Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα και έθνη είναι μάλλον ο κανόνας. Φ. Νίτσε 1844-1900 Γερμανός φιλόσοφος.
Κάποια πράγματα συμβαίνουν και εμείς, ενώ δε μπορούμε να επέμβουμε καλούμαστε να τα αποδεχτούμε, ένα, ίσως και το πιο καθοριστικό από αυτά, είναι η εκ νέου εκλογή του Donald Trump ως Προέδρου των ΗΠΑ.
Από τις αρχές του χρόνου ζούμε μια περίεργη ως και δυσεξήγητη κατάσταση, 150 εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες προσήλθαν στις κάλπες τον Νοέμβριο του 2024 και με την ψήφο τους αφενός εξέλεξαν τον Πρόεδρο που ήθελαν αυτοί και αφετέρου καθόρισαν τον τρόπο και το είδος ζωής που θα κάνουμε εμείς.
Από τις 20 Ιανουαρίου 2025 όχι μόνο οι ΗΠΑ αλλά όλος ο πλανήτης βρίσκεται στον αστερισμό ενος “τρελού Προέδρου”, του Donald Trump.
Ο πρόεδρος Trump συχνά αρέσκεται να δείχνει ότι είναι … τρελός και θυμίζει έναν άλλο πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Richard Nixon, ο οποίος επίσης του άρεσε να φαίνεται ότι τρελαίνεται, όταν αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα που δεν του έβγαινε να το λύσει.
Ο Nixon ήταν αυτός που πρώτος εφάρμοσε, στον σύγχρονο κόσμο, την θεωρία του “τρελού Προέδρου”.
Την νύχτα της 27ης Οκτωβρίου του 1969 ένα σμήνος έξη οκτακινητήριων βομβαρδιστικών Β 52 απογειώθηκαν από βάση της Καλιφόρνιας, όλα έφεραν πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές και κατευθύνθηκαν βόρεια μέχρι τα όρια του Σοβιετικού εναέριου χώρου, σε ακτίνα βολής όμως από την Μόσχα.
Τέσσερις ώρες μετά την απογείωση των έξη βομβαρδιστικών, τα ακολούθησαν άλλα έξη με τον ίδιο οπλισμό, μετά τέσσερις ώρες και άλλα έξη ακολούθησαν. Για περίπου τρία 24ωρα τα δεκαοκτώ βομβαρδιστικά, ανεφοδιαζόμενα εν πτήση, έκαναν κύκλους πάνω από την Αρκτική, μόλις μερικά χιλιόμετρα από τα όρια του Σοβιετικού εναέριου χώρου. Η εντολή για την απογείωση είχε δοθεί από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, εφαρμόζοντας την επιχείρηση “Μακρύ Δόρυ”
Ο ίδιος ο Nixon είχε εξηγήσει στους συνεργάτες του, ότι ήθελε οι Σοβιετικοί να πιστέψουν, ότι ήταν ικανός να τερματίσει τον πόλεμο του Βιετνάμ, ακόμα και με πυρηνικά όπλα.
Η θεωρία των Nixon για τον “τρελό Πρόεδρο” υποστηρίζει ότι, ένας ηγέτης μιας μεγάλης δύναμης, όπως είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, μπορεί να πετύχει αυτό που θέλει, απειλώντας με προχωρημένη στρατηγική πολεμική αντιπαράθεση και σε αυτές τις απειλές πολέμου του Nixon, ο επιχειρηματίας Trump προσέθεσε τα οικονομικά και τα εμπορικά όπλα, κατ’ αυτούς μόνο έτσι μπορεί να έχει ένας Πρόεδρος πιθανότητες να πείσει τους άλλους ηγέτες να κάνουν τις παραχωρήσεις που θέλει.
Ωστόσο, η ιδέα των Nixon - Trump, ότι συμπεριφερόμενος σαν τρελός, ένας ηγέτης μεγάλης δύναμης, θα μπορούσε να επωφεληθεί δεν είναι πρωτότυπη, πάει πολύ πιο πίσω από αυτούς.
Στο έργο του “Discourses on Livy”, ο Μακιαβέλι υποστήριξε ότι μερικές φορές είναι εξαιρετικά σοφό ένας ηγέτης να “υποκρίνεται τον τρελό”.
Η εμφάνιση της θεωρίας του “τρελού Πρόεδρου”, άρχισε με τις παρανοϊκές ενέργειες, τον Nixon την δεκαετία του ’70 και συμπληρώθηκε με τις αλλοπρόσαλλες ιδέες, του Trump, το 2016.
Ο Trump σε πολλές περιπτώσεις, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, καλλιέργησε σκόπιμα τη φήμη του τρελού και αυτό φάνηκε εντονότερα στις προσεγγίσεις του που είχε με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονκγ Ουν. Σε όλη τη διάρκεια του 2017, ο Τραμπ είχε ανεβάσει τη ρητορική του απέναντι στη Βόρεια Κορέα, λέγοντας σε συνεντεύξεις του στους δημοσιογράφους των νυκτερινών ειδήσεων όλων των καναλιών της Αμερικής, ABC, CBS, NBC, CNN και FOX: “Καλύτερα να μην προβούν σε άλλες απειλές κατά των Ηνωμένων Πολιτειών … Θα αντιμετωπιστούν με φωτιά, οργή και με ισχύ που όμοιά της δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος”, τελικά ο Trump σταμάτησε να απειλεί τον Κιμ με αντάλλαγμα τρεις συναντήσεις που δεν απέφεραν κανένα αποτελέσμα πέρα από κάποιες ανόητες φωτογραφίσεις μαζί του.
Την ίδια εποχή στις συνομιλίες, για την ανανέωση της εμπορικής συμφωνίας των ΗΠΑ με την φίλη και σύμμαχο χώρα, την Νότια Κορέα, ο Trump διέταξε τον επικεφαλής Αμερικάνο διαπραγματευτή για το εμπόριο, να βρει τρόπο να εξομολογηθεί εμπιστευτικά στους Νοτιοκορεάτες ομολόγους του, ότι “ο Πρόεδρος Trump είναι τόσο τρελός που μπορεί να μου ζητήσει να αποχωρήσω από τις συνομιλίες ανά πάσα στιγμή, αν δεν κάνετε της παραχωρήσεις που ζητά”. Τελικά κατάφερε να ανανεώσει την συμφωνία, αλλά τα οφέλη ήταν ασήμαντα, αν και οι τότε ακόλουθοί του θέλοντας να τον κολακεύσουν, είπαν ότι ο Trump τα κατάφερε, χωρίς να χρειαστεί να πραγματοποιήσει τις απειλές του, δηλαδή η ίδια κωμωδία που συμβαίνει και τώρα, τόσο με τα μπρος πίσω των εξωπραγματικών δασμών όσο και με τις γελοίες δηλώσεις των παρατρεχάμενων του.
Η επιστημονική βιβλιογραφία σχετικά με τη θεωρία του “τρελού ηγέτη” είχε επιφυλάξεις ως προς τις πιθανότητες επιτυχίας.
Οι πιο πρόσφατες μελέτες ωστόσο, είναι λιγότερο κατηγορηματικές. Η καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης Roseanne McManus του University of Pennsylvania, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υιοθέτηση του “τρελού ηγέτη“ μπορεί να είναι χρήσιμη στη διαπραγμάτευση διεθνών σημαντικών θεμάτων, ακόμα και κρίσεων … υπό την προϋπόθεση όμως η τρέλα να είναι μικρή”, δηλαδή, είναι δυνατόν να αποφέρει κάποιο όφελος, αλλά μόνον όταν ο ηγέτης έχει “τρέλα με… μέτρο”
Για παράδειγμα, σύμφωνα με μαρτυρίες τέως Σοβιετικών αξιωματούχων, τα τρελά πυρηνικά τεχνάσματα του Nixon, με τα Β 52 πάνω από την Αρκτική, δεν απέδωσαν τίποτα για τον τερματισμό του πολέμου στο Βιετνάμ, γιατί ήταν καταφανώς παρανοϊκά κόλπα.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δείχνουν ότι ο Trump δεν θα μπορέσει, παρά την ελπίδα των ψηφοφόρων του, να παίξει αποτελεσματικά τον τρελό ούτε και σε αυτή τη δεύτερη θητεία του, άλλωστε το ιστορικό του Trump, όσον αφορά τον εξαναγκασμό σε διαπραγματεύσεις στην πρώτη του θητεία, δεν ήταν και τόσο εντυπωσιακό.
Η μοναδική επιτυχία του Trump στην εξωτερική πολιτική, κατά την πρώτη του θητεία, ήταν οι “συμφωνίες του Αβραάμ” και οφειλόταν στην προσφορά κινήτρων στην Σαουδική Αραβία και όχι σε παράλογες απειλές, ήταν κείνη την εποχή που η Ελλάδα εγκατέστησε στην Σαουδική Αραβία, κατόπιν υποδείξεως του Αμερικάνικου Πενταγώνου, αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα Patriot.
Ορισμένες φορές πάντως το κόλπο του Trump λειτουργεί κάπως με συμμάχους των ΗΠΑ, παρά με αντιπάλους. Οι σύμμαχες χώρες, εν μέσω ανησυχιών από τις απειλές του ότι θα αποσυρθεί από μακροχρόνιες συμμαχίες και εμπορικές συνθήκες, αναγκάζονται συχνά σε δημόσιες εκδηλώσεις πίστης, αλλά μέχρι εκεί, τίποτα παραπάνω, όπως λχ η Δανία για την Αρκτική, ο Παναμάς για την Διώρυγα και ο Καναδάς με την απαίτηση να γίνει η 51η Πολιτεία, εξεδήλωσαν βέβαια την αφοσίωση τους στην Αμερική αλλά απέρριψαν τις απαιτήσεις του.
Ακόμη ένας προφανής λόγος είναι ότι, οι περισσότεροι ξένοι ηγέτες είναι πλέον εξοικειωμένοι με τον αλλοπρόσαλλο Trump.
Είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο και το κόλπο του "τρελού Πρόεδρου" από τον Nixon απέτυχε, τότε ήταν οι Σοβιετικοί αξιωματούχοι, που τον γνώριζαν επί δεκαετίες σε άλλες θέσεις του και δημόσια αξιώματα, ήξεραν ότι προσποιείται και όταν ρωτήθηκαν τι έκαναν τελικά όταν πετούσαν απειλητικά τα Αμερικάνικα βομβαρδιστικά σε ελάχιστη απόσταση από τον εναέριο χώρο τους, απάντησαν : Τίποτα.
Όπως μάλιστα εξήγησε διπλωματικά τέως Σοβιετικός υπουργός: “Ο κ. Nixon συνήθιζε να υπερβάλλει τακτικά ως προς τις προθέσεις του”.
Έτσι και το ιστορικό του Trump από την προηγούμενη θητεία του, τον έχει κάνει προβλέψιμο σε όσους θα ασχοληθούν μαζί του. Όπως λχ ο Πούτιν, ο οποίος την γενναιόδωρη προσφορά του Trump για λήξη του πολέμου με παραχώρηση όλων των Ουκρανικών εδαφών που κατέλαβε ο Ρωσικός στρατός, την Κριμαία και τον αποκλεισμό της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ, για ότι δηλαδή πολεμά και ματώνει ο Ρωσικός στρατός τρία ολόκληρα χρόνια, ο Πούτιν την απέρριψε και τούτο γιατί θέλει να δείξει σε όλον τον κόσμο ότι αυτός είναι το αφεντικό του πολέμου, αυτός κάνει κουμάντο στην Μαύρη θάλασσα και όχι οι απειλές ή τα καλοπιάσματα του Trump.
Η “τρέλα του Προέδρου” με την ολοκλήρωση και της δεύτερης τετραετίας και παρά τις ζημιές που θα προκαλέσει, με λίγη καλή προσπάθεια από τους διαδόχους του θα ξεπεραστεί, το τραγικό όμως που ο Trump αδυνατεί να αντιληφθεί είναι ότι ο διχαστικός λόγος που εκπέμπει είναι θέμα χρόνου να οδηγήσει την χώρα του σε μόνιμο εμφύλιο σπαραγμό.
Από της εμφανίσεως του Trump στην πολιτική σκηνή της Αμερικής, οι οπαδοί και τα στελέχη των δύο μεγάλων κόμματα των ΗΠΑ, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι, είναι πλέον αντίπαλοι και συμπεριφέρονται ως εχθρικοί στρατοί.
Κάθε λογικό σημείο ισορροπίας μεταξύ τους έχει πια χαθεί.
Το 60% των Ρεπουμπλικάνων θεωρούν ότι παράνομα ο Barack Obama έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ από το 2009 έως 2017 γιατί δεν έχει γεννηθεί στην Αμερική, όπως απαιτεί το Σύνταγμα, αλλά στην Κένυα, αυτό δηλαδή που εδώ και οκτώ χρόνια διαλαλεί ο αρχηγός τους ο Trump και ότι το πιστοποιητικό γεννήσεως που επέδειξε είναι πλαστό.
Υ.Γ. Εκτός του διχαστικού πολιτικού λόγου του, είναι αναχρονιστικές και οι κοινωνικές ιδέες του. Ο Trump, είναι ο κύριος πολέμιος των αμβλώσεων στις ΗΠΑ και είναι αυτός που μπόρεσε, διορίζοντας στην προηγούμενη θητεία του συντηρητικούς δικαστές στο Ανώτατο δικαστήριο, να αναιρέσει την προηγούμενη απόφαση που επέτρεπε τις αμβλώσεις. Δηλαδή, σκεφτείτε να ζείτε στις ΗΠΑ, να έχετε μία κόρη, να πέσει θύμα βιασμού, να μείνει έγκυος και να πρέπει να κυοφορήσει το παιδί του βιαστή της και τούτο γιατί ο Trump είναι εκείνος που γνωρίζει καλύτερα από την ίδια για το τι πρέπει να κάνει με το σώμα της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου