Tractοrcade 2025 ……

              

       

Ένας ηγέτης για όλες της εποχές.......

Αν και λαϊκές αγορές, γινόντουσαν από τα χρόνια της τουρκοκρατίας και είναι γνωστές ως τα “παζάρια” των  επαρχιακών πόλεων και κωμοπόλεων, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ο πολιτικός που τις κατοχύρωσε το 1929, εν μέσω του Παγκόσμιου οικονομικού κραχ, με Προεδρικό Διάταγμα, που φέρει μάλιστα την υπογραφή του Παύλου Κουντουριώτη.

Ήταν οι τραγικές ημέρες που οι Αμερικανοί αγρότες άφηναν τα σπίτια και τα χωράφια τους και ανεβαίνοντας σε φορτηγά τραίνα, έτρεχαν ή στην Καλιφόρνια  για δουλειά στους πορτοκαλεώνες της, ή στις μεγάλες πόλεις, να σταθούν για ένα πιάτο φαΐ στην ουρά ενός συσσιτίου, όπως τόσα δραματικά μας αφηγείται ο John Steinbeck στο έργο του “Σταφύλια της οργής”

 Σαν Πρωθυπουργός της Ελλάδας ο Βενιζέλος το 2029 και εν μέσω της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που άρχισε να πλήττει και την Ελλάδα, θέλησε να δώσει ένα διέξοδο στο παραγωγικό στρώμα της Ελληνικής κοινωνίας, όπου δεσπόζουσα θέση κατείχαν οι αγρότες.

Βοήθεια δεν θα μπορούσε να πάρει από τους Αμερικανούς, τους Άγγλους ή τους Γερμανούς, αυτοί ήδη είχαν βυθισθεί στο χάος. Η μοναδική μεγάλη χώρα που παρέμενε με ζωντανή γεωργία, ήταν η Γαλλία.

Έτσι ο Εθνάρχης απευθύνθηκε στον τότε Γάλλο Πρόεδρο Georges Clemenceau και του ζήτησε την συμπαράσταση του. Είναι η εποχή που η Ελλάδα, με την βοήθεια της Γαλλίας, θα ξεκινήσει την παραγωγή λαχανικών και φρούτων που η ποιότητα παραμένει αξεπέραστη μέχρι και σήμερα, το μοναδικό αντίτιμο που ζήτησε ο Γάλλος Πρόεδρος ήταν η αλλαγή των στολών των ενόπλων μας δυνάμεων, που έγιναν γαλλικές και η γαλλική να γίνει η επικρατούσα ξένη γλώσσα, αυτός ήταν ο λόγος που το μάθημα των γαλλικών έγινε υποχρεωτικό στη μέση εκπαίδευση.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με υπόδειξη του Clemenceau θα συστήσει έναν ολόκληρο οργανισμό, τις εβδομαδιαίες λαϊκές αγορές όχι απλά στις πόλεις, αλλά σε όλες τις συνοικίες των πόλεων και με πρότυπο τις αγορές που στηνόταν κάθε εβδομάδα έξω από τα γαλλικά μοναστήρια τον μεσαίωνα.

Μέσω αυτού του μεσαιωνικού θεσμού, ο Βενιζέλος είχε διπλό στόχο, θα έδινε οικονομικό διέξοδο στον αγροτικό πληθυσμό μέσω της απ’ ευθείας πώλησης των προϊόντων τους, ο ένας στόχος  και δυνατότητα αγοράς φρούτων και λαχανικών, σε καλή ποιότητα και σε χαμηλές τιμές από τους ανθρώπους των λαϊκών συνοικιών, ό άλλος.

Για να τονώσει μάλιστα το ηθικό των αγροτών και να δείξει ότι πρόκειται για θεσμό με μέλλον, παρέστη και εγκαινίασε την πρώτη “Λαϊκή” που έγινε ημέρα Σάββατο στις 18 Μαΐου 1929 στο Θησείο, ζήτησε μάλιστα να ήταν ο πρώτος πελάτης.

Ο Εθνάρχης ζήτησε ένα δίχτυ και πραγματοποίησε μόνος του τις αγορές του, τον ακολούθησε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Παναγής Βουρλούμης, με αυτόν υπάρχει και φωτογραφία που αγοράζει λεμόνια από τον μπάρμπα Γιάννη . Σε αυτόν τον πάγκο ακούστηκε για πρώτη φορά η έκφραση “Δώσε κι εμένα μπάρμπα”.

Από το 1929 μέχρι και σήμερα, πέρασαν 95 χρόνια και ουδείς άλλος Έλλην πολιτικός ηγέτης ασχολήθηκε σοβαρά με την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή της χώρας. Ουδείς !

Δυστυχώς για την χώρα μας, όπως διαφάνηκε από τις δηλώσεις τους στα μπλόκα, οι αγρότες αρνούνται πεισματικά τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας και το ερώτημα πλέον κάθε χρόνο δεν θα είναι αν θα στηθούν μπλόκα, αλλά πότε θα στηθούν και πόσο θα αντέξει η "βασική συνιστώσα" ενός κράτους, δηλαδή η κυβέρνηση και η κοινωνία, όταν θα αναγκάζεται  να διαπραγματεύετε με κλειστούς δρόμους. 

Η ιστορία των αγροτικών κινητοποιήσεων ....

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις στο Κιλελέρ τη Θεσσαλίας το 1910, καταγράφονται ως η πρώτη μαζική αγροτική κινητοποίηση στην χώρα, έγινε ενάντια του καθεστώτος των τσιφλικιών και υπήρξε βίαιη η καταστολή της, με νεκρούς και τραυματίες. Στην ιστορική μνήμη μάλιστα πρέπει να λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι το “αγροτικό” ζήτημα στην Ελλάδα  εκτός από “οικονομικό” έχει και “πολιτικό” υπόβαθρο.

Αν υπάρχει χρονιά-σύμβολο για τη Ελλάδα των τρακτέρ, είναι το 1996. Τα μπλόκα κράτησαν 3–4 εβδομάδες, από τα μέσα Ιανουαρίου έως τα μέσα Φεβρουαρίου και έμειναν ως “σημείο αναφοράς” για τις επόμενες κινητοποιήσεις. Είναι η χρονιά που το μπλόκο παγιώνεται ως πολιτική μέθοδος με μαζική παρουσία, σε κομβικά σημεία, αποκλεισμό των εθνικών δρόμων, τελωνείων, συνόρων και μόνον τότε διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση.

Η ισχύς ... 

 Ενδεικτικό στοιχείο της δύναμης των τρακτέρ είναι αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ αρχές του 1979 επί προεδρίας Jimmy Carter, διαμαρτυρόμενοι Αμερικανοί αγρότες για τις κατασχέσεις σπιτιών με ληξιπρόθεσμα δάνεια από την ομοσπονδιακή Διοίκηση Αγροτικών Σπιτιών, έκαναν το περίφημο “Tractorcade 1979”, όταν με χιλιάδες τρακτέρ εισέβαλαν στην Ουάσιγκτον και οι αρχές κάλεσαν την εθνοφυλακή, έτσι μόνο κατόρθωσαν και τα περιόρισαν στο National Mall, ένα τεράστιο ανοιχτό εθνικό πάρκο στο κέντρο της Ουάσινγκτον. Ήταν πρώτη φορά που μια οργανωμένη ομάδα “κατέλαβε” επί οκτώ ώρες την πρωτεύουσα της υπερδύναμης. 

Τέλη Δεκεμβρίου 2025, οι ελληνικοί δρόμοι βρίσκονται για άλλη μια χρονιά πάλι υπό την κατοχή των τρακτέρ και οι πολίτες, που από τους φόρους τους οι αγρότες απαιτούν επιδοτήσεις, θα ταλαιπωρηθούν στη μετακίνησή των εορτών, επειδή έτσι αποφάσισαν οι αγροτοσυνδικαλιστές.

Την ίδια ώρα πλήθος άλλων επαγγελμάτων, το λιανεμπόριο, οι συγκοινωνίες, οι ξενοδοχειακές μονάδες, οι χώροι εστίασης στους χριστουγεννιάτικους προορισμούς, νιώθουν εξαιτίας τους, αφόρητη οικονομική ασφυξία.

“Θα παραλύσουμε το εμπόριο” δήλωνε με έπαρση, ένας αγροτοσυνδικαλυστής από τηλεοράσεως στο μπλόκο Μαλγάρων και θυμάμαι πριν λίγα χρόνια, πόσο είχαν εξαγριωθεί οι ίδιοι αγρότες, με τις  απεργίες της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας, όταν τα πλοία έμεναν δεμένα στα λιμάνια. Έτρεχαν στους καταπέλτες, δημιουργούσαν επεισόδια και συμπλέκονταν με τα μέλη περιφρούρησης των ναυτικών. Έτσι αντιδρούσαν τότε οι αγρότες για τις τεράστιες ζημιές που υφίσταντο από τα ... δίκαια αιτήματα μιας άλλης ομάδας εργαζομένων. Ζούγκλα ....

Τώρα καθώς με τα τρακτέρ τους παραλύουν το εμπόριο και το κράτος χάνει από ΦΠΑ περίπου 8 εκατομμύρια την ημέρα, πολλαπλασιάστε τις ημέρες του αποκλεισμού των δρόμων με το 8 και θα βρείτε πόσα εκατομμύρια κοστίζουν, σε ΦΠΑ τα δίκαια αιτήματα των αγροτών. Στα παραπάνω εκατομμύρια δεν υπολογίζονται τα 2,5 εκ. που χάνονται από τις σηκωμένες μπάρες, αφού οι αγρότες σηκώνουν τις μπάρες στα διόδια για να φανούν φιλικοί στους ταλαίπωρους οδηγούς αλλά κυρίως θέλοντας να μας υποβάλουν την αίσθηση των κυριάρχων του δρόμου. Χρήματα που και αυτά το κράτος θα κληθεί να πληρώσει από τους φόρους μας, καθώς είναι υποχρεωμένο από τις σχετικές συμβάσεις, με τις κατασκευάστριες εταιρίες.

Δεν θα σταθούμε στο γεγονός του αγροτοσυνδικαλιστή, που αυτή την στιγμή είναι στα μπλόκα, για τον οποίο σχηματίστηκε δικογραφία σε βαθμό κακουργήματος από τον εισαγγελέα Εφετών, για τα αδικήματα της απάτης και της ψευδούς βεβαίωσης και έχει λάβει συνολική ενίσχυση 210.550 ευρώ, γιατί δεν έγιναν γνωστά όλα τα στοιχεία.

Δεν μπορούμε όμως να αφήσουμε ασχολίαστο το πρωτάκουστο  αίτημα τους να μην περάσει ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Οι αγρότες δηλαδή μέσα στα τόσα … δίκαια αιτήματα τους, απαιτούν ο οργανισμός αυτός, που διαχειρίζεται τα χρήματα που έρχονται από την ΕΕ για αγρότες και κτηνοτρόφους, να παραμείνει ως έχει και το μόνο που δέχονται είναι να …. “εξυγιανθεί”.

Τελικά οι αγρότες ζητούν να καταστούν η ευνοημένη τάξη της ελληνικής κοινωνίας, όχι λόγο της πρωτοπορίας και της καινοτομίας των παραγόμενων προϊόντων τους, αλλά με τα τρακτέρ και με τους εκβιασμούς στους Έλληνες πολιτικούς και στην Ελληνική κοινωνία. Διαφορετικά τι νόημα έχει η συνέχιση των αποκλεισμών των εθνικών δρόμων, αφού τα περισσότερα αιτήματά τους έχουν εκπληρωθεί ; Και όμως εφευρίσκουν νέα δίκαια αιτήματα που όμως είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν. Όπως ο διπλασιασμός των αγροτικών συντάξεων. Αυτό θα μπορούσε βέβαια, αν και θα ήταν εκτός πραγματικότητας, να είναι αίτημα των υπολοίπων συνταξιούχων που κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου, υποχρεώνονταν σε πολύ μεγάλες κρατήσεις, αλλά των αγροτών με ποια λογική. Παράλληλα, ενώ παραμονές Χριστουγέννων έχουν ικανοποιηθεί 16 αιτήματα που τους αφορούν άμεσα, συνεχίζουν να παρουσιάζονται ανένδοτοι σε αιτήματα που ξεπερνούν τις δυνατότητες της χώρας, Όπως π.χ. την κατάργηση του Χρηματιστηρίου ενέργειας, που υπάρχει όμως υποχρέωση σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Από την εφαρμογή του θεσμού των λαϊκών αγορών, την πρώτη και μοναδική στα 95 τελευταία χρόνια και οι αγρότες επιμένουν να απορρίπτουν οποιαδήποτε αλλαγή στον τομέα της παραγωγικότητας. Αρνούνται την μοναδική λύση που έχουν εφαρμόσει όλες οι προηγμένες χώρες, την τεχνολογία της “Ευφυούς γεωργίας”. Απολαύστε τι είπε στον κ. Ανδρουλάκη, στο μπλόκο της Καρδίτσας γνωστός αγροτισυνδικαλιστής για το θέμα της ενσωμάτωσης της  “Ευφυούς γεωργίας” ως την μοναδική λύση για την σωστή, τόσο για τον παραγωγό όσο και τον καταναλωτή ανάπτυξη της γεωργίας: “Για πες μου Πρόεδρε, η ΕΕ θέλει αγρότες σαν εμάς; Εσείς, το κόμμα σας έχει μοντέλο νέου αγρότη – τσιφλικά; Ευφυής γεωργία και όλες αυτές τις παπαριές” και ο κ. Ανδρουλάκης στις παραπάνω αθλιότητες απάντησε : “Πρέπει να σταθούμε δίπλα τους. Έχουν δίκιο οι αγρότες. Να κατανοήσουμε το πρόβλημά τους. Φέτος, αν δεν τους στηρίξουμε, είναι στο χείλος της καταστροφής”. Αυτές είναι οι απόψεις δυο βασικών παραγόντων για την μετεξέλιξη της εθνικής αγροτικής παραγωγικότητας, ενός συνδικαλιστή που ηγείται των αγροτών της Καρδίτσας και ενός πολιτικού που ηγείται μεγάλου μέρους των Ελλήνων πολιτών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση .....

Τις ίδιες ημέρες είχαμε διαδηλώσεις και από Ευρωπαίους αγρότες στις Βρυξέλλες. Αλλά αυτοί δεν ζητούσαν επιδοτήσεις. Αντιδρούσαν στην συμφωνία “Mercosur”, μια συμφωνία της ΕΕ με τις λατινοαμερικάνικες χώρες Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη και Παραγουάη, στις οποίες ανοίγει η αγορά της ΕΕ σε βόειο κρέας, πουλερικά, ζάχαρη και αιθανόλη. Σκοπός της συμφωνίας είναι η συγκράτηση των τιμών στις χώρες της ΕΕ μια και τα αγροτικά προϊόντα της λατινικής Αμερικής είναι φθηνότερα από τα αντίστοιχα της ΕΕ.

Οι Ευρωπαίοι αγρότες θεωρούν ότι υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός μια που οι όροι παραγωγής των ευρωπαϊκών προϊόντων είναι αυστηροί και με μεγάλο κόστος  προδιαγραφών, ενώ οι αντίστοιχοι όροι παραγωγής  των λατινοαμερικάνικων χωρών είναι ανεξέλεγκτοι.

     

Διαδήλωσαν έντονα ως και άγρια, έχοντας όμως κύριο επιχείρημα την έκθεση, που είχε κυκλοφορήσει προ δυο μηνών από την eurostat και που αξιολογούσε την αγροτική παραγωγικότητα και δεν επέτρεψαν σε κανένα πολιτικό ή δημοσιογράφο την εκμετάλλευση της κινητοποιήσεως τους, με βάση αυτή την έκθεση η Ολλανδία έχει παραγωγικότητα  1.700 - 1.900 € ανά στρέμμα, το Ισραήλ, που καλλιεργεί την έρημο  1.200 - 1.300 €, η Γαλλία 1.350 €. Στις διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες συμμετείχαν και αγρότες από την Ελλάδας όπου κατά μέσο όρο η παραγωγικότητα είναι κάτω από την βάση, με 190 - 200 € ανά στρέμμα, πρόκειται για την τρίτη κατά σειρά χώρα με την χειρότερη παραγωγική επίδοση στην ΕΕ μετά την Κροατία και την Πορτογαλία και την μοναδική όπου η Ευρωπαία Εισαγγελέας Ρουμάνα Laura Codruța Kövesi άσκησε διώξεις εναντίον Ελλήνων αγροτών για κακουργηματικές απάτες σχετικά με τις αγροτικές επιδοτήσεις. 

Aν κάποια μέρα η ΕΕ αποφασίσει να καταργήσει ή έστω να μειώσει τις αγροτικές επιδοτήσεις προς την χώρα μας, τότε είναι που οι Έλληνες γεωργοί θα νοιώσουν πραγματικά την φτώχεια και την ανέχεια να τους καταπίνει, αλλά και τότε δεν πρόκειται να αλλάξουν την στάση τους σε τίποτα σχετικό με την ενσωμάτωση της “Ευφυούς γεωργίας” ως την μοναδική λύση για την Ελληνική παραγωγικότητα, οι περισσότεροι από αυτούς άλλωστε είναι δογματικά υπέρ της εξόδου της χώρας μας από της ΕΕ και κατά του €.

                                                                                 

Η διάβαση του Ρουβίκωνα ......

                              

                                                     

Στην εποχή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, απαγορευόταν από το νόμο Ρωμαίοι στρατηγοί να διαβούν με τις λεγεώνες τους τον ποταμό Ρουβίκωνα.  Πρόκειται για τον Rubico, ποταμό που κυλά και σήμερα νότια της ιταλικής πόλης Τσεζένα και χύνεται στην Αδριατική θάλασσα.  

Οι Ρωμαίοι Συγκλητικοί ήθελαν με αυτόν τον περίεργο νόμο να διαφυλάξουν την Δημοκρατία, έτσι για όσους παραβίαζαν το συγκεκριμένο νόμο, τους περίμενε ο θάνατος. Ο παραβάτης στρατηγός αλλά και οι άνδρες του εθεωρούντο ένοχοι εσχάτης προδοσίας και επέσυρε την ποινή του θανάτου.

Ωστόσο στις 10 Ιανουαρίου του 49 π.Χ. ένας στρατηγός, ο Ιούλιος Καίσαρ, αφού συνέτριψε τους Γαλάτες, επιστρέφοντας έφτασε στον ποταμό με την 13η Λεγεώνα και αποφάσισε πως αυτός ο μικρός ποταμός δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του προς την εξουσία. Τότε αναφέροντας την απόφαση του στους άνδρες του, αναφώνησε και την ιστορική φράση “alea jacta est” (ο κύβος ερρίφθη). Όταν η Σύγκλητος έμαθε πως ο Ιούλιος Καίσαρας διέβη τον Ρουβίκωνα κατάλαβε πως ουσιαστικά της είχε κηρύξει τον πόλεμο  και αυτό έγινε. Στην πρώτη φάση του πολέμου ο Καίσαρας κέρδισε τη Μάχη των Φαρσάλων τον Πομπήιο, μετά τον Κάτωνα και τελευταίο τον γιό του Πομπήιου, έτσι μετά από πέντε χρόνια αιματηρού εμφυλίου πολέμου, τον Φεβρουάριο του 44πΧ ο Ιούλιος Καίσαρ ανακηρύχθηκε ”Dictator perpetuo”, που σημαίνει ισόβιος δικτάτορας. Πολλοί Συγκλητικοί στην Ρώμη πίστευαν ότι αν πέθαινε ο Καίσαρας θα επανερχόταν η Δημοκρατία, έτσι οργάνωσαν και εξετέλεσαν την δολοφονία του στα σκαλιά της Συγκλήτου, αλλά μικρή πια σημασία είχε ο θάνατός του, μέχρι και την ολοσχερή καταστροφή της Ρώμης" το 476 μ.Χ., όταν ο Γότθος στρατηγός Οδόακρος σκότωσε τον τελευταίο Ρωμαίο αυτοκράτορα, τον νεαρό Ρωμύλο Αυγουστύλο,, η Δημοκρατία δεν ξαναήρθε ποτέ στην Ρώμη.

Όπως στην περίπτωση του Ιούλιου Καίσαρα, έτσι και σήμερα για όποιον διαβεί τον εκάστοτε “Ρουβίκωνα” δεν υπάρχει πια επιστροφή…

Στη “Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας 2025” του Trump   (“National Security Strategy 2025”)  η Ευρώπη δεν είναι πια σύμμαχος, ούτε καν πρόβλημα προς διαχείριση. Είναι μια ήπειρος που βαδίζει πια προς την πολιτισμική της εξαφάνιση.  

Ωμές και παράλογες προισβολές από έναν πανίσχυρο σύμμαχο ηγέτη, που πλέον με αυτήν την στάση του διέβη τον  ... Ρουβίκωνα.

Άραγε ποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να τον αντιμετωπίσει, όταν για αυτόν, τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα δεν πρέπει να είναι πια στο περιθώριο, πρέπει να είναι κυβερνητικά κόμματα και οι ηγέτες τους διεκδικητές εξουσίας που θα έχουν την υποστήριξη του για την κατάληψη της;

Η Γερμανία που ο λαός της, έχοντας ανοίξει την καρδιά στο φασιστικό κόμμα, έχει τον Friedrich Merz σε αποδρομή;.

Η Γαλλία, που πότε τα κίτρινα γιλέκα και πότε η συμμαχία αριστεράς –δεξιάς για την ματαίωση της ρύθμισης του ασφαλιστικού, την έχουν σε μόνιμη εσωτερική κρίση;

Η Ιταλία όπου ο λαός εξέλεξε την ακροδεξιά Giorgia Meloni‎‎ που τρέχει και παζαρεύει τα πάντα, κρυφά και φανερά στην Ουάσινγκτον;  

Ή η Ελλάδα που σε ένα-δυο χρόνια θα μείνει ακυβέρνητη, μια που τον λαό της τον απασχολούν σοβαρότερα θέματα, όπως το μπενζόλιο στο δυστύχημα των Τεμπών, οι μελό δήθεν λογοτεχνικές εκδηλώσεις ενός πρώην Προέδρου κόμματος της αριστεράς που άλλοτε έρχεται με φόρα και άλλοτε με ... βιβλίο, όπως ο αγώνας για τη διατήρηση των ονομάτων στο πλακόστρωτο του Άγνωστου Στρατιώτη από την κ. Κωνσταντοπούλου και όπως οι αλοιφές για την φαλάκρα και οι δυο επιστολές του Ιησού του κ. Βελόπουλου ;

Δυστυχώς δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια ανεπτυγμένη μεν οικονομική ένωση χωρών, με ανύπαρκτη όμως στρατηγική και χωρίς ίχνος αυτονομίας.

Όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές απέφευγαν να πάρουν θέση στις ακραίες θέσεις του ή να τον αντικρούσουν και δήλωναν στου κόσμου τα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις ή έγραφαν στις ιστοσελίδες και στις εφημερίδες, ότι τα λόγια του Trump είναι απλά ακραίες υπερβολές, τώρα όμως με την έγκριση και δημοσίευση του εγγράφου της “Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας 2025”, τώρα πλέον που οι δηλώσεις Trump έγιναν πολιτικό θέσφατο για τις ΗΠΑ, πρέπει να τον αντιμετωπίσουν αποφασιστικά και ενωμένοι, να αντικρούσουν τις απόψεις του και ας μην περιμένουν ότι μια εκλογή, μετά τρία χρόνια, ενός νέου Προέδρου θα επαναφέρει το προηγούμενο καθεστώς δημοκρατικής ομαλότητας και σεβασμού στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών-Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό θα είναι τραγικό λάθος. Η απόληξη του αγώνα της Δημοκρατικής Ρώμης με τον Καίσαρα είναι ένα από τα μεγαλύτερα διδάγματα της ιστορίας.

    Τι σημαίνει γενικά για την Αμερική το έγγραφο “National Security Strategy ”     

Το έγγραφο “Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας”(National Security Strategy), αποτελούμενο από 30 έως 40 σελίδες,  εκδίδεται και υπογράφεται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, δεν υποχρεούται να το κάνει και δεν είναι ένα νομικά δεσμευτικό κείμενο, δηλαδή δεν επιφέρει άμεσες συνέπειες στην κυβέρνηση η μη έκδοσή του, η και μη μη τήρηση του, όμως με αυτό ο Πρόεδρος  θέλει να δείξει στην Γερουσία και στην Βουλή των Αντιπροσώπων, στις άλλες δυο νομοθετικές εξουσίες η τρίτη είναι του Προέδρου, τις ευρύτερες πολιτικές προθέσεις της κυβέρνησης και την κουλτούρα του Προέδρου έναντι των συμμάχων, των τρίτων χωρών και κυρίως να καταγράψει τον τρόπο αντιμετωπίσεως των αντιπάλων στον υπόλοιπο κόσμο. Σε αυτό το σημείο το έγγραφο δεσμεύει την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο γιατί μόνο με την συνεργασία της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσία μπορεί να νομοθετήσει και το έγγραφο αυτό είναι το βασικό στοιχείο συνεργασίας.

 

          

                 Το έγγραφο της Προεδρίας Jo Biden Οκτώβριος 2022

                    

Το έγγραφο του Προέδρου Jo Biden τον Οκτώβριο του 2022 δεν περιείχε καινοφανείς προτάσεις, αλλαγή ιδεών ή άλλους τρόπους αντιμετωπίσεως των αντιπάλων χωρών, για αυτό και πέρασε απαρατήρητο. Επαναλάμβανε τους ίδιους τρόπους αντιμετωπίσεως της Ρωσίας. Εκεί που  κυρίως επέμενε ήταν στην αντιμετώπιση της Κίνας, που την θεωρούσε υπ’ αριθμόν ένα εμπορικό και στρατιωτικό αντίπαλο και πρότεινε αναδιάταξη των ναυτικών δυνάμεων, απόσυρση τους από τον Ατλαντικό, την Μεσόγειο, την Ερυθρά θάλασσα και εγκατάσταση τους στην ανατολική Ασία, στον Ειρηνικό και Ινδικό. Στις σχέσεις με τις φίλιες και σύμμαχες χώρες παρέμεινε στα ίδια.

 

          

                

                          Το έγγραφο της Προεδρίας Donald Trump Νοέμβριος 2025

              

                          

Ενώ στο έγγραφο  “Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας” της πρώτης προεδρίας Τραμπ που εξεδόθη το έτος 2017, παρουσιαζόταν ο κόσμος ως αντιπαράθεση “ανάμεσα σε όσους ευνοούν καταπιεστικά συστήματα και σε όσους ευνοούν ελεύθερες κοινωνίες” και η Κίνα και η Ρωσία θέλουν να διαμορφώσουν έναν κόσμο αντίθετο προς τις αξίες και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αυτό πλέον δεν υπάρχει στο αντίστοιχο φετινό έγγραφο  “National Security Strategy 2025 “, τώρα πλέον  κάθε κοινωνία, κατά τον Trump μπορεί να προτιμά ελεύθερα ότι πολίτευμα και καθεστώς θέλει.

Παρουσιάζοντας την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος Doland Trump το πολυαναμενόμενο έγγραφο του “ National Security Strategy 2025”, έδειξε πλήρη και ριζική αλλαγή στην αντίληψή  του πάνω στα διεθνή ζητήματα.

Πλέον οι ΗΠΑ δεν θα προασπίζει την Ελευθερία και την Δημοκρατία των λαών, αλλά πλέον θα εστιάζει στη μείωση της μετανάστευσης και στην παντελή αποφυγή κάθε κριτικής σε αυταρχικά καθεστώτα, βλέποντάς τα πλέον μόνον ως πηγές αντλήσεως χρήματος (Όταν δημοσιογράφοι είπαν στον Trump ότι ο νόμος απαγορεύει να δέχεται δώρα από ξένους ηγέτες όπως το Boeing από το Katar, ο Trump απάντησε κυνικά ότι εάν αρνιόταν ένα δώρο 400 εκατομμυρίων $, οι μισοί Αμερικανοί θα τον έλεγαν βλάκα και οι άλλοι μισοί … μαλάκα.

Τα αναφερόμενα στο έγγραφο για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι πολύ περισσότερο από ακραίες δηλώσεις όπως μέχρι εχθές χαρακτήριζαν τις δηλώσεις Trump οι Ευρωπαίοι. Πλέον ο Trump μέσω του εγγράφου”National Security Strategy 2025” δεν επιτίθεται επιλεκτικά και σε επιμέρους πολιτικές, επιτίθεται στο ίδιο το μοντέλο της Ευρώπης: κυρίως στον υπερεθνικό χαρακτήρα της και στο κράτος δικαίου. Στο μυαλό του, η Ευρώπη δεν είναι πια η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού.

Όμως πίσω από την παράλογη και απαξιωτική, για κάθε Ευρωπαίο, ρητορική του Προέδρου της υπερδύναμης κρύβεται μια βαθύτερη αλήθεια: επί πολλά χρόνια, η Ευρώπη έμαθε να ζει χωρίς να σκέφτεται τον εαυτό της στρατηγικά. Της άρεσε να θεωρεί δεδομένες τις συμμαχίες της, την ασφάλειά της, ακόμη και την ιστορική της βαρύτητα. Και τώρα που αυτές τίθενται υπό ανοιχτή αμφισβήτηση από τον κυριότερο μέχρι σήμερα σύμμαχό της, η όποια αντίδραση μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου.

Ο Τραμπ με το έγγραφο επιτίθεται, αλλά ποιος υπερασπίζεται την Ευρώπη και με τι όπλα;

Η σημερινή Ευρώπη είναι πολιτικά ακέφαλη. Δεν έχει στρατηγική φωνή, δεν έχει ενιαίες ένοπλες δυνάμεις, δεν έχει συνεκτική κοινωνία. Αντιμετωπίζει πλέον μια οξύτατη κρίση και έχει μόνο κακούς διαχειριστές κρίσεων και εθνικές μικροπολιτικές.

Όταν ο Τραμπ μιλά για “πολιτισμική εξαφάνιση της  Ευρώπης σε 20 χρόνια”, ξέρει ότι δεν έχει απέναντί του κάποιον με το ανάλογο πολιτικό ανάστημα να του απαντήσει ενώπιον της Αμερικανικής κοινής γνώμης και να τον ταρακουνήσει.

Στο μεταναστευτικό, εκεί όπου ο Τραμπ θεμελιώνει μεγάλο μέρος της επίθεσής του, η Ευρώπη εμφανίζεται διχασμένη, και αντιφατική. Ορισμένες χώρες της, όπως η Ελλάδα,   υψώνουν φράχτες, άλλες προχωρούν σε απελάσεις, άλλες μιλούν για δικαιώματα και ας μην έχουν υποδομές, άλλες για ανθρωπισμό αν και δεν έχουν κανένα σχέδιο  ενσωμάτωσης και άλλες ως μέρος της επίλυσης του δημογραφικού τους προβλήματος, παρότι πρόκειται για αλλόθρησκους μουσουλμάνους με τελείως διαφορετική κουλτούρα παιδεία και τρόπου ζωής. 

Σε κανένα θέμα δεν υπάρχει κοινή ευρωπαϊκή πολιτική. Και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύεται ο Trump και οι ετερόκλητοι πολιτικοί του σύμμαχοι στην ευρωπαϊκή Ακροδεξιά: Ευρωπαϊκή Ένωση μια ένωση κρατών που δεν ξέρει αν θέλει να είναι φρούριο, άσυλο, καταφύγιο ή χωνευτήρι.

Αυτή άλλωστε η ασυνέχεια, προσφέρει στους Ευρωπαίους τσαρλατάνους πολιτικούς το μοναδικό πολιτικό τους όπλο και στον Trump το πιο βολικό του επιχείρημα: ότι η Ευρώπη έχοντας μεγάλη υπογεννητικότητα, εκτός ότι χάνει σιγά-σιγά τον έλεγχο της οικονομίας της, χάνει και την ταυτότητάς της.

Η νέα Αμερικανική στρατηγική δεν βλέπει πια την Ευρώπη ως πυλώνα του δυτικού κόσμου. Τη βλέπει ως περιοχή αστάθειας, ιδεολογικής παρέκκλισης και πολιτισμικής σύγχυσης. Ευρωπαϊκή αντίρρηση σε όλα αυτά δεν έχει μέχρι σήμερα δοθεί, υπάρχει μόνο σιωπή.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, όμως, δεν είναι μόνο ο αντιευρωπαϊσμός του Trump. Είναι το γεγονός ότι αυτός ο αντιευρωπαϊσμός βρίσκει πολιτικούς συμμάχους μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Ο Trump  δεν επιτίθεται απ’ έξω σε μια ενωμένη ήπειρο, απλά ευθυγραμμίζεται με αντιευρωπαϊστές, πολιτικούς  που την υπονομεύουν από μέσα. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα : μια Ευρώπη που δέχεται πρωτοφανή εξωτερική επίθεση  και  πολιτικό σαμποτάζ  εσωτερικά.

Ο Trump  προέβλεψε την εξαφάνιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού στα επόμενα είκοσι χρόνια. Η πρόβλεψη αυτή  είναι ασφαλώς απλοϊκή. Όμως η Ευρώπη δεν πρέπει να την θεωρήσει ως άλλη μία ιδιοτροπία ενός ακραίου ηγέτη. Οφείλει να αναρωτηθεί αν διαθέτει σήμερα  ικανούς ηγέτες και λαούς με πολιτική αυτοπεποίθηση για να αποδείξει στο πολιτικό πεδίο ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Δεν πρόκειται η Ευρώπη να αποτρέψει την καταστροφή μη απατώντας, σιωπώντας και περιμένοντας απλά την αλλαγή μετά τρία χρόνια με την εκλογή νέου Αμερικανού Προέδρου.

Η Ευρώπη μοιάζει με ακυβέρνητο σκάφος, την ώρα που η καταιγίδα πλησιάζει, πλέον ο Trump με το έγγραφό του δεν κρύβει ότι θεωρεί την ΕΕ οικονομικό εχθρό. Κι όμως, στις Βρυξέλλες κυριαρχεί ακόμη η ψευδαίσθηση ότι οι θεσμοί αντέχουν, ότι η αγορά θα αυτορυθμιστεί.

Δεν θα αυτορυθμιστεί τίποτα, η Ευρώπη κινδυνεύει σοβαρά να μείνει ουσιαστικά μόνη της, ανάμεσα σε έναν αναθεωρητικό Πούτιν, μια επεκτατική Κίνα και μια Αμερική που μετατρέπεται σε κυνικό εθνικιστικό κολοσσό. Και όμως, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το Παρίσι, το Βερολίνο, η Αθήνα, η Μαδρίτη εξακολουθούν να λειτουργούν σαν να ζουν σε έναν κόσμο κανονικότητας.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ιστορικό σταυροδρόμι, ή θα μετατραπεί, εκτός από οικονομική και σε ομοσπονδιακή πολιτική ένωση με κοινή άμυνα, κοινό δόγμα ισχύος και πραγματική στρατηγική ανεξαρτησία ή θα καταντήσει, παρότι είναι οικονομικός γίγας, το παιχνίδι των άλλων γιγάντων, να διαπραγματεύονται τη μοίρα της ερήμην αυτής.

Γιατί, στο τέλος, δεν είναι ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Πούτιν, ούτε πολύ περισσότερο ο Σι Τζινπίνγκ που θα αποφασίζει για την τύχη της Ευρώπης, είναι οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί λαοί και οι ηγεσίες τους. Αν συνεχίσουν να απαντούν στην πρόκληση με αμηχανία, στον κυνισμό με ικεσίες, τότε ίσως η πιο επικίνδυνη απειλή να μην είναι αυτή που διατυπώθηκε την 4^η Δεκεμβρίου από τον Trump στην Ουάσιγκτον όταν παρουσίαζε την νέα “Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας 2025”, ίσως η πιο επικίνδυνη απειλή να είναι η ευρωπαϊκή αδυναμία να ζήσει χωρίς την αμερικανική παρουσία. Τρανταχτό παράδειγμα η Ελλάδα που θέλει να μπορεί να την βρίζει, να κάνει πορείες διαμαρτυρίες πετώντας αυγά, γιαούρτια και ντομάτες στην πρεσβεία της και ταυτοχρόνως να επιζητά αγωνιωδώς την στρατιωτική προστασία της από τον κίνδυνο ενός αναθεωρητή γείτονα που λέγεται Τουρκία.

                                                                                    

                                                           

 

Δυο φαντάσματα πλανώνται πάνω από την γηραιά Ήπειρο ………

                                 

                                           

 

 

 

 

 

                     

 

                                

Στα παλιά παντοπωλεία οι ζυγαριές είχαν δυο τάσια, ένα ρηχό στη μια πλευρά και ένα βαθύ στην άλλη, στο βαθύ ο μπακάλης έβαζε το προϊόν που πουλούσε και στο ρηχό έβαζε τα σταθμά. Ο Doland Trump αμέσως μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του και ακολουθώντας τι; ηθικές αξίες και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του παππού του Friedrich Trump, που διατηρούσε, σε μια μικρή πόλη μεταλλωρύχων, ένα σαλούν με μαγειρείο μπροστά και γυναίκες στα πίσω δωμάτια, έβαλε αμέσως τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας σε μια τέτοια ζυγαριά για να δει τι κερδίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη συνέχιση του και τι θα κέρδιζαν από το σταμάτημα του, διαπίστωσε τότε ότι αυτά που έχουν να κερδίσουν οι ΗΠΑ με την ειρήνη, οικονομικά, πολιτικά και γεωπολιτικά είναι πολλαπλάσια  από αυτά που θα κέρδιζαν με την συνέχιση του πολέμου.

Δεν είναι λοιπόν οι θάνατοι και οι καταστροφές που διατείνεται ο Trump, αλλά το συμφέρον ήταν ο μοναδικός λόγος που ξεκίνησε τις ειρηνευτικές συνομιλίες με τον φίλο του τον Πούτιν, πέραν βέβαια του γεγονότος ότι θέλει να σταματήσει όλους τους πολέμους, ευελπιστώντας να είναι ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ που θα έχει κοσμήσει την πολιτική του καριέρα με το Nobel Ειρήνης.

Είναι πλέον βέβαιο ότι ο Trump θέλει να σταματήσει τον πόλεμο, έναν πόλεμο όμως που δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι τον ξεκίνησε μεν η Ρωσία, αλλά για τις γενεσιουργές αιτίες του τρείς χώρες είναι υπεύθυνες, η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Βρετανία, γιατί πάνω από το έδαφος της Ουκρανίας συγκρούονταν από τη μια τα συμφέροντα Ουάσινγκτον και Λονδίνου και από την άλλη τα συμφέροντα της Μόσχας, κυρίως για τις σπάνιες γαίες, για αυτό και ο Trump έσπευσε αμέσως μετά την εκλογή του, να τις εξασφαλίσει για την Αμερική, εκβιάζοντας τον Ζελένσκι και μάλιστα, πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση για ειρήνη. Οι σπάνιες γαίες παράγουν α΄ ύλες για κατασκευή εξαρτημάτων προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, όπως για κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρικά οχήματα, οθόνες τηλεοράσεων κ.α. Πάντως, για το ποιος και πόσο φταίει για τον πόλεμο δεν θα βρεθεί ποτέ άκρη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με αυτές τις τρεις χώρες ως πρωταγωνίστριες ξεκίνησε ο πόλεμος, ήθελε η Ρωσία να έχει την επιρροή στην Ουκρανία με τον δικό της πρόεδρο, τον Yanukovits και όταν το πέτυχε, αυτό θορύβησε τους Αγγλοαμερικανούς, αυτοί τον ανέτρεψαν και έβαλαν τον Ζελένσκι για να έχουν αυτοί την επιρροή. Ο Πούτιν θεώρησε ότι αυτό ήταν ζωτική απειλή για την Ρωσία και έτσι ξεκίνησε την εισβολή και τον πόλεμο, με άμεση εμπλοκή της Ευρώπης η οποία με ψυχραιμία και με οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, κυρίως με διακοπή προμηθείας φυσικού αερίου και πετρελαίου, προσπάθησε να αντιμετωπίσει έναν πόλεμο που γινόταν στην γειτονιά της.

 Αναπάντεχα όμως τα πράματα άλλαξαν για την Ευρωπαϊκή Ένωση όταν την επόμενη ημέρα της ορκωμοσίας του, στις 21 Ιανουαρίου, ο Trump δήλωσε “Eγώ δεν το παίζω αυτό το παιχνίδι, θα φροντίσω να το αλλάξω και θα τα βρω με τον φίλο μου Πούτιν”.

Έτσι έμεινε η Ευρώπη να παίρνει στην πλάτη της την συνέχιση αυτού του πολυαίμακτου και πολυέξοδου πολέμου, που δεν είχε καμία απολύτως ανάμειξη και ήδη βρίσκεται σε ένα απίστευτο οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση  καλείται τώρα να καλύψει μόνη της τα 63 δισεκατομμύρια $ που έχει ανάγκη η οικονομία της Ουκρανίας για το 2026 - 27 και άλλα τόσα και περισσότερο για το 2028 – 29.

Που και πως θα βρει τόσα δισεκατομμύρια $ ;

Αποφάσισαν πάντως οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συγκαλέσουν  για τις 16 και 17 Δεκεμβρίου σύνοδο κορυφής και υποσχέθηκαν να μην βγούνε από την αίθουσα αν δεν βρουν λύση για τη χρηματοδότηση, με την ελπίδα της επικράτησης ίσως μέχρι τότε της ειρήνης ή έστω μιας αλλαγής της πολιτικής του Trump.

Όμως το αντιευρωπαϊκό κρεσέντο του Trump συνεχίστηκε όταν δήλωσε, με απουσία κάθε διπλωματικού τακτ, ότι “Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε για να ξεγελάσει τις ΗΠΑ, αυτός είναι ο σκοπός της και για πολλούς λόγους η Ευρωπαϊκή Ένωση  είναι χειρότερη και από την Κίνα”.

Πολλοί στην Ευρώπη είπαν ότι πρόκειται για τις συνηθισμένες ακραίες δηλώσεις του, αλλά οι ίδιοι οι σχεδιαστές και οι υποστηρικτές του πολιτικού προγράμματος του Trump και το ακροδεξιό περιβάλλον του, έσπευσαν να τους διαψεύσουν, όταν πανηγύρισαν αμέσως και προκλητικά στον Λευκό Οίκο με πίτσες και μπύρες αυτές τις ακραίες δηλώσεις του Προέδρου εναντίον ενός εχθρού της Αμερικής που πρέπει να …διαλυθεί.

Σχετικά με τα προβλήματα της Ευρώπης  που ανέκυψαν τόσο από τον πόλεμο της Ουκρανίας όσο και κυρίως με την εκλογή του Trump, δημοσιεύθηκαν στις αρχές Δεκεμβρίου δυο αποκαλυπτικά  άρθρα που μούδιασε το πρώτο και σόκαρε το δεύτερο όλη την Ευρώπη, το πρώτο δημοσιεύτηκε στην Ιταλική εφημερίδα  Corriere della Sera και το δεύτερο στον Βρετανικό Economist.

Η Corierre della Sera αναφέρει στο άρθρο της ότι ενώ ήταν γνωστό ότι ο Πούτιν προσπαθεί να ασκήσει τη δική του πολιτική επιρροή χρηματοδοτώντας όσα Ευρωπαϊκά κόμματα δεν είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  τώρα αποκαλύπτεται το απίστευτο, ότι ακόμα και πριν έρθει ο Trump στον Λευκό Οίκο, υπήρχαν αντίστοιχες υπερσυντηρητικές δεξαμενές σκέψεις και ιδρύματα στις ΗΠΑ, τα οποία στήριζαν και  στηρίζουν τους ίδιους με τον Πούτιν ακροδεξιούς Ευρωπαίους πολιτικούς, λχ τον Βρετανό υποστηρικτή του Brexit, Nigel Farage, αρχηγό του κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, τους ακροδεξιούς Πολωνούς, τον ακροδεξιό Ούγγρο πρωθυπουργό Orban και τούτο γιατί οι υπερσυντηρητικοί παράγοντες του Ρεπουμπλικανικού κόμματος δεν ήθελαν ποτέ μία ισχυρή Ευρώπη, θεωρούν ότι καλύτερα θα ήταν να έχουν να κάνουν με κάθε κράτος-μέλους ξεχωριστά, δηλαδή να μιλά ο γίγαντας με τον νάνο, παρά με όλη την Ευρώπη, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση ασχέτως του γεγονότος ότι δεν έχει αξιόμαχο στρατό, είναι μια πανίσχυρη οικονομική δύναμη.

Η Coriera de la Sera όμως εκτός των παραπάνω αναφέρει στο δημοσίευμά της και κάτι το συνταρακτικό, ότι τελικά υπάρχει κρυφός άξονας Αμερικής–Ρωσίας με απώτερο σχέδιο τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το  άρθρο αυτό είναι της Μιλένα Καμπανέλλη και του Κλαούντιο Γκάττι, με τον τίτλο : “Ένα φάντασμα πλανάτε στη γηραιά Ήπειρο, είναι αυτό της διάσπασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης”.

Οι δυο δημοσιογράφοι αναφέρονται κατ’ αρχήν σε ένα σχετικά πρόσφατο paper που έχει τον τίτλο “H αντιμετώπιση του υβριδικού πολέμου, μία ενεργή στρατηγική”, του Υπουργού Άμυνας της Ιταλίας Guido Crosetto, ο οποίος στο paper αυτό αναφέρει ότι για δεκαετίες, εκτός από τον Πούτιν που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί τις προμήθειες φυσικού αερίου για την άσκηση πολιτικής επιρροής σe κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχουν και τρία ακόμα αυταρχικά κράτη που με τρόπο ύπουλο τροφοδοτούν την απονομιμοποίηση των ενδογενών Ευρωπαϊκών δημοκρατικών διαδικασιών και των υπερεθνικών συμμαχιών όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και ανέφερε την Κίνα, το Ιράν και την Βόρεια Κορέα, όμως σε αυτό το paper αναφέρει και έναν αθέατο πανίσχυρο παράγοντα, που υπονομεύει την Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με τον Πούτιν και αυτός είναι ο Trump με τους στρατηγικούς  του συμβούλους, το Heritage Foundation, μια υπερσυντηρητική δεξαμενή σκέψεις που δημιούργησε το project 2025, ένα πρόγραμμα που υιοθέτησε αμέσως ο Trump για να μπορέσει να επιβεβαιώσει την προεδρική υπεροχή παρακάμπτοντας πολλά από τα ισχυρά αντισώματα του συντάγματος των ΗΠΑ που προστατεύουν την δημοκρατία. Η αποσύνθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί εδώ και 20 χρόνια έναν από τους κύριους στρατηγικούς στόχους του Heritaz Fountation που τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε συμμαχίες με τις ίδιες ακριβώς οργανώσεις κόμματα και διοικήσεις της Ευρωπαϊκής ακροδεξιάς που καλλιέργησε και ο Πούτιν, το ακροδεξιό αυτό ίδρυμα θεωρεί ότι μια ισχυρή Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να διαλυθεί άμεσα, γιατί  συγκρούεται πρώτα και κύρια με τη στρατηγική του δόγματος “Πρώτα η Αμερική” του Trump.

Μετά την Corriere della Sera ήρθε και ο Economist για να αναλύσει και να περιγράψει, με το χαρακτηριστικό Αγγλικό φλέγμα του, την διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον τίτλο : Όταν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία ξεκινά ο εμφύλιος της Ευρώπης. - "Κάποια στιγμή μια συμφωνία που θα μπορεί να αποδεχθεί τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία θα βρεθεί, από κει και πέρα θα είναι μεν μια λύτρωση για την Ευρώπη, αλλά συγχρόνως και η αρχή μιας νέας Ευρωπαϊκής κρίσις, όσο ο πόλεμος διαρκεί οι διαφορές καλύπτονται και οι Ευρωπαίοι μένουν ενωμένοι, όταν ο πόλεμος σταματήσει θα αρχίσουν οι υπάρχουσες ρωγμές να μεταβάλλονται σε ρήγματα, οι χώρες της Βορείου Ευρώπης θα θέλουν σίγουρα άλλα πράγματα από αυτά που θα θέλουν οι χώρες τις νότιας Ευρώπης και έτσι θα διογκωθούν τα υπάρχοντα προβλήματα, η Ανατολική Ευρώπη θα νοιώσει εκτεθειμένη και κυρίως στις βαλτικές χώρες, στην Φινλανδία και στην Πολωνία, θα υπάρχει πάντα η ανησυχία ότι η Ρωσία θα μπορεί να ανασυντάξει τις δυνάμεις της και να αποτολμήσει μια νέα εισβολή, αντίθετα στη Δυτική Ευρώπη η απόσταση από την Ρωσία θα της δημιουργήσει ένα αίσθημα ασφάλειας που θα φέρει επιστροφή στην κανονικότητα, σταδιακή αποκατάσταση των σχέσεων με την Ρωσία και φυσικά θα θέσουν το ερώτημα αν χρειάζεται άραγε η Ευρώπη να δαπανήσει τόσα χρήματα για την άμυνα κατά της Ρωσίας και όταν φυσικά θα αρνηθούν οι Δυτικοί να συμμετέχουν σε μια άσκοπη για αυτούς και αέναη σπατάλη για την αγορά όπλων, αυτό μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στην διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης”

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν 27  ηγέτες και εμείς, οι 450 περίπου εκατομμύρια κάτοικοί της, που έχουμε την τύχη να ζούμε σε καθεστώς δημοκρατίας, με πλούτο, παιδεία και πολιτισμό, ίσως μάλιστα να βρισκόμαστε και στην κορυφή της παγκόσμιας πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής πυραμίδας, ας αγνοήσουμε το γεγονός ότι οι 27 αυτοί ηγέτες μας κάπου στριμώχθηκαν και δεν μπορούσαν ή δεν βρήκαν τέλος πάντων την τόλμη να καταγγείλουν αυτά που συμβαίνουν και που έγραψαν η Corriere della Sera και ο Economist, εμείς οι απλοί άνθρωποι που απολαμβάνουμε την ζωή της Ευρώπης, ας προσπαθήσουμε στο οικογενειακό, εργασιακό και φιλικό μας περιβάλλον να αλλάξουμε, με λογικά επιχειρήματα, τις αντισυστημικές και χωρίς βάθος απόψεις κάθε αντιευρωπαϊστή συναδέλφου, φίλου ή συγγενή μας και με το πανίσχυρο όπλο, την ψήφο μας ας εξαφανίσουμε από την πολιτική σκηνή κάθε τσαρλατάνο πολιτικό που για ιδεολογικούς δήθεν, ή ακόμα και για θρησκευτικούς τώρα τελευταία λόγους, καταφέρετε κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ίσως έτσι μόνο καταφέρουμε και διασώσουμε το σπίτι μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση που με τόσο κόπο έκτισαν σπουδαίοι ηγέτες μας, όπως ο Αντενάουερ, ο Ζαν Μονέ, ο Πολ-Ανρί Σπάακ, ο Ρομπέρ Σουμάν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Χέλμουτ Κολ, ο  Φρανσουά Μιτεράν και αν τελικά είναι να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να διαλυθεί επειδή θα το θέλουμε εμείς οι λαοί της  και όχι επειδή το θέλουν ο Trump, ο Πούτιν, το Heritaz foundation και οι ακραίοι δεξιοί και αριστεροί τσαρλατάνοι πολιτικοί μας.