Όταν οι Έλληνες ποιητές αφηγούνται την Ιστορία μας …….

 

Υπάρχουν πολλά παθήματα που έχουν συμβεί σε μας και στον τόπο μας αρκετές δεκαετίες πριν και που  κατάφερε τελικά η σκόνη του χρόνου να τα σκεπάσει, να τα κάνει αόρατα. Αν μπόρεσε όμως η λησμονιά να τα σβήσει από τη συνείδηση των απλών ανθρώπων, δεν κατάφερε να τα σβήσει και από την ευαίσθητη ψυχή των ποιητών μας. Όπως ένα ποίημα, η “Οδός Αριστοτέλους” του στιχουργού μας Λευτέρη Παπαδόπουλου, που γράφτηκε το μακρινό 1974 και μας αφηγείται την ζωή και το καθημερινό ξεφάντωμα των παιδιών στους δρόμους της παλιάς, χωρίς αυτοκίνητα,  Αθήνας και μάλιστα μιας ιδιαίτερα γοητευτικής και ελκυστικής γειτονιάς που έχει τη δική της μυθολογία και ιστορία.

Το ποίημα είναι αποτύπωμα της ζωής των παιδιών κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής,  μια βάναυση στρατιωτική κατοχή που άφησε πολλές ανοιχτές πληγές και σημάδια στην ψυχή και στο σώμα των Ελλήνων.
Μέσα από τον στίχο “Έβγαζα από τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι σου έριχνα στα μάτια να πονάς” αναδύεται ένας αθώος παιδικός ερωτισμός που μόνο ένας αυθεντικός Έλληνας  ποιητής, όπως ο Λευτέρης, θα μπορούσε να τον αποτυπώσει με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε δεν μπορείς να γράψεις ερωτικό στίχο αν δεν αποζητάς τον έρωτα κι αν δεν έχει φτιαχτεί η ψυχή σου και το σώμα σου με αληθινά ερωτικά υλικά.

Ηρωίδα του ποιήματος είναι η Αργυρώ, ένα αγοροκόριτσο που ήταν ο αρχηγός της αλητοπαρέας της πλατείας Κυριακού, που αργότερα ονομάστηκε, προς τιμήν της βασίλισσας της Αγγλίας, πλατεία Βικτωρίας αλλά οι παλιότεροι και ιδιαίτερα οι αριστεροί, την μνημονεύουν ακόμα και σήμερα με το παλιό της όνομα. Η Αργυρώ, όπως έχει αφηγηθεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ήταν ένα άσχημο κορίτσι, κατουρούσε όρθια, φορούσε κοντό παντελόνι, έβριζε, έκλεβε, ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμη για καβγά και θύμωνε πολύ όταν την φώναζαν με το παρατσούκλι που της είχαν βγάλει τα παιδία «Καγκουρό».
Η μάνα της ήταν η κυρά - Μελέταινα μια αδύνατη και καμπουριασμένη γυναίκα, που είχε ανοίξει ένα καφενεδάκι στην Αριστοτέλους και έψηνε καφέδες, μισοτιμής,  για τους εργαζόμενους που πήγαιναν με τα πόδια να πιάσουν δουλειά στην Βαρβάκειο αγορά. Αφεντικό στο μαγαζί ήταν ο γιος της ο Σπύρος ο “Μανιαμούνιας”, ένας αδύνατος κακοντυμένος, με περιποιημένη όμως χωρίστρα και με ένα και εξήντα μπόι. Το μυαλό του δεν έκοβε πολύ και έκανε πάντα λάθος στα ρέστα και όταν παρίστανε τον νταή στην αδελφή του, η Αργυρώ τον πλάκωνε στις γρήγορες και του έλεγε “μούγκα Μανιαμούνια”.
Με τον καιρό και καθώς πλησίαζε το τέλος της κατοχής, η Αργυρώ θα ντυθεί αγόρι, θα βγάλει ένα κασελάκι και θα γυαλίζει παπούτσια, ιδίως των Ιταλών στρατιωτών, που σαν φιγουρατζήδες, ήθελαν να είναι περιποιημένοι. Μια μέρα διασχίζοντας κάθετα τη Δεριγνύ δεν πρόσεξε και την παρέσυρε ένα καμιόνι που οδηγούσε ένας Αυστριακός φαντάρος, το αποτέλεσμα ήταν να  σπάσει  χέρια και πόδια. Ο Αυστριακός την πήρε στην αγκαλιά του, την πήγε στο νοσοκομείο και εκεί αποκαλύφθηκε ότι ο λουστράκος δεν ήταν αγοράκι ήταν … κοριτσάκι. Ο Αυστριακός συγκινήθηκε πολύ και με τα πολλά τη γιάτρεψε. Μετά τον πόλεμο μάλιστα της έστελνε χρήματα για να μπορέσει να σπουδάσει.

Η Αργυρώ έγινε καλά, μεγάλωσε, παντρεύτηκε, μα τα μαρτυρικά χρόνια που πέρασε σαν παιδί, της είχαν αφήσει πληγές όχι μόνο στο σώμα της αλλά και στην ψυχή της, έτσι αργότερα η Αργυρώ χτυπήθηκε και από μια άλλη αρρώστια, από αυτή που δεν σε στέλνει στο νοσοκομείο, σε οδηγεί ντουγρού στο Δαφνί, εκεί έστειλε η αρρώστια αυτή την Αργυρώ, όπου μετά μερικά χρόνια πέθανε.

Η Αργυρώ δεν είχε την τύχη της Ελένης, δεν έγινε για αυτήν κάποιος πόλεμος, δεν ασχολήθηκαν με αυτήν ζωγράφοι, γλύπτες, ιστορικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, δεν ήταν άλλωστε ωραία και στην εποχή της δεν υπήρχε ο Όμηρος. Έστω όμως υπήρξε και έγραψε για αυτήν, για τα παθήματα της και την εποχή της ένας σύγχρονός της Έλλην ποιητής, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και αυτό φτάνει, με τους στίχους του δεν θα ξεχαστούν ποτέ όσα τράβηξε η Αργυρώ και όλα τα παιδία της εποχής της.

Αυτή είναι η ιστορία του ποιήματος η “Αργυρώ της οδού Αριστοτέλους”.

Το ποίημα θα μελοποιηθεί από τον Σπανό και όταν το τραγούδι συμφωνήθηκε από τους δύο δημιουργούς του να κυκλοφορήσει σε  δίσκο, ο Σπανός ήθελε να το πει ο Πάριος που ήταν ήδη φίρμα και επέμενε σε αυτό, αλλά ο Λευτέρης ήθελε να το πει η Χαρούλα. Έγινε και ένας μικροκαβγάς και τελικά σε αυτή τη διαφωνία την λύση την έδωσε ο Πάριος που είπε : “Αφού ο Λευτέρης προτιμά τη Χαρούλα, ας το πει η Χαρούλα”. Τελικά το τραγούδησε η Χαρούλα  και έκανε πάταγο. Η Χαρούλα θα πει μετά μερικά χρόνια “Από αυτό το τραγούδι κατάλαβα ότι έγινα τραγουδίστρια».

 Υ.Γ. Είναι ένα τραγούδι που συγκινεί ακόμα και σήμερα και που τραγουδιέται σε όλες τις συνοικιακές ταβέρνες της Αθήνας και του Πειραιά, απ’ όλες τις παρέες και από όλες τις ηλικίες σκορπώντας απέραντη τρυφερότητα και νοσταλγία, συνοδεύεται όμως και από ένα ερώτημα : “Γιατί δεν γράφονται και σήμερα μεγάλα τραγούδια όπως κάποτε;”.  

Τότε που οι Έλληνες δεν ξυλοφόρτωναν τις γυναίκες, αλλά έκαναν πόλεμο για αυτές…..

 

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που στον Όλυµπο κατοικούσαν οι δώδεκα θεοί των Ελλήνων, ο Δίας αποφάσισε να παντρέψει τον Πηλέα, βασιλιά της Φθίας µε µια θαλασσινή νεράιδα, τη Θέτιδα, την κόρη του Νηρέα.
Ο γάμος έγινε στο Πήλιο κι οι φιλόξενοι Πηλιορείτες κάλεσαν όλους τους θεούς και τις θεές. Την Έριδα μόνο δεν κάλεσαν, γιατί όπου πήγαινε αυτή, έσπερνε µίσος και καβγάδες, ήταν η θεά της φιλονικίας και είχαν δίκιο, γιατί μόλις το έμαθε ξεκίνησε μια συνταρακτική ιστορία βίας, έρωτα και πολέμου που το άρωμά της κρατά εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια, πήγε στο γάµο αόρατη κι άφησε στο τραπέζι ένα µήλο ολόχρυσο, που πάνω του είχε γράψει: “Στην ομορφότερη”.
Αµέσως, η Ήρα, η Αθηνά κι η Αφροδίτη άρχισαν να µαλώνουν για το ποια ήταν η ομορφότερη και πια  θα πρέπει να πάρει το µήλο. Ρώτησαν τον Δία, µα αυτός δεν ήθελε να βάλει μπελάδες στο μυαλό του και φασαρίες στον Όλυμπο. Γι’ αυτό είπε να πάνε στο βουνό Ίδη, δίπλα στην Τροία, όπου ο Πάρις, ο γιος του βασιλιά Πρίαµου, έβοσκε το κοπάδι του σε µια πλαγιά, για να υποδείξη εκείνος την ομορφότερη θεά.
Με την βοήθεια του Ερµή πέταξαν οι τρεις θεές στην Ίδη και στάθηκαν µπροστά στο ξαφνιασµένο βασιλόπουλο. Ο Ερµής τού είπε το θέληµα του Δία και του έδωσε το χρυσό μήλο της Έριδας. Κάθε μια θεά προσπάθησε να δελεάσει τον όμορφο πρίγκιπα, η Ήρα τού έταξε να τον κάνει τον πιο µεγάλο βασιλιά του κόσμου, η Αθηνά τον πιο γενναίο και σοφό πολεµιστή της ανθρωπότητας και η Αφροδίτη να του βρει την  ομορφότερη γυναίκα για να την παντρευτεί. O Πάρις, αφού το καλοσκέφτηκε, έδωσε το χρυσό µήλο στην Αφροδίτη.
Η Ήρα και η Αθηνά έφυγαν θυµωµένες, ενώ η Αφροδίτη φανέρωσε στον Πάρι πως η βασίλισσα Ελένη, η γυναίκα του Μενέλαου, βασιλιά της Σπάρτης, ήταν η οµορφότερη γυναίκα στον κόσµο και τον συμβούλεψε να πάει να την πάρει. Ο Πάρις ετοίµασε καράβι γρήγορο κι άνοιξε πανιά για τη Σπάρτη. Έφτασε στο παλάτι του Μενέλαου κρατώντας πλούσια δώρα. Εκεί όλοι τον καλοδέχτηκαν και τον φιλοξένησαν, όπως ταίριαζε στο βασιλόπουλο της Τροίας. Όμως ο Πάρις, µε τη βοήθεια της Αφροδίτης, ξεµυάλισε την Ελένη και την έπεισε να τον ακολουθήσει. Και µια µέρα που έλειπε ο Μενέλαος, έφυγαν για την Τροία. Σε λίγο όλες οι Ελληνικές φυλές θα συμπήξουν την Αχαϊκή Συμμαχία και θα ξεκινήσουν τον  πόλεμο για μια Ελένη, τον Τρωικό πόλεμο, έναν πόλεμο που αν και για χιλιάδες χρόνια τώρα έχει απασχολήσει ζωγράφους, γλύπτες, ραψωδούς, ποιητές, λογοτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, ήταν ένας πόλεμος που κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια και ήταν σκληρός, αιματηρός και βίαιος, όπως άλλωστε όλοι οι πόλεμοι, ιδού μια χαρακτηριστική σκηνή όταν ο Ιδαίος, απεσταλμένος κήρυκας των  Τρώων ζήτησε ανακωχή με όρους που θα πρότειναν οι Έλληνες.

Ομήρου Ιλιάς Η`, 400. – 482.

Διομήδης: “Σύντροφοι άξιοι Αχαιοί δεν θα δεχτούμε τίποτα από τους ετοιμόρροπους αντιπάλους μας. Ούτε θησαυρούς, ούτε και την Ελένη. Η κακή ώρα των Τρώων έφτασε. Βαδίζουν στον όλεθρο. Τίποτα πια δεν τους σώζει”. Οι Αχαιοί  επευφήμησαν με ζωηρές κραυγές τα λόγια του βασιλιά του Άργους Διομήδη. Ο Αγαμέμνων είπε στον Ιδαίο, τον απεσταλμένο κήρυκα των Τρώων. “ Άκουσες Ιδαίε, με όσα είπε ο Διομήδης συμφωνώ κι εγώ. Όμως σωστό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακωχή προς χάριν των νεκρών. Όρκο δίνουμε γι` αυτό και μάρτυς μας ο Δίας ο σύζυγος της Ήρας”. Σήκωσε το βασιλικό του σκήπτρο στον ουρανό προς επιβεβαίωση των όσων είπε. Ο Ιδαίος επέστρεψε στην Τροία και βρήκε τους αρχηγούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Εκείνος τους είπε τις αποφάσεις των Αχαιών. Αμέσως έσπευσαν άλλοι να φέρουν τους νεκρούς κι άλλοι να φέρουν ξύλα για την καύση τους. Τα ίδια έπραξαν κι οι Αχαιοί. Σε λίγες ώρες είχαν τελειώσει οι δυο στρατοί το θλιβερό καθήκον της καύσης των νεκρών που τους γέμισε θλίψη και σπαραγμό για τους χαμένους τους συντρόφους. Μόλις χάραξε η αυγούλα την επομένη μέρα οι Αργείοι μαζεύτηκαν γύρω από την νεκρική στάχτη και ετοίμασαν έναν μεγάλο κοινό τάφο για όλους τους νεκρούς. Γύρω από τον τάφο έκτισαν τείχη με πύργους και πύλες για την προστασία του στρατού αλλά και των πλοίων. Στο τέλος έσκαψαν μεγάλο και βαθύ  χαντάκι  γύρω  από τα τείχη κι έμπηξαν παλούκια στις πλαγιές του. Οι αθάνατοι θεοί κάθονταν όλοι δίπλα στον κεραυνοφόρο Δία και θαύμαζαν τα έργα των Αχαιών και την ταχύτητα και ακρίβεια της εκτέλεσης τους.Ο κοσμοσείστης Ποσειδώνας πρώτος μίλησε κι είπε: "Πατέρα Δία, εις τη γη την άπειρα μεγάλη κανείς θνητός δεν θα βρεθεί τη γνώμη μας να πάρει. Όλοι μας παρακάμπτουνε, ξέχασαν τους θεούς τους. Κοιτάξτε τους, τους  Αχαιούς που κτίσανε τα τείχη και δεν προσφέρανε για μας μια ιερή θυσία.  Και όμως αν νικήσουνε θα δοξαστούνε όλοι, μαζί μ` αυτούς και το κάστρο που χτίζουν όλη μέρα. Αυτό που εγώ μαστόρεψα μαζί με τον Λοξία το τείχος το απόρθητο της Τροίας της σπουδαίας,  αυτό θα το γκρεμίσουνε οι νικητές Αργείοι. Μα είναι πράγματα αυτά να μένουνε τα έργα των λιγοζώητων θνητών κι όχι των αθανάτων;". Ο Δίας του απάντησε κι έδειχνε θυμωμένος  "Ω Ποσειδώνα αδελφέ τι λόγια ξεστομίζεις; Ποιος θα συγκρίνει τους θνητούς με σένα τον σπουδαίο που `σαι δικός μου αδελφός κι ορίζεις τα πελάγη;  Θα φέγγει πάντα η δόξα σου  ως που απλώνει η μέρα. Όταν θα φύγουν νικητές οι μακρυμάλληδες Αχαιοί από την Τροία άφησε τον θυμό σου να ξεσπάσει και αφάνισε το κάστρο που έφτιαξαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, με τη δύναμη των κυμάτων της θάλασσας που εξουσιάζεις. Θα πάψει να υπάρχει πια στη θάλασσα θα πάει και θα το φάει ολόκληρο το μαύρο σου το κύμα".  Όταν νύχτωσε οι Αχαιοί τέλειωσαν με το κάστρο τους, σφάξανε βόδια και φάγανε και χάρηκαν κρασί από τη Λήμνο που τους έστελνε ο γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, ο Εύνηος. Ξεχωριστά έστελνε κρασί ο Εύνηος στα αδέλφια Αγαμέμνονα και Μενέλαο, χίλια σωστά λαγίνια.  Ο Δίας τους θύμισε με δυνατές βροντές και αστραπές ότι πρέπει να έχουν μέτρο και φόβο θεού και έτσι ο καθένας πριν απολαύσει το Λημνιώτικο κρασί έκανε χοή στη γη προς τιμήν του Αφέντη Δία. Μετά το φαγοπότι όλοι πήγαν για ύπνο.

Υ.Γ. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Παπαμαρινόπουλος στο περιοδικό “Μεσογειακή αρχαιολογία και αρχαιομετρία” αναφέρει πως η ηλιακή έκλειψη που προηγήθηκε της νύχτας κατά την οποία οι Αχαιοί κυρίευσαν την Τροία, ήταν η “Aσέληνος νύχτα” του Ομήρου. Τα χαρακτηριστικά της τον οδηγούν στο ότι επρόκειτο για την ίδια έκλειψη που έγινε στις 6 Ιουνίου 1218 π.Χ.  Είναι η μόνη που ταιριάζει με την ασέληνο νύχτα που ακολούθησε τον θάνατο του Πατρόκλου και που ο Όμηρος βάζει το άστρο Αφροδίτη να είναι ορατό στον νυχτερινό ουρανό, κάτι που προκύπτει και από τη μελέτη των χαρτών της NASA. Πέρασαν από τότε 3.242 χρόνια και εμείς οι Έλληνες, συνεχίζοντας να γράφουμε ιστορία, παραμείναμε ίδιοι, στην ναυτοσύνη, στην προχειρότητα, στην φαγωμάρα, εκεί όμως που αλλάξαμε ριζικά είναι ότι τότε για την γυναίκα δεν διστάσαμε να κάνουμε ακόμα και έναν δεκαετή πόλεμο που απασχόλησε και απασχολεί μέχρι σήμερα ακόμα ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες, ενώ τώρα απλά την ..... ξυλοφορτώνουμε και απασχολούνται αστυνομικοί, δικαστές και κυρίως οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης.

Ποιος είναι ο πραγματικός νομικός πολιτισμός της χώρας μας ;

 

ΤΟ ΘΥΜΑ

Όπως εξήγησε, ο διάσημος ποινικολόγος στη πρώτη δημόσια απολογία του, ενώπιον των  φυσικών δικαστών της Ελλάδας, δηλαδή των ……. καμερών των τηλεοπτικών καναλιών, “κάτι εντός μου με κατέλαβε και με οδήγησε σε αυτή την αποτρόπαια πράξη και εύχομαι να μη βρεθεί άλλος άνθρωπος σε αυτή την κατάσταση”. Με το “να μην βρεθεί άλλος άνθρωπος  σε αυτήν την κατάσταση” δεν εννοούσε την γυναίκα του,  στην οποίαν σε αυτήν συνέβη το … αποτρόπαιο, αλλά τον εαυτόν του, δηλαδή  τεχνηέντως παρουσιάζει, σαν θύμα τον ίδιον.

Με την δήλωση του αυτή βέβαια ήθελε να καταδείξει στο τηλεοπτικό κοινό και μέσω αυτού να πείσει τον Εισαγγελέα για την συγγνωστή μεταμέλειά του και έτσι να αποφύγει την προφυλάκιση του και κατ’ αρχήν τα κατάφερε  και θα ήταν  ελεύθερος αν ο ίδιος, βλακωδώς, δεν παραβίαζε τον μοναδικό όρο, τον όρο της εμφανίσεως στο αστυνομικό τμήμα. 

Με την παραπάνω δήλωση του, άφησε να εννοηθεί ότι βρέθηκε στην κατάσταση να ξυλοφορτώνει την γυναίκα του, ως θύμα μιας περίεργης ασθένειας για την οποία θα ζητήσει βοήθεια από τους ειδικούς για να την ξεπεράσει. Μα δράστης όμως ήταν ο ίδιος δικηγόρος, ο επιφανής και υπέρμαχος των αυστηρότερων ποινών για τους δράστες ενδοοικογενειακής βίας, στις συχνές τηλεοπτικές του παρουσίες.

Αυτός που ρίχνει το ξύλο είναι ο δράστης,  ενώ εκείνη που το τρώει είναι το θύμα. Οι διατάξεις του δημοσίου δικαίου είναι σαφείς εδώ και αιώνες, έτσι διδάσκονται στα πανεπιστήμια της Δύσης και έτσι θα τις διδάχθηκε και αυτός, εκτός και εάν σπούδασε το δίκαιο της Σαρίας στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης.

Ας ξεκαθαρίσουμε δύο βασικές έννοιες του ποινικού δικαίου, για να μην μπερδεύουμε και τους ρόλους : ο διάσημος ποινικολόγος είναι ο δράστης μιας αποτρόπαιης πράξης βίας και το θύμα είναι η σύζυγός του, που υπέστη τον ξυλοδαρμό. 

Ο ΧΑΒΑΛΕΣ

Από την υπόθεση αυτή δεν θα μπορούσε όμως να λείψει και ένας άλλος φημισμένος δικηγόρος, γνωστός και ως ο Έλλην “χαβαλές ποινικολόγος”, που είδε το περιστατικό ως ευκαιρία για δωρεάν προβολή του στο τηλεοπτικό κοινό και αμέσως βγήκε να πει για τον δράστη, ότι η ομολογία της πράξης του “έχει ανδρικά χαρακτηριστικά”. Ομολογώ ότι, παρότι προσπάθησαν να μου το εξηγήσουν, εδώ στο  νησί που ξεκαλοκαιριάζω, δύο παλαίμαχοι καπεταναίοι, εγώ τελικά δεν μπόρεσα να  καταλάβω απολύτως τίποτα . Σε όλη μου την ζωή, είχα συμμαθητές και συμμαθήτριες, στην πόλη που μεγάλωσα απέκτησα φίλους και φίλες, στην δουλειά μου άντρες και γυναίκες συνάδελφους. Γνώρισα γυναίκες με φιλότιμο, άντρες ψεύτες, γυναίκες πόρνες με ζεστή ψυχή, άντρες με μπέσα και περιεχόμενο, πέραν όμως των γνωστών διαφορών του αναπαραγωγικού συστήματος και της ανατομίας μεταξύ ανδρών και γυναικών άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά “ανδρικά” ή “γυναικεία” δεν διέκρινα.. Αλλά και στην μεγάλη αδυναμία μου, την Ιστορία, την έσχατη απόλαυση της ζωής μου, δεν διέκρινα στις ηρωίδες ή στους ήρωες της, χαρακτηριστικά “ανδρικά” ή “γυναικεία”. Στην ιστόρηση λχ για την απαρχή της ελεύθερης πατρίδας μας, περίοπτη  θέση στην επανάσταση του 1821, έχουν τόσο ο Κολοκοτρώνης, ο Μπότσαρης όσον η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και η Μαντώ Μαυρογένους. Αν τώρα ο “χαβαλές ποινικολόγος” θεωρεί ως "ανδρικό" χαρακτηριστικό την ευθύτητα και το θάρρος της ομολογίας, ας με συγχωρέσει εμένα τον μη νομικό, αλλά εγώ δεν βλέπω καμία ευθύτητα και κανένα θάρρος σε μια καταφανώς  προσποιητή μετανόηση, που μοναδικό σκοπό είχε την αποφυγή της προφυλάκισης. Εγώ, αυτό που βλέπω στη συμπεριφορά των δύο διάσημων ποινικολόγων είναι τσαπατσουλιά και νταηλίκι  από τον ένοχο και άσκοπο ντόρο με αγωγές και βλακώδεις δηλώσεις από τον γνωστό "ποινικολόγο χαβαλέ".

 

Υ.Γ. Η υπόθεση αυτή έχει και ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα,  διότι αν αυτή είναι η αντίληψη της δικαιοσύνης των δύο αυτών διάσημων ποινικολόγων, ποιος είναι ο πραγματικός νομικός πολιτισμός της χώρας μας ;

Απόσταγμα ρωμαϊκής σοφίας............

Δεκέμβρης του 60 π.Χ. Ο Κικέρων (Marcus Tillius Cicero) γράφει από τη Ρώμη επιστολή

στον αδελφό του Quintus Tullius Cicero, ο οποίος είναι διοικητής στη ρωμαϊκή

επαρχία της Μικράς Ασίας.

"Οι θεοί ευλογούν τη Ρώμη και της έχουν αναθέσει την αποστολή 
να δαμάσει το τραχύ ήθος των υποτελών της και να τους δώσει 
την ευκαιρία να γευτούν τα αγαθά της πολιτικής οργάνωσης 
και της πνευματικής ζωής στο πλαίσιο μιας πολιτισμένης κοινωνίας.
Σου λέω, βέβαια, πράγματα που γνωρίζεις. Θα πρέπει να γνωρίζεις

το ίδιο καλά ότι ο τόπος

και ο κόσμος που διοικείς έχει μια πολύ ξεχωριστή ιστορία.
 Ο πολιτισμός, αν μπορώ να το πω έτσι, είναι ελληνική εφεύρεση· 
η παιδεία έχει ελληνικές ρίζες και από τις ρίζες αυτές τραφήκαμε
 κι εμείς σαν έθνος. Δεν θα διστάσω ποτέ να ομολογήσω ότι 
το λαμπρό οικοδόμημα της Ρώμης δεν θα μπορούσε να υψωθεί
 χωρίς τη συμβολή του ελληνικού πολιτισμού· 
και ότι όσα πετύχαμε εμείς οι Ρωμαίοι τα πετύχαμε υιοθετώντας 
την εκπαίδευση, την τέχνη και τις επιστήμες των Ελλήνων.

Και η εκπολιτιστική αποστολή της Ρώμης είναι κι αυτή
 συνέχεια του ελληνικού φωτός. Γι᾽ αυτούς τους λόγους, 
είμαστε σήμερα ηθικά υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε 
τους Έλληνες με τον σεβασμό που αρμόζει στη μεγάλη τους ιστορία,
 και με την πολιτική μας συμπεριφορά να ξεπληρώσουμε
 κατά κάποιο τρόπο το χρέος μας απέναντί τους".

Παρασκευή 7 Ιουνίου ο προεκλογικός αγώνας έληξε ........

 

Βράδυ Παρασκευής 7 Ιουνίου και σε λίγο θα λήξει ο προεκλογικός αγώνας για τις Ευρωεκλογές του 2024.

Τι αποκομίσαμε από όλη αυτήν την προεκλογική περίοδο; 

Το σύνολο του πολιτικού κόσμου  της χώρας μας, οι Ακροδεξιοί, οι Δεξιοί, οι λαϊκιστές της Δεξιάς, οι Κεντρώοι, οι Σοσιαλιστές, οι Κομμουνιστές, οι Αριστεροί και οι ριζοσπάστες της Αριστεράς, όλοι τους, μας έκαναν πλέον φανερό πως αντιλαμβάνονται την πολιτική και τις διαδικασίες της, λχ τις εκλογές μας έδειξαν ότι τις αισθάνονται απλά ως αγώνα επιβίωσης των ιδίων. Ψήφους οι άνθρωποι  θέλουν να πάρουν, αυτοί να εκλεγούν για να εισπράττουν την βουλευτική αποζημίωση και από εκεί και πέρα …"Εμού θανόντος,  γαία πυρί μιχθήτω"

Ουδείς Έλλην πολιτικός, από όλες τις παρατάξεις και σε όλη την προεκλογική περίοδο δεν φιλοτιμήθηκε να ασχοληθεί με το τεράστιο πρόβλημα της υπάρξεως της χώρα μας.

“Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που θα βιώσουν πληθυσμιακή κατάρρευση εξαιτίας των χαμηλών γεννήσεων”, σχολίασε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη μας, ο Elon Musk, σε ανάρτηση του στην πλατφόρμα X  (νέα ονομασία του Twitter) και ειδικότερα ανέφερε τα εξής εφιαλτικά για την πατρίδα μας:

“Η Ελλάδα προβλέπεται να γίνει η πρώτη χώρα που αναμένεται να βιώσει την κατάρρευση πληθυσμού, καθώς οι ξαφνικοί και αναπάντεχοι θάνατοι συνεχίζουν να αυξάνονται σε όλη τη χώρα, ενώ οι γεννήσεις καταρρέουν σε επίπεδα χαμηλότερα από αυτά που και οι πλέον απαισιόδοξοι ειδικοί ανέμεναν.”

Συγκεκριμένα για τους θανάτους και τις γεννήσεις στην Ελλάδα, η δημοσίευση που ανάρτησε ανέφερε:

«Οι καρδιακές ανεπάρκειες, τα εγκεφαλικά, οι θρομβώσεις και οι επιθετικοί καρκίνοι ανάμεσα σε κατά τα άλλα υγιείς νέους, έχουν προκαλέσει την αύξηση των ποσοστών θνησιμότητας στην Ελλάδα, ενώ τα επίπεδα γονιμότητας σε νεαρούς άνδρες και γυναίκες οδηγούν το ποσοστό γεννήσεων σε μεγάλη πτώση, αφού ο ρυθμός των γεννήσεων είναι ο χαμηλότερος σε σχεδόν έναν αιώνα».

Και όλα αυτά που; Σε μια χώρα που ουδείς πολιτικός, Δεξιός, Κεντρώος, Αριστερός ασχολείται σοβαρά με την υπογεννητικότητα και ενώ ο τόπος αυτός δέχεται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδων μουσουλμάνων αλλοδαπών. Μόνο από τις αρχές του 2024 έχουν καταγραφεί πάνω 11.000 νέοι μουσουλμάνοι αλλοδαποί που μπήκαν στη χώρα και ο αριθμός των αυξάνεται θεαματικά’

Στο παρελθόν ο Elon Musk έχει εκφραστεί πολλές φορές για την υπογεννητικότητα   και έχει απευθύνει έκκληση στους κατοίκους των ανεπτυγμένων χωρών να κάνουν περισσότερα παιδιά.

Υ.Γ. Ο Elon Musk είναι Γενικός Διευθυντής και ο επικεφαλής τεχνολογικής ανάπτυξης στην εταιρεία διαστημικής τεχνολογίας Space X, της οποίας είναι και ο ιδρυτής, καθώς και ο Γενικός Διευθυντής και επικεφαλής τεχνολογικού σχεδιασμού της εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων και ενεργειακών συστημάτωνTesla Inc και πρόεδρος της εταιρείας φωτοβολταϊκών συστημάτων Solar City. Είναι επίσης ιδρυτής της εταιρείας Neuralink, που διερευνά τη συμβίωση ανθρώπου-τεχνητής νοημοσύνης.Eχει προτείνει ένα υπερηχητικό αεροσκάφος με ηλεκτρική προώθηση, καθώς επίσης είναι και ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές της εξερεύνησης και αποίκισης του πλανήτη Άρη. Ο Elon Musk συχνά αναφέρει ότι η υπογεννητικότητα των χωρών της Δύσης αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για αυτές και  από την υπερθέρμανση του πλανήτη.