Είδα το στέμμα της Γαλλίας να κείται στο έδαφος και το σήκωσα με το ξίφος μου.
Ναπολέων Βοναπάρτης 1769 -1821 Απατώντας στις κατηγορίες για την απαγωγή και εκτέλεση του Δούκα Ενγκιέν
Όταν ο Ναπολέων, δέκα χρόνια μετά την έναρξη της επανάστασης, αναδείχθηκε Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας το 1799, παρέλαβε μια χαοτική πρωτοκαθεδρία που του ήταν αδύνατον να την διαχειρισθεί και μάλιστα κάτω από τον έλεγχο των σκληρών Ιακωβίνων, έτσι πέντε χρόνια αργότερα το 1804, σαν μοναδική οδό διαφυγής από κάθε έλεγχο, επέλεξε την επίδειξη φανατισμού με τη σύλληψη του Γάλλου Δούκα Ενγκιέν, του μοναδικού εν ζωή, άρρενα απόγονο του Βασιλικού οίκου των Βουρβόνων.
Ο Δούκας αυτός δεν διέμενε στη Γαλλία αλλά ζούσε αυτοεξόριστος στο Μπάντεν της Αυστρίας, κοντά στον Ρήνο, έτσι ο Ναπολέων, Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας, παραβιάζοντας την επικράτεια μιας άλλης κυρίαρχης χώρας, εισέβαλε με ειδικές δυνάμεις στην Αυστρία και απήγαγε τον Δούκα.
Από την κατοικία του στο Μπάντεν, πέρα από τον Ρήνο ο Δούκας μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος αρχικά στο Στρασβούργο και στη συνέχεια στο ανάκτορο του Βενσέν στο Παρίσι, από όπου ο τοπικός εισαγγελεύς είχε εκδώσει το ένταλμα σύλληψης.
Όταν σε λίγο σχηματίστηκε το κατηγορητήριο, ο Δούκας ήταν βεβαρημένος με την κατηγορία για συνωμοσία κατά της ίδιας της πατρίδας του.
Ο Δούκας καταδικάστηκε, σε μια δίκη χωρίς απολογία, σε θάνατο και πυροβολήθηκε στα χαρακώματα του ανακτόρου.
Ο τότε Ευρωπαϊκός τύπος, κυρίως ο Βρετανικός, στιγμάτισε την δίκη και την εκτέλεση του Δούκα, μάλιστα εξ αυτού του λόγου, ο Κυριακάτικος Observer σε ένα άρθρο του τον απεκάλεσε Τύραννο, ένας δηλητηριώδεις χαρακτηρισμός που θα τον υιοθετήσουν όλοι οι Ευρωπαίοι εκτός των Γάλλων και των Ιταλών και Ελλήνων επαναστατών. Για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ο Ναπολέων είχε βουτήξει τα χέρια του στο αίμα ενός αθώου ανθρώπου, που του χρησίμευσε ως αποδιοπομπαίος τράγος, ώστε οι Ιακωβίνοι που διαχειρίζονταν την εξουσία, να δεχτούν να του την παραχωρήσουν ως “Κληρονομική Εξουσία” και αυτό ακριβώς είχε συμβεί, με αυτήν την παράνομη απαγωγή και εκτέλεση, ο Ναπολέων πέτυχε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια : Χτύπησε αποφασιστικά όλους όσους συνωμοτούσαν εναντίον του, δείχνοντας ότι κανείς δεν είναι αρκετά μακριά από το χέρι του και το κυριότερο, απέκτησε την Κληρονομική Εξουσία και έγινε Αυτοκράτορας.
Η απαγωγή και η εκτέλεση του Δούκα του Ενγκιέν ήταν ένα από τα γεγονότα που τρομοκράτησαν τους υπόλοιπους ηγέτες της Ευρώπης και που οδήγησαν τον Ναπολέοντα στον Πόλεμο του “Τρίτου Συνασπισμού”, με αντίπαλους την Αυστρία, την Ρωσία και την Αγγλία όπου και τελικά τον οδήγησαν στη συντριβή του Βατερλώ και εξόριστο στο νησί της Αγίας Ελένης.
Με μια παράνομη πράξη ο Ναπολέων έγινε, σχεδόν αμέσως, Αυτοκράτορας, όμως η πράξη αυτή ήταν και ένα ολέθριο λάθος που θα τον οδηγήσει στον θάνατο έξι χρόνια μετά το Βατερλώ, εξόριστο στο νησί της Αγίας Ελένης..
Πέρασαν διακόσια είκοσι χρόνια από τότε και η εικόνα του Μαδούρο με τις χειροπέδες ήρθε να μας θυμίσει ότι στο κόσμο συνεχίζει να εφαρμόζεται αενάως το Δίκαιο του ισχυρού, όπως πρώτος μας περιέγραψε ο Θουκυδίδης στον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων και όχι το Διεθνές δίκαιο, που η εφαρμογή του θεωρείτε αυτονόητη για την δυνατότητα θεσμικής λειτουργίας του ΟΗΕ.
Η Βενεζουέλα, αν δεν είχε πετρέλαιο δεν θα ενδιαφερότανε κανείς για το γεγονός ότι ο Μαδούρο κέρδισε τις εκλογές με νοθεία, έχει όμως την ατυχία να βρίσκεται μακριά από τον Θεό, πολύ κοντά στις ακτές των ΗΠΑ, να έχει πετρέλαιο και φυσικό αέριο και έτσι όταν ο ηγέτης της απεφάσισε να ανοίξει διάπλατα την πόρτα της χώρας του στους Κινέζους ήταν σίγουρο ότι θα ζούσαμε μια στρατιωτική επέμβαση από το μέλλον, σαν αυτή που ζήσαμε την νύχτα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου.
Οι εποχές που θα έλθουν θα είναι επώδυνες, τόσο για φιλελεύθερους ανθρώπους όσο και για χώρες μικρές σαν την Ελλάδα, που συνορεύουν με επικίνδυνους γείτονες.
Ένας φιλελεύθερος άνθρωπος αισθάνεται πικρία με το γεγονός ότι η δικαιοδοσία ενός ομοσπονδιακού δικαστηρίου του Μανχάταν είναι υπεράνω του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Από την άλλη, δεν θα τα βάψει βέβαια και μαύρα για τον Μαδούρο, ούτε φαίνεται ότι θα το κάνουν άλλωστε και οι ίδιοι οι πολίτες της Βενεζουέλας, τη μόνη συμπαράσταση που θα έχει θα είναι ίσως των Ελλήνων αριστερών.
Ο κόσμος στην περιοχή μας δεν είναι πλέον ο ίδιος που ήταν πριν από ένα χρόνο και το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο Τράμπ όσο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, που είναι έτοιμη να βαρέσει διάλυση, κάτι που ανατρέπει πλήρως, την επιτυχημένη ομολογουμένως, στρατηγική της Ελλάδας των τελευταίων σαράντα ετών.
Η επέμβαση του Τραμπ στη Βενεζουέλα χωρίς καμία επίφαση νομιμοποίησης, σε συνδυασμό με τις πιέσεις του προς την Ουκρανία για μια ατιμωτική ειρήνη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ρωσίας, δίνει ένα σαφές μήνυμα στον Πούτιν: “Άφησε με να ελέγχω τη γειτονιά μου και σου επιτρέπω να ελέγχεις την δικής σου”.
Αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση που συνεχίζει να τη στηρίζει, είναι ουσιαστικά μόνες απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας.
Ο Τραμπ δεν βλέπει με καλό μάτι ούτε την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε το ευρώ, το οποίο θεωρεί ότι δημιουργήθηκε για να ανταγωνιστεί το δολάριο. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι πιθανό να επιχειρήσει την αποδυνάμωση ή και τη διάλυση της Ε.Ε., προσεταιριζόμενος ορισμένα κράτη-μέλη.
Η Ε.Ε. θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτή την προοπτική μόνο εάν προχωρήσει σε ουσιαστική πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ενοποίηση.
Με τα σημερινά δεδομένα, κάτι τέτοιο μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο.
Για την Ελλάδα το μόνο που της απομένει είναι η ενίσχυση της συνεργασίας της με ΗΠΑ και Ισραήλ με παράλληλη ενίσχυση της άμυνας της, τόσο με νέους εξοπλισμούς, όσο και με σταθερότητα στις σχέσεις με τους συμμάχους της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου