Τότε που οι Έλληνες δεν ξυλοφόρτωναν τις γυναίκες, αλλά έκαναν πόλεμο για αυτές…..

 

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που στον Όλυµπο κατοικούσαν οι δώδεκα θεοί των Ελλήνων, ο Δίας αποφάσισε να παντρέψει τον Πηλέα, βασιλιά της Φθίας µε µια θαλασσινή νεράιδα, τη Θέτιδα, την κόρη του Νηρέα.
Ο γάμος έγινε στο Πήλιο κι οι φιλόξενοι Πηλιορείτες κάλεσαν όλους τους θεούς και τις θεές. Την Έριδα μόνο δεν κάλεσαν, γιατί όπου πήγαινε αυτή, έσπερνε µίσος και καβγάδες, ήταν η θεά της φιλονικίας και είχαν δίκιο, γιατί μόλις το έμαθε ξεκίνησε μια συνταρακτική ιστορία βίας, έρωτα και πολέμου που το άρωμά της κρατά εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια, πήγε στο γάµο αόρατη κι άφησε στο τραπέζι ένα µήλο ολόχρυσο, που πάνω του είχε γράψει: “Στην ομορφότερη”.
Αµέσως, η Ήρα, η Αθηνά κι η Αφροδίτη άρχισαν να µαλώνουν για το ποια ήταν η ομορφότερη και πια  θα πρέπει να πάρει το µήλο. Ρώτησαν τον Δία, µα αυτός δεν ήθελε να βάλει μπελάδες στο μυαλό του και φασαρίες στον Όλυμπο. Γι’ αυτό είπε να πάνε στο βουνό Ίδη, δίπλα στην Τροία, όπου ο Πάρις, ο γιος του βασιλιά Πρίαµου, έβοσκε το κοπάδι του σε µια πλαγιά, για να υποδείξη εκείνος την ομορφότερη θεά.
Με την βοήθεια του Ερµή πέταξαν οι τρεις θεές στην Ίδη και στάθηκαν µπροστά στο ξαφνιασµένο βασιλόπουλο. Ο Ερµής τού είπε το θέληµα του Δία και του έδωσε το χρυσό μήλο της Έριδας. Κάθε μια θεά προσπάθησε να δελεάσει τον όμορφο πρίγκιπα, η Ήρα τού έταξε να τον κάνει τον πιο µεγάλο βασιλιά του κόσμου, η Αθηνά τον πιο γενναίο και σοφό πολεµιστή της ανθρωπότητας και η Αφροδίτη να του βρει την  ομορφότερη γυναίκα για να την παντρευτεί. O Πάρις, αφού το καλοσκέφτηκε, έδωσε το χρυσό µήλο στην Αφροδίτη.
Η Ήρα και η Αθηνά έφυγαν θυµωµένες, ενώ η Αφροδίτη φανέρωσε στον Πάρι πως η βασίλισσα Ελένη, η γυναίκα του Μενέλαου, βασιλιά της Σπάρτης, ήταν η οµορφότερη γυναίκα στον κόσµο και τον συμβούλεψε να πάει να την πάρει. Ο Πάρις ετοίµασε καράβι γρήγορο κι άνοιξε πανιά για τη Σπάρτη. Έφτασε στο παλάτι του Μενέλαου κρατώντας πλούσια δώρα. Εκεί όλοι τον καλοδέχτηκαν και τον φιλοξένησαν, όπως ταίριαζε στο βασιλόπουλο της Τροίας. Όμως ο Πάρις, µε τη βοήθεια της Αφροδίτης, ξεµυάλισε την Ελένη και την έπεισε να τον ακολουθήσει. Και µια µέρα που έλειπε ο Μενέλαος, έφυγαν για την Τροία. Σε λίγο όλες οι Ελληνικές φυλές θα συμπήξουν την Αχαϊκή Συμμαχία και θα ξεκινήσουν τον  πόλεμο για μια Ελένη, τον Τρωικό πόλεμο, έναν πόλεμο που αν και για χιλιάδες χρόνια τώρα έχει απασχολήσει ζωγράφους, γλύπτες, ραψωδούς, ποιητές, λογοτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, ήταν ένας πόλεμος που κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια και ήταν σκληρός, αιματηρός και βίαιος, όπως άλλωστε όλοι οι πόλεμοι, ιδού μια χαρακτηριστική σκηνή όταν ο Ιδαίος, απεσταλμένος κήρυκας των  Τρώων ζήτησε ανακωχή με όρους που θα πρότειναν οι Έλληνες.

Ομήρου Ιλιάς Η`, 400. – 482.

Διομήδης: “Σύντροφοι άξιοι Αχαιοί δεν θα δεχτούμε τίποτα από τους ετοιμόρροπους αντιπάλους μας. Ούτε θησαυρούς, ούτε και την Ελένη. Η κακή ώρα των Τρώων έφτασε. Βαδίζουν στον όλεθρο. Τίποτα πια δεν τους σώζει”. Οι Αχαιοί  επευφήμησαν με ζωηρές κραυγές τα λόγια του βασιλιά του Άργους Διομήδη. Ο Αγαμέμνων είπε στον Ιδαίο, τον απεσταλμένο κήρυκα των Τρώων. “ Άκουσες Ιδαίε, με όσα είπε ο Διομήδης συμφωνώ κι εγώ. Όμως σωστό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακωχή προς χάριν των νεκρών. Όρκο δίνουμε γι` αυτό και μάρτυς μας ο Δίας ο σύζυγος της Ήρας”. Σήκωσε το βασιλικό του σκήπτρο στον ουρανό προς επιβεβαίωση των όσων είπε. Ο Ιδαίος επέστρεψε στην Τροία και βρήκε τους αρχηγούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Εκείνος τους είπε τις αποφάσεις των Αχαιών. Αμέσως έσπευσαν άλλοι να φέρουν τους νεκρούς κι άλλοι να φέρουν ξύλα για την καύση τους. Τα ίδια έπραξαν κι οι Αχαιοί. Σε λίγες ώρες είχαν τελειώσει οι δυο στρατοί το θλιβερό καθήκον της καύσης των νεκρών που τους γέμισε θλίψη και σπαραγμό για τους χαμένους τους συντρόφους. Μόλις χάραξε η αυγούλα την επομένη μέρα οι Αργείοι μαζεύτηκαν γύρω από την νεκρική στάχτη και ετοίμασαν έναν μεγάλο κοινό τάφο για όλους τους νεκρούς. Γύρω από τον τάφο έκτισαν τείχη με πύργους και πύλες για την προστασία του στρατού αλλά και των πλοίων. Στο τέλος έσκαψαν μεγάλο και βαθύ  χαντάκι  γύρω  από τα τείχη κι έμπηξαν παλούκια στις πλαγιές του. Οι αθάνατοι θεοί κάθονταν όλοι δίπλα στον κεραυνοφόρο Δία και θαύμαζαν τα έργα των Αχαιών και την ταχύτητα και ακρίβεια της εκτέλεσης τους.Ο κοσμοσείστης Ποσειδώνας πρώτος μίλησε κι είπε: "Πατέρα Δία, εις τη γη την άπειρα μεγάλη κανείς θνητός δεν θα βρεθεί τη γνώμη μας να πάρει. Όλοι μας παρακάμπτουνε, ξέχασαν τους θεούς τους. Κοιτάξτε τους, τους  Αχαιούς που κτίσανε τα τείχη και δεν προσφέρανε για μας μια ιερή θυσία.  Και όμως αν νικήσουνε θα δοξαστούνε όλοι, μαζί μ` αυτούς και το κάστρο που χτίζουν όλη μέρα. Αυτό που εγώ μαστόρεψα μαζί με τον Λοξία το τείχος το απόρθητο της Τροίας της σπουδαίας,  αυτό θα το γκρεμίσουνε οι νικητές Αργείοι. Μα είναι πράγματα αυτά να μένουνε τα έργα των λιγοζώητων θνητών κι όχι των αθανάτων;". Ο Δίας του απάντησε κι έδειχνε θυμωμένος  "Ω Ποσειδώνα αδελφέ τι λόγια ξεστομίζεις; Ποιος θα συγκρίνει τους θνητούς με σένα τον σπουδαίο που `σαι δικός μου αδελφός κι ορίζεις τα πελάγη;  Θα φέγγει πάντα η δόξα σου  ως που απλώνει η μέρα. Όταν θα φύγουν νικητές οι μακρυμάλληδες Αχαιοί από την Τροία άφησε τον θυμό σου να ξεσπάσει και αφάνισε το κάστρο που έφτιαξαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, με τη δύναμη των κυμάτων της θάλασσας που εξουσιάζεις. Θα πάψει να υπάρχει πια στη θάλασσα θα πάει και θα το φάει ολόκληρο το μαύρο σου το κύμα".  Όταν νύχτωσε οι Αχαιοί τέλειωσαν με το κάστρο τους, σφάξανε βόδια και φάγανε και χάρηκαν κρασί από τη Λήμνο που τους έστελνε ο γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, ο Εύνηος. Ξεχωριστά έστελνε κρασί ο Εύνηος στα αδέλφια Αγαμέμνονα και Μενέλαο, χίλια σωστά λαγίνια.  Ο Δίας τους θύμισε με δυνατές βροντές και αστραπές ότι πρέπει να έχουν μέτρο και φόβο θεού και έτσι ο καθένας πριν απολαύσει το Λημνιώτικο κρασί έκανε χοή στη γη προς τιμήν του Αφέντη Δία. Μετά το φαγοπότι όλοι πήγαν για ύπνο.

Υ.Γ. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Παπαμαρινόπουλος στο περιοδικό “Μεσογειακή αρχαιολογία και αρχαιομετρία” αναφέρει πως η ηλιακή έκλειψη που προηγήθηκε της νύχτας κατά την οποία οι Αχαιοί κυρίευσαν την Τροία, ήταν η “Aσέληνος νύχτα” του Ομήρου. Τα χαρακτηριστικά της τον οδηγούν στο ότι επρόκειτο για την ίδια έκλειψη που έγινε στις 6 Ιουνίου 1218 π.Χ.  Είναι η μόνη που ταιριάζει με την ασέληνο νύχτα που ακολούθησε τον θάνατο του Πατρόκλου και που ο Όμηρος βάζει το άστρο Αφροδίτη να είναι ορατό στον νυχτερινό ουρανό, κάτι που προκύπτει και από τη μελέτη των χαρτών της NASA. Πέρασαν από τότε 3.242 χρόνια και εμείς οι Έλληνες, συνεχίζοντας να γράφουμε ιστορία, παραμείναμε ίδιοι, στην ναυτοσύνη, στην προχειρότητα, στην φαγωμάρα, εκεί όμως που αλλάξαμε ριζικά είναι ότι τότε για την γυναίκα δεν διστάσαμε να κάνουμε ακόμα και έναν δεκαετή πόλεμο που απασχόλησε και απασχολεί μέχρι σήμερα ακόμα ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες, ενώ τώρα απλά την ..... ξυλοφορτώνουμε και απασχολούνται αστυνομικοί, δικαστές και κυρίως οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης.