Πως θα ζούσαμε σήμερα αν το 2015 γυρνούσαμε στη δραχμή ……….

 

Ιανουάριος – Ιούλιος 2015 και η Ελλάδα συνταράσσεται εκτός των συνεπειών της χρεοκοπίας και από τις πρωτοφανείς  για ευρωπαϊκή χώρα νομισματικές και οικονομικές πρακτικές της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. 

Η ιστορία του ευρώ στην Ελλάδα, δεν είναι άγραφο χαρτί που αρχίζει το κείμενό της με το γεγονός της πρώτης κυκλοφορίας του στη χώρα, η ιστορία του ευρώ στην Ελλάδα συντίθεται από μέρη τα οποία αποτελούν, αν και αντιθετικά το ένα με το άλλο, αλληλένδετα σύνολα.

Στην ιστορία κανένα γεγονός δεν προκύπτει από παρθενογένεση, ακόμη και στο θυμικό μας, η ιστορική παρόρμηση προετοιμάζεται σιγά-σιγά, η προσεκτική και εμπεριστατωμένη σύνδεση με γεγονότα του παρελθόντος, που έχουν σχέση με πολύ σημαντικά θέματα, όπως το ευρώ, μάς οδηγούν στην ορθή αντίληψη για μερικές από τις αλλαγές, που αν εφαρμοζόταν τότε, θα προκαλούσαν αναστάτωση και αναπροσαρμογές  στην οικονομία της χώρας και κατ’ επέκταση στις ζωές μας σήμερα.

 Έχουν περάσει πάνω από 2 δεκαετίες από την εποχή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε η δεύτερη, μετά τις ΗΠΑ, οικονομία στην υφήλιο που κατόρθωσε να φτιάξει ένα πανίσχυρο νόμισμα και μάλιστα όπως λέγουν οι οικονομολόγοι, νόμισμα αναφοράς, το €.

Η Ελλάδα έγινε δεκτή στη ζώνη του ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2001 και η φυσική κυκλοφορία του ευρώ στην Ελλάδα ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2002 ταυτόχρονα με τις υπόλοιπες συμμετέχουσες στο ευρώ ευρωπαϊκές χώρες της τότε ΕΕ.

Για πρώτη φορά, από δημιουργίας του Ελληνικού κράτους, η χώρα δεν είχε ανάγκη συναλλάγματος για τις ανάγκες προμηθείας των απαραίτητων, ων ουκ έστι αριθμός, εισαγομένων αγαθών, δηλαδή των προϊόντων καθημερινής διατροφής και χρήσης, πετρέλαιο, φυσικό αέριο. 

Η χώρα με το ευρώ είχε αποκτήσει ένα πανίσχυρο νόμισμα και έκανε πράξη μετά 2.400 χρόνια την συμβουλή του Δημοσθένη : «Δει δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων».

Αλλά για να δούμε πως θα ζούσαμε σήμερα αν εγκαταλείπαμε το ευρώ θα πρέπει να κάνουμε ένα χρήσιμο ιστορικό άλμα προς τα πίσω, στον Ιούλιο του 2015, τότε που η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ μετά από έξη μήνες ανούσιων και κοστοβόρων  παλινωδιών, αποφασίζει επιτέλους να μείνει στην οικονομική και νομισματική ένωση της ΕΕ.

Πως θα ήταν λοιπόν η ζωή μας σήμερα αν δεν παραμέναμε στο ευρώ και επιστρέφαμε τότε στη δραχμή, ποια θα ήταν η συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων όταν θα αποκτούσαμε την ανεξαρτησία της νομισματικής μας πολιτικής από τη Φρανκφούρτη και την Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και πως θα πορευόμασταν χρεοκοπημένοι μέσα στις παγκόσμιες κρίσεις που λίγο μετά ακολούθησαν; 

Πως θα ήταν η οικονομία και η κοινωνία μας σήμερα;

Θα ζούσαμε σε ένα οικονομικό παράδεισο ευελιξίας όπως  μας υποσχόταν ο Βαρουφάκης, ο Λαφαζάνη και ο Τσακαλώτος;  Η, όπως συχνά μας προειδοποιούσε από την Καθημερινή και το Βήμα ο Σημίτης, σε μία ομηρία του εθνικού νομίσματος όπως βρίσκονται εκατοντάδες άλλες χώρες;

Τι θα γινόταν στην πράξη μετά την επαναφορά της δραχμής;  Απλούστατα θα μπορούσε ο εκάστοτε πρωθυπουργός να υποτιμά τον νόμισμα για να αντιμετωπίσει τις παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις, τι θα σήμαινε όμως αυτό στην πράξη για τον Έλληνα πολίτη του 2026;

Θα σήμαινε τον χρόνιο συστηματικό και συχνά διψήφιο πληθωρισμό, στο παρελθόν όποτε η ελληνική οικονομία ζοριζόταν, η κυβέρνηση υποτιμούσε τη δραχμή και αυτό έδινε μια προσωρινή ανάσα στο κράτος για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, αλλά ταυτόχρονα, με τον αχαλίνωτο πληθωρισμό κατέστρεφε την αγοραστική δύναμη των πολιτών, οι πολίτες δεν θα έβλεπαν αμετάβλητους μισθούς και συντάξεις  όπως συνέβη στα χρόνια των μνημονίων, αντιθέτως ο μισθός και η σύνταξη θα αυξανόταν συνεχώς, όμως αν ένας νέος μισθός μπορεί να ήταν σήμερα εκατομμύρια δραχμές, με αυτά τα εκατομμύρια οι πολίτες θα αγόραζαν πολύ λιγότερα αγαθά από ότι στο παρελθόν, καθώς ο πληθωρισμός, το σύγχρονο τέρας της παγκόσμιας οικονομίας,  θα μείωνε δραματικά την αγοραστική αξία των μισθών και συντάξεων χρόνο με τον χρόνο.

Το Ελληνικό κράτος από ιδρύσεως του το 1831 είναι εξαρτημένο από τις εισαγωγές, ειδικά μάλιστα σε δύο κρίσιμο τομείς, την ενέργεια και την τεχνολογία μια Ελλάδα το 2026 εκτός ευρώ, οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος, φυσικού αερίου και η βενζίνη θα ήταν μια μόνιμη ανοιχτή πληγή, η προμήθεια των καύσιμων στις διεθνείς αγορές, με συνάλλαγμα θα έκανε για κάθε μέσο Έλληνα το κόστος των μεταφορών και της ενέργειας απαγορευτικό και κάθε φορά που το πετρέλαιο θα ανέβαινε διεθνώς ή το εθνικό μας νόμισμα έχανε την αξία του, ο πληθωρισμός θα ανάβαινε πολλαπλασιαστικά έναντι των μισθών και των συντάξεων.  Η τιμή της βενζίνης στην αντλία θα εκτοξευόταν μέσα σε μία ημέρα, η πρόσβαση στην τεχνολογία για αγορά smartphones, υπολογιστών, ιατρικών μηχανημάτων, αυτοκινήτων, μηχανημάτων για εργοστάσια που θα πρέπει να τα εισάγουμε με πολύτιμο συνάλλαγμα θα ήταν αδυνατη.

Μια Ελλάδα του 2026 με δραχμή, θα προσπαθούσε να κρατήσει όρθιο το εθνικό σύστημα υγείας και το κοινωνικό σύστημα συντάξεων, με έναν συνεχώς μειούμενο πληθυσμό, με έντονες κοινωνικές ανισότητες, μια κατάσταση χαώδης, από τη μία ελίτ επιχειρηματίες, αυτοί του τουρισμού που συνεργάζονται με ξένες εταιρείες, θα εξάγουν ή θα εισπράττουν  από τον τουρισμό σε ξένο συνάλλαγμα, θα ζούνε πλουσιοπάροχα και από την άλλη ο μέσος εργαζόμενος του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα με την καθημερινή ακρίβεια των super markets και των πρατηρίων καυσίμων. 

Αυτός θα ήταν ο επίλογος μιας χώρας που εγκατέλειψε ένα πανίσχυρο νόμισμα με το οποίο μπορούσε να εισάγει τα πάντα με άνεση, να δανείζετε με το χαμηλότερο επιτόκιο και επέστρεψε στο εθνικό της νόμισμα.  

Η Ελλάδα με δραχμή το 2026 ίσως να μην ήταν εικόνα καταστροφής, αλλά σίγουρα θα ήμασταν πολύ πιο φτωχοί.

Σύνοψη: Ενώ η συζήτηση για τη δραχμή κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2015, ευτυχώς σήμερα το 2026 το θέμα παραμένει στο περιθώριο της πολιτικής ατζέντας, με τους περισσότερους πολιτικούς ηγέτες να θεωρούν το ευρώ ως κεκτημένο, παρά τις κατά καιρούς επικρίσεις για τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ.