Ένας απίθανος ηγέτης .....

                    

Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο περισσότερο φαίνεται ο κώλος της!  Λαϊκή παροιμία 

 

Υπάρχει ένας λαός που τις ένδοξες επετείους του όχι μόνο τις τιμά πανηγυρικά και μάλιστα με μαθητικές παράτες και στρατιωτικές παρελάσεις , αλλά αρέσκεται να προσκαλεί τις πιο επιφανείς προσωπικότητες,  όπως λχ όταν γιόρτασε τα 200 χρόνια από τις ένδοξες ημέρες του 1821, τότε που προσκάλεσε και τις γιόρτασε παρέα με τον Κάρολο τον Γ΄, διάδοχο τότε και Βασιλέα του UK σήμερα.

Αυτός ο λαός είμαστε εμείς οι Έλληνες, που ενώ δεν χάνουμε ευκαιρία να γιορτάζουμε τις επετείους κάθε επιτυχία μας, όπως λχ την επιτυχία του 2004 με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, σβήνουμε, ή μάλλον ξεχνάμε  να ασχοληθούμε με τις τρανταχτές αστοχίες μας, όπως κάνουμε λχ με το δημοψήφισμα  του Ιουλίου του 2015, που δεν έχουμε καταδεχθεί, εδώ και 10 χρόνια να αναλύσουμε έστω και κάτι από αυτό, λχ την ακατάληπτη διατύπωση του ερωτήματος που είχε γενικώς και αορίστως τότε τεθεί στα ψηφοδέλτια εκείνου του γελοίου δημοψηφίσματος,  ούτε ερμηνεύσαμε εκείνη την τραγική απόφαση του ελληνικού λαού, ούτε ασχοληθήκαμε με την κατάρρευση της επόμενης ημέρας και κυρίως με την καταφυγή μας  στην διεθνώς εξευτελιστική μέθοδο της “Κωλοτούμπας”,  όταν επιτέλους πια καταλάβαμε από τι κινδυνεύαμε.                                                                                                                                            

Δύο είναι, τα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μεγάλα, θλιβερά γεγονότα και αμφότερα τα κουκουλώνουμε, τα αγνοούμε, αν και είναι οι πιο τραγικές στιγμές της μεταπολεμικής Ελλάδας και που αντιθέτως, με πάθος θα έτρεπε να ασχολούμαστε όλοι και κυρίως η ακαδημαϊκή μας κοινότητα, όπως οι καθηγητές των Πανεπιστημίων μας ή τα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών.                                  

Το πρώτο γεγονός είναι η εύκολη αρπαγή της εξουσίας, από τα χέρια των πολιτικών και του στέμματος, από τη χούντα το 1967 και η, εξ αυτής της αιτίας, τραγική κατοχή της μισής Κύπρου από τους Τούρκους.

Το δεύτερο έχει σχέση με την οικονομική χρεοκοπία του 2010 και τα παρελκόμενα της, που εκ τότε οδήγησε και κρατά μέχρι σήμερα σε οικονομική απόγνωση μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού.                                                                                                                                               

Ποτέ δεν ασχοληθήκαμε με τους λόγους και κυρίως τις μετεμφυλιακές  πολιτικές δομές που μας οδήγησαν  στην δικτατορία, ούτε ορίσαμε συγκεκριμένα τις αιτίες και τους πολιτικούς που μας οδήγησαν στο χείλος της χρεοκοπίας, αντιθέτως εμείς οι πολίτες  αποφεύγουμε  να αναλύουμε τις λανθασμένες αποφάσεις  των πολιτικών μας  και εκείνοι παραβλέπουν τις αδυναμίες μας, όπως πχ το καραγκιοζιλίκι με την έκδοση και αναθεώρηση των αδειών οδήγησης, την άνευ συνεπειών παραβίαση του ερυθρού σήματος, την εκτός σχεδίου δόμηση, τους αιώνιους φοιτητές, τις παράνομες επί χρόνια παροχές επί ανύπαρκτων  βοσκοτόπων από το ΟΠΕΚΕΠΕ, έτσι τα λάθη των πολιτικών και οι παράλληλες ενοχές των πολιτών, είναι αυτές που εξασφαλίζουν την  λειτουργία αυτού του άθλιου πολιτικού μας συστήματος, προστατεύοντας την επανεκλογή των πρώτων και εξασφαλίζοντας την επανάπαυση των δεύτερων,                                                                                                                                      

 Μια Ευρωπαϊκή πολιτεία όμως ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο από τους θεσμούς της, αυτούς που καθορίζουν και την ποιότητα του πολιτικού συστήματος της.

Οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι οι βάσεις, τα εργαλεία εκείνα που με την αντικειμενική αλλά και ενδελεχή έρευνα οδηγούν στον μελλοντικό αποκλεισμό λανθασμένων και ολέθριων πολιτικών αποφάσεων και άνομων λαϊκών συμπεριφορών.

Για αυτό τόσο ο Ελληνικός λαός όσο και το σύνολο του Ελληνικού πολιτικού προσωπικού δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν για τις βαθύτερες αιτίες που μας οδήγησαν στην Δικτατορία, όσο και στους λόγους για την παραλίγο ολέθρια έκβαση του Δημοψηφίσματος και τούτο γιατί απλά δεν έχουμε αποκτήσει, εν τοις πράγμασι, εκείνη την νοοτροπία που θα μας υποχρέωνε να πράττουμε και να αντιδρούμε σαν πραγματικοί και όχι σαν κατ’ όνομα “Ευρωπαίοι πολίτες”.

Κάπως έτσι, μέσα στο πνεύμα της αδιαφορίας, της πολιτικής τσαπατσουλιάς και του κουκουλώματος, ο επί πέντε χρόνια διατελέσας πρωθυπουργός  Αλέξης Τσίπρας θέλοντας να ξαναγράψει, κατά το δοκούν,  την ιστορία της χρεοκοπίας, προσήλθε, ως ο εμπνευσμένος ηγέτης της Ελληνικής Αριστεράς και απαίτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Τασούλα να δώσει στην δημοσιότητα τα πρακτικά του πολυσυζητημένου Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών που έλαβε χώρα στις 6 Ιουλίου 2015, την επομένη ημέρα, του παρ’ ολίγον, τραγικού δημοψηφίσματος που εκείνος είχε προκηρύξει, για να χυθεί, όπως δήλωσε, δήθεν άπλετο φώς στα γεγονότα εκείνων των ημερών.

Το συμβούλιο εκείνο, που προκαλεί μέχρι και στις ημέρες μας έντονες πολιτικές τριβές, έγινε με πρωτοβουλία του ίδιου, του Αλέξη Τσίπρα μια ημέρα μετά το Δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιουλίου 2015, στην οποία ο ελληνικός λαός απέρριψε με ποσοστό 61,31% την πρόταση που είχαν καταθέσει οι δανειστές μας στο Eurogroup για την επίτευξη συμφωνίας με την ελληνική κυβέρνηση.

Δεν θα σταθώ στην ουσία αυτής της σύσκεψης, με  το τι συζητήθηκε και τι υποστήριξαν οι Πολιτικοί Αρχηγοί, άλλωστε η διάρκεια της που κράτησε 7 ώρες περίπου, είναι στοιχείο ενδεικτικό της κρισιμότητας και της δυσκολίας των στιγμών και οι  τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών που ήταν μεν αιχμηρές, αλλά με έκδηλη την αγωνία για την τύχη της χώρας μας δείχνουν την σοβαρότητα που επικράτησε καθ’ όλην  την διάρκεια του Συμβουλίου, η σύσκεψη ολοκληρώθηκε στις 16:50 και με τους πολιτικούς αρχηγούς, πλην του ΚΚΕ, να καταλήγουν σε κοινό ανακοινωθέν. Έτσι θα σταθώ στο θεωρητικό κομμάτι της κρίσεως.

Κατ’ αρχήν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Τασούλας απέρριψε την απαίτηση του πρώην Πρωθυπουργού ως μη νόμιμη, σαν αδόκιμη, καθώς το Συμβούλιο αυτό δεν αποτελεί. συνταγματικά ή έστω με νόμο, κατοχυρωμένος θεσμός.

“-Το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών λαμβάνει χώρα κεκλεισμένων των θυρών, παρουσία μόνο των συμμετεχόντων Πολιτικών Αρχηγών και των πρακτικογράφων και τα πρακτικά παραμένουν στην κυριότητα της Προεδρίας της Δημοκρατίας”  τόνισε στην απάντησή που έδωσε στον επίδοξο ηγέτη της αριστεράς Αλέξη Τσίπρα ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Τασούλας, που σημαίνει ότι το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών είναι κατ’ αρχήν ένα άτυπο όργανο, η λειτουργία του δεν ορίζεται από άρθρο του Συντάγματος ή από νόμο, γι’ αυτό και στην περίπτωσή του δεν έχει εφαρμογή η νομοθεσία που ισχύει για τα βασικά όργανα της κυβέρνησης, όπως το Υπουργικό Συμβούλιο ή το ΚΥΣΕΑ, όπου υπάρχει ρητή πρόβλεψη, ότι τα πρακτικά αυτών των οργάνων, είναι απόρρητα και δίδονται στην δημοσιότητα μετά από διάστημα 30 ετών.

Επίσης τα πρακτικά, του Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, δεν είναι  διαβαθμισμένα έγγραφα, αυτό αποδεικνύεται από το ότι πράγματα που ειπώθηκαν στην διάρκεια του Συμβουλίου και  που οι συμμετέχοντες δεν ήθελαν να καταγραφούν, όντως δεν καταγράφηκαν.

Κατά συνέπεια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει το δικαίωμα να δημοσιοποιήσει τα πρακτικά του Συμβουλίου, κάτι που ο, επί πέντε χρόνια, πρώην πρωθυπουργός και μέσα στον οίστρο της ανέλιξης του ως ηγέτη της Ελληνικής Αριστεράς το αγνοεί, αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ένας απίθανος ηγέτης.