Η πλειοψηφία των σημερινών οπαδών, ακόμα και των απλών μελών του Κ,Κ,Ε, έχουν πλήρη άγνοια της ιστορίας του κόμματος που υποστηρίζουν, πλην βεβαίως της ηγεσίας η οποία αν και γνωρίζει τα ολέθρια λάθη του κόμματος, όπως το ξεκίνημα του εμφυλίου τον Μάρτιο του 1946 με την επίθεση ενόπλων κομμουνιστικών στο Λιτόχωρο Πιερίας και την απόλυτη υπακοή του στην Μόσχα, για τη “ανεξάρτητη Μακεδονία”, κατάφερε, μετά την νομιμοποίηση του Κ,Κ,Ε, το 1974, εκμεταλλευόμενη τον απάνθρωπο, για Ευρωπαϊκή χώρα, αντικομουνισμό των νικητών του εμφυλίου, με τα στρατοδικεία, τις εκτελέσεις, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τις εξορίες και κυρίως με την απαθή ανοχή των υπολοίπων Ελλήνων, να ανατρέψει την πραγματική εικόνα του Κ,Κ,Ε, και να την μεταμορφώσει σε κόμμα αγωνιστών της δημοκρατίας και προστατών όλων των εργαζομένων Ελλήνων και το απίστευτο, έφτασε να αποκαλείται, από δημοσιογράφους και σοβαρούς πολιτικούς αναλυτές, ως ο κατ’ εξοχήν “προοδευτικός χώρος” του πολιτικού μας φάσματος. Όσο όμως και αν η προσπάθεια αυτή άλλαξε ριζικά την εικόνα προς τα έξω του Κ,Κ,Ε, δεν μπόρεσε να διαγράψει και την σκληρή ιστορία του, τις λυσσώδεις συγκρούσεις, τους ατέλειωτους σκυλοκαβγάδες των αντιμαχόμενων κομμουνιστικών ομάδων για την κατάκτηση της ηγεσίας του και στην συνέχεια, την καταδίωξη μέχρι συντριβής των ηττημένων.
Με την εκλογή κάθε νέου ΓΓ ξεκινούσε και το δράμα του ΚΚΕ, γιατί σε λίγο η ηττημένη φατρία θα κατηγορούσε το νέο ηγέτη για οποιαδήποτε απόφαση του ή ακόμα και για όποια θέση κι αν έπαιρνε και σε έσχατη περίπτωση που ο νέος ΓΓ ούτε απόφαση θα έπαιρνε ούτε άποψη θα εξέφραζε, τότε θα τον κατηγορούσε σαν “χαφιέ της αστυνομίας” και αν αυτές οι κατηγορίες δεν έφερναν το ποθούμενο αποτέλεσμα, τότε θα τον διέβαλε στην Σοβιετική ηγεσία σαν αρνητή του σλαβισμού, πχ εχθρό της “ανεξάρτητης Μακεδονίας”, απλά και αποτελεσματικά πράγματα. Έτσι οι περισσότεροι από όσους εξελέγησαν Γενικοί ΓΓ του Κ,Κ,Ε, μέχρι την διάλυση της ΕΣΣΔ, στις 26 Δεκεμβρίου 1991, εκδιώχθηκαν, λοιδορήθηκαν, καθυβρίστηκαν και τελικά καταστράφηκαν από αυτό που τόσο πολύ πίστεψαν και υπηρέτησαν, από το ίδιο τους το κόμμα, το Κ,Κ,Ε,.
Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σ’ αυτούς τους μοιραίους ανθρώπους.
Το Κ,Κ,Ε, το παλαιότερο, με πάνω από εκατό χρόνια ιστορία, Ελληνικό κόμμα, ανήκει στο μεγαλύτερο ιδεολογικό κομμάτι του πολιτικού φάσματος της “Αριστεράς”, στον “κομμουνισμό” και είναι ένα από τα ελάχιστα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, δεν άλλαξε την ονομασία του και δεν ακολούθησε την γραμμή του Ευρωκομμουνισμού.
Oi ιδεολογίες στο φάσμα της “Αριστεράς” είναι άπειρες, οι παρακάτω είναι οι δέκα επικρατέστερες.
Ιδεολογίες της Αριστεράς.
Κομμουνισμός
Μαρξισμός-Λενινισμός
Ευρωσκεπτικισμός
Ριζοσπαστισμός
Οικονομικός εθνικισμός
Αριστερός εθνικισμός
Αντικαπιταλισμός
Αντιπαγκοσμιοποίηση
Αριστερός συντηρητισμός
Αντι-ιμπεριαλισμός
Ο όρος “Αριστερά”, καθώς και ο αντίστοιχος όρος “Δεξιά” έχουν τις ρίζες τους στη Γαλλική Επανάσταση 1789–1799 και αναφέρονται στην θέση των παρατάξεων στη Γενική Συνέλευση, (états généraux).
Στην αριστερά πλευρά του προέδρου της Συνέλευσης κάθονταν όσοι ήταν κατά της Μοναρχίας και υποστήριζαν την επανάσταση, ενώ στη δεξιά πλευρά κάθονταν οι οπαδοί της Μοναρχίας.
Κατά τρόπο παράδοξο όμως η χρήση του όρου "Αριστερά", ξεκίνησε μετά την παλινόρθωση της μοναρχίας στη Γαλλία το 1815 και μάλιστα όχι για να χαρακτηρίζει τα προσωπικά πολιτικά φρονήματα, αλλά μόνον για να περιγράψει σειρά κινημάτων, ρευμάτων και επαναστάσεων.
Ο Κάρολος Μαρξ (Karl Marx ) 1818 -1883, θεωρείται ο εμπνευστής του διεθνούς κομμουνισμού, το βασικό του έργο, το “Κεφάλαιο” που το εξέδωσε το 1867, είναι μια μελέτη των συνθηκών που γεννούν και διαμορφώνουν τον τρόπο παραγωγής, τις κοινωνικές τάξεις, την οικονομική και πολιτική υπόσταση και γενικά με το έργο του αυτό επεδίωξε να αποκαλύψει το οικονομικό πρότυπο του καπιταλισμού.
Η αριστερά, ενώ στην Ευρώπη υπήρχε και μάλιστα οργανωμένη σε κόμματα από τα τέλη του 19ου αιώνα, στην Ελλάδα, στην χώρα των επαναστατών, των κλεφτών και αρματολών, ως συντεταγμένο κόμμα έκανε την εμφάνιση της με το ιδρυτικό συνέδριο στις 18 Νοεμβρίου 1918 ως Σ,Ε,Κ,Ε,. (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος)
Οι εργασίες του ιδρυτικού συνεδρίου του Σ,Ε,Κ,Ε,, αυτού του πρώτου σοσιαλιστικού κόμματος στην Ελλάδα, έγινε στα γραφεία της ΠΕΜΕΝ (Πανελλήνια Ένωση Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού) στον Πειραιά στην οδό Μπουμπουλίνας και Αγίου Σπυρίδωνος στο λιμάνι, διήρκησαν μια εβδομάδα και οδήγησαν στη συνένωση, των διάσπαρτων αριστερών ομάδων που προϋπήρχαν, σε ένα συμπαγές σοσιαλιστικο-εργατικό κόμμα.
Το 1924 το Σ,Ε,Κ,Ε, μετονομάστηκε σε Κ,Κ,Ε, (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος).
Μέχρι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τον Δεκέμβριο του 1991, το Κ,Κ,Ε, ήταν, βάσει του καταστατικού του, παράρτημα της 3ης Διεθνούς (Κομιντέρν), Ένωση των κομμουνιστικών κομμάτων, που ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1919 στη Μόσχα, οι αποφάσεις της οποίας λαμβάνονταν απ’ τον εκάστοτε Σοβιετικό ηγέτη και όπως επισημαίνει ο Πειραιώτης συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος : “Όλοι οι γραμματείς του Κ,Κ,Ε, διορίζονταν απευθείας από την Σοβιετική Ένωση και όλοι είχαν άδοξο τέλος, πλην του Χαρίλαου Φλωράκη, που την γλύτωσε αφού το τέλος της ΕΣΣΔ ήλθε νωρίτερα από το δικού του”
Οι γενικοί γραμματείς του ☭Κ,Κ,Ε, και το τέλος τους.
Αρίστος Αρβανίτης Νοέμβριος του 1918, καθαιρέθηκε
Εξελέγη το 1918 στο συνέδριο του Σ,Ε,Κ,Ε, και αν και ήταν ουσιαστικά ο πρώτος ηγέτης κομουνιστικού κόμματος στην Ελλάδα, δεν υπολογίζεται ως ΓΓ του Κ,Κ,Ε,.και τούτο γιατί το 1919 εκτός ότι καθαιρέθηκε ως “οπορτουνιστής”.(καιροσκόπος) , κατηγορήθηκε ότι αντιτάχθηκε στην ιδεολογική και οργανωτική συμμόρφωση του Σ.Ε.Κ.Ε. στην Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνή) πού ήταν το κατ’ εξοχήν διεθνές όργανο κυριαρχίας της Μόσχας.
1ος. Nίκος Δημητράτος 1919, καθαιρέθηκε.
Δικηγόρος, Θεωρείται ο πρώτος ΓΓ του Κ,Κ,Ε, πολύ γρήγορα όμως κατηγορήθηκε για “απειθαρχία” στις εντολές της 3ης Διεθνούς (Κομιντέρν)” και γι’ αυτό το 1922 διαγράφηκε από το κόμμα σαν «οπορτουνιστής» και “ύποπτος για χαφιεδισμό”.
2ος. Γιάννης Κορδάτος Ιστορικός Φεβρουάριος 1922, καθαιρέθηκε.
Ιστορικός πού πρώτος εισήγαγε την μαρξιστική μέθοδο στην μελέτη της ιστορίας. Το αξίωμα του ΓΓ ο Κορδάτος το διατήρησε μέχρι τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, όποτε καθαιρέθηκε σαν “οπορτουνιστής” και “σωβινιστής»”, επειδή τόλμησε να εκφράσει την άποψη ότι το σύνθημα για “ανεξάρτητη Μακεδονία” πού έριξε η Μόσχα, ήταν ακόμη “ανώριμο” για την Ελλάδα. Αργότερα κατηγορήθηκε ως υμνητής της Ελληνικής “μπουρζουαζίας”, ως οπαδός του “σοσιαλφασισμού”, ως“τροτσκιστής”, ως “διαστρεβλωτής του μαρξισμού”, ως “εξανιδανικευτής της αστικής τάξης”. Πηγή των ύβρεων και των χαρακτηρισμών από την “Κομμουνιστική Επιθεώρηση” του Δεκεμβρίου 1933.
3ος. Νίκος Σαργολόγος Νοέμβριος 1922, διαγράφηκε.
Εμποροϋπάλληλος από την Θεσσαλονίκη, εκλέχθηκε ΓΓ του Κ.Κ.Ε. από το έκτακτο κομματικό συνέδριο του Νοεμβρίου 1922. Διατήρησε αυτή την θέση ως τον Σεπτέμβριο του 1923. Το 1923 στάλθηκε στην Μόσχα για να μετάσχει στο Γ’ συνέδριο της Κομιντέρν. Εκεί ,αφού ψήφισε την “αυτονόμηση της Μακεδονίας” παντρεύτηκε μία Γερμανίδα δακτυλογράφο της Κομιντέρν. Λίγο μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα απομακρύνθηκε από κάθε κομματική δουλειά και, σε συνέχεια διαγράφηκε σαν “χαφιές της Ασφάλειας”. Ταυτόχρονα το Κ.Κ.Ε. τον κατηγόρησε ότι, στην Μόσχα του είχαν δοθεί 7.500 δολάρια , τεράστιο ποσό για εκείνη την εποχή, για να το φέρει στην Ελλάδα ως ενίσχυση προς το ΚΚΕ. και ότι, αντί να φέρει τα χρήματα, τα έστειλε στην Αμερική όπου λίγο αργότερα μετανάστευσε και ο ίδιος μαζί με την γυναίκα του και δεν ξανακούστηκε πια τίποτε για αυτόν.
4ος. Θωμάς Αποστολίδης Σεπτέμβριος 1923,διαγράφηκε.
Εργάτης τυπογράφος από τον Βόλο, εκλέχθηκε γενικός γραμματέας από το συνέδριο του Κ.Κ.Ε. τον Σεπτέμβριο του 1923. Αντιτάχθηκε όμως λίγο αργότερα στο σύνθημα για “ανεξάρτητη Μακεδονία” και διαγράφηκε ως “σεχταριστής” και οπορτουνιστής”. Τελικά εκτελέσθηκε το 1944 από τους Γερμανούς.
5ος. Παντελής Πουλιόπουλος Δεκέμβριος 1924, διαγράφηκε.
Εκλέχθηκε γενικός γραμματεύς του Κ,Κ,Ε
από το τρίτο έκτακτο συνέδριο, τον Νοέμβριο του 1924. Αργότερα διαγράφηκε και
αυτός από το κόμμα ως “λικβινταριστής”(διαλυτικό
στοιχείο). Αιτία ήταν το γεγονός ότι
αυτός μαζί με άλλους παλαιούς ηγέτες του Κ,Κ,Ε αντιτάχθηκε στους “ανθρώπους της
Μόσχας”, τους περιβόητους “Κούτβηδες”, τους αποφοίτους της σοβιετικής
κομμουνιστικής σχολής ΚΟΥΤΒ, πού στάλθηκαν στην Αθήνα από το Κρεμλίνο για να καταλάβουν
όλα τα πόστα του Κ.Κ,Ε. και να ελέγχουν ολόκληρο τον μηχανισμό του. Ο
Πουλιόπουλος Καταπολεμήθηκε με λύσσα από το Κ,Κ,Ε. Εκτελέσθηκε από τους Ιταλούς κατά την κατοχή.
Μετά τον θάνατο του το Κ.Κ.Ε. ανακοίνωσε ότι “πέθανε ένας θρασύδειλος”.
6ος . Λευτέρης Σταυρίδης 1924 αποχώρησε.
Δραστήριο στέλεχος του Κ.Κ.Ε., ανέβηκε όλη την κλίμακα μέχρι την ηγεσία. Υπήρξε ,υπεύθυνος της κομμουνιστικής οργανώσεως στο μέτωπο της Μ. Ασίας, αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη, βουλευτής του Κ.Κ.Ε. και ανέλαβε ΓΓ του κόμματος όταν συνελήφθη ο Π. Πουλιόπουλος. Το 1928 ενώ ήταν βουλευτής του κόμματος αποχώρησε από αυτό γιατί διαφώνησε με την γραμμή πού του επέβαλε ή Μόσχα σχετικά με το “Μακεδονικό”.
7ος . Παστιάς Γιατσόπουλος Σεπτέμβριος 1926, διαγράφηκε.
Ανέλαβε την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. μετά την πτώση του δικτάτορα Πάγκαλου. Κατηγορήθηκε μετά από μερικούς μήνες σαν “λικβινταριστής” καί αφού αυτή η κατηγορία δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα, διαγράφηκε ως “χαφιές της ασφάλειας”.
8ος. Ανδρόνικος Χαϊτάς Μάρτιος 1927, διεγράφη και τουφεκίστηκε.
Εξελέγη ΓΓ το 1927. Ήταν πόντιος με καταγωγή από την Τραπεζούντα. Υπήρξε αντιπρόσωπος του KKE στην 3η Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν). Άσκησε για ένα μικρό διάστημα τα καθήκοντα του ΓΓ γιατί διεγράφη σχεδόν αμέσως μετά την εκλογή του, ως “οπορτουνιστής”. Απομονωμένος από το κόμμα, συνελήφθη και φυλακίστηκε ως κατάσκοπος από τις Ελληνικές αρχές ασφαλείας. Το 1935 μετά από μια περιπετειώδη δραπέτευση του από τις φυλακές Συγγρού έφτασε στη Μόσχα και ενώ η μαμά Ρωσία ήταν έτοιμη να τον τιμήσει σαν ήρωα, καταγγέλθηκε από το Κ,Κ,Ε, ως απεσταλμένο όργανο του αντιδραστικού Ελληνικού καθεστώτος με σκοπό την ματαίωση της “ανεξάρτητης Μακεδονίας”. Δικάστηκε από Ρωσικό δικαστήριο και μάλιστα με βασικό μάρτυρα κατηγορίας τον υποδιοικητή της ΚΑ. ΓΚΕ. ΜΠΕ,,ο οποίος και ζήτησε την καταδίκη του, έτσι τα σκυλιά δεμένα και ο Χαϊτάς στο σκοπευτήριο Κομμουνάρκα της Μόσχας το 1935, θα τουφεκιστεί από την μαμά Ρωσία, ενώ στην Ελλάδα που δεν έγινε αποδεκτή ως αληθινή η εκτέλεση του, τον αναζητούσαν ως δραπέτη μέχρι και το 1957 και τον θεώρησαν νεκρό μόνο όταν ο νέος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουστσόφ, με τα μέτρα του κατά του Σταλινισμού ,έδωσε όλα τα στοιχεία για την εκτέλεση του άμοιρου αυτού ανθρώπου στην τότε Ελληνική κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή, ιστορία σαν παραμύθι, ιστορία για γέλια και αν είσαι Έλληνας για κλάματα.
9ος. Γιώργης Σιάντος Ιανουάριος 1928-31,1938-39, 1941-1945, δολοφονήθηκε.
Καπνεργάτης από την Καρδίτσα. Διετέλεσε ηγέτης του Κ.Κ.Ε. στις περιόδους 1928 - 31, 1938 - 39 και 1941 - 45. Στην περίοδο της κατοχής και του Ε.Α.Μ., ή κομμουνιστική προπαγάνδα τον έκανε θρύλο και όλα τα μέλη του Κ.Κ.Ε. τον έλεγαν με αγάπη “ο γέρος”. Μετά τον θάνατο του όμως το Κ.Κ.Ε. τον χαρακτήρισε επίσημα σαν “πράκτορα της Ασφάλειας”, “προδότη”, “προβοκάτορα” και σαν “άνθρωπο πού έστειλε ο εχθρός μέσα στο Κ.Κ.Ε.”. Κυκλοφόρησε και ή φήμη ότι ό θάνατος του οφείλεται σε δολοφονία, πού εξετέλεσε κατ’ εντολή του Κ.Κ.Ε. ο κομμουνιστής ιατρός του πού τον θεράπευε.
10ος. Νίκος Νεφελούδης 1936-38 διαγράφηκε.
Εργάτης, συνδικαλιστής. Υπήρξε ΓΓ του Κ.Κ.Ε. κατά την περίοδο 1936—38. Διαγράφηκε από το κόμμα το 1938 σαν “όργανο του ταξικού εχθρού”, “δειλός”, “λιγόψυχος”, “προδότης” και με την κατηγορία ότι αυτός προκάλεσε το κομμουνιστικό στασιαστικό κίνημα στον Ελληνικό στρατό της Μ. Ανατολής, στην Αίγυπτο !
11ος. Δημήτρης Παπαγιάννης 1939, απομονώθηκε.
Ανέλαβε την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. μετά την σύλληψη του Γ. Σιάντου το 1939. Χαρακτηρίσθηκε λίγο αργότερα σαν “άνθρωπος του Υφυπουργού ασφαλείας Μανιαδάκη και πράκτορας της Ασφάλειας” και απομονώθηκε με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να πεθάνει φυματικός στην Ακροναυπλία. Υπάρχει η εκδοχή ότι τον κατέδωσε στην Ασφάλεια η ομάδα του Ζαχαριάδη για να τον εξοντώσει.
12ος. Ανδρέας Τσίπας 1941, εκδιώχθηκε.
Ανέλαβε την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. το 1941. Αργότερα το 1945, το Κ.Κ.Ε. τον κατάγγειλε ότι “δεν είχε καμιά εκτίμηση στους Σλαβομακεδόνες” και με ανακοίνωση του δήλωσε ότι εξεδίωξε ένα “τυχοδιωκτικό και αλήτικο στοιχείο”.
13ος. Νίκος Ζαχαριάδης 1931-1936 και 1945-1956. Αυτοκτόνησε.
Ανέλαβε την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. το 1931 με εντολή
της Κομιντέρν. Το 1934 ανακηρύχθηκε «αρχηγός» τίτλο πού διατήρησε ως το 1951.
Άσκησε την ηγεσία ως το 1936 πού συνελήφθη, και ξανά από το 1945 ως το 1956. Το
1956 με επέμβαση της Μόσχας καθαιρέθηκε βιαίως από την ηγεσία του Κ.Κ.Ε.
κατηγορούμενος για “αντισοβιετισμό”
και “τυχοδιωκτισμό”. Μετά την καθαίρεση του διατυπώθηκαν
εναντίον του πολλές κατηγορίες ,χαρακτηρίσθηκε σαν “καταστροφέας του Κ.Κ.Ε.”, “βρομερό σκουλίκι της αντίδρασης”, “τυχοδιώχτης”
, “υποκριτής”, “φραξιονιστής”, “προβοκάτορας” και “φωνή της αντίδρασης”.
Αυτοκτόνησε το 1973 στη Σιβηρία διαμαρτυρόμενος για την μη απόσυρση των παραπάνω
κατηγοριών. Πηγή των ύβρεων και των χαρακτηρισμών από την :”Σοβιετολογία” Φεβρουάριος 1960 “Γιατί και πώς
καθαιρέθηκε ο Ν. Ζαχαριάδης” .
14ος. Κώστας Κολιγιάννης 1956-1972, παραιτήθηκε.
Το 1943 εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος και
το 1949 τακτικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Έλαβε μέρος στον Εμφύλιο
Πόλεμο και διέφυγε κατόπιν στην Ανατολική Ευρώπη . Το 1955 τάχθηκε κατά
του Ζαχαριάδη και, όταν ο τελευταίος καθαιρέθηκε το 1956, ανέλαβε τα καθήκοντα
του ΓΓ. Επισήμως διετέλεσε ΓΓ του ΚΚΕ από το 1961 έως το 1972.
Κατά την 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, στο Βουκουρέστι τον Φεβρουάριο του1968,
ο Κολιγιάννης, ο οποίος ήταν φανατικά φιλοσοβιετικός, επικράτησε, με αποτέλεσμα
να οδηγηθεί το κόμμα σε διάσπαση και να δημιουργηθεί τελικά το ΚΚΕ Εσωτερικού ΚΚΕ από
τους διαφωνούντες. Το 1972 παραιτήθηκε από τη θέση του ΓΓ λόγω ασθένειας.
Η 17η Ολομέλεια της ΚΕ, που έγινε εν απουσία του τον Δεκέμβριο του 1972,
εξέλεξε ως νέο ΓΓ τον Χαρίλαο Φλωράκη.
15ος.
Χαρίλαος Φλωράκης 1972-1989
Ο πρώτος ίσως που τιμήθηκε από το κόμμα έως το τέλος του. Η αλήθεια είναι ότι ο Χ. Φλωράκης διατέλεσε γραμματέας του κόμματος σε περίοδο που η Ελλάδα απολάμβανε επί τέλους ειρήνη και Δημοκρατία, πράγμα που σημαίνει ότι δεν εκτέθηκε σε κρίσιμες αποφάσεις που εκ των υστέρων θα μπορούσαν να κριθούν αρνητικά από το κόμμα.
Αυτό όμως που εκπλήσσει τους ιστορικούς είναι η πρωτοφανής πράξη για ΓΓ του ΚΚΕ, να υπογράψει έγγραφο με το οποίο δήλωνε ότι :“Ως ΓΓ του Κ,Κ,Ε, δεν σκοπεύω στην ανατροπή του καθεστώτος και του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος”. Δηλαδή υπέγραψε δήλωση μετάνοιας, σαν αυτή που ζητούσαν οι αρχές, για να αφήσουν έναν εξόριστο να γυρίσει στο σπίτι του.
16ος. Γρηγόρης Φαράκος 1989-1991. Κατηγορήθηκε και απεχώρησε
Τον Ιούλη του 1989 εκλέχτηκε ΓΓ του Κ,Κ,Ε, θέση στην οποία παρέμεινε περίπου 19 μήνες, Το Κ,Κ,Ε, τον κατηγόρησε σαν “Μπουρζουά” γιατί τόλμησε με τα κείμενα του να ισχυριστεί ότι η απόφαση του κόμματος για τον εμφύλιο ήταν λάθος και έτσι αναγκάσθηκε να αποχωρήσει.
Μετά την αποχώρησή του από το Κ,Κ,Ε,το 1991, δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στο Συνασπισμό
17ος. Αλέκα Παπαρήγα 1991- 2013 Παραιτήθηκε
Εξελέγει το 1991 και με ΓΓ την σύντροφο Αλέκα Παπαρήγα, το ΚΚΕ έχει πάρει το χαμηλότερο ποσοστό ιστορικά, ήταν στις εκλογές του 2012 όταν μόνο το 4,5%. των ψηφοφόρων ψήφησαν Κ,Κ,Ε, Ήταν μικρότερο ποσοστό και από αυτό που είχε πάρει το 1989, με την κατάρρευση των κομμουνιστικών κρατών.
18ος. Δημήτρης Κουτσούμπας οικονομολόγος. 2013
Εξελέγη ΓΓ του ΚΚΕ, ομόφωνα, από την Κ.Ε. του κόμματος το 2017 και επανεκλέχτηκε το 2021.Είναι ο σημερινός ηγέτης του ΚΚΕ και υπάρχει η πρόβλεψη, από πολλούς πολιτικούς αναλυτές, ότι ο επόμενος Γ.Γ. του ΚΚΕ θα είναι αυτός που θα ηγηθεί ενός κόμματος που δεν θα εκπροσωπείται πλέον στη βουλή……
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου