Φάρμακο δεν υπάρχει ……

 

 

Go back κυρία Μέρκελ, co back κύριε Σόιμπλε.Αυτά είναι από ότι μας έμειναν από τα έργα και τις ημέρες του πρωθυπουργού της ”Για πρώτη φορά κυβέρνηση της αριστεράς” του 2015-2019.

Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε και τον πολιτικό αυτόν, οι Έλληνες πολίτες, τον καταψήφισαν ως πρωθυπουργό και τον αποδοκίμασαν ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τώρα όμως, εδώ και μερικές ημέρες,  οι τηλεοράσεις. οι εφημερίδες και το διαδίκτυο έχουν κατακλεισθεί με το : Come back Alexis,με αυτό το σλόγκαν μας αναγγέλλουν προφανώς την επάνοδο στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας,  του εμπνευστή παλαιών ενδόξων ημερών, όπως του δημοψηφίσματος της Κυριακής 15 Ιουλίου 2015, τότε που όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα, τα αγόρια και τα κορίτσια μας, σαν να ήταν κλέφτες και αμαρτωλοί, χόρευαν στην πλατεία Συντάγματος για την "απελευθέρωση της χώρας από την ξένη κατοχή", ή το κλείσιμο των Τραπεζών τον Ιούνιο του 2015 που μας έστελνε στην ουρά για 50 € την εβδομάδα στα ΑΤΜ,

Αναπόφευκτα όμως, με όλα αυτά τα πρωτοφανή καραγκιοζλίκια, εγείρεται ένα σοβαρό ερώτημα, που υποχρεώνει μια ολόκληρη γενιά ή μάλλον τα περισσότερα παιδιά που μεγάλωσαν στα πέτρινα μετεμφυλιακά χρόνια, και που τώρα είναι ογδοντάρηδες, να αναρωτηθούν : “Αυτή λοιπόν ήταν η Αριστερά που πιστέψαμε από τον καιρό που φορούσαμε κοντά παντελονάκια ;”

Αυτά που πρέπει να εξηγήσουν δεν θα είναι πάλι τα συνηθισμένα αφηγήματα δόξας, για την πάλη και τους αγώνες κατά των εκμεταλλευτών του λαού που του πίνουν το αίμα, αλλά απλά να αναρωτηθούν αν πρέπει επιτέλους να παραδεχτούν, μετά από τόσα χρόνια, ότι είχαν πιστέψει και είχαν υπηρετήσει μία ουτοπική ιδεολογία και που επιπροσθέτως ήταν φτιαγμένη για να πνίγει κάθε λογική σε αυτόν τον τόπο.

Ίσως να ισχυριστούν ότι  πίστεψαν σε μια άλλη, εξιδανικευμένη Αριστερά, ποιος δηλαδή δεν έχει κάνει λάθος; ποιος δεν έχει απογοητευτεί από το κόμμα και τον ηγέτη που ψήφισε; ποιος δεν έχει νιώσει προδομένος από πολιτικό που εμπιστεύθηκε; Όλοι μας.. Γιατί να μην γίνει λοιπόν δεκτή και αυτή η συγγνώμη, για αυτό το λάθος ;

Γιατί υπάρχει ένα προβληματάκι και αυτό έγκειται στο σε τι ακριβώς πίστεψε αυτή η μετεμφυλιακή γενιά με τα κοντά παντελονάκια. 

Τώρα που με το Come back Alexis,η πολιτική στη χώρα μας έχει μετατραπεί σε φαρσοκωμωδία, αξίζει να δούμε σε τι ακριβώς πίστεψε αυτή η γενιά των πέτρινων χρόνων και η οποία έγινε το εφαλτήριο και το παράδειγμα μίμησης για τις επόμενες: “Αριστερά” είναι ένας όρος  που στην πολιτική αναφέρεται σε αντιλήψεις και θέσεις που εναντιώνονται στην οικονομική ανισότητα, που κατά κανόνα δημιουργείται από την επιχειρηματικότητα και στην εξ αυτής απορρέουσα κοινωνική ιεραρχία που επιβάλει ο καπιταλισμός .

Πίστεψαν λοιπόν και αγωνίσθηκαν για αυτό που έλεγε και ο Γιωργάκης “Λεφτά υπάρχουν” και τα παίρνουμε από τους εφοπλιστές , από τους βιομηχάνους, αδειάζουμε τα σούπερ μάρκετ και όταν τελειώσουν όλα αυτά, όταν φύγουν τα πλοία, κλείσουν τα εργοστάσια και μείνουν άδεια τα σούπερ μάρκετ, καταφεύγουμε στον εξωτερικό δανεισμό. Σε αυτήν την αριστερά, την άνετη, με υψηλές συντάξεις και παχυλούς μισθούς, με τα λεφτά των άλλων, χωρίς την αντίστοιχη προσπάθεια, χωρίς βάσανα και κόπους πίστεψε αυτή η γενιά και σε αυτή νομίζω ότι ακόμα πιστεύει το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού λαού. Φάρμακο δεν υπάρχει.