Ξεριζώστε τον ανατολίτη που έχετε μέσα σας ………

 "O tempora, o mores”  (Ω καιροί, ω ήθη) . Κικέρων κατά Κατιλίνα το 63 πΧ. 

 

Έκτοτε χρησιμοποιείται για να εκφράσει απογοήτευση για τον ξεπεσμό των ηθών και των συνηθειών, συχνά με χλευαστικό ή σαρκαστικό τόνο.

 

                     

 

Η Ρούλα Πισπιρίγκου, από την ημέρα που κατηγορήθηκε σαν υπεύθυνη για τον θάνατο των τριών παιδιών της, τον Μάρτιο του 2022 και επί τρία ολόκληρα χρόνια θα γινόταν το αστέρι των βραδινών τηλεοπτικών πάνελ.

Το αδηφάγο τηλεοπτικό κοινό έβλεπε κάθε βράδυ, να παρελαύνουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια του, σαν σε παιδικό πάρτι, τόσο οι φωτογραφίες των νεκρών παιδιών της, τις οποίες μάλιστα συνόδευε με ανερμάτιστες κατηγορίες κατά του συζύγου της, όσο και τις πομπώδεις δηλώσεις περί αθωότητα της, από τον συνήγορο της Αλέξη Κούγια συνοδευόμενες μάλιστα, λόγω της εξωφρενικής κατ’ αυτόν κατηγορίας, από θεατρικές παραιτήσεις του έξω από το δικαστήριο και μπροστά από τις τηλεοπτικές κάμερες, τις οποίες ανακαλούσε την επομένη.

Η Ρούλα Πισπιρίγκου την 18^η Μαρτίου 2025, τρία χρόνια αργότερα, άκουσε την απόφαση του Μεικτού  Ορκωτού Δικαστηρίου να την κρίνει ομόφωνα ένοχη ως στυγνή δολοφόνο και των τριών παιδιών της,

 Με τον εγκλεισμό της στην φυλακή, η αεράτη τηλεοπτική σταρ Ρούλα Πισπιρίγκου εξαφανίστηκε από τα βραδινά τηλεοπτικά σόου για να πάρει όμως την θέση της, σχεδόν αμέσως,  ένα νέο αστέρι, η Ειρήνη Μουρτζούκου, το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού για αυτήν ξεκίνησε από την έρευνα  των αρχών σχετικά με τον θάνατο των τριών παιδιών της

        

Το όνομα της Ειρήνη Μουρτζούκου ακούσθηκε πριν από τρία περίπου χρόνια, αλλά σταρ του Ελληνικού τηλεοπτικού κοινού έγινε την επομένη ημέρα του  εγκλεισμού στις φυλακές της Ρούλα Πισπιρίγκου.

 Μέσα Μαρτίου του 2025 και τα βραδινά τηλεοπτικά πάνελ παρουσίασαν το νέο αστέρι τους, ένα κοριτσάκι με εκφραστικά μάτια και που το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν, ότι έμοιαζε με … αγοράκι.

Άρχισε να επαναλαμβάνει, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των τηλεθεατών, την ιστορία του θανάτου των μωρών της έτσι ακριβώς όπως έκανε καθημερινώς από τηλεοράσεως και  επί τρία χρόνια μια άλλη νεαρή μητέρα και αυτή από την Πάτρα.

Ήταν οι ημέρες που  όλοι παρακολουθούσαμε με κομμένη ανάσα την ολοκλήρωση της απίστευτης εκείνης δίκης, όπου ένα όμορφο ξανθό κορίτσι από την Πάτρα, η Ρούλα Πισπιρίγκου καταδικαζόταν αμετάκλητα σε ισόβια, ως  στυγνός δολοφόνος και των τριών μωρών της, έτσι όλοι οι Έλληνες, ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσεως ή παιδείας, απέρριπταν κάθε πιθανότητα επανάληψής παρόμοιας εγκληματικής συμπεριφοράς. και μάλιστα στην ίδια πόλη και στην ίδια δεκαετία.

Αν ο Ευριπίδης έγραφε την Μήδεια περιγράφοντας στην ομώνυμη τραγωδία του, τις δολοφονίες των παιδιών της έτσι όπως τις έκαναν η Ρούλα Πισπιρίγκου ή η Ειρήνη Μουρτζούκου και καλούσε τους τότε Αθηναίους στο Θέατρο του Διονύσου να την παρακολουθήσουν, όχι μόνο δεν θα βραβευόταν αλλά θα έβλεπε κατάπληκτος το κοινό να αποχωρεί στο πρώτο διάλειμμα, γιατί τόσο στην πραγματική ζωή, όσο και στον καθρέφτη της, στην τέχνη και μάλιστα στην λογοτεχνία, δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό ότι ένα παιδί δεκατεσσάρων ετών άρχισε να σκοτώνει μωρά ,σαν να παίζει με τις πάνινες κούκλες της και σε δέκα χρόνια να φτάνει τις τέσσερις ή και τις πέντε δολοφονίες και μάλιστα σε ένα περιβάλλον απόλυτης ανοχής χωρίς να την εμποδίζει κανείς και το χειρότερο, η ίδια ιστορία να επαναλαμβάνεται και από άλλη μάνα, την ίδια εποχή και στην ίδια πόλη.

Άλλοι απαιτούν, μετά την ομολογία της Μουρτζούκου, να επανέλθει η θανατική ποινή, άλλοι τα ρίχνουν στο σύστημα που δεν λειτούργησε, το απογοητευτικό όμως  για το μέλλον της χώρα μας, είναι ότι κανείς από μας δεν βλέπει τις ευθύνες του και όλοι τις ρίχνουμε εκεί που πάντα μας βολεύει, στο … ανάλγητο κράτος.

Έτσι την ευθύνη, για την σιωπή, την ανοχή και την έλλειψη κάθε αντίδρασης, τις στιγμές που υπέφεραν και έχαναν τη ζωή τους με μαρτυρικό τρόπο  τα επτά  μωρά, την χρεώνουμε στην ιατροδικαστική υπηρεσία Πατρών, εμείς οι πολίτες και οι πολιτικοί που εκλέγουμε κάθε τέσσερα χρόνια, θέλουμε να αγνοούμε, γιατί έτσι μας βολεύει. ότι το σύνολο σχεδόν των δημόσιων υπηρεσιών της χώρας μας λειτουργούν, με εξαίρεση το Εθνικό Σύστημα Υγείας και την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας , χωρίς κανόνες λειτουργίας και πρωτόκολλα ασφαλείας, έτσι  ο διευθυντής ενός οργανισμού, πχ των σιδηροδρόμων, μπορεί να μετατάξει έναν αχθοφόρο, να τον κάνει σταθμάρχη και μάλιστα .. κεντρικό και αυτός ο κεντρικός πια σταθμάρχης στα νέα του καθήκοντα, μπορεί να στέλνει τα τρένα στην σωστή αλλά και στην λάθος γραμμή χωρίς κανένα έλεγχο, όπως ακριβώς έγινε στα Τέμπη και μετά, τόσο οι πολίτες όσο και οι πολιτικοί, αναζητούν τα αίτια της σύγκρουσης , αν είναι δυνατόν, σε εύφλεκτες ή εκρηκτικές ύλες που δήθεν υπήρχαν σε ένα από τα δυο τρένα.

Περνάμε, με το αυτοκίνητο μας, τα φανάρια με κόκκινο περιφρονώντας την ζωή των άλλων.

Οδηγούμε ,το μηχανάκι ή τη μοτοσυκλέτα μας ,χωρίς κράνος, αδιαφορώντας για την ίδια μας την ζωή,

Σαν λαός και σαν κράτος ζούμε και λειτουργούμε περιφρονώντας τους ζωντανούς, έτσι  και κατ’ αναλογία  πως είναι δυνατόν, από αυτόν τον λαό και από αυτό το κράτος να περιμένουμε σεβασμό στους νεκρούς και να απαιτούμε από την ιατροδικαστική υπηρεσία να επεμβαίνει, ως ο νόμος της επιβάλει, σε έναν απρόσμενο ή βίαιο θάνατο και μάλιστα παιδιών, να ερευνά με προσοχή για την ακριβή εξεύρεση της αιτίας θανάτου;

Θεωρούμε όμως πολύ φυσικό αυτό που γίνεται μόλις διαπιστωθεί ο θάνατος σε νοσοκομείο , το γραφείο κινήσεως, αμέσως ειδοποιεί τον υπεύθυνο του γραφείου τελετών αναφέροντας το ονοματεπώνυμο και την αιτία θανάτου, ώστε αυτός να τρέξει να εκδώσει αυθημερόν την άδεια ταφής, έτσι που το γραφείο τελετών να μπορέσει αμέσως να πάρει την τελετή, όλα αυτά με το αζημίωτο βέβαια, δηλαδή με το σχετικό … μπαξίσι από το γραφείο τελετών τόσο στον αρμόδιο του γραφείου κινήσεως του νοσοκομείου για το τηλεφώνημα, όσο και στον ιατρό για την γνωμάτευση.

Μπορεί να πέρασαν σαράντα χρόνια από την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν μπορούμε όμως ακόμα να οδηγούμε τα αυτοκίνητα , τα τρένα ,τα πλοία και να λειτουργούμε τις δημόσιες υπηρεσίες μας σαν Ευρωπαίοι, δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που με τον Κλεισθένη πέτυχαν οι Αθηναίοι τον 5^ο αιώνα πΧ, να επιβάλουμε την νομοτέλεια στην ανθρώπινη εμμονή για ασυδοσία.

Όπως και να έχει όμως, αν τον 5^ο π.Χ ο Ευριπίδης με την Μήδεια, έφερε για πρώτη φορά, στην τότε κοινωνία των προγόνων μας, έστω και ως μύθο, το απίστευτο στίγμα της δολοφονίας παιδιών από την ίδια τους τη μάνα, βλέπουμε τώρα στην ίδια αυτή χώρα, μετά 26 αιώνες, ο μύθος να παίρνει σάρκα και οστά με νέες Μήδειες την Ρούλα Πισπιρίγκου και την  Ειρήνη Μουρτζούκου, μόνο που οι «προσωπικότητες»  αυτές είναι υπαρκτές και δεν περιορίζονται στα πλαίσια ενός μύθου, αλλά επεκτείνονται στα παγκόσμια εγκληματολογικά χρονικά.

 Υ.Γ  Ο μύθος της Μήδειας δεν είναι μόνο το επιφαινόμενο, η τυφλή εκδίκηση μιας μάνας που σφάζει τα παιδιά της λόγω προδοσίας και εγκατάλειψης από τον σύζυγο  της. Ο Ευριπίδης στο έργο του αυτό καταγράφει τη συνάντηση της Δύσης με την Ανατολή και την ακραία σύγκρουση που επακολουθεί ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους και αφού με επιδεξιότητα κατέγραψε την βιαιότητα αυτής της σύρραξης , προδιέγραψε προφητικά αυτή τη διαπάλη, ως αέναη, τόσο μεταξύ των χωρών της δύσης και της ανατολής, όσο και μέσα στους ίδιους λαούς και αυτό που ο Ευριπίδης, από το 431 πΧ και από το θέατρο Διονύσου μας ζητά, είναι :“Να ξεριζώσουμε τον ανατολίτη που έχουμε μέσα μας”