτά, αυξήθηκε και το κίνητρο των ανθρώπων να μάθουν ανάγνωση. Ιδρύθηκαν νέα σχολεία και πανεπιστήμια, ενώ δημιουργήθηκαν τα πρώτα σχολικά εγχειρίδια και λεξικά.

5. Στη γενική ζωή του ανθρώπου

• Διαμόρφωση της Εθνικής Συνείδησης: Η τυπογραφία σταδιακά τυποποίησε τις τοπικές διαλέκτους, οδηγώντας στη διαμόρφωση των σύγχρονων εθνικών γλωσσών και, κατ' επέκταση, των εθνικών ταυτοτήτων.
• Επιστημονική Επανάσταση: Η ταχεία επικοινωνία παρατηρήσεων και θεωριών μεταξύ επιστημόνων, όπως ο Κοπέρνικος, ο Γαλιλαίος και ο Νεύτωνας, επιτάχυνε την πρόοδο της επιστήμης.

Συμπέρασμα

Η τυπογραφία λειτούργησε σαν ένας πνευματικός καταλύτης, απελευθέρωσε τον ανθρώπινο νου από τα δεσμά του μεσαίωνα και έθεσε τα θεμέλια για τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό.

                                

ΙΙΙ. Τεχνητή Νοημοσύνη ή ΑΙ από τις Αγγλικές λέξεις Artificial Inteiigence 

Ο κίνδυνος οι άνθρωποι να γίνουν περισσότερο "χρήστες" και καταναλωτές παρά παραγωγοί κειμένων σύνθετης σκέψης:

• Ο κίνδυνος της πνευματικής οκνηρίας: Όπως η ευρεία χρήση του GPS αποδυνάμωσε τον εσωτερικό μας χάρτη προσανατολισμού, έτσι και η αυτοματοποιημένη σύνταξη κειμένων μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της ικανότητας του μέσου ανθρώπου να δομήσει ένα σύνθετο, βαθύ επιχείρημα ή να γράψει λογοτεχνία με προσωπικό, εσωτερικό βάθος.
• Η μαζική παραγωγή μέτριου περιεχομένου: Ο κίνδυνος με την ΑΙ είναι να πνιγούμε σε έναν ωκεανό ομογενοποιημένου, αψυχολόγητου περιεχομένου, χάνοντας την αυθεντική ανθρώπινη φωνή.

Η λογοτεχνία ως βίωμα: Κανείς δεν διαβάζει Παπαδιαμάντη, Καβάφη, ή Σαίξπηρ επειδή είχε απλώς καλή      "πληροφοριακή δομή". Διαβάζει την αγωνία, το τραύμα, το βίωμα και την προσωπική ματιά του δημιουργού. Η AI δεν έχει συνείδηση, ούτε έχει βιώσει τον θάνατο, τον έρωτα ή την απώλεια. Μπορεί να μιμηθεί το ύφος, αλλά δεν μπορεί να αισθανθεί.

• Η επιστήμη και η παιδεία: Στην επιστήμη, η AI θα λειτουργήσει σαν ένα υπερ-εργαλείο, όπως το μικροσκόπιο ή οι υπερυπολογιστές. Θα γράφει τον κώδικα, τις τυπικές βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, τη σύνταξη δεδομένων, αφήνοντας στον επιστήμονα την ουσία, στο να επικεντρωθεί στη διαίσθηση και στη σύλληψη νέων θεωριών.

Ο άνθρωπος δεν θα παύσει να γράφει, αλλά η γραφή θα επαναπροσδιοριστεί. Όπως ακριβώς η τυπογραφία δεν κατάργησε την δια χειρός γραφή αλλά εκτόξευσε την πνευματική παραγωγή, έτσι και η AI πιθανότατα θα χωρίσει τη γραφή σε δύο κατηγορίες:

1.    Την καθημερινή και τυπική γραφή : Εμπορικά ή προσωπικά emails, τυπικά κείμενα και εγχειρίδια, την οποία θα αναλάβει εξ ολοκλήρου η AI.

2.    Την αυθεντική, βιωματική, καλλιτεχνική και οραματική γραφή, η οποία θα γίνει πιο πολύτιμη, πιο σπάνια και θα παραμείνει ανθρώπινο δημιούργημα.

Ας προσέξουμε όμως, όταν μια τεχνολογία κάνει κάτι γρηγορότερα και χωρίς κόπο, η ανθρώπινη ροπή προς την εξοικονόμηση ενέργειας συχνά μας οδηγεί στην εγκατάλειψη της δεξιότητας. Αυτό το βλέπουμε ήδη σε μικρότερη κλίμακα: πόσοι από εμάς θυμούνται πλέον απέξω τα τηλέφωνα των δικών τους ανθρώπων, τώρα που τα αποθηκεύουν τα smartphones;

Η ιστορική προηγούμενη υπενθύμιση

Αξίζει πάντως να θυμηθούμε ότι παρόμοιους φόβους είχε εκφράσει και η αρχαιότητα. Στον "Φαίδρο" του Πλάτωνα, ο Σωκράτης εξέφραζε την ανησυχία ότι η εφεύρεση της γραφής θα κατέστρεφε την ανθρώπινη μνήμη. Η γραφή πράγματι άλλαξε τη μνήμη, αλλά δημιούργησε τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τη λογοτεχνία. Η διαφορά σήμερα, βέβαια, είναι ότι η AI δεν αντικαθιστά απλώς την αποθήκευση, όπως το χαρτί, αλλά την ίδια την επεξεργασία και πολλές φορές την παραγωγή σκέψης και ίσως εδώ να είναι το πρόβλημα.

Συμπέρασμα

Ακριβώς επειδή ο κίνδυνος της μαζικής πνευματικής υποχώρησης είναι υπαρκτός, είναι πιθανό η ικανότητα της αυθεντικής γραφής και της βαθιάς ανάγνωσης να μετατραπεί σε νέο είδος πολυτελείας. Όπως η χειροποίητη τέχνη έγινε πιο πολύτιμη μετά τη βιομηχανική επανάσταση, έτσι και ο ανθρώπινος λόγος που αισθάνεται πόνο, κόπο και έχει προσωπική σφραγίδα, ίσως αποκτήσει τεράστια αξία ακριβώς επειδή θα είναι σπάνια.

Υ.Γ. Σε αναλογία με τις προηγούμενες πνευματικές επαναστάσεις, Γραφή και Τυπογραφία, η Τεχνητή Νοημοσύνη μοιάζει να αποτελεί μια πρωτόγνωρη αλλαγή, τόσο ώστε να συνιστά terra incognita.  Πάντως ο υπαρξιακός κίνδυνος για την ανθρωπότητα δεν είναι απαραίτητο να υλοποιηθεί, η αποτελεσματική διαχείριση της απειλής των πυρηνικών όπλων εδώ και 80 χρόνια είναι μια ελπιδοφόρα ένδειξη. Αλλά επειδή αυτή τη φορά μαζί με την νέα πνευματική επανάσταση, τη ΑΙ θα έχουμε και τον Πρόεδρο Trump και τους φίλους του δισεκατομμυριούχους, καλό είναι να κάνουμε τον σταυρό μας και να προσδεθούμε.

                                                                                                       

 

 

 

 

Μετά το rebranding ……

 

             

                                     

                             

              

 “Ή εμείς ή κανείς”. Ξεκάθαρες κουβέντες χωρίς φιοριτούρες και πολιτικές ρεβεράντζες. Μόνο αυτός μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη, όλοι οι άλλοι δεν ξέρουν ή απλώς δεν μπορούν.

Ο βασικός ηγέτης του προοδευτικού χώρου, σύντροφος Τσίπρας  σαν να μας λέει ότι, ακόμα και αν δεν υπήρχε αυτός, θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε ή και να τον εφεύρουμε αν θέλουμε να ξεκολλήσουμε τον Μητσοτάκη από το Μαξίμου και να πετάξουμε, επί τέλους, αυτόν, την αλαζονεία του και την επάρατο δεξιά στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Όλα αυτά για τον Μητσοτάκη και την Δεξιά δεν τα λέει ο Γ.Γ του ΚΚΕ σύντροφος Δημήτριος Κουτσούμπας αλλά ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ας ήταν αυτός που ουδέποτε κατηγόρησε την δεξιά τον Κώστα Καραμανλή και του Προκόπη Παυλόπουλο  για την χρεοκοπία της Ελλάδας.

Πως θα διώξει όμως τον Μητσοτάκη όταν η πρόσφατη ιστορία γράφει ότι κάθε φορά που ο Μητσοτάκης τον είχε αντίπαλο χόρευε πεντοζάλη με την Μαρέβα στου Μαξίμου, θυμίζοντας στους παλιούς Πειραιώτες, την εποχή που όταν κατέβαιναν στο Καραϊσκάκη και  τύχαινε στην ομάδα τους παρόμοιος αντίπαλος, φωνάζανε ρυθμικά από τις κερκίδες: “καλώς τον πελάτη”.

 Στις Ευρωεκλογές του 2019, όταν για πρώτη φορά είχε αντίπαλο τον Μητσοτάκη, έχασε με 10 μονάδες διαφορά, ΝΔ : 33,85% - ΣΥΡΙΖΑ : 23,75% και από τότε γνώριζε συνεχώς μόνο ήττες.

Στις εκλογές της 7^ης  Ιουλίου του 2019 πήρε 31,53% και 1.926. 526 ψήφους.

Στις εκλογές τον Μάιο του 2023 πήρε 20,7% και 1.781.057 ψήφους.

Στις αναγκαστικά δεύτερες εκλογές, λόγο μη επιτεύξεως αυτοδυναμίας, τον Ιούνιο του 2023, πήρε 17,83% και 1.184.621 ψήφους,  κατάφερε δηλαδή σε ένα μήνα να χάσει 600.000 ψηφοφόρους και για πρώτη φορά, στην πολιτική ιστορία της χώρας, καταγράφηκε το παράδοξο να αποδοκιμάζεται η αντιπολίτευση και όχι η κυβέρνηση.

Αλλεπάλληλες ήττες και συνεχώς συρρικνωμένα ποσοστά. αυτά είναι τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων Μητσοτάκη – Τσίπρα.

 Θα σκεφθείτε ότι όλα αυτά έγιναν πριν από το "rebranding", πριν δηλαδή την πολιτική αναδημιουργία του αρχηγού που την επιχείρησε με την έκδοση του βιβλίου του “Ιθάκη” και την ίδρυση του καινούργιο του κόμματος ΕΛ.Α.Σ.

Το νέο κόμμα ΕΛ.Α.Σ του συντρόφου Αλέξη σύμφωνα με όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, έχει την προτίμηση του 17, άντε βία του 18% του εκλογικού σώματος, δηλαδή πιάνει ακριβώς τα ίδια ποσοστά με αυτά που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τελικώς να αποχωρήσει και από την πολιτική, τι είναι λοιπόν αυτό που τον κάνει σήμερα να ελπίζει;

Βέβαια όπως σωστά από τηλεοράσεως δήλωσε : “στην πολιτική αν οι δημοσκοπήσεις έκριναν το αποτέλεσμα των εκλογών, δεν θα πηγαίναμε να ψηφίζαμε” και συμπλήρωσε “όσο εφικτό είναι από το 28- 29, να πάει στο 37, που θέλει αυτοδυναμία ο κύριος Μητσοτάκης και είναι 9-10 μονάδες άλλο τόσο εφικτό είναι αυτές οι 9-10 μονάδες να είναι αυτές που θα περάσουμε εμείς τη Νέα Δημοκρατία”.

Ωραία ας υποθέσουμε ότι αυτό έγινε. Δηλαδή ο κ. Τσίπρας μπόρεσε στις ερχόμενες εκλογές να πάρει 9 με 10 μονάδες και πάει στο 28-29%,  πως θα κάνει κυβέρνηση ; αφού ο ίδιος δηλώνει ότι το 28- 29% δεν δίνει αυτοδυναμία στον Μητσοτάκη, γιατί να δώσει σε αυτόν και έτσι ο δημοσιογράφος που του έπαιρνε την συνέντευξη όταν τόλμησε να του θέσει το ερώτημα με ποιόν θα συγκυβερνήσει, άστραψε και βρόντηξε ο αρχηγός της Δημοκρατικής παράταξης : “Μιλάτε σε μένα για κουλτούρα συνεργασίας που αναγκάστηκα να συνεργαστώ με ένα κόμμα της Δεξιάς γιατί δεν έβγαιναν τα κουκιά;”.

Πες το επί τέλους σύντροφε Αλέξη, ότι αναγκάστηκες και μας κυβέρνησες επί μια πενταετία με ένα κόμμα της ακροδεξιάς γιατί  εμείς οι αφελείς πιστεύαμε ότι κυβέρνησες με τον Καμένο από επιλογή, ενώ εσύ, ο ηγέτης της προοδευτικής παράταξης ταπεινώθηκες, θυσιάστηκες για να μην μείνει η χώρα ακυβέρνητη.

Ωραία ας είναι, η συνεργασία του με τον Καμμένο προέκυψε στις πρώτες εκλογές τον Ιανουάριο του 2015 και αυτό γιατί με τον κ. Καμμένο, τους ένωνε ο αντιμνημονιακός αγώνας,  ωστόσο γενάτε η απορία γιατί μετά τις επόμενες εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015  δεν επέλεξε άλλους συμμάχους, όταν μάλιστα ήξερε ότι θα υπέγραφε και το μνημόνιο;.

Πρόταση στην αρχηγό του ΠαΣοΚ  κ. Φ. Γεννηματά δεν έκανε, παρά το ότι μας αράδιασε ένα σωρό από τα συνηθισμένα του ψέματα.

Τον ίδιο τον κ. Στ. Θεοδωράκη τον έστειλε αδιάβαστο όταν του είπε ειρωνικά, ότι αδίκως ανεβαίνει τις σκάλες της Κουμουνδούρου, στην κυβέρνησή του είχε κλείσει θέση ο Καμμένος. Κάτι πήγε να πει για να δικαιολογηθεί κα8 σε αυτό, αλλά εδώ δεν μπορούσε να θολώσει τα νερά, ο κ. Θεοδωράκης ζει. Πάντως δικαιώθηκε για την επιλογή του, πήρε τα κουκιά του Καμένου, τον έντυσε με στολή παραλλαγής του παραχώρησε και ένα στρατιωτικό ελικόπτερο για να επιθεωρεί τα στρατόπεδα και είχε ήσυχο το κεφάλι του, ενώ με την Γεννηματά ή τον Θεοδωράκη και με τα όσα αλλοπρόσαλλα  έκανε αυτός και οι σύντροφοί του θα ήταν θέμα ημερών η ζωή της κυβέρνησης του. 

Η στρατηγική του κ. Τσίπρα, μετά το "rebranding" του,  την ίδρυση του κόμματος του και με τις πρώτες δημοσκοπήσεις που έγιναν γνωστές,  είναι πια ξεκάθαρη.

Φαίνεται ότι έστω και αργά κατάλαβε πια ότι πολύ δύσκολα θα ανατρέψει το προβάδισμα του κ. Μητσοτάκη, δεν έχει σήμερα και δεν πρόκειται να αποκτήσει στο μέλλον δυναμική για αυτό. Να του ευχηθούμε “Μακάρι ο άνθρωπος”, όπως είπε ο ίδιος για τον Ανδρουλάκη, αλλά με το ψέμα, το ένα και μοναδικό προσόν που διαθέτει, υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτό είναι αδύνατον.

Υπάρχει ένα στοιχείο όμως που συμπληρώνει την εικόνα του εκλογικού και συνολικά του πολιτικού σχεδιασμού του κ. Τσίπρα.

Ξέρει ότι ακόμα και αν βγει τρίτος στις εκλογές δεν θα τον αμφισβητήσει κανείς στο κόμμα του. “Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν”, λέει μια Βυζαντινή λαϊκή παροιμία, έτσι ο ηγέτης φρόντισε από την αρχή  να είναι όλοι  διορισμένοι από αυτόν. Όσοι είναι κομματικά στελέχη στην ΕΛ.Α.Σ υπάρχουν μετά από την αποκλειστική επιλογή και έγκριση του αρχηγού του κόμματος.

Κομματικό συνέδριο δεν προβλέπεται, για πιο λόγο άλλωστε.

Εκλεγμένα όργανα δεν υπάρχουν, τα διορισμένα που υπάρχουν είναι μια “Πολιτική Επιτροπή και Εθνικό Συμβούλιο” που αορίστως χαράσσει την πολιτική γραμμή και υπάρχει με μια ακαθόριστη λειτουργία η  “Πλατφόρμα Μελών / Δίκτυα Πολιτών”, έτσι το μόνο λειτουργικό κομματικό όργανο που υπάρχει στην ΕΛ.Α.Σ είναι ο πρόεδρος, ποιος θα του πάει κόντρα;

Και αν κάποιοι το τολμήσουν θα τους στείλει στον εξώστη όπως έκανε με αρκετά στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στις 3 Δεκεμβρίου 2025 όταν τόλμησαν να εμφανιστούν χωρίς την άδειά του, στην παρουσίαση του βιβλίου του “Ιθάκη” στην Αθήνα στο θέατρα Παλλάς.

Οπότε ξεκαθάρισε τι απομένει για τον κ. Τσίπρα από εδώ και πέρα.  Να πετύχει μια υπολογίσιμη διαφορά από το ΠαΣοΚ και αν είναι δυνατόν, στις ερχόμενες, ή στις επόμενες έστω, ή ακόμα και στις μεθεπόμενες να το εξαφανίσει για να μπορέσει να προσθέσει το ποσοστό του στην ΕΛ.Α.Σ. έτσι η μοναδική του σκέψη θα είναι : “εν τάξει ας χάσω και ας ξαναχάσω , δεν μπορεί όμως, κάποια στιγμή θα βρεθεί πάλι  κάποιος ευλογημένος να ρίξει την χώρα στα βράχια  και τότε πάνω στην αναμπουμπούλα με ένα ψέμα πάλι θα κερδίσω όπως ... 2015”.

Αυτό είναι το μεγαλόπνοο πολιτικό σχέδιο του σύντροφου Αλέξη Τσίπρα, απλό, λειτουργικό και αντάξιο ενός ηγέτη που κυβέρνησε την Ελλάδα για πέντε χρόνια.