Νισάφι πια .......

        

 

“Τα δικά σας είναι καρύδια και βροντούν, τα δικά μας είναι σύκα και δεν ακούγονται”                                                                                         Παλιά Πειραιώτικη παροιμία.

Έχουν περάσει τρεις ημέρες από τον λόγο του Κώστα Καραμανλή, προς τιμήν της πρώτης γυναίκας προέδρου της Ελληνικής Βουλής  Άννας  Ψαρούδα Μπενάκη και κανείς δεν σχολίασε όσα  είπε ο πρώην πρωθυπουργός.

Καλά ο Μητσοτάκης απέφυγε να απαντήσει ευθέως, φοβούμενος μια κρίση στην κυβέρνηση και στο ίδιο του το κόμμα, οι δημοσιογράφοι όμως και οι πολιτικοί αναλυτές γιατί απέφυγαν να κάνουν κριτική στα όσα είπε ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος με άνεση αναφέρθηκε, στη σημασία της Δικαιοσύνης και των θεσμών, στην πολιτική σταθερότητα  και την κατοχύρωση του κράτους δικαίου και κυρίως στην προειδοποίηση του πως αν δεν αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς, ελλοχεύει κίνδυνος μεγάλης θεσμικής κρίσης και μάλιστα είναι απορίας άξιο πως έμεινε ασχολίαστο αυτό που με έμφαση τόνισε : “Υπάρχουν αυτοί που τους σαγηνεύει η εξουσία, η δύναμη της επιβολής επί των άλλων, η ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή, ενίοτε δυστυχώς ακόμα και ο προσπορισμός υλικού οφέλους" και κλείνοντας τον λόγο του προσέθεσε με νόημα, “Υπάρχουν όμως και εκείνοι που θέλουν να προσφέρουν στον τόπο και τους συνανθρώπους τους, που δεν συμβιβάζονται στις αρχές τους, που θέτουν στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος τις ικανότητες, τις γνώσεις, την εμπειρία τους” , αναφερόμενος στην τιμώμενη Ψαρούδα Μπενάκη και ίσως και στις υπηρεσίες που ο ίδιος προσέφερε στον τόπο ως πρωθυπουργός.

Πως όμως αυτός,ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, που θέλει να προσφέρει στον τόπο και τους συνανθρώπους του δεν συγκινήθηκε όταν χρεοκόπησε η χώρα και μάλιστα εξ αιτίας του ;

Διότι  μέχρι σήμερα για την χρεοκοπία δεν έχει πει απολύτως τίποτε.

Πως όμως ο ηγέτης  αυτός, που δεν συμβιβάζετε με τις αρχές του και που έχει θέσει στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος τις πολύτιμες γνώσεις  και την σοφία του, δεν διέκρινε καμία “κρίση απαξίωσης” όταν κάποιος άλλος πρωθυπουργός, ο σύντροφος Τσίπρας έκανε ένα ολέθριο δημοψήφισμα, που με αυτό έκλεισε τις τράπεζες και ύστερα πήρε το αποτέλεσμα του και το ‘φερε τούμπα με ξεδιάντροπο τρόπο;

Διότι τότε δεν μίλησε.

Καμιά “κρίση απονομιμοποίησης, αμφισβήτησης και απόρριψης του θεσμικού πλαισίου” δεν μπόρεσε να δει, όταν ενοχοποιούνταν, με το σκάνδαλο Novartis, το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, εκτός από  αυτόν φυσικά, με την χυδαία επιστράτευση δυο δωροδοκημένων κουκουλοφόρων μαρτύρων;

Διότι και τότε δεν μίλησε.

Την «αμφισβήτηση του κύρους και της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης»  μόνο εσχάτως επί Κυριάκου Μητσοτάκη την βλέπει ή μήπως την είχε διαπιστώσει και όταν ένας πρώην πρωθυπουργός, ο σύντροφος Τσίπρας πάλι, διόριζε επικεφαλής του νομικού του γραφείου, μια ξανθομαλλούσα πρόεδρο του Αρείου Πάγου την επόμενη μέρα της συνταξιοδότησης της ;

Διότι δεν υπήρξε κάποια αντίδραση του τότε.

Την πιθανότητα “μείζονος εθνικής κρίσης”, δηλαδή να μας κάνουν εισβολή οι Τούρκοι, τώρα την διαπιστώνει ή την είχε αντιληφθεί και πριν δεκαετίας επί πρωθυπουργίας του συντρόφου Τσίπρα, όταν ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ παρακαλούσε τον Λάτση και τον Βαρδινογιάννη να δωρίσουν στο στράτευμα λίγα βυτιοφόρα βενζίνη, ώστε να κινηθούν τα άρματα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου;

Διότι ούτε τότε άνοιξε το στόμα του.

 Την «χειραγώγηση των ευαίσθητων θεσμών και την υποβάθμιση του Κοινοβουλίου» τώρα την διαπίστωσε ο κύριος Καραμανλής ή την είχε ψυλλιαστεί και τον καιρό που το Κοινοβούλιο ήταν περικυκλωμένο από τραμπούκους όπου πετώντας γιαούρτια, βρίζοντας και απειλώντας τους προσερχόμενους Υπουργούς,  ζητούσαν να “Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”;

 Διότι και τότε σε κείνους τους σκληρούς καιρούς, για τους οποίους ο ίδιος ήταν ο βασικός υπεύθυνος, δεν άνοιξε το στόμα του.

Ας αφήσει όμως όλες αυτές τις περικοκλάδες και ας ρίξει τον Κυριάκο, όπως έριξε το 1993 ο φίλος του ο Σαμαράς τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, εκτός και αν φοβάται μήπως και κατηγορηθεί ως αποστάτης, ε τότε εφόσον δεν γίνεται αλλιώς,, μια και αυτό του επιτάσσει το πατριωτικό πολιτικό, λαϊκό και παραταξιακό του καθήκον, ας φτιάξει ένα δικό του κόμμα, όπως ετοιμάζετε να κάνει και ο Τσίπρας, ας  γράψει μάλιστα και αυτός ένα βιβλίο για να μας περιγράψει πως κατόρθωσε το αδύνατο, να χρεοκοπήσει μια χώρα της ΕΕ και του ευρώ.

Κι αν φοβάται μήπως οι Τούρκοι μας κάνουν ντου, λόγω  του μειωμένου πατριωτισμού του Κυριάκου, ας κάνει τότε, ως πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός Ελληνικού κόμματος, ότι μπορεί για να μας διασώσει. 

Ας επικοινωνήσει με τον Αμερικανό Πρόεδρο και με τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρησιμοποιώντας το τεράστιο διεθνές του κύρος και αν τυχόν δεν βρει ανταπόκριση από αυτούς, ε τότε ας τηλεφωνήσει στον  Ερντογάν για να τον συγκρατήσει, τι την έκανε την κουμπαριά, νισάφι πια.