2 Απριλίου 2026 τα ίδια παντελάκη μου....
Δεν χρειάζεται να πιστεύει όσα λέει, αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τον πολυμήχανο πολιτικό, είναι να νικήσει και αυτό μπορεί εύκολα να το πετύχει, αρκεί να βρει ανθρώπους που θα πιστέψουν αυτά που ούτε ο ίδιος πιστεύει.
Αυτό συμβαίνει πάντα με τις μεγάλες πολιτικές απάτες, παίζουν βεβαίως μεγάλο ρόλο οι συνένοχοι της αναρριχήσεως στην εξουσία ενός ανερμάτιστου και επικίνδυνου πολιτικού, όπως πχ αυτοί που με την οικονομική χρεοκοπία, του παρέδωσαν τη χώρα δέσμια ή εκείνοι που συνεργάστηκαν μαζί του και του χάρισαν την πλειοψηφία, βασικά όμως εκείνοι που του χρειάζονται είναι οι άνθρωποι που θα πιστέψουν ότι οι απατηλές υποσχέσεις του είναι ένα θεϊκό δώρο για αυτούς και όχι η θανατική τους καταδίκη, όπως παρά λίγο να γίνει το 2015.
Ο πολύτροπος Οδυσσέας εξαπατά με τον Δούρειο Ίππο έναν ολόκληρο λαό, τους Τρώες, όπου μετά δέκα χρόνια πολιορκίας ανοίγουν οι άφρονες τις πύλες και έτσι πετυχαίνει την πτώση της Τροίας χωρίς όμως να γνωρίζει τι θα συμβεί στους Τρώες αλλά ούτε και σε αυτόν τον ίδιο.
Αυτό είναι ίσως το σημείο όπου ο αρχαίος Ομηρικός μύθος γίνεται ανά πάσα στιγμή σύγχρονος.
Ακριβώς το ίδιο συνέβη και στον πολυμήχανο πολιτικό, όταν εξαπάτησε τους Έλληνες με τον “ένα νόμο με ένα άρθρο”, χωρίς να ξέρει όμως και αυτός που θα οδηγήσει η απάτη και τον εαυτό του και έντρομος τότε έκανε την κωλοτούμπα.
Η ιδέα ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής δεν είναι πρωτότυπη, είναι η πιο συνηθισμένη σκέψη όλων των ανθρώπων όταν αισθάνονται ότι φεύγουν, χάνονται όλα όσα ήξεραν.
Όπως ακριβώς τώρα, μόνο που σήμερα υπάρχει κάτι διαφορετικό: δεν ξέρουμε αυτό που έρχεται, αισθανόμαστε μόνο έναν κόσμο που γεννιέται, αγνοώντας την θέση της χώρας σε αυτόν και τα βασικά, τα κύρια χαρακτηριστικά του.
Βιαστήκαμε να την χαρακτηρίσουμε “κρίση των θεσμών”, “κατάρρευση εμπιστοσύνης” στα αστικά κόμματα και εδώ και μερικά χρόνια την χαρακτηρίζαμε ως την εποχή της “πληροφορικής”,
Περάσανε όμως οι μήνες, τα χρόνια και τώρα πλέον τα ξεχάσαμε όλα αυτά, μιλάμε για κάτι καινούργιο που έρχεται, μιλάμε για τον κόσμο της “τεχνητής νοημοσύνης”,
Πίσω όμως από όλες αυτές τις λέξεις βρίσκεται το ίδιο συναίσθημα και η ίδια αγωνία, ξέρουμε ότι κάτι τελειώνει, αλλά δεν έχουμε ιδέα τι ακριβώς γεννιέται.
Όπως ο Οδυσσέας που στέκει ενεός μπροστά στα ερείπια της Τροίας που ο ίδιος με την απάτη του Δούρειου Ίππου κατέστρεψε, χωρίς να ξέρει τι έχει κερδίσει και τι έχει χάσει.
Εδώ αρχίζει η δεύτερη, μετά τον Δούρειο Ίππο, μεγάλη απάτη του Ομηρικού μύθου, η …. Νοσταλγία.
Η νοσταλγία είναι το δεύτερο ψέμα που υποβάλουμε στον εαυτό μας, ένα ψέμα που δεν θα πιστέψει ο μεγάλος Αλεξανδρινός, που στο έργο του μιλά μόνο για την Ιθάκη της “Γνώσης” και όχι της … “Νοσταλγίας”.
Ο Οδυσσέας προσπαθεί να επιστρέψει στην Ιθάκη με την προσδοκία να ξαναβρεί τον κόσμο που άφησε πίσω του και δεν μπορεί.
Κι εμείς κάθε τόσο αυτό ακριβώς παθαίνουμε. Κάθε φορά, που δίνοντας πίστη σε Δούρειες (Ξύλινες) υποσχέσεις και με την ψήφο μας επιλέγουμε την καταστροφή μας, σχεδόν αμέσως μετά ξεκινάμε να μιλάμε σαν τον Όμηρο για την “επιστροφή”, προσπαθούμε να έρθουμε σε αυτό που καταστρέψαμε και που υπάρχει πλέον μόνο στη μνήμη μας και μάλιστα εξιδανικευμένο.
Χρειάσθηκε το 1922 ένας Ελευθέριος Βενιζέλος και η συνθήκη της Λωζάννης για να αφήσουμε στην άκρη την νοσταλγία για επιστροφή στην Ιωνία, μόνο έτσι μπορέσαμε να βάλουμε ταφόπετρα στη νοσταλγία για επιστροφή στην Ιωνία.
Στην παγκόσμια ιστορία μετά από μια μεγάλη καταστροφή, δεν έχει υπάρξει επιστροφή.
Αν η ιστορική συγκυρία, με τη βοήθεια του θεού της Ελλάδας και με την παρουσία τότε των πλανηταρχών Ομπάμα και Μπάιντεν, μας την χάρισε την δεκαετία της οικονομικής μας χρεοκοπίας και πέρασε ξώφαλτσα πάνω από το κεφάλι μας, τώρα με τα δυο αχώριστα φιλαράκια, τον Τράμπ και τον Ερντογάν το βέβαιο είναι ότι αρκεί ένα λάθος για να φέρει την καταστροφή της χώρας.
Ίσως γι’ αυτό και ο Οδυσσέας παραμένει τόσο επίκαιρος, διότι ανακαλύπτει, αργά και οδυνηρά, ότι η επιστροφή του δεν μπορεί να ακυρώσει όσα έχουν συμβεί, παρά την παρουσία και υποστήριξη της θεάς Αθηνάς.
Ζούμε σε μια Ελλάδα, που εμείς την διαμορφώσαμε, με έναν εμφύλιο και μια τραγική δικτατορία έχοντας επικεφαλής έναν αγράμματο βασιλιά.
Εμείς δημιουργήσαμε τον κόσμο της Ελλάδας που σήμερα υπάρχει και αγνοούμε τον νέο γιατί δεν έχει ακόμη γεννηθεί, είμαστε εμείς που με νοσταλγία ψάχναμε και θα ψάχνουμε συνεχώς και απεγνωσμένα μια Ιθάκη για να επιστρέψουμε.
Μόνο που η Ιθάκη που νοσταλγούμε δεν υπάρχει πια και έτσι ο νόστος είναι αδύνατος “Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια” όπως λέει και ο μεγάλος Αλεξανδρινός και μόνο ο πόνος από τον εμφύλιο, το τραύμα από την δικτατορία και η συμφορά από την Κύπρο έχουν απομείνει. Ούτε καν το ωραίο ταξίδι.
Σε μερικούς μήνες, το δημοκρατικό μας καθήκον δεν θα πρέπει να γίνει πάλι η αιτία που θα μας κάνει να βγούμε ξανά στον δρόμο της επιστροφής.
Να κρατήσουμε έστω την Ελλάδα που έχουμε, την Ελλάδα που υπάρχει και ας αγνοήσουμε τον Δούρειο Ίππο και τον πολυμήχανό πολιτικό, που μας βλέπει πάνω κάτω σαν την Πηνελόπη που τον καρτεράει υπομονετικά, η ακόμα χειρότερα, σαν αδιόρθωτους λωτοφάγους, γιατί η τυχόν αποδοχή του θα οδηγήσει, με την παρουσία μάλιστα των Τραμπ και Ερντογάν, στην καταστροφή της χώρας μας και τότε θα συνεχίζει ο Σεφέρης δικαίως να αναρωτιέται : “πως τόσος πόνος τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη” ….
