ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ  ΚΑΙ  ΤΟΝ ....... ΦΡΙΞΟ

"..... την παραμονή της πρωτοχρονιάς είχα  μια ευχάριστη έκπληξη : Ήρθε και μου είπε τα κάλαντα , όπως κάθε χρόνο , η εγγονή μου Ιφιγένεια παρέα όμως αυτή τη χρονιά με τον … Φρίξο . Η Ιφιγένεια μου τραγουδούσε και ο Φρίξος μου γρύλλιζε , έτσι τα κάλαντα που άκουσα φέτος ήταν  μια παράξενη αλλά και απολαυστική ........ μουσική παράσταση " . 
Pappous Lefterakis

                                                       Ποιός είναι ο Φρίξος ;                                    

Είναι .... σκύλος ηλικίας 2 μηνών που υιοθετήθηκε από την εγγονή μου Ιφιγένεια , άρα είναι και  δισέγγονος μου  . Ανήκει στην  ράτσα "West Highland White Terrier"

Ο Φρίξος είναι ένα χαριτωμένο, μικρόσωμο και γεροδεμένο σκυλάκι  , με ύψος 25 εκ. και βάρος 7  κιλών περίπου. Έχει δυνατό κεφάλι και η μουσούδα μικραίνει προς την πάντα υγρή μαύρη μύτη του. Τα σκούρα έξυπνα μάτια του είναι σε  απόσταση μεταξύ τους. Τα αυτιά είναι μικρά, όρθια και μυτερά καλυμμένα από κοντό και μαλακό τρίχωμα. Τα πόδια είναι κοντά και η μακριά ουρά που στέκεται όρθια , έχει άφθονο τρίχωμα. Το τρίχωμα του ( το ξέρω καλά γιατι τον είχα 2 ώρες αγγαλιά ) είναι διπλό, μήκους περίπου 5 εκ. με μαλακό, κοντό, χοντρό υπόστρωμα και σκληρό το πάνω τρίχωμα. Το χρώμα του όπως φανερώνει και το όνομα του είναι κατάλευκο.

Αν και παλιοχαρακτήρας ο Φρίξος ( πουλάει και την μάνα του για ένα μπισκότο ) , είναι ένα έξυπνο, ζωηρό και χαρούμενο σκυλάκι. Έχει δεθεί ήδη  με τα 2 παιδιά του σπιτιού , την Ιφιγένεια και την γιαγιά  και έγινε αχώριστος σύντροφός τους στα παιχνίδια. Είναι υπομονετικό με την Ιφιγένεια , δραστήριο με την γιαγιά  και σαν ατρόμητο σκυλάκι  που είναι θα ειδοποιήσει για κάθε ανεπιθύμητο επισκέπτη του σπιτιού ( χάλασε τον κόσμο ο γύφτος για μια απρόσκλητη γατούλα στην αυλή μου ). Έχει αυτοπεποίθηση και δεν θα διστάζει , όταν μεγαλώσει , να τα βάλει με μεγαλύτερα σκυλιά αν νομίζει ότι απειλούνται τα συμφεροντα του στην περιοχή του

Η ιστορία των σκύλων λέει οτι το Λευκό Τεριέ των Δυτικών Χάιλαντ , που είναι και ο Φρίξος μας , κατάγεται από την ορεινή Δυτική Σκωτία. Η άγρια φύση και το δύσβατο της περιοχής έκαναν τα Χάιλαντς ιδανικό καταφύγιο άγριων ζώων. Εκεί , οι αριστοκράτες Άγγλοι και Σκωτσεζοι κυνηγοί χρειάζονταν μικρά, επίμονα και θαρραλέα σκυλιά για να βγάζουν τις αλεπούδες, τους λαγούς και τα άλλα ζώα από τα λαγούμια τους . Το παράξενο ήταν , οτι όταν στις γέννες υπήρχαν άσπρα Τεριέ οι κυνηγοί  αδιαφορούσαν γι' αυτά επειδή πίστευαν ότι δεν ήταν ικανά να κυνηγήσουν. Με το πέρασμα του χρόνου όμως αποδείχτηκε ότι το Λευκό Τεριέ  όχι μόνο ήταν ισάξιος κυνηγός με τα μαύρα  Τεριέ , αλλά ακριβώς λόγω του χρώματός του ήταν ορατό στις άσχημες καιρικές συνθήκες που είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην ορεινή Σκωτία και έτσι δεν το πυροβολούσαν από ..... λάθος  . Σιγά σιγά το λευκό Τεριέ έγινε γνωστό και στον υπόλοιπο κόσμο και σήμερα αποτελεί ένα αγαπημένο κατοικίδιο που χρησιμοποιείται πια κυρίως ως σκύλος καλής συντροφιάς αλλά και σαν πιστός φύλακας του σπιτιού, με αυτά τα διαπιστευτήρια  και με την τσαχπινιά του κατέφτασε και στο σπίτι της εγγονής μου. Άλλωστε είχε γίνει  ήδη γνωστό στα μεν παιδιά από τον Ιντεφίξ, τον πιστό σκύλο του Οβελίξ και στους μεγάλους , στους λάτρες του ουίσκι , από την ετικέτα της φιάλης του "black and white"

Ο Φρίξος είναι το ιδανικό  οικογενειακό κατοικίδιο, του αρέσει η ανθρώπινη συντροφιά και θέλει να παίζει με την οικογένεια. Για να μη γίνει όμως ενοχλιτική η παρουσία του στο απίτι θα χρειασθεί  τώρα , από νωρίς , εκπαίδευση για να μάθει ποιος είναι ο “αρχηγός”.  Θα εκπαιδευτεί εύκολα , αλλά επειδή όμως βαριέται γρήγορα , πρέπει η εκπαίδευσή  να του είναι ενδιαφέρουσα και με συχνές εναλλαγές. Θα μπορέσει να συνυπάρξει και με άλλα ζώα , εφόσον όμως θα έχει μεγαλώσει μαζί τους . Το τρίχωμά του χρειάζεται τακτικό βούρτσισμα και 1 με 2 φορές το χρόνο μάδημα, για την φροντίδα πάντως του τριχώματος  του , χρειάζεται επαγγελματική περιποίηση. Το κυριότερο  είναι σκύλος που κοιμάται μέσα στο σπίτι ( αυτό είναι σωτήριο για την εμπόδιση της εισβολής του νυκτερινού διαρρήκτη ) . Λόγω μεγέθους τρώει μικρές ποσότητες τροφής , τα μπισκότα και οι μεζέδες είναι , εκτός από το παιχνίδι , η μεγάλη του αδυναμία . Η άσκηση ακόμη και μέσα στο διαμέρισμα είναι αρκετή, αλλά το καλύτερο , για αυτόν και τον συνοδό του , είναι ένας  μεγάλος περιπάτος την ημέρα. Γενικά θεωρείται ανθεκτικό και υγιές σκυλί αλλά θέλει και προσοχή γιατι μπορεί να παρουσιάσει καταρράκτη , εκ γενετής καρδιακή ανεπάρκεια και δερματικές αλλεργίες.

Υ.Γ. Το παραπάνω .... γονατογράφημα μου ίσως να ξάφνιασε μερικούς από εσάς , τόσο για το είδος του πρωτοχρονιάτικου θέματος  όσο και για τον τρόπο της παρουσίασης του , είπα όμως να ξεκινήσω τη νέα χρονιά  κάπως ανάλαφρα , με ένα χαμόγελο που τοσο μας λείπει , στο κάτω  κάτω ποιος ξέρει , αφού από πουθενα και από κανεναν δεν περιμένουμε πια κάτι ευχάριστο , μπορεί ένα καλό ποδαρικό από τον αθώο Φρίξο  να μας φέρει και κάτι καλό  στο 2013 . 
Καλή χρονιά !.

            

« Ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίον θα πρέπει ο λαός να διατηρήσει το δικαίωμα του να κατέχει και να φέρει όπλα είναι, σε τελευταία ανάλυση, η ανάγκη αυτοπροστασίας του εαυτού του εναντίον μιας τυραννικής διακυβέρνησης ».
Τόμας Τζέφερσον, τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ, 1743-1826

                   Η ΚΑΤΟΧΗ ΟΠΛΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα –όπου για κάθε πρόβλημα φτιάχνει πρόχειρα έναν τυπικό, ρυθμιστικό ή κατασταλτικό νόμο – η συζήτηση περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ φαντάζει τρελή.                
Οι ΗΠΑ έχουν τον υψηλότερο δείκτη δολοφονιών με πυροβόλα όπλα σε όλο τον δυτικό κόσμο ( 30.000 περίπου ετησίως ) και κατά καιρούς όλοι σοκάρονται, όταν κάποιος , λευκός πάντα , δολοφονεί αδιακρίτως σε σχολεία, πολυκαταστήματα κ.λπ. 
Προς τι, λοιπόν, αυτή η εμμονή με τα όπλα; .                                          
Σε μας τους Έλληνες , ( που  λατρεύουμε κάθε υπαρκτό ή ανύπαρκτο  πρόβλημα των Αμερικανών για να μπορούμε έτσι να τους βρίζουμε ) , υπάρχει η λανθασμένη πεποίθηση   ότι η οπλοκατοχή είναι ένα κατάλοιπο του 19ου αιώνα, όταν οι Αμερικανοί πιονέροι έπρεπε να οπλοφορούν για να σκοτώνονται μεταξύ τους , ή να εξολοθρεύουν Ινδιάνους , άγρια και ήμερα ζώα ώστε να κατακτήσουν τις απέραντες εκτάσεις της « Άγριας Δύσης». Το δικαίωμα, όμως στην οπλοκατοχή, προηγείται. Ψηφίστηκε το 1791 με την 2^η τροπολογία στο σύνταγμα , έπειτα από μια θυελλώδη συζήτηση για τη μορφή που θα έπρεπε να πάρει η πρώτη Δημοκρατία του σύγχρονου κόσμου.                                                                                                       
Αμέσως μετά την επιτυχία της αμερικανικής επανάστασης του 1776, οι πατέρες του αμερικανικού έθνους χωρίστηκαν σε δύο μεγάλα στρατόπεδα, τους Φεντεραλιστές ( φίλους της πλήρους ομοσπονδίας ) και τους  Αντιφεντεραλιστές ( οπαδούς της χαλαρής ένωσης των Πολιτειών) .                                                   
Οι Φεντεραλιστές  ευνοούσαν , όπως είναι φυσικό , μια ισχυρή κεντρική διοίκηση, υπερεξουσίες του προέδρου, ασφυκτικό έλεγχο από την ομοσπονδιακή διοίκηση στις 12 τότε Πολιτείες και το κυριότερο: τακτικό στρατό υπό τον απόλυτο έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. «Επιτρέψτε τη δημιουργία ενός κανονικού στρατού που να ανταποκρίνεται στις δυνατότητες αυτής της χώρας», επιχειρηματολογούσε ο επικεφαλής των Φεντεραλιστών και 4^ος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μάντισον, «και επιτρέψτε να είναι αυτός ο στρατός ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση». Το βασικό τους επιχείρημα ήταν ότι μόνο ένας τακτικός στρατός μπορούσε να αντιμετωπίσει μια πιθανή εισβολή της υπερδύναμης από την οποία μόλις τότε είχαν απελευθερωθεί , δηλαδή της Βρετανίας* .                         
Τελικά, Φεντεραλιστές  και Αντιφεντεραλιστές  προχώρησαν σε έναν ιστορικό συμβιβασμό σε δύο σημεία : 1ο)  Μόνιμος, υπό τον πρόεδρο, στρατός για μια ισχυρή χώρα και 2ο) Απαράγραπτο δικαίωμα οπλοκατοχής με δυνατότητα συμμετοχής σε ένοπλη πολιτοφυλακή για την απόκρουση μιας πιθανής τυραννίας ή στρατιωτικής χούντας.                                                          
Ο Φεντεραλιστής Νώε Γουέμπστερ , καθησυχάζοντας  ,έγραφε στον Αντιφεντεραλιστή Τζων Άνταμς ( 6ος Πρόεδρος ): «Για να καταφέρει να κυβερνήσει ένας τακτικός στρατός πρέπει πρώτα να αφοπλίσει τους πολίτες, κάτι που γίνεται σε όλα σχεδόν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η ανώτατη διοίκηση στην Αμερική δεν μπορεί να επιβάλει διά των όπλων άδικους νόμους διότι όλοι οι πολίτες οπλοφορούν, και η πολιτοφυλακή είναι και θα είναι πάντα μεγαλύτερη και ισχυρότερη από κάθε τακτικό στρατό που μπορεί να συγκεντρώσει κάποιος στις Ηνωμένες Πολιτείες».                     
Είναι αστείο, αλλά οι Φεντεραλιστές κέρδισαν διά των όπλων του τακτικού στρατού την τελική μάχη για τη διαμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών εβδομήντα χρόνια αργότερα.                       
Ο αμερικανικός εμφύλιος είχε μεν ως αφορμή την κατάργηση της δουλείας, αλλά απάντησε και σε ένα σοβαρό πολιτειακό ερώτημα, που είχε να κάνει και πάλι με την ισορροπία ισχύος στο αμερικανικό σύστημα. Το ερώτημα ήταν αν και κατά πόσον ένας ομοσπονδιακός νόμος μπορεί να επιβληθεί σε Πολιτείες που δεν τον αποδέχονται. Μετά τέσσερα χρόνια πολέμου και 620.000 νεκρούς η απάντηση ήταν «Ναι» αλλά με την διατήρηση εσαεί της  «Χάρτα των Δικαιωμάτων» των Αμερικανών Πολιτών που προβλέπει ότι «Μια καλά ρυθμιζόμενη πολιτοφυλακή είναι αναγκαία για ένα ελεύθερο κράτος και το δικαίωμα των πολιτών να κατέχουν και να φέρουν όπλα δεν πρέπει να φαλκιδευτεί» (Δεύτερη τροπολογία του Συντάγματος).

* Βρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν πράγματι στις ΗΠΑ το 1812 , κατέλαβαν την πρωτεύουσα και πυρπόλησαν την προεδρική κατοικία . Οι υπάρχουσες ζημιές από την φωτιά στον προεδρικο οίκο καλύφθηκαν με άσπρο χρώμα και εξ αυτού του γεγονότος ονομάσθηκε ..... Λευκός Οίκος.           


Υ.Γ.
Καλά όλα τα παραπάνω , άντε και να πούμε οτι κάπως αιτιολογούν την οπλοκατοχή σις ΗΠΑ , όμως ξημερώματα Σαββάτου 15 Δεκεμβρίου , καθώς ξενυχτούσα παρακολουθώντας την κάλυψη της σφαγής στο Newtown του Connecticut από τη σύνδεση της  NET με το CNN , άκουσα τους γείτονες της μητέρας του δολοφόνου να περιγράφουν το πάθος της για την κηπουρική , την διακόσμηση και την καθαριότητα και τελικά να χαρακτηρίζουν τη μακαρίτισσα ως μια κανονική, καθ’ όλα φυσιολογική γυναίκα  .Με τη διαφορά όμως, ότι αυτή η .... καθ’ όλα φυσιολογική γυναίκα είχε στο σπίτι της ένα τυφέκιο AR – 15 με ταχυβολία 800 βολίδων ανά λεπτό και ταχύτητα εξόδου από το στόμιο της κάννης 991 μέτρων το δευτερόλεπτο· ένα καθαρά στρατιωτικό όπλο, το οποίο διαθέτει κάννη τεσσάρων δεξιοστρόφων ραβδώσεων, ζυγίζει μόλις κάτι παραπάνω από 2,8 κιλά και δέχεται γεμιστήρα 30 φυσιγγίων. Πόσο «φυσιολογικό» θα ήταν για μια Ελληνίδα , μιά Γαλλίδα , μια Ελβετίδα , μια Αγγλίδα ή μια Ιταλίδα νοικοκυρά και μητέρα να έχει ένα τέτοιο εργαλείο στο σπίτι της;

                        ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Λογικό είναι να κηρύσσει την ενότητα ένας  πολιτικός. Δεν  ορίζει όμως συνήγορό του την Ελληνική Ιστορία, διότι τότε υπονομεύει την αξιοπιστία του . Στο σποτάκι που έθεσε σε  κυκλοφορία η Ν.Δ. ακούγεται ο πρωθυπουργός να λέει στο γνωστό του λυρικό στυλ: «…..εμείς όμως οι Έλληνες ξέρουμε καλά πως, μόνο όταν είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι, μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα». Αυτό από πού το ξέρουμε εμείς οι Έλληνες Κύριε Σαμαρά , αφού στην μακραίωνα ιστορία μας ,  η ενότητα που διατυμπανίζετε  στο χαριτωμένο διάγγελμά σας , ήταν πάντα το ζητούμενο και η διχόνοια η συντελεσμένη πραγματικότητα .