Κοσκωτάς… Δομημένα ομόλογα …Χρεοκοπία… Τέμπη … ΟΠΕΚΕΠΕ ….

                      

 

Ελλάδα, χώρα θαλασσινή, με ονειρεμένες ακρογιαλιές και πανέμορφα νησιά, με ιστορία μοναδική στον κόσμο, με έναν πολιτισμό που δίδαξε και συνεχίζει να διδάσκει την οικουμένη, με μία γλώσσα που συμπληρώνει και πλουτίζει όλες τις άλλες και που από μέσο επικοινωνίας και συνεννόησης, έγινε η βάση για την  ανάπτυξη και την κατανόηση της λειτουργίας των επιστημών.

Σε αυτόν τον μικρό τόπο, από την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας και  μέχρι σήμερα, παρά τους κατακτητές που έχουν περάσει και τις  καταστροφές που έχει υποστεί, κατοικεί ένας και μοναδικός λαός, οι Έλληνες.

Η λατρεία του Έλληνα για την πατρίδα του είναι τόσο μεγάλη, που εξαιτίας της παρουσιάζει ένα πρωτοφανές, δικαιολογημένο πάντως ως ένα βαθμό,  αίσθημα ανωτερότητας έναντι όλων των άλλων λαών.

Είναι ο ίδιος λαός που με το δεύτερο έπος του Ομήρου, την “Οδύσσεια” και με τη λέξη “νόστος” δείχνει την αγάπη του για την πατρίδα. Από αυτή τη λέξη προέρχεται και η λέξη νόστιμος, αλλά και η λέξη νοσταλγία, που σημαίνει τον ψυχικό πόνο, το άλγος  που γεννάει στους ξενιτεμένους Έλληνες, η ανάμνηση της πατρίδας.

Όμως ο λαός αυτός όσο λατρεύει την πατρίδα του, άλλο τόσο  μισεί το κράτος του, οι Έλληνες ενώ  ευτυχούν ως λαός, συγχρόνως  δυστυχούν ως πολίτες.

Είναι δοκιμασία για κάθε Έλληνα η συνδιαλλαγή του με το Ελληνικό δημόσιο. (Τελευταία έχουν προστεθεί και οι  Ελληνικές τράπεζες)

Και το αναπόφευκτο ερώτημα, πως οι Έλληνες με τον ανυπέρβλητο πολιτισμό τους, δεν μπόρεσαν, από το 1830 μέχρι σήμερα,  να δημιουργήσουν έστω ένα υποφερτό κράτος, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους που ο κρατικός τους μηχανισμός φθάνει στα όρια της τελειότητας ;

Έλληνες και ξένοι ιστορικοί αναλυτές, όπως ο Θάνος Βερέμης, επίτιμος καθηγητής  ιστορίας στο  ΕΚΠΑ ή ο Ελληνιστής  Άγγλος ιστορικός  Arnold Joseph Toynbeee 1889 – 1975, αποδίδουν αυτή την απαξία του Ελληνικού λαού για το κράτος, αποκλειστικά στην Τουρκοκρατία, στην εποχή που οι ραγιάδες Έλληνες δεν συμμετείχαν σε καμία κρατική δραστηριότητα, ή μόνη συνάφεια που είχε με το οθωμανικό κράτος, ήταν η ετήσια καταβολή των φόρων στον φοροεισπράκτορα.

Για τέσσερις αιώνες οι κοτζαμπάσηδες, οι προεστοί και οι φοροεισπράκτορες ήταν για τους Έλληνες ραγιάδες το κράτος, ενώ στην αντίστοιχη χρονική περίοδο οι Ευρωπαίοι ζώντας σε καθεστώς φεουδαρχίας και μάλιστα σε συγκεντρωτικά μοναρχικά κράτη, όπως ήταν η Αγγλία και η Γαλλία, αν και αυτοί βέβαια δεν έρχονταν σε άμεση επαφή με τον βασιλιά τους ή την αυλή του,  προσέφεραν όμως υποχρεωτικά τις υπηρεσίες τους στον τοπικό φεουδάρχη, Λόρδο ή Κόμη και έτσι γινόντουσαν συμμέτοχοι στις  καθημερινές δραστηριότητες του κράτους, είτε σαν εργατοτεχνίτες σε δημόσια έργα είτε σαν στρατιώτες σε πολέμους εθνικούς, έτσι δημιουργήθηκε σε αυτούς η σύγχρονη αντίληψη του κράτους καθώς και η θέση που θα είχαν μέσα σε αυτό, ενώ οι Έλληνες μόλις έστησαν το κράτος τους το 1830, αγνοώντας τη σημασία του επίτευγμα τους ,το πρώτο που έκαναν ήταν να …. δολοφονήσουν τον κυβερνήτη τους, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι μεγάλες δυνάμεις να  φέρουν βασιλιά, τον οποίον έδιωξαν και αυτόν μετά λίγα χρόνια. “Πολεμήσαμε για αυτά τα μάρμαρα” γράφει στα απομνημονεύματα του ο στρατηγός Μακρυγιάννης, με τη σχετική λαγνεία του παρελθόντος, παραβλέποντας, λόγω άγνοιας, τη μεγάλη σημασία της ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους.

Πριν από λίγες ημέρες, στο συνέδριο του “Economist” στην Αθήνα, εκτός του συντρόφου Αλέξη Τσίπρα μίλησε και ο βραβευμένος  με Νόμπελ οικονομίας  Αμερικανός  Daron Acemoğlu, καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης και είπε, μεταξύ άλλων :“Η κρίση στην Ελλάδα, την δεκαετία του 2010, δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα κακοτυχίας ή προερχόμενη από οικονομικές δυνάμεις εκτός ελέγχου της χώρας. Ήταν το φυσικό αποτέλεσμα δεκαετιών πελατειακών σχέσεων, αδιαφάνειας και ασθενών θεσμών. Αυτοί οι θεσμοί ενίσχυσαν μια κουλτούρα δημόσιας δαπάνης και αποφυγής ευθυνών, που την έκαναν εξαιρετικά ευάλωτη όταν χτύπησε η κρίση”.

Και τι μέτρα πρότεινε ο κ. καθηγητής για να επέλθει η πολυπόθητη αλλαγή ; 

Ότι μας, υποδεικνύουν πάντα όλοι οι κορυφαίοι οικονομολόγοι.

Διαφάνεια στη δημόσια διοίκηση.

Καταπολέμηση της διαφθοράς.

Παντελή εξάλειψη από την δημόσια διοίκηση των “πελατειακών σχέσεων”.

Οι Άγγλοι λένε ότι το καλύτερο συνοδευτικό για το απογευματινό τους 

τσάι, το διάσημο " tea at five o'clock", δεν είναι ούτε το γάλα ούτε 

η ζάχαρη ούτε το " tea sandwich", αλλά ένα κοινωνικό σκάνδαλο με το οποίο 

θα ανοίξει μια ωραία απογευματινή συζήτηση. Κι αν στην κοινωνική ζωή 

το “σκάνδαλο” δεν είναι παρά καρύκευμα ή γλυκαντικό και snack,

που κάνει λιγότερο βαρετή την καθημερινότητα, στην πολιτική όμως η αποκάλυψη 

ενός σκανδάλου είναι κινητήριος μοχλός εξελίξεων, είναι το “αόρατο” χέρι 

που ρίχνει κυβερνήσεις, εκδιώκει πολιτικούς, εξαφανίζει κόμματα και 

φέρνει την κάθαρση στην πολιτική. 

Στην Ελλάδα όλη η μεταπολιτευτική περίοδος είναι γεμάτη σκάνδαλα, μικρά και μεγάλα, με ή χωρίς πολιτικές συνέπειες. Ο Ελληνικός  λαός έχει μάθει να ζει με αυτά και παρά το γεγονός ότι δείχνει έκπληξη και οργή όταν αποκαλύπτονται, τελικά τα καταπίνει … αμάσητα. Έχουν περάσει 35 χρόνια από το σκάνδαλο Κοσκωτά, (αθώωση του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και καταδίκη δυο τέως υπουργών), 19 χρόνια από τα  “Δομημένα Ομόλογα”, η ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων (όλοι αθώοι ! ), 15 χρόνια από την χρεοκοπία (Δεν δικάστηκε κανείς και ο ένας πρωθυπουργός ρίχνει τις ευθύνες στον άλλον), 2,5 χρόνια από το δυστύχημα των Τεμπών και έξη μήνες από την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα χρόνια περνούν και το ένα σκάνδαλο ακολουθεί το επόμενο, που είναι ο κυρίαρχος Ελληνικός λαός και  που πήγε η δύναμη της ψήφου του ;  

Αυτός ο λαός, τόσα χρόνια τι μέτρα απαίτησε  να παρθούν ; 

Και το κυριότερο, που είμαστε σήμερα ;

Την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2025, στην συζήτηση στη Βουλή για το σκάνδαλο του “ΟΠΕΚΕΠΕ” ειπώθηκε από υπουργό μια αλήθεια με τη μορφή ερωτήσεως : “Υπάρχει βουλευτής, κύριοι συνάδελφοι, που να μη σηκώνει το τηλέφωνο για να βοηθήσει έναν ψηφοφόρο του σε κάποιο θέμα του;”  και αφού δεν το αρνήθηκε κανείς …. δεν θα υπάρχει. Εκεί είμαστε σήμερα !