Πως θα ζούσαμε σήμερα αν το 2015 γυρνούσαμε στη δραχμή ……….

 

Ιανουάριος – Ιούλιος 2015 και η Ελλάδα συνταράσσεται εκτός των συνεπειών της χρεοκοπίας και από τις πρωτοφανείς  για ευρωπαϊκή χώρα νομισματικές και οικονομικές πρακτικές της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. 

Η ιστορία του ευρώ στην Ελλάδα, δεν είναι άγραφο χαρτί που αρχίζει το κείμενό της με το γεγονός της πρώτης κυκλοφορίας του στη χώρα, η ιστορία του ευρώ στην Ελλάδα συντίθεται από μέρη τα οποία αποτελούν, αν και αντιθετικά το ένα με το άλλο, αλληλένδετα σύνολα.

Στην ιστορία κανένα γεγονός δεν προκύπτει από παρθενογένεση, ακόμη και στο θυμικό μας, η ιστορική παρόρμηση προετοιμάζεται σιγά-σιγά, η προσεκτική και εμπεριστατωμένη σύνδεση με γεγονότα του παρελθόντος, που έχουν σχέση με πολύ σημαντικά θέματα, όπως το ευρώ, μάς οδηγούν στην ορθή αντίληψη για μερικές από τις αλλαγές, που αν εφαρμοζόταν τότε, στις αρχές του 2015. θα προκαλούσαν αναστάτωση και δυσβάστακτες αναπροσαρμογές  στην οικονομία της χώρας και κατ’ επέκταση στις ζωές μας σήμερα.

 Έχουν περάσει πάνω από 2 δεκαετίες από την εποχή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε η δεύτερη, μετά τις ΗΠΑ, οικονομία στην υφήλιο που κατόρθωσε να φτιάξει ένα πανίσχυρο νόμισμα και μάλιστα όπως λέγουν οι οικονομολόγοι, νόμισμα αναφοράς, το €.

Η Ελλάδα έγινε δεκτή στη ζώνη του ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2001 και η φυσική κυκλοφορία του ευρώ στην Ελλάδα ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2002 ταυτόχρονα με τις υπόλοιπες συμμετέχουσες στο ευρώ ευρωπαϊκές χώρες της τότε ΕΕ.

Για πρώτη φορά, από δημιουργίας του Ελληνικού κράτους, η χώρα δεν είχε ανάγκη συναλλάγματος για τις ανάγκες προμήθειας των απαραίτητων ων ουκ έστι αριθμός εισαγομένων αγαθών, δηλαδή των προϊόντων καθημερινής χρήσης και διατροφής, πετρελαίου και φυσικού αερίου. 

Η χώρα με το ευρώ είχε αποκτήσει ένα πανίσχυρο νόμισμα και έκανε πράξη μετά 2.400 χρόνια την συμβουλή του Δημοσθένη : «Δει δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων».

Αλλά για να δούμε πως θα ζούσαμε σήμερα αν εγκαταλείπαμε το ευρώ θα πρέπει να κάνουμε ένα χρήσιμο ιστορικό άλμα προς τα πίσω, στον Ιούλιο του 2015, τότε που η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ μετά από έξη μήνες ανούσιων και κοστοβόρων  παλινωδιών, αποφασίζει επιτέλους να μείνει στην οικονομική και νομισματική ένωση της ΕΕ.

Πως θα ήταν όμως η ζωή μας σήμερα αν δεν παραμέναμε στο ευρώ και επιστρέφαμε τότε στη δραχμή, ποια θα ήταν η συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων όταν θα αποκτούσαν την ανεξαρτησία της νομισματικής τους πολιτικής από τη Φρανκφούρτη και την Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και πως θα πορευόταν η χρεοκοπημένη Ελλάδα μέσα στις παγκόσμιες κρίσεις που λίγο μετά ακολούθησαν; 

Πως θα ήταν η οικονομία και η κοινωνία μας σήμερα με την δραχμή;

Θα ζούσαμε σε ένα οικονομικό παράδεισο ευελιξίας όπως  μας υποσχόταν ο Βαρουφάκης, ο Λαφαζάνη και ο Τσακαλώτος, ή όπως συχνά μας προειδοποιούσε αρθρογραφώντας στην Καθημερινή και στο Βήμα ο Σημίτης, σε μία ¨ομηρία του εθνικού νομίσματος" όπως βρίσκονται εκατοντάδες άλλες χώρες ανά την υφήλιο;

Τι θα γινόταν στην πράξη μετά την επαναφορά της δραχμής;  Απλούστατα θα μπορούσε ο εκάστοτε πρωθυπουργός να υποτιμά τον νόμισμα για να αντιμετωπίσει τις παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις, τι θα σήμαινε όμως αυτό στην πράξη για τον Έλληνα πολίτη του 2026;

Θα σήμαινε τον χρόνιο συστηματικό και συχνά διψήφιο πληθωρισμό, στο παρελθόν όποτε η ελληνική οικονομία ζοριζόταν, η κυβέρνηση υποτιμούσε τη δραχμή και αυτό έδινε μια προσωρινή ανάσα στο κράτος για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, αλλά ταυτόχρονα, με τον αχαλίνωτο πληθωρισμό κατέστρεφε την αγοραστική δύναμη των πολιτών, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι δεν θα έβλεπαν αμετάβλητους τους μισθούς και τις συντάξεις  τους, όπως συνέβη στα χρόνια των μνημονίων, αντιθέτως θα αυξανόταν συνεχώς, όμως αν ένας μισθός ή μια σύνταξη μπορεί να ήταν σήμερα εκατομμύρια δραχμές, με αυτά τα εκατομμύρια όμως οι πολίτες θα αγόραζαν πολύ λιγότερα αγαθά από ότι στον προηγούμενο μήνα, καθώς ο πληθωρισμός, το σύγχρονο τέρας της παγκόσμιας οικονομίας,  θα μείωνε δραματικά την αγοραστική αξία των μισθών και συντάξεων μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο.

Το Ελληνικό κράτος, από ιδρύσεως του το 1830 είναι εξαρτημένο από τις εισαγωγές, ειδικά μάλιστα σε δύο κρίσιμους τομείς, την ενέργεια και την τεχνολογία, έτσι μια Ελλάδα που το 2026 θα ήταν εκτός ευρώ, οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος, φυσικού αερίου και καύσιμων θα ήταν μια μόνιμη ανοιχτή πληγή, η προμήθεια με συνάλλαγμα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στις διεθνείς αγορές, θα μετέβαλαν για κάθε μέσο Έλληνα το κόστος των μεταφορών και της ενέργειας απαγορευτικό και κάθε φορά που το πετρέλαιο θα ανέβαινε διεθνώς ή το εθνικό μας νόμισμα θα έχανε την αξία του, ο πληθωρισμός θα ανάβαινε πολλαπλασιαστικά έναντι των μισθών και των συντάξεων.  Η τιμή του πετρελαίου και της βενζίνης στην αντλία θα εκτοξευόταν μέσα σε μία ημέρα, η πρόσβαση στην τεχνολογία για αγορά smartphones, υπολογιστών, ιατρικών μηχανημάτων, αυτοκινήτων, μηχανημάτων για εργοστάσια και δημόσια έργα, που θα έπρεπε να τα εισάγουμε με πολύτιμο συνάλλαγμα, θα ήταν αδύνατη.

Μια Ελλάδα του 2026 με δραχμή πως θα μπορούσε να κρατήσει όρθιο το εθνικό σύστημα υγείας και το κοινωνικό σύστημα συντάξεων, με γηρασμένο και συνεχώς μειούμενο πληθυσμό, με ανύπαρκτα εργατικά χέρια, με έντονες κοινωνικές ανισότητες, μια κατάσταση χαώδης, από τη μία, οι ελίτ επιχειρηματίες του τουρισμού που συνεργάζονται με ξένες εταιρείες, θα θα εισπράττουν από τον τουρισμό σε ξένο συνάλλαγμα και μετά θα το εξάγουν ζώντας πλουσιοπάροχα και από την άλλη ο μέσος εργαζόμενος του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα θα γονατίζει αδυνατώντας να καλύψει τις άμεσες ανάγκες του με την καθημερινή ανοδική ακρίβεια των super markets και των πρατηρίων καυσίμων. 

Αυτός θα ήταν ο τραγικός επίλογος της Ελλάδας το 2026, μιας χώρας που ανήκε σε ένα πανίσχυρο νόμισμα με το οποίο μπορούσε να εισάγει τα πάντα με άνεση, να δανείζετε με το χαμηλότερο επιτόκιο και αντί να το διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού, επέστρεψε στο εθνικό της νόμισμα.  

Η Ελλάδα με δραχμή το 2026 ίσως να μην ήταν η τέλεια εικόνα καταστροφής, αλλά σίγουρα θα ήταν μια Ευρωπαϊκή μεν, αλλά πάρα πολύ φτωχή χώρα δε.

Σύνοψη: Ενώ η συζήτηση για τη επαναφορά της Ελλάδας στη δραχμή κορυφώθηκε από τις αρχές του 2015 μέχρι τον Ιούλιο, ευτυχώς σήμερα το 2026 το θέμα παραμένει στο περιθώριο της πολιτικής ατζέντας, με τον ελληνικό λαό και τους περισσότερους πολιτικούς ηγέτες του, να θεωρούν το ευρώ ως κεκτημένο, παρά τις κατά καιρούς επικρίσεις για τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ.