Με το έργο “Η καταγωγή των ειδών” που εκδόθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1859 o Δαρβίνος (Charles Robert Darwin), μας γνωρίζει πως έχουμε κοινή καταγωγή με όλα τα ειδή του ζωικού βασιλείου, Κατά τον Δαρβίνο όλα τα ζώα, τα θηλαστικά, τα ψάρια, τα μαλάκια, τα ερπετά, τα πουλιά, τα έντομα, ακόμα και τα σκουλήκια, εκτός της κοινής καταγωγής, έχουν και το κοινό μερίδιο τους στα παθήματα, στις κακουχίες και στις δοκιμασίες που υφίστανται για να μπορέσουν να επιβιώσουν, Εκείνο που δεν μας λέει όμως ο περίφημος αυτός φυσιοδίφης, είναι ότι οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να υπομείνουν ένα επιπλέον βάρος από τα υπόλοιπα ζώα, το άχθος που τους δημιουργείται καθημερινά από μία άλλη ομάδα ατόμων μέσα στο ίδιο το ανθρώπινο γένος. Αυτή η ομάδα είναι ακατάβλητη, είναι μια δύναμη πολύ πιο ισχυρή από τις 6.000 πυρηνικές κεφαλές της Ρωσίας, τη Σικελική Μαφία, τον διεθνή Καπιταλισμό, το ΝΑΤΟ ή ακόμα και τον διεθνή Κομμουνισμό. Αν και είναι μία ανοργάνωτη ομάδα που δεν διαθέτει αρχηγό, κατορθώνει εν τούτοις να δρα με άψογο συντονισμό, σαν να κατευθύνεται από κάποιο αόρατο χέρι, έτσι που η δράση του κάθε μέλους κατατείνει στη δημιουργία ενός μεγάλου αταξικού συνόλου, στην ομάδα, των … βλακών.
Η βλακεία είναι μεταδοτική, το πλήθος μάλιστα συμπεριφέρεται με περισσότερο βλακώδη φανατισμό από εκείνους τους λίγους μεμονωμένους εθισμένους βλάκες που το συνθέτουν. Αυτό εξηγεί γιατί πολιτισμένοι και μορφωμένοι λαοί, όπως της ναζιστικής Γερμανίας, της κομμουνιστικής Ρωσίας και της φασιστικής Ιταλίας, μπόρεσαν εύκολα να χειραγωγηθούν από ελάχιστους βλάκες-ιδεολόγους και διέπραξαν μεγάλες ανοησίες και σε πολλές περιπτώσεις, απίστευτες φρικαλεότητες.
Εκτός, από την ακατάσχετη μεταδοτικότητα της βλακείας, υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που γιγαντώνει την βλακεία, η εξουσία.
“Η εξουσία αποβλακώνει”, έγραψε ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε, τα άτομα που έχουν μεγάλη Δημόσια θέση πιστεύουν ότι, ακριβώς επειδή έχουν εξουσία, είναι οι καλύτεροι, οι πιο ικανοί, οι πιο έξυπνοι και οι πιο σοφοί. Εξάλλου, περιστοιχίζονται από αυλικούς, οπαδούς και κερδοσκόπους, που τους ενισχύουν διαρκώς αυτή την ψευδαίσθηση. Με αυτό τον τρόπο όποιος βρίσκεται στην εξουσία καταλήγει να διαπράττει κατά γενική ομολογία, μεγάλες ανοησίες και αποτρόπαιες πράξεις. Άλλωστε, έχει αποδειχθεί από την ζωή, ότι κάθε εξουσία, πολιτική, οικονομική ακόμα και θρησκευτική αυξάνει κατακόρυφα την καταστρεπτική δύναμη ενός βλάκα. Η ιστορία είναι πλούσια με συγκλονιστικά λάθη. Όπως του Ναπολέοντα να εισβάλει στη Ρωσία τον χειμώνα του 1812 κατά την διάρκεια του οποίου η μεγάλη στρατιά του αποδεκατίστηκε από τα χιόνια και την πείνα και το ίδιο ακριβώς να επαναληφθεί μετά από 130 χρόνια από τον Χίτλερ και αν υπολογίσουμε τις πανωλεθρίες των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, του Ιράκ και την Λιβύη και το Αφγανιστάν τα λάθη δεν έχουν τέλος.
Η βλακεία δεν έχει εθνικότητα, δεν ανήκει σε κάποια κοινωνική τάξη, την συναντάς παντού και συνεχώς. Στην Ελλάδα, τον Απρίλη του 2010 μας έκανε ποδαρικό με την τηλεοπτική εμφάνιση του τότε πρωθυπουργό Γ.Α. Παπανδρέου που μας αναγγέλλει, χωρίς καν να μας πει τους λόγους, την χρεοκοπία της χώρας και ο ερίφης μας το αναγγέλλει αυτό βλακωδώς από βάρκα στο Καστελόριζο. Αξιοσημείωτο είναι μάλιστα, ότι μέχρι και σήμερα δεν έχουν ανακοινωθεί οι λόγοι της χρεοκοπίας.
Στην χρεοκοπημένη Ελλάδα του 2012 ο Α. Σαμαράς να υπόσχεται από το Ζάππειο ότι αν εκλεγεί πρωθυπουργός θα σκίζει τα μνημόνια σελίδα - σελίδα, εξελέγη πρωθυπουργός και το μόνο που έκανε ήταν νέο μνημόνιο και νέα μείωση των συντάξεων.
Στην προεκλογική Ελλάδα του 2015 με τον Τσίπρα να υπόσχεται ότι αν εκλεγεί πρωθυπουργός θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και με ένα άρθρο, πρωθυπουργός εξελέγη αλλά και αυτός το μόνο που κατάφερε ήταν να κλείσει τις τράπεζες και να μειώσει και αυτός τις συντάξεις με την προσωπική διαφορά.
Και τώρα, στην Ελλάδα του 2025 να επανέρχεται πανηγυρικά με τις τεράστιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για την συγκάλυψη του δυστυχήματος των Τεμπών.
Υπήρξε συγκάλυψη; Ναι, υπήρξε και συνεχίζει μάλιστα να υπάρχει και αυτή δεν αφορά το υποτιθέμενο παράνομο και επικίνδυνο φορτίο που εξερράγη, η πραγματική συγκάλυψη είναι η άθλια λειτουργία του ΟΣΕ, που θυμίζει τον Χαρίλαο Τρικούπη, της εποχής του 19ου αιώνα και που είναι η μοναδική αιτία του τραγικού δυστυχήματος.
Τρία κόμματα από το 1974 κυβέρνησαν τον τόπο, 23 χρόνια η Ν.Δ., 19 Χρόνια το ΠΑΣΟΚ και 5 ο ΣΥΡΙΖΑ καμία όμως κυβέρνηση και των τριών αυτών κομμάτων, δεν καταδέχθηκε να ασχοληθεί με τον ΟΣΕ, το ρουσφέτι ήταν από την εποχή της δημιουργίας του και είναι ακόμα και σήμερα ο κανόνας προσλήψεων παντός είδους υπαλλήλων, από τον ασήμαντο αχθοφόρο ως και τον υπεύθυνο, για την ζωή μας, σταθμάρχη.
Ο υπαίτιος του δυστυχήματος, ο σταθμάρχης Λάρισας, για τον οποίον δεν έχει γίνει καμία αναφορά, είχε μεταταχθεί σε αυτή την υπεύθυνη θέση, από αχθοφόρος σταθμού και για αυτό το έγκλημα, της ρουσφετολογικής μετάταξης, που είναι η βασική αιτία της τραγωδίας των Τεμπών, δεν αναφέρθηκε κανένα κόμμα και δεν μίλησε κανένας πολιτικός, αν αυτό δεν είναι η συγκάλυψη, ποια είναι;
Για να μην ασχολείται κανείς πολιτικός με αυτόν, μια μόνο εξήγηση υπάρχει, η Ν.Δ να το προσέλαβε αχθοφόρο, το ΠΑΣΟΚ να τον μετέταξε σε σταθμάρχη και ο ΣΥΡΙΖΑ να τον έκανε κεντρικό σταθμάρχη στην Λάρισα.
Όσο πιο ισχυρός είναι ένας βλάκας, όσο μεγαλύτερη εξουσία έχει, τόσο πιο επικίνδυνος μπορεί να αποδειχθεί.
Βλάκες συναντάμε παντού συνηθέστερα όμως μας κοστίζει όταν είναι μεταξύ των πολιτικών που μας κυβερνούν και σε τούτο η Δημοκρατία είναι πολύτιμη, γιατί η ύπαρξή της εξαρτάται από τις εκλογές, έναν θεσμό που εκτός από την κυβέρνηση, μας δίνει και την δυνατότητα να διατηρούμε χαμηλό ποσοστού βλακών ανάμεσα σε αυτούς που στέλνουμε στην βουλή για να μας κυβερνούν, εμείς ψηφίζουμε, στο χέρι μας είναι.
Στην Ελλάδα μάλιστα μετά τα παθήματα από τα Ζάπια του Α. Σαμαρά, “θα σχίζω μια-μια τις σελίδες του μνημονίου” και την αντιμνημονιακή πολιτική του Τσίπρα, “θα ακυρώσω τα μνημόνια με έναν νόμο και με ένα άρθρο”, πιστεύαμε ότι θα ελέγχαμε τον αριθμό των ψεκασμένων πολιτικών που θα στέλναμε στην βουλή, όμως, όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, φρούδες οι ελπίδες μας, οι ψεκασμένοι πολιτικοί αυξάνονται και πληθύνονται, η βλακεία αποδεικνύεται ανίκητη.
Εύλογα, μετά από όλα αυτά γεννιέται ένα ερώτημα, αν υπάρχει τρόπος, αν όχι να απαλλαχτούμε, τουλάχιστον να μετριάσουμε την παγκόσμια βλακεία; "Όχι, δεν υπάρχει". Γιατί δεν έχει αναπτυχθεί καμιά λογική μέθοδος που να προβλέπει με ακρίβεια το πώς, το πότε και το γιατί θα χτυπήσει ένας βλάκας. Ενώ οι πράξεις του κακού είναι κατά κάποιον τρόπο προβλέψιμες και ως ένα σημείο αποτρέψιμες, οι πράξεις του βλάκα είναι απολύτως απρόβλεπτες, ο βλάκας, με το χαμόγελο στα χείλη, ενώ πχ προ των εκλογών σου έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν, έξη μήνες μετά, καταφεύγει στο ΔΝΤ και σου αλλάζει όλα σου τα σχέδια, σου καταστρέφει όλη σου την ζωή και όλο αυτό ο βλάκας θα σου το πει με αφοπλιστική ..... βλακεία πάνω σε μια βάρκα από ένα ειδυλλιακό νησί.
Υ.Γ. Ένας τρόπος μόνο υπάρχει για να απομονώσουμε τον βλάκα, να τον αφήνουμε στον κόσμο του, αυτός που είναι και δικαιωματικά δικός του, άλλωστε δεν θα μπορέσουμε, όσο και αν προσπαθήσουμε να τον λογικέψουμε, να τον φέρουμε στον κόσμο τον δικό μας. Αν λ.χ είστε στην Νέα Υόρκη και συνομιλείτε με έναν οπαδό της θεωρίας, που την πιστεύουν το 3% των Αμερικανών, ότι το σοκολατούχο γάλα που πίνουν στην Αμερική κάθε πρωί, το σκούρο καφέ χρώμα που έχει, οφείλεται στο ότι η αγελάδα που το παρήγαγε είναι χρώματος καφέ, μην επιχειρήσετε με λογικά επιχειρήματα να του αλλάξετε αυτήν την πίστη του, είναι μάταιος κόπος, η βλακεία είναι ακατανίκητη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου