Ενώ θα έπρεπε να ζήσουν μέσα στο παιχνίδι και στη στοργή, γνώρισαν την φρίκη,
Ενώ θα έπρεπε να μεγαλώσουν με ασφάλεια μέσα στην αγκαλιά της μάνας τους, έσβησαν μέσα στην τρέλα της μάνας τους.
Γείτονες αδιάφοροι, συγγενείς κλεισμένοι στο εαυτό τους και οι άνθρωποι των δημόσιων υπηρεσιών, αστυνομικοί, εισαγγελείς, ιατροδικαστές να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν : Να βάζουν σφραγίδες.
Και για δέκα ολόκληρα χρόνια, όσο κράτησαν τα φονικά, ο Χάρος να τρέφεται από τη σιωπή μας, μέχρι που και οι πέντε ψυχούλες γλίστρησαν και χάθηκαν στο κενό και στην ανυπαρξία.
Πέντε παιδιά νεκρά, τα κλαίγανε, τα ντύνανε στα λευκά, τους κάνανε την κηδεία, τα θάβανε αλλά εμείς δεν βλέπαμε τίποτα, τυφλοί σε όλα και μόνο η νυχτερινή λάμψη των τηλεοπτικών ειδήσεων μας συγκινούσε, αλλά στο τέλος και αυτή τελικά η λάμψη, από ότι απεδείχθη, μας θάμπωνε ακόμα περισσότερο.
Μια πόρτα που δεν χτυπήσαμε. Ένα τηλέφωνο που δεν κάναμε, τόσο απλή είναι η σειρά των παραλείψεων μας, τόσο απλός είναι ο κρίκος της αλυσίδας που έπνιξε αυτά τα μωρά.
Κάθε σιωπή και ένα δίχτυ που τα τύλιγε σφιχτά, μέχρι θανάτου.
Η Ειρήνη δεν είναι η ρίζα του κακού, η βασική αιτία είμαστε εμείς που αδιάφορα βλέπουμε το δηλητήριο και το αφήνουμε να κυλάει ανεξέλεγκτα παντού, στις σχέσεις μας, στο σπίτι μας, στο σχολείο, στην εργασία μας, ακόμα και στα παιδιά μας.
Η Ειρήνη Μουρτζούκου δεν είναι ο Δράκος της Ελληνικής κοινωνίας. Το Τέρας είναι η αδιαφορία μας, η έστω και μια κραυγή, που έπρεπε να εκστομίσουμε μέσα στα δέκα χρόνια που κράτησαν τα φονικά, αλλά τελικά την πνίξαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου