God Bless America ……..

                              

 

 

Μακαρθισμός : Κάθε πρακτική πολιτικών διώξεων εις βάρος πολιτών και συγκεκριμένων πεποιθήσεων με την καλλιέργεια κλίματος εκφοβισμού και με την κατασυκοφάντησή τους .

Από το "Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας" του Γ. Μπαμπινιώτη

 

 «Έχω εδώ στα χέρια μου μια λίστα με 205 ονόματα που τα έκανα γνωστά στον Υπουργό Εξωτερικών ότι είναι μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, ωστόσο, ο Υπουργός αδιαφορεί  και αυτοί εξακολουθούν να εργάζονται και να διαμορφώνουν και μια δική τους πολιτική στο Υπουργείο."   

Με αυτή την καταγγελία του, ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής της πολιτείας Wisconsin  Joseph McCarthy, που ήταν και  το κύριο θέμα του λόγο που εκφώνησε στην εορτή της Ημέρας του Lincoln στις 9 Φεβρουαρίου 1950,στη Ρεπουμπλικανική Λέσχη Γυναικών στη πολιτεία West Virginia, ήταν η αφορμή στο να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρισμένους πολιτικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες την δεκαετία του 1950.  

Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του όρου "Μακαρθισμός" ήταν στο εξώφυλλο του εβδομαδιαίου "Christian Science Monitor " στις 28 Μαρτίου 1950. 

                       

Το Χριστιανικό αυτό έντυπο της Βοστώνης, με επικεφαλής τον δημοσιογράφο Edward R, Murrow, σύντομα έγινε από τους πιο σφοδρούς επικριτές του McCarthy και όταν εκλήθη και αυτός αρνήθηκε να καταθέσει, επικαλούμενος φόρτο εργασίας, του απάντησε κυνικά ο McCarthy : "Μα έξη λέξεις θέλουμε όλες και όλες να συμπληρώσετε, τρεις για τον αρχισυντάκτη και τρεις για τον ιδιοκτήτη του εντύπου", του ζητούσαν δηλαδή, στον πίνακα που του έδωσαν να γράψει το πλήρες όνομά του καθενός, που  αποτελείτο από τρεις λέξεις, ο Murrow πήρε τον πίνακα και τους τον επέστρεψε συμπληρωμένο πράγματι με έξη λέξεις : Good Night America and  Good Luck ...

                            

Η εποχή του "μακαρθισμού" διήρκησε δέκα χρόνια, από το 1947 ως και το 1956  και σε αυτή την σκληρή δεκαετία δοκιμάστηκε και μάλιστα με τον πιο εφιαλτικό τρόπο στο σύνολο της η αμερικάνικη κοινωνία.

1947 .... Η  ΑΠΑΡΧΗ 

 Ήταν Σεπτέμβριος του 1947, όταν δεκαπέντε σημαντικοί παράγοντες της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας του Hollywood καλούνται να παρουσιαστούν ενώπιον της πανίσχυρης Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών της Γερουσίας. Η  επιτροπή αυτή, με πρόεδρο τον  McCarthy, θέλει να αποδείξει ότι: “Μέλη του Κομουνιστικού Κόμματος κυριαρχούν στην Ένωση Σεναριογράφων τηλεοπτικών σειρών και  ταινιών κινηματογράφου".

Είναι η αρχή του "Μακαρθισμού", ηθοποιοί, σκηνοθέτες, παραγωγοί της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, αλλά και επιστήμονες, συνθέτες, πολιτικοί, στρατιωτικοί και πολίτες κάθε επαγγέλματος και κάθε τάξης καλούνται να καταθέσουν με κάθε λεπτομέρεια στην επιτροπή, εκτός από τα δικά τους πολιτικά τους πιστεύω και τα φρονήματα των συναδέλφων τους.

Ορισμένοι από αυτούς"συμμορφώνονται", άλλοι αρνούνται και με διάφορα τεχνάσματα διαφεύγουν στο εξωτερικό, όπως ο Charlie Chaplin και ο Jules Dassin, ενώ άλλοι υποκύπτουν και συνεργάζονται καταδίδοντας τους "κομουνιστές" συναδέλφους τους. Μια από τις πιο εφιαλτικές μορφές σε αυτή την ταραγμένη εποχή, ήταν δυστυχώς και ο Ελληνικής καταγωγής, Αμερικανός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, ο περίφημος Elia Kazan. Ο δημιουργός των διακεκριμένων  ταινιών "Λεωφορείον ο πόθος" (A streetcar named desire του 1951), "Ανατολικά της Εδέμ" (East of Eden του 1955) και "Αμέρικα, Αμέρικα" (America, America του 1963), ο περίφημος αυτός σκηνοθέτης, όπως ο ίδιος δήλωσε λίγο πριν πεθάνει, προτίμησε προκειμένου να προστατέψει την καριέρα του, να κατονομάσει, ως κομμουνιστές, ανθρώπους του περιβάλλοντός του, ηθοποιούς και σεναριογράφους, όπως λχ τον Jules Dassin. 

Αυτός ήταν ο Joseph McCarthy, ένας αλκοολικός γερουσιαστής από το Wisconsin, που μας τον θυμίζει η ιστορία επειδή εμπνεύστηκε, οργάνωσε και εφάρμοσε στη δεκαετία του 1950 το μεγαλύτερο "κυνήγι μαγισσών" στο αμερικανικό έθνος.

Με εκβιασμούς και με επινοημένα στοιχεία, κατηγόρησε εκατοντάδες στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών, δημοσιογράφους, διανοουμένους και καλλιτέχνες, ότι ήταν εχθροί της Αμερικής μια και είχαν ασπαστεί τον κομμουνισμό. Αποτέλεσμα πολλοί εξ αυτών να καταλήξουν στη φυλακή, σε νευρολογικές κλινικές και ψυχιατρεία ή να χάσουν τη δουλειά τους και να αυτοεξοριστούν. "Ο μακαρθισμός είναι αμερικανισμός με τα μανίκια σηκωμένα.", είχε πει ο γερουσιαστής σε μια ομιλία του το 1952. 

  

2025 ...... Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

 

O  Joseph McCarthy τελικά πέθανε από αλκοολισμό σε ηλικία 49 ετών, στις 2 Μαΐου 1957, όχι όμως και ο "Μακαρθισμός" .

Θα  περάσουν από τότε εβδομήντα χρόνια και το γνωστότερο πανεπιστήμιο του κόσμου πέφτει θύμα ενός νέου "μακαρθισμού".

Μόνο που ο άνθρωπος που τον εφαρμόζει σήμερα δεν είναι φυσικά ο McCarthy, ο πρόεδρος μιας επιτροπής του κογκρέσου. 

O άνθρωπος που τον μιμείται σήμερα και εφαρμόζει τις ίδιες απάνθρωπες τακτικές είναι ο 47ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Donald Trump .

Κατ’ εντολή του, η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Kristi Noem, ζήτησε  από το Πανεπιστήμιο Harvard να της παραδώσει κατάλογο με τα ονόματα όλων των ξένων φοιτητών που έχουν εμπλακεί τα πέντε τελευταία χρόνια σε "παράνομες", "αντισημιτικές", "αντιαμερικανικές" ή άλλες βίαιες δραστηριότητες, αν δεν το πράξει, όλοι οι ξένοι φοιτητές του Πανεπιστημίου, που υπολογίζονται σε 6.800, θα πρέπει να αναζητήσουν άλλη στέγη, ειδάλλως θα απελαθούν.

Πρόκειται για την τελευταία πράξη ενός πολέμου που άρχισε τον περασμένο Απρίλιο, όταν η κυβέρνηση Trump πάγωσε πάνω από δύο δισεκατομμύρια δολάρια που λαμβάνει το Harvard με τη μορφή δωρεών, κατηγορώντας το ότι υποθάλπει τον αντισημιτισμό και ασκεί "συμπεριληπτική" πολιτική στις προσλήψεις των ξένων φοιτητών.

Το βέτο στους ξένους φοιτητές  του Harvard αφορά πάνω από το ένα τέταρτο του συνόλου των ξένων φοιτητών στις ΗΠΑ και αποτελεί το αποκορύφωμα αυτής της σταυροφορίας.

Και αυτό δεν συνιστά μόνο ένα οικονομικό πλήγμα, αλλά αλλοιώνει, ή μάλλον για την ακρίβεια προσπαθεί να ακυρώσει, την ίδια τη φυσιογνωμία αυτού του κοσμοπολίτικου πανεπιστημίου.

Το Harvard χαρακτήρισε  την απόφαση αυτή της κυβέρνησης παράνομη και κατέφυγε στον τελευταίο θεσμό που έχει μείνει, μέχρι αυτή την στιγμή, όρθιος σε αυτή τη χώρα: τη Δικαιοσύνη.

Στο ζοφερό κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην Αμερική, από την επομένη ημέρα της εκλογής Trump, άνθρωποι διώκονται, ζωές καταστρέφονται, ομοσπονδιακοί υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι, χάνουν τις δουλειές τους σε μια νύχτα. Αν η επιστροφή του Trump και της παρέας του στον White House της Washington DC συνιστά μία θλιβερή επανάληψη του μακαρθισμού, τότε ας  ατενίσουμε στον ουρανό και ας  ψάλουμε με κατάνυξη το : God Bless America .....

                                                                                    

                                                                                                                                                                                   

                                                              

                                                                                   

Ο κοιμώμενος Πρίγκιπας .......

    

 Μια φορά κι έναν καιρό, στην αγορά μιας ιστορικής και όμορφης θαλασσινής χώρας, όπου ζει ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου, εμφανίστηκε ένας νεαρός πρίγκιπας, τον έλεγαν Αλέξη και τους είπε ότι με το μαγικό ραβδάκι του, που μόνο αυτός διέθετε, αν τον εμπιστευόταν και τον έκαναν άρχοντα τους, θα τους έλυνε κάθε πρόβλημα, θα τους έκανε όλους ευτυχισμένους.

Ο πανέξυπνος αυτός λαός αμέσως έδιωξε τους παλιούς άρχοντες και στην θέση τους έβαλε τον πρίγκιπα με το μαγικό ραβδάκι και πέρναγαν αυτοί καλά, με κλειστές τράπεζες, μειώσεις μισθών και συντάξεων και ο πρίγκιπας Αλέξης καλύτερα. 

Έτσι περνούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, ώσπου εμφανίστηκε μια κακιά μάγισσα, που ζήλεψε την τύχη του και καταράστηκε τον νεαρό πρίγκιπα να πέσει σε βαθύ ύπνο και πράγματι δεν άργησε το κακό, όταν έχασε για πέμπτη συνεχή φορά, σε εκλογική αντιπαράθεση  με τον Μητσοτάκη την Κυριακή 21 Μαΐου 2023,  ο Αλέξης έπεσε σε βαθύ ύπνο, όμως μετά από δύο χρόνια και χωρίς να τον φιλήσει  κάποια όμορφη νεράιδα. όπως λένε τα παραμύθια, ο Αλέξης και μόνο που στον ύπνο του μύρισε εκλογές, αξιώματα και μεγαλεία, ξύπνησε και μάλιστα, με το που άνοιξε το στόμα του και μίλησε, φάνηκε αυτό που μόνο μέσ' τον ύπνο του μπορούσε να κάνει, να στοχαστεί και μάλιστα να αλλάξει όλες τις ιδέες που μέχρι προ τίνος πίστευε, άλλαξε δηλαδή ότι συνέβαλε στο να κλείσουν οι τράπεζες, να υποθηκευτεί η δημόσια περιουσία, να εφαρμοστεί η προσωπική διαφορά στις συντάξεις και έτσι στα μέσα του 2025 που επί τέλους ο κοιμώμενος πρίγκιπας ξύπνησε, μπορούσε ο Αλέξης, ως άλλος άνθρωπος να εμφανιστεί πάλι στον εξυπνότερο λαό του κόσμου, ως νέος .... σωτήρας. 

Προφανώς, δεν ξέχασε το μαγικό ραβδί του, εκείνο που θα άλλαζε σε δευτερόλεπτα την χώρα τους, απλά ο πρίγκιπας Αλέξης μεταμορφώθηκε αστραπιαία από ριζοσπάστης αριστερός, που περιόριζε σε αυτόν τον χώρο τους οπαδούς του, σε κεντρώο δημοκράτη που όλοι και όλα θα χωράνε πλέον σε αυτήν την νέα κομματική αγκαλιά του.

 

                  

 

Ήταν και είναι γνωστή στον εξυπνότερο λαό του κόσμου η λειτουργία της πολιτικής και κυρίως πως παίζεται το παιχνίδι της εξουσίας, άλλωστε ο Περικλής, ο Αισχύνης, ο Αριστοτέλης ο Πλάτων ήταν οι ένδοξοι πρόγονοί του και μιλούσαν μάλιστα  την ίδια με αυτόν γλώσσα. Ετερόκλητες κομματικές  δυνάμεις, οικονομικές δυσκολίες, συντεχνιακοί μηχανισμοί, επιχειρηματικά συμφέροντα και κυρίως άμετρες προσωπικές φιλοδοξίες συγκροτούν αυτό που στην ιστορική τους χώρα καλείται πολιτική. 

Απλά συμβαίνει ο λαός αυτός, ο εξυπνότερος του κόσμου, να είναι αθεράπευτα εύπιστος  και παρά τα άπειρα  ψέματα που, ανά τους αιώνες έχει ακούσει, δεν παύει να στήνει ευήκοον το ους στο όποιο  απίθανο, ακόμα και στο πιο κυνικό χιλιοειπωμένο ψέμα, αρκεί να του αρέσει, τέτοιου είδους ψέματα ακούει πάλι σήμερα και μάλιστα από τον ίδιο πολιτικό. Επί πέντε χρόνια, όσα ήταν πρωθυπουργός, ο πρίγκιπας Αλέξης ήταν η επιτομή του κυνισμού. Ο ίδιος και η παρέα του βρίζοντας όσους πολίτες τους επέκριναν και καταδιώκοντας δικαστικώς τους πολιτικούς αντιπάλους τους, τώρα υποστηρίζουν όλη την ημέρα από Internet και κάθε βράδυ από τηλεοράσεως, ότι ο Αλέξης είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ταλέντο της εποχής, ξεχνούν όμως ότι αυτό που είναι αποδεδειγμένο και καταγεγραμμένο στις σελίδες της ιστορίας, είναι ότι το έργο ενός πολιτικού  δεν το καθορίζει το ταλέντο του και μάλιστα στο ψέμα, το διαμορφώνει ο χαρακτήρας του, αυτός είναι που τελικά με ασφάλεια θα οδηγήσει τον ταλαντούχο πολιτικό στο θετικό αποτέλεσμα.

Η  συνέντευξη του στη γαλλική Le Mont και η πολυδιαφημισμένη παρέμβαση του  στο συνέδριο του  βρετανικού Economist συζητήθηκαν, όχι για τα όσα γενικόλογα και χιλιοειπωμένα είπε, αλλά κυρίως για αυτά που δεν είπε. δηλαδή για την κυβερνητική του θητεία, για τους λόγους της καταψηφίσεως του και μάλιστα σε πέντε συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις και για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ,του οποίου ήταν πρόεδρος από το 2008. Αρκέστηκε να αναφερθεί, με κυνικό πάλι τρόπο, στο δήθεν πολύτιμο έργο που έκανε ως πρωθυπουργός και στον ανύπαρκτο αγώνα που έδωσε με τα ντόπια και ξένα συμφέροντα για τη ...... σωτηρία της χώρας.