One-man show ................

 

   

Για δεκαπέντε χρόνια, μετά την στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ το 2003, η οποία έγινε όχι με κήρυξη πολέμου που απαιτείται έγκριση από το Κογκρέσο, αλλά με Προεδρικό διάταγμα του George Walker Bush (2001 – 2009), μετά από έντονες προειδοποιήσεις των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ περί υπάρξεως στο Ιράκ όπλων μαζικής καταστροφής, τα οποία όμως δεν βρέθηκαν ποτέ, οι τρεις επόμενοι Πρόεδροι των ΗΠΑ, ο 44ος Barack Obama Δημοκρατικός  (2009– 2017), ο 45ος Donald Trump‎‎ Ρεπουμπλικάνος (2017 – 2021) και o 46ος Jo Biden Δημοκρατικός (2021 –2025) τόσο από τον Λευκό Οίκο στην Ουάσινγκτον, όσο και περιφερόμενοι ανά την υφήλιο, δήλωναν σε όλους τους τόνους ότι η Αμερική είχε αδικαιολόγητα καθυστερήσει να αντιμετωπίσει την Κίνα και αυτό, λόγω της εμπλοκής της τόσο με την αμυντική προστασία της Ευρώπης έναντι της Ρωσίας, όσο και με τις συχνές στρατιωτικές επεμβάσεις στην Μέση Ανατολή για την διασφάλιση της ομαλής  προμήθειας πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Οι τρεις αυτοί πρόεδροι ένιωθαν και σωστά, ότι ο χρόνος, για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της οικονομικής και στρατιωτικής ανέλιξης της Κίνας, επέβαλαν άμεσα και χωρίς καμία χρονοτριβή να μεταφέρουν την στρατιωτική και την οικονομική ισχύ της Αμερικής, από την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή  στον Ινδικό-Ειρηνικό και το κυριότερο όπως δήλωναν και οι τρεις, όφειλαν άμεσα να  αναπροσαρμόσουν στα Αμερικάνικα πανεπιστήμια την “Πληροφορική” και στα Αμερικανικά εργοστάσια την “Βιομηχανία”, με βάση την Τεχνητή Νοημοσύνη και την Κβαντική Υπολογιστική για να αντιμετωπίσει επί τέλους με τα ίδια όπλα  που χρησιμοποιεί πλέον για την άνοδο της η Κίνα.

Μάρτιος του 2026 και να όμως που είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, η Αμερική εμφανίζεται στην παγκόσμια σκηνή, να διεξάγει πάλι έναν πόλεμο και μάλιστα έναν "one-man show"  πόλεμο, κάτι σαν “Bugs Bunny show” μόνο που αυτό είναι μια τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων και αφορά την διασκέδαση των παιδιών ενώ ο πόλεμος του "one-man show" αφορά την ζωή όλων των Αμερικανών και των Ευρωπαίων. 

Ο Πόλεμος αυτός γίνεται με το πρόσχημα της οριστικής αποχώρησης της Αμερικής από την περιοχή, αφού όμως εμπεδώσει στην ηγεσία της Μέσης Ανατολής το Ισραήλ και τώρα,  19 ημέρες από την έναρξή του, φαίνεται, όπως και τότε στο Ιράκ το 2003, στο Αφγανιστάν το 2021 και στη Λιβύη το 2011, ότι και αυτός ο πόλεμος δεν θα εξελιχθεί όπως πιστεύει o “one-man show” Πρόεδρος.

Ίσως ζούμε την μεγαλύτερη γεωπολιτική αλλαγή όλων των εποχών στην Μέση Ανατολή και ανεξάρτητα τι λέει και τι καταλαβαίνει ο Trump, για να μπορέσουμε εμείς να κατανοήσουμε αυτόν τον πόλεμο, πρέπει να καταφύγουμε στην μυθολογία των παππούδων μας και από εκεί να ζητήσουμε την βοήθεια της κόρης του Δία και της Μνημοσύνης, της Κλειούς, της μούσας της ιστορίας. 

Η Κλειώ θα μας πάει πίσω, στα τέλη του 19ου αιώνα, στο 1880 περίπου και στα πεπραγμένα της τότε Βρετανικής Αυτοκρατορίας, της οποίας η δύναμη ήταν περίπου  ίδια με αυτή των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών.

Μετά την καταστροφή του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815 η Μεγάλη Βρετανία έγινε ορυθμιστής των παγκόσμιων πραγμάτων, σε αυτήν άλλωστε οφείλουμε, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, την ίδρυση του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, ήταν η μοναδική χώρα του κόσμου που η σημαία της, η “Union Jack”, όπως χαϊδευτικά την αποκαλούσαν και την αποκαλούν ακόμα οι Βρετανοί, πάντοτε κυμάτιζε σε έναν ιστό, μια και ήταν η Αυτοκρατορία  όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ.

Η φράση "Rule, Britannia!"αναφέρεται σε αυτή την εποχή όπου η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν το αδιαμφισβήτητο παγκόσμιο αφεντικό. 

Την εποχή εκείνη το ποσοστό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στο συνολικό παγκόσμιο ΑΕΠ,  ήταν 25,4% – περίπου το ίδιο με αυτό που έχουν σήμερα οι ΗΠΑ και το Λονδίνο ήταν τότε η πολιτική και οικονομική πρωτεύουσα του κόσμου, όπως σήμερα είναι η Ουάσιγκτον. 

Η Μεγάλη Βρετανία εκείνη την εποχή ήταν η αυτοκρατορία που ρύθμιζε τις τύχες όλων των χωρών και κατά συνέπεια όλων των ανθρώπων, όπως συμβαίνει σήμερα με την Αμερική.

Κατά τη διάρκεια των πενήντα ετών, από το 1880 έως το 1930, η Μεγάλη Βρετανία βρέθηκε, σχεδόν μόνη της, να αντιμετωπίζει αυταρχικά καθεστώτα και να διοικεί χώρες τόσο στην Ασία και στην Ωκεανία, όσο και στην Αφρική με παντελή απουσία δομών εξουσίας, κάτι που της χάρισε το"Rule, Britannia!", στην μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή, παρόμοιες σχεδόν συνθήκες έδωσαν στις ΗΠΑ το όνομα “Σερίφης”.

Στην Μεγάλη Βρετανία σε περίπτωση επερχόμενων εκλογών, ο εκάστοτε Βρετανός Πρωθυπουργός θεωρούσε καθήκον του να εκστρατεύει σε περιοχές της Ασίας και της Αφρικής, όπως στην Ινδία, στο Σουδάν, στην Ροδεσία, στην Νότια Αφρικανική Ένωση, στο Ιράκ και στο Χονγκ Κονγκ ή να αγοράζει νησιά, όπως την Κύπρο από τον Σουλτάνο το 1878 ή την Διώρυγα του Σουέζ το 1875 από τον Ισμαήλ Πασά, αντιβασιλέα της Αιγύπτου, και να τα προσφέρει ως δώρο του Βρετανικού λαού στο Στέμμα. 

Όλες αυτές οι στρατιωτικές, εμπορικές και πολιτικές επεμβάσεις συνέπαιρναν τότε τους Άγγλους πολίτες, όπως σήμερα τους Αμερικανούς, τους γέμιζαν με  υπεροψία και έπαρση και ήταν πρόθυμοι να τιμήσουν αυτόν τον πρωθυπουργό με την ψήφο τους. Όμως αυτές οι κινήσεις αποσπούσαν την προσοχή της Αυτοκρατορίας σε μια ατέλειωτη σειρά τοπικών κρίσεων σε όλο τον κόσμο, συχνά με μεγάλο κόστος για την παγκόσμια ηγεμονία της, ήταν το αποκαλούμενο “τίμημα της δημοκρατίας”, όπως έγραψε ο Πλάτων, κάτι που δεν χρειάζεται να καταβάλουν οι αυταρχικές χώρες μια και οι εκλογές σε αυτές γίνονται για τον γάμο του Καραγκιόζη,

Η καταστολή της Ιρακινής εξέγερσης του 1920 δημιούργησε στην Βρετανική Αυτοκρατορία  την απαίτηση για αποστολή άνω των 100.000 στρατιωτών και είχε κόστος πολλών εκατομμυρίων λιρών, στο έτος αυτό ο συνολικός προϋπολογισμός για την παιδεία στη Μεγάλη Βρετανία, της βασικότερης κρατικής υπηρεσίας της, ήταν περίπου ο ίδιος με το κόστος αυτής της ιρακινής «εκστρατείας».

Ενώ οι Βρετανοί ηγέτες συζητούσαν τη στρατηγική της Βρετανίας στη Μεσοποταμία, παραμελούσαν τις πραγματικές οικονομικές και τεχνολογικές προκλήσεις που αντιμετώπιζε η χώρα .

Καθώς η Βρετανία μαχόταν με φυλές στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική και ακόμα πέρα από τον Ειρηνικό, στην Ωκεανία, οι ΗΠΑ έχτιζαν αθόρυβα την πιο προηγμένη βιομηχανική οικονομία που είχε δει ποτέ η υφήλιος. 

Στην Ευρώπη μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η ηττημένη Γερμανία ανοικοδόμησε αθόρυβα και σταθερά όχι μόνο την βιομηχανία της, αλλά και έναν ισχυρό στρατιωτικό μηχανισμό, η Βρετανία είχε την προσοχή της στραμμένη στο χάος της Αφρικής και της Ασίας όπως σήμερα οι ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. 

Με την πάροδο του χρόνου, το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευσή της, ως ηγετικής δύναμης στον κόσμο. 

Σήμερα ο  Πρόεδρος της Αμερικής υποκύπτει στον ίδιο πειρασμό με του τότε Άγγλου Πρωθυπουργού, αντιδρά στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές (midterms), στις 3 Νοεμβρίου 2026, με έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή, βλέποντας σε αυτόν την μοναδική ευκαιρία για να κερδίσει  ψήφους και  πολιτικό όφελος. 

Τελικά όμως χάνεται ο αναγκαίος προγραμματισμός της ιεράρχησης των πόρων, που είναι ακόμη και για την Αμερική δεδομένοι και όχι απεριόριστοι. 

Οι ΗΠΑ σήμερα, όπως και η Βρετανική Αυτοκρατορία παλαιότερα, δεν διαθέτουν άπειρο πολιτικό κεφάλαιο, για να μπορούν να στρέφονται κατά των συμμάχων τους και ενόψει μάλιστα πολέμου να απαξιώνουν κάθε συνεννόηση με το  ΝΑΤΟ, ούτε ατελείωτη στρατιωτική ικανότητα, αφού στην θέα ενός και μόνο φέρετρου με νεκρό Αμερικανό στρατιώτη λιποθυμούν όλες οι μάνες της Αμερικής, ούτε με οικονομική ανθεκτικότητα, αφού το δημόσιο αμερικανικό χρέος έχει φτάσει την 31η Δεκεμβρίου 2025 στα 38,90 τρισεκατομμύρια.$ και το  Χρέος προς το ΑΕΠ στο 131%. 

Κάθε αεροπορική επιδρομή στην Τεχεράνη, είναι ανάλωση πολύτιμης ενέργειας που αφαιρείται από τις πραγματικές ανάγκες που είναι απαραίτητες στην αντιμετώπιση της Κίνας και καθώς ο πρωταρχικός ρόλος των ΗΠΑ είναι να οδηγήσουν με ασφάλεια στον 21ο αιώνα τον δυτικό κόσμο ενάντια στις αναθεωρητικές φιλοδοξίες των αυταρχικών καθεστώτων του Σι Τζινπίνγκ,  του Πούτιν, του Κιμ Γιονγκ Ουν και του Ερντογάν.  

Ακόμα κι αν η στρατιωτική επιχείρηση ή ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν επιτύχει, η εδραίωση του Ισραήλ ως ηγέτιδα δύναμη στην Μέση Ανατολή, θα απαιτήσει την παρουσία της Αμερικής για πολλά χρόνια εκεί, ενώ η Κίνα χωρίς καμία πολιτική, οικονομική ή στρατιωτική  δέσμευση  θα ασχολείται ελεύθερα και με άνεση, με την ανάπτυξη της βιομηχανίας της, τις έρευνες στην  αιολική και ηλιακή ενέργεια, των μπαταριών και της εφαρμογής της Τεχνητής Νοημοσύνης σε όλες τις πτυχές της σύγχρονης επιστήμης.   

Τελικό συμπέρασμα : Την καταβολή του τιμήματος της δημοκρατίας δεν μπόρεσε να αποφύγει για άλλη μια φόρα η Αμερική.