Υπό τον φόβο της “Πλατείας Κλαυθμώνος” ……….

 

 "Η μονιμότης των υπαλλήλων θα ασφαλίσει αφατρίαστον διοίκησιν”.   

Ελευθέριος Βενιζέλος 1864-1936

 

Πώς να περιγραφεί το γεγονός, ότι από τις πρώτες ημέρες του ελληνικού κράτους, από τον καιρό ακόμα του Όθωνα, ξεκίνησε  η προσπάθεια, οι δημόσιοι υπάλληλοι να προσλαμβάνονται αξιοκρατικά και να αξιολογούνται αντικειμενικά με τους ειδικούς μάλιστα πίνακες του νομομαθούς Αντιβασιλέα Mauer και μέχρι σήμερα, 180 χρόνια μετά,  να μην το έχουμε καταφέρει;
Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, νομοθετικά έστω και δειλά, καθιερώθηκε το 1886 στην περίοδο του Χαρίλαου Τρικούπη, αλλά συνταγματικά κατοχυρώθηκε το 1911 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

 

Εισηγητής στην Βουλή, της καθιέρωσης της συνταγματικής  μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ήταν ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων.

"Η μονιμότης των υπαλλήλων θα ασφαλίσει αφατρίαστον διοίκησιν" είχε πει τότε στην εισηγητική ομιλία του στη Βουλή.

Ο Βενιζέλος πίστευε σε μια ακομμάτιστη δημόσια διοίκηση, αφού είχε ζήσει τις τραγελαφικές καταστάσεις των προηγούμενων χρόνων, όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι απολύονταν ομαδικά μόλις άλλαζε η κυβέρνηση και προσλαμβάνονταν στην θέση τους οι κομματικοί οπαδοί της νέας κυβέρνησης.

Αν υπολογίσουμε ότι εκλογές είχαμε τότε συχνά και συνεπώς κάθε ένα ή δυο χρόνια αλλάζαμε εκτός από τους Υπουργούς και τους δημοσίους υπαλλήλους, σημαίνει ότι μέχρι την καθιέρωση της συνταγματικής μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων του Βενιζέλου, ουσιαστικά δεν υπήρχε στην χώρα δημόσιος υπάλληλος που να ήξερε, έστω και τα βασικά πράγματα της δουλειάς του,  δεν είχαμε δηλαδή μέχρι τότε “Δημόσια Διοίκηση”.

Η Πλατεία Κλαυθμώνος, δηλαδή “Πλατεία Κλάματος”,  πήρε το όνομά της μετά από χρονογράφημα του λογοτεχνικού περιοδικού Εστία, επειδή εκεί μπροστά από το τότε υπουργείο Οικονομικών, το οποίο πλέον έχει κατεδαφιστεί, μαζεύονταν οι αποκαλούμενοι "Παυσανίες", οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυσή τους.

Ανάδοχος του ονόματος “Πλατεία Κλαυθμώνος” ήταν ο αρθρογράφος της Εστίας συγγραφέας Δημήτρης Κουμπούρογλου, όταν ένα πρωινό του Ιουλίου του 1878 κάθεται στο καφενείο του τότε Υπουργείου Οικονομικών, εμπνέεται από το ολοφυρόμενο πλήθος των απολυμένων και γράφει ένα χρονογράφημα που θα κάνει πάταγο, το κείμενο ξεκινά ως εξής: "Γνωρίζετε την πλατεία Κλαυθμώνος;  Παράδοξος ερώτησις ! Πάντες την γνωρίζουσι, αφού είναι το προσφιλές ενδιαίτημα της πλειονότητος του Έθνους ην αποτελούσιν οι Παυσανίαι".

Αργά, την νύχτα των εκλογών και μετά τα πρώτα αποτελέσματα, διέτρεχαν τους δρόμους των Αθηνών, με πυρσούς και κραυγάζοντας, "Ήλθαμε εις τα πράγματα" οι πλέον φανατικοί και ακραίοι οπαδοί του κόμματος που είχε  νικήσει στις εκλογές, ήταν οι "Θεσιθήρες" οι αυριανοί δημόσιοι υπάλληλοι, οι αποκαλούμενοι και "Τραμπούκοι", από την μάρκα των πούρων "Trabuco" που τους έδιδε καθημερινά το κόμμα για να ξεχωρίζουν από τους απλούς υποστηρικτές.

Όμως τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1915, ήρθε ο εθνικός διχασμός,   κάτι που αποτέλεσε την αφορμή για να αρθεί, έστω επιλεκτικά, η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων.

Εντυπωσιάζει δε το γεγονός πως τις περιπτώσεις άρσης της μονιμότητας τις έκανε η κυβέρνηση εκείνου που συνταγματικά την καθιέρωσε, δηλαδή του Ελευθερίου Βενιζέλου!

Το Νομοθετικό Διάταγμα “Περί αναστολής πάσης διατάξεως περί μονιμότητος  των δημοσίων λειτουργών και υπηρετών παντός κλάδου” φέρει τις υπογραφές του Βασιλιά Αλέξανδρου και του Πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου.

Έτσι όποιος Υπουργός επιθυμούσε να διορίσει στο δημόσιο κάποιον δικό του,  αρκούσε να υπογράψει ένα Διάταγμα διώχνοντας από τη θέση του, ως “Αντεθνικώς δρώντα” εκείνον που υπηρετούσε. Ένα από τα γνωστά θύματα αυτής της ρύθμισης υπήρξε και ο γνωστός συγγραφέας και αρθρογράφος της Εστίας Δημήτριος Καμπούρογλου, ο οποίος υπηρετούσε επί 25ετία στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Απολύθηκε το 1917 προκειμένου να τοποθετηθεί στη θέση του ο γόνος μιας πανίσχυρης οικογένειας του κόμματος των Φιλελευθέρων.
Μετά από 114 χρόνια που ισχύει η μονιμότητα, με ελάχιστες και επιλεκτικές εξαιρέσεις στον διχασμό και στον εμφύλιο και μετά μάλιστα από την καθιέρωση του ΑΣΕΠ το 1994, με τον Νόμο Πεπονή και την συμπερίληψή του το 2001 στο Σύνταγμα, θα περίμενε κανείς ότι μια τέτοια συζήτηση θα ήταν σήμερα περιττή, δυστυχώς όμως η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων εξελίχθηκε σε συνώνυμο της αναξιοκρατίας και της ατιμωρησίας και στη συνείδηση όλων των πολιτών έχει την αποκλειστική ευθύνη για την κακοδαιμονία του Ελληνικού κράτους.

Όταν οι πολίτες, λόγο της έλλειψης ή έστω της ανεπαρκούς εξυπηρέτησης τους, αναγκάζονται συχνά να καταφεύγουν σε υπηρεσίες οι οποίες παρέχονται από φορείς του ιδιωτικού τομέα, με πολύ υψηλό κόστος, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις της υγείας και της εκπαίδευσης, ποια άλλη εκτός της σημερινής άθλιας εντύπωσης θα μπορούσαν να έχουν.

Η σημερινή πολιτική εξουσία προκειμένου να θεραπεύσει  την γραφειοκρατία, την αναποτελεσματικότητα, την έλλειψη ουσιαστικής αξιολόγησης, την εκτεταμένη διαφθορά και την πλήρη σχεδόν απουσία προσωπικής ευθύνης φαίνεται ότι στοχεύει στην άρση της συνταγματικής μονιμότητας.

Πρέπει όμως να προσέξει καλά τόσο στον σχεδιασμό όσο και στην εφαρμογή της κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και να μην λησμονήσει τις δοκιμασίες του πρόσφατου παρελθόντος, όταν έκπληκτοι βλέπαμε και ακούγαμε, πριν μερικά χρόνια, απίστευτα πράγματα και αναφέρω ορισμένα, από τα πιο σκληρά από αυτά. 

1^ο.Παραπέμπονται από την τότε  αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και μάλιστα με βαριά κακουργήματα πρώην πρωθυπουργοί, υπουργοί, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, με “προστατευόμενους” μάρτυρες κατηγορίας, ανθρώπους που φορούσαν κουκούλες και που τελικά, αφού πρώτα τους διέσυραν,  απεδείχθη και δικαστικώς ότι ήταν μια άθλια  πολιτική πλεκτάνη.

2^ο. Απόπειρα παράνομης εξαγοράς των τηλεοπτικών καναλιών με σκοπό την μετατροπή τους σε κομματικά όργανα.

3^ο. Σκανδαλώδη τοποθέτηση της Βασιλικής Θάνου, στις 10 Ιουλίου 2017 δέκα ημέρες μετά την συνταξιοδότησή της ως Προέδρου του Αρείου Πάγου, σαν προϊσταμένη στο Νομικό Γραφείο της Γενικής Γραμματείας του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

4^ο, Απειλές του Αλέξη Τσίπρα στις 15 Φεβρουαρίου 2020 στην κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ “Την δεύτερη φορά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβουμε την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων η των υπουργείων αλλά και των κρίσιμων αρμών της εξουσία”.

5^ο. Απειλές στις 17 Φεβρουαρίου 2020 του πρώην Υπουργού Υγείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Παύλου Πολάκη, που με ανάρτησή του επιτίθεται στα ΜΜΕ και απειλεί και αυτός ότι “Την δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς, διότι το πήραμε το μάθημα”.

Όλες τις παραπάνω απειλές κατά του πολιτεύματος τις ξεπεράσαμε τότε  έχοντας σανίδα σωτηρίας το Σύνταγμα και τις δύο βασικές του λειτουργίες, την "Ισοβιότητα των Δικαστών" και την "Μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων".

Πρέπει λοιπόν να γίνει σαφές σε όλους, τόσο στον λαό, όσο και στον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του, ότι δεν προσφέρονται αυτές οι δυο θεμελιώδεις λειτουργίες του πολιτεύματος για εύκολους εντυπωσιασμούς ή φτηνούς λαϊκισμούς και με, μοναδικό μάλιστα σκοπό την εκλογική επικράτηση ή την αυτοδυναμία, καθ' ότι, όπως όλοι γνωρίζουμε πλέον, το μέλλον της Ελλάδας είναι αβέβαιο και αν πάει πάλι κάτι στραβά, όπως τότε με την χρεοκοπία του 2010, θα δούμε έντρομοι ότι αντί να διορθώνονται τα κακώς κείμενα, τελικά να καταλήγουμε σε μεγαλύτερες καταστροφές, που τόσες φορές έχει γνωρίσει η χώρας μας στο παρελθόν.

 

Υ.Γ. Για την παραπομπή των πρώην πρωθυπουργών, υπουργών, του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, αναμένεται η δίκη των ψευδομαρτύρων για ψευδορκία.

Για την απόπειρα παράνομης εξαγοράς των τηλεοπτικών καναλιών υπήρξε αμετάκλητη καταδίκη του αρμόδιου υπουργού Ν. Παππά από  το Ειδικό Δικαστήριο με δύο χρόνια φυλάκιση και τριετή αναστολή,  ενώ στον Χρήστο Καλογρίτσα επιβλήθηκε χρηματική ποινή 5.000.