Οι πολιτικοί ηγέτες των ανεπτυγμένων χωρών , προκειμένου να χορηγήσουν οικονομική  βοήθεια ζητούν  πάντα ανταλλάγματα από την αιτούσα χώρα και αυτό δυστυχώς οι πολιτικοί μας το αγνοούσαν . Μας ζήτησαν αποκρατικοποιήσεις , μειώσεις μισθών και συντάξεων , απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων , έκθεση της  οικονομίας μας στις αδυσώπητες δυνάμεις του παγκόσμιου ανταγωνισμού και άνοιγμα των συνόρων μας και εμείς αναγγαστικά με το μαχαίρι στο λαιμό υποχωρήσαμε , έτσι  όταν η βοήθεια  τελικά μας εδόθη ήταν και είναι με όρους  και  συνθήκες που μάλλον μας ζημιώνει παρά μας ωφελεί  . Αυτούς τους σκληρούς όρους  οι ισχυροί ηγέτες , τους επιβάλουν άλλοτε  απευθείας και άλλοτε μέσω των διεθνών χρηματοδοτικών οργανισμών τους οποίους πάντα ελέγχουν  ( Δ.Ν.Τ.  ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ . ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ) .
Έτσι όμως καταδικάζουν αενάως την χώρα μας στη φτώχεια . Μήπως το κάνουν από άγνοια ; Μήπως κάνουν λάθος , όπως ακούσαμε τώρα τελευταία , στους υπολογισμούς του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή ; Όχι βέβαια , γιατί οι ίδιες  οι πλούσιες αυτές χώρες δεν είχαν εφαρμόσει ποτέ αυτές τις περιοριστικές οικονομικές πολιτικές  στο παρελθόν όταν ήταν και αυτές αναπτυσσόμενες  φτωχές οικονομίες , τότε  δεν είχαν άγνοια , τότε δεν έκαναν λάθος , ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν ,  τότε το κράτος τους παρενέβαινε  στην οικονομική ζωή ενεργά και σε όλες τις περιπτώσεις δημιουργούσε και ανέπτυσσε τεράστιες εγχώριες αγορές ( π.χ.  δημόσιες εταιρίες ύδατος , ηλεκτρισμού , σιδηροδρόμων , ορυχείων κ.α. ). Όλες οι σημερινές πλούσιες χώρες έχουν χρησιμοποιήσει παλαιότερα και για αρκετά χρόνια , μέχρι να αναπτυχθούν , τον προστατευτισμό στην βιοτεχνίας τους ( μέσω υψηλών δασμών στα εισαγόμενα )  και την ενίσχυση των βιομηχανιών τους στα πρώτα βήματά τους ( με κρατικές δωρεάν επιδοτήσεις )  . Σαν παράδειγμα ας γυρίσουμε πίσω 300 χρόνια , άς πάμε στις αρχές του ΙΗ΄ αιώνα, τότε που η αρχέγονη βιομηχανία της Βρετανίας στράφηκε στην παραγωγή μάλλινων υφασμάτων , την τότε βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας  που σε αυτήν κυριαρχούσαν  με την ποιότητα και τις χαμηλές τους τιμές  η Ολλανδία και το Βέλγιο . Τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Sir Robert Walpole  ( 1676 – 1745 ), για να στηρίξει την Βρετανική υφαντουργεία ,  επέβαλλε υψηλούς δασμούς στα εισαγόμενα μάλλινα και ειδικές κρατικές δωρεάν  επιχορηγήσεις στις βρετανικές βιομηχανίες  υφασμάτων από το 1721 μέχρι και το 1742 , με αυτά τα οικονομικα μέτρα παρήγαγαν και  έκαναν αργότερα παγκοσμίως γνωστά τα περίφημα αγγλικά κασμήρια . Το παραπάνω παράδειγμα ασφαλώς δεν το επέλεξα τυχαία γιατί αφορά την χώρα που γέννησε τον καπιταλισμό και την  ελεύθερη αγορά την : Βρετανία .
Τι έχει γίνει όμως με τον άλλο πυλώνα του καπιταλισμού , τον κύριο υποστηρικτή του παγκόσμιου ελεύθερου εμπορίου και των ελεύθερων αγορών , τις Η.Π.Α. ;     
Οι Αμερικανοί , εξ αιτίας των τυπωμένων πορτρέτων , αποκαλούν τα χαρτονομίσματα τους , τα δολάρια  “  Dead Presidents “
Πάντως κατά ένα μέρος αυτό δεν είναι σωστό , όσοι απεικονίζονται βέβαια στα δολάρια είναι πεθαμένοι , δεν υπήρξαν όμως όλοι τους πρόεδροι .                            
Ας πάρουμε το πιο διάσημο χαρτονόμισμα που είναι των 100 $ , ο Βενιαμίν Φραγκλίνος  ο οποίος απεικονίζεται σε αυτό δεν υπήρξε ποτέ πρόεδρος ,θα μπορούσε βέβαια αν το ήθελε να γινόταν , θα μπορούσε να σταθεί επάξια απέναντι στον Τζωρτζ Ουάσιγκτον διεκδικώντας την ψήφο του Αμερικανικού λαού στην πρώτη εκλογή προέδρου το 1789  ή στην επόμενη του 1793.             
Στην πρώτη τελετή ορκωμοσίας αμερικανού προέδρου ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον που  απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα του 1 $ , διεκήρυξε ότι τα ρούχα που φορούσε ήταν κακής βέβαια ποιότητας , κατασκευασμένα όμως στο Connecticut από Αμερικανούς εργάτες και όχι  καλής ποιότητας και κατασκευασμένα στο Manchester από Άγγλίδες εργάτριες  και κάλεσε τους Αμερικανούς να τον μιμηθούν χρησιμοποιώντας και καταναλώνοντας αμερικάνικα προϊόντα ( προστατευτισμός ) .  
Στο χαρτονόμισμα των 2 $ απεικονίζεται ο Τόμας Τζέφερσον και σε αυτό των 20 $ ο Άντριου Τζάκσον , ίσως οι μοναδικοί που θα γίνονταν σήμερα πανηγυρικά αποδεκτοί από το Δ.Ν.Τ. , την Παγκόσμια Τράπεζα , το Υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας και το Υπουργείο Οικονομικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας , πραγματικά υπήρξαν επάξιοι διαχρονικοί εκπρόσωποι του διεθνούς καπιταλισμού .   
 Στο χαρτονόμισμα των 5 $ βρίσκεται ο Αβραάμ Λίνκολν είναι ο πρόεδρος που έμεινε γνωστός στην  διεθνή πολιτική για τον πόλεμο κατά της δουλείας και στην παγκόσμια θεωρία της μακροοικονομίας για τις ακραίες προστατευτικές του θέσεις , είχε ανεβάσει τους αμερικάνικους δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα ο αθεόφοβος , στο πρωτοφανές 45% επί της αξίας τους       
 Στο χαρτονόμισμα των 50 $ έχουμε τον Οδυσσέα Γκραντ είναι ο πρόεδρος που δήλωσε, αψηφώντας μάλιστα τις πιέσεις των Βρετανών , “ Σε 200 χρόνια όταν οι ΗΠΑ θα έχουν αποκομίσει όσα οφέλη προσφέρει ο προστατευτισμός , θα υιοθετήσουμε αυτό που ζητούν οι Άγγλοι , την ελεύθερη αγορά “ .         
 Εκείνο όμως  που οι  Αμερικανοί Golden Boys δεν προσέχουν , όταν στο διάλυμα της δουλειάς τους κατεβαίνουν από τους ουρανοξύστες του Manhattan και δίνουν ένα 10 $ για μια coca cola classic και ένα burger , είναι η απεικόνιση αυτού του χαρτονομίσματος  . Το χαρτονόμισμα των 10 $  κοσμεί μια πραγματική δυσάρεστη έκπληξη για αυτούς , απεικονίζει τον Αλεξάντερ Χάμιλτον , τον κατεξοχήν πολέμιο της ελεύθερης αγοράς  . Ο Χάμιλτον δεν έγινε ποτέ πρόεδρος ήταν όμως ο πρώτος αμερικανός  Υπουργός Οικονομικών . Γιατί λοιπόν έναν Υπουργό τον έβαλαν ανάμεσα στους κραταιούς προέδρους ;  Ο Χάμιλτον έλαβε αυτήν την εξαιρετική τιμή γιατί θεωρείται ο αρχιτέκτονας του αμερικανικού οικονομικού συστήματος . Στην ηλικία των 32 ετών και δύο χρόνια από τον διορισμό του , υπέβαλε το 1791 στο Κογκρέσο και εγκρίθηκε από αυτό , τον “ Νόμο περί Παραγωγής “ σε αυτόν τον νόμο ο Χάμιλτον , με την εισηγητική του έκθεση , υποστήριζε ότι οι αμερικανικές βιομηχανίες και βιοτεχνίες που είναι παντελώς αδύναμες απέναντι στις Αγγλικές κατά κύριο λόγο , αλλά και στις Γερμανικές και Γαλλικές , πρέπει να λάβουν προστασία με δασμούς στα εισαγόμενα βιομηχανικά και βιοτεχνικά προϊόντα  και δωρεάν  επιδοτήσεις  από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους .Ο νόμος αυτός του Χάμιλτον δεν αφορούσε μόνο τα παραπάνω αλλά περιελάμβανε διατάξεις για την ίδρυση τραπεζικού συστήματος με την εγγύηση του αμερικάνικου δημοσίου και τεράστιες επενδύσεις για  δημόσια έργα .Πάντως ο προστατευτισμός των αμερικάνικων προϊόντων  αποτελούσε τον βασικό πυρήνα του νόμου αυτού που τόσο ωφέλησε την αμερικάνικη συμπολιτεία μια και κατέστησε τις Η.Π.Α σαν πρώτη δύναμη στον πλανήτη Γη. 

                     

                            

   
      

        Dances with Greeks ...........................

Τελικά οι Ινδιάνοι της Β. Αμερικής  ήταν όμορφοι άνθρωποι . Σ΄ αυτό συμφωνούν σήμερα ακόμα και οι απόγονοι εκείνων που τους φέρθηκαν κάποτε σκληρά , τότε στα παλαιότερα χρόνια , που οι προπαπούδες τους εξολοθρεύσαν τον πληθυσμό τους για να  αρπάξουν τον χώρο που ζούσαν. 
Από τις κλασσικές ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου μου έχουν μείνει ζωηρά στην μνήμη μου οι τελετουργικοί χοροί   που χόρευαν με επικεφαλής τους Μάγους και τους γενναίους αρχηγούς της φυλής και που για ονόματα είχαν “ Ο Τρελός Λύκος “,  “ H Κουτσή Αλεπού” ή “ Το Καθιστό Βουβάλι “. Το σπουδαίο για αυτούς ήταν ότι οι χοροί αυτοί είχαν σημαντικές για την ζωή τους ιδιότητες . Αν η φυλή ήθελε βροχή τότε χόρευαν τον χορό της βροχής και περίμεναν να ……. βρέξει. 
Αν ήθελαν να νικήσουν στον πόλεμο τότε χόρευαν τον χορό του πολέμου και ήταν σίγουροι ότι θα ….. νικούσαν  . 
Αυτόν τον καιρό τα πολιτικά μας κόμματα  χορεύουν  και αυτά έναν χορό , τον χορό των εκλογών  και κατά περίεργο τρόπο μου δείχνουν ότι έχουν κάποιο κοινό σημείο με τις πέραν του Ατλαντικού τότε υπάρχουσες ινδιάνικες φυλές , ασφαλώς δεν διαθέτουν γενναίους φυλάρχους και αποτελεσματικούς  μάγους  ( αν και κάποιοι με τους λόγους , τους ισχυρισμούς και τα καραγκιοζιλίκια τους , κοντεύουν να με τουμπάρουν και να με πείσουν τελικά ότι συνδυάζουν και τις δύο ιδιότητες ). 
Οι άνθρωποι κάθε Ελληνικού κόμματος  αυτές τις ημέρες ,  ημέρες εκλογών , χοροπηδούν σαν Ινδιάνοι γύρω από το ιδεολογικό τους τοτέμ με ήχους , ίσως  όχι τυμπάνων σαν των Cherokee  , σίγουρα όμως των μπαγλαμάδων της καθ΄ ημάς Ανατολής και προσπαθούν να μας πείσουν ότι με τον χορό  , τον χορό της ευημερίας και της ανάπτυξης , έτσι όπως αυτοί ξέρουν μοναδικά να τον χορεύουν  , θα εξασφαλίσουν στον δυστυχή Ελληνικό λαό ζωή χαρισάμενη , είναι βέβαιοι ότι αυτή την φορά θα μεγαλουργήσουν , φτάνει μόνο να τους ψηφίσουμε , αρκεί να  εκλεγούν δήμαρχοι  , περιφερειάρχες  ή ευρωβουλευτές .  Να τους δώσουμε δηλαδή την κουτάλα και να τους βάλουμε μπροστά στο τσουκάλι του Ελληνικού ή του Ευρωπαϊκού πρυτανείου . 
Κάθε πολιτική φυλή χορεύει ενώπιον μας τον δικό της χορό
( αντιμνημονιακό , αναπτυξιακό , ναζιστικό , σοσιαλιστικό ) , πολλούς Έλληνες Ινδιάνους ψηφοφόρους τελικά θα πείσουν και αρκετοί από αυτούς τους Μάγους και Φύλαρχους θα εκλεγούν . 
Βάσκανος μοίρα όμως  φαίνεται να μας καταδικάζει κάθε φορά που περιμένουμε να προκύψει και σε εμάς τους απλούς Ερυθρόδερμους κάτι καλό από τους φυλάρχους που εκλέξαμε , από τους μάγους που ψηφίσαμε , από τις εκλογές που συμμετειχαμε και τούτο γιατί δυστυχώς θα  διαψευσθούμε  και πάλι , όπως τότε μετά τις εκλογές του 2012 , όπως τότε του 2009 , όπως τότε του 2007 , όπως τότε ..... , όπως τότε ..... , όπως πάντα . 
Εκλογές λοιπόν και όλες οι Ελληνικές  πολιτικές φυλές χορέυουν με επικέφαλής τους Μάγους και τους Φυλάρχους , στους ήχους του μπαγλαμά και του μπουζουκιού τον δικό της , μονότονο και άχαρο εδω και πάρα πολλά χρόνια , κομματικό χορό με αναμενόμενη για όλους εμάς τους απλούς Ινδιάνους μία και μοναδική κατάληξη , στο Σαιξπηρικό : “ Πολύ κακό για τίποτε “.  


                                           ΚΑΛΗ  ΣΑΣ  ΨΗΦΟ

                                                       Lefkos

Από την Τετάρτη 7 Μαΐου 2014 θα είμαι στο εξοχικό μου στον Χερόμυλο.

Go back Merkel , Go back Schäuble.............

Όταν το 2013 η “excellent” Άντζελα προίκισε  την λαϊκή μουσική μας παράδοση με το ελληνικό λαϊκό τραγούδι “COME BACK” έπεσαν πάνω της οι κουλτουριάρηδες να τη φάνε  αγνοώντας τότε ότι , έστω και χωρίς να το θέλει η καημένη θα γινόταν , εκ μιμήσεως , η γενεσιουργός αιτία της δημιουργίας  μιας προόδου , του μοναδικού μέχρι σήμερα ευρωπαϊκού και μάλιστα  αγγλόφωνου   πολιτικού συνθήματος σε προεκλογική εκστρατεία στην χώρα μας . Εκστομιζόμενο  μάλιστα από έναν  μοντέρνο ( με την ελληνική έννοια του όρου , δηλαδη χωρίς γραβάτα ) πολιτικό αρχηγό  που το ανύπαρκτο επίπεδο γνώσης η χαρακτηριστική  βλαχοπροφορά του και παρόλα αυτά η επιμονή του να μιλά την αγγλική γλώσσα , μας κατέδειξαν επί τέλους  ότι το HOLLYWOOD της πνευματικής μας σκηνής βρήκε προς τέρψιν του κοινού των τηλεοπτικών shows ενα νέο αστέρι και αυτή την φορά όχι ηθοποιό , τραγουδιστή , δημοσιολόγο ή δημοσιογράφο , αλλά  πολιτικό αστέρι , αντίστοιχου πάντως επιπέδου αισθητικής και καλλιέργειας με αυτό της “excellent” Άντζελας . 
Βέβαια εγώ έβλεπα ότι μετά τη μεταπολίτευση οι πολιτικοί μας ηγέτες , πέρα από τα τραγικά λάθη τους στην οικονομία , είχαν σοβαρευτεί , είχαν εκσυγχρονιστεί  και γενικά συμπεριφέρονταν , εκτός από κάποιες σπάνιες περιπτώσεις , περίπου σαν πολιτικοί της Ευρώπης και των Νέων Κόσμων . Έτσι τα έβλεπα έτσι τα νόμιζα . Με την τύφλα μου τα έβλεπα και με την στραβομάρα μου τα νόμιζα. Κανένας πρόσκαιρος και επιφανειακός εκμοντερνισμός δεν είναι τελικά ικανός να εκμηδενίσει έναν τόσο βαθιά ριζωμένο και στέρεο “θεσμό” στην θρησκευτική , στην κοινωνική και πολιτική μας ζωή όπως αυτό που μας έρχεται από τα βάθη της καθ’ ημάς Ανατολής το ........“Καραγκιοζιλίκι”. 
( Με συγχωρείτε για το ύφος , αλλά την ανοίκεια γλωσσα την επιβάλει η ακρίβεια της διατύπωσης ) .
Ας είναι όμως , έστω  και έτσι το νέο μας αστέρι , μας προσέφερε και κάτι ,  μας προσέφερε ένα μικρό χαμόγελο στα ταλαιπωρημένα και πικρά από την κρίση χείλη μας , ....... όπως Άντζελα .

                   - Όχι κύριοι δεν σας συγχωρώ ..... 

Αθήνα . Πλατεία Αμερικής. Σε παράδρομο της οδού Σκαλιστήρη, στον φούρνο της γειτονιάς ένα παλληκάρι 16 χρονών (όπως αποδείχθηκε αργότερα) μπαίνει μέσα και διστακτικά  ζητάει από τον φούρναρη να του δώσει κάτι , γιατί έχει να φάει μέρες. Ο φούρναρης σπεύδει να του δώσει τις δύο τελευταίες τυρόπιτες. Το παιδί κάθεται στο κατώφλι και τρώει και τις δύο. Δευτερόλεπτα μετά αφήνει εκεί στο κατώφλι του φούρνου την τελευταία του πνοή. Είχε πολλές μέρες τελικά να φάει και ο εξασθενημένος του οργανισμός δεν άντεξε.                                                                                                                                                                        Εφημερίδες  : Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2013

Τι γίνεται  με τα παιδιά μας ; .Εμείς περιμέναμε να σπούδαζαν. Περιμέναμε να βρίσκανε δουλειά. Να ερωτεύονταν. Να κάνανε οικογένεια.. Να γερνάγανε κι αυτά σαν και εμάς , με παιδιά κι εγγόνια γύρω τους . Αυτά όμως ……. σβήνουν , ξενιτεύονται , χάνονται .
Θεωρούσα και θεωρώ ακόμα , ότι για να μπορώ να ζω  ήρεμα και φυσιολογικά  , σαν άνθρωπος όπως λένε , πρέπει  να μπορώ να συγχωρώ πολλά και για το δικό μου καλό πρέπει να  ξέρω  να προσπερνώ πολλά . Πως μπορώ όμως να συγχωρώ , πως όμως μπορώ να προσπερνώ αυτούς  που εξαφανίζουν τα παιδιά μας , την  ελπίδα  κάθε ανθρώπινης κοινωνίας  ; όχι …  όχι αυτούς , που κάποτε μάλιστα με τόσο ζήλο υπηρέτησα , δεν τους συγχωρώ , δεν μπορώ , δεν θέλω και δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ στο μέλλον ..                                                                                                                                                                  

Τα τρία τελευταία χρόνια τους έμαθα πολύ καλά κι από την καλή πλέον τους υπαίτιους και ξέρω  ότι δεν τους νοιάζει αν εγώ τους συγχωρώ και μάλιστα δεν τους νοιάζει καθόλου. Εδώ η κοινωνία στην χώρα μας  καταρρέει κι o ένας ξεκοκαλίζει παϊδάκια και μπριζόλες στη Ραφήνα. Ο άλλος  "διδάσκει" , τρομάρα του , στο Χάρβαρντ κι ο τρίτος  ο μακρύτερος  μας υπόσχεται  ότι θα μας βάλει δωρεάν ….  wi-fi - σαν να υπόσχεται στους ιθαγενείς του Manhattan 
χάντρες και καθρεφτάκια - . Αν είναι ποτέ δυνατόν!                                                                                                             

Δεν ξέρω – και δεν θέλω να μάθω – τη λογική αυτών των ανθρώπων  . Δεν ξέρω – και δεν θέλω να μάθω - τις δικαιολογίες τους , άλλωστε πιστεύω οτι για αυτούς μια εξίσωση είναι όλη αυτή η τραγωδία που εγώ καθημερινά ζω  : "Ετήσιο δημοσιονομικό λειτουργικό αποτέλεσμα" . Αυτό είναι όλο κι όλο για αυτούς , τόσο απλά  . Για μένα όμως  είναι αυτό που δεν θέλω να ζω , είναι αυτό που δεν θέλω να βλέπω  : Να πετάνε τον κόσμο από τα σπίτια τους και αυτόν τον κόσμο , τους πρώην νοικοκύρηδες , να τους κάνουν άστεγους  . Μετά ( για να μπορεί να καμαρώνει  ο Δήμαρχος , ο Μητροπολίτης ,ο Υπουργός ) τους άστεγους αυτούς να τους βάζουν  στην ουρά για το συσσίτιο  και τέλος το χειρότερο ,ναι υπάρχει και το χειρότερο : να βλέπω να χάνονται  τα παιδιά μας και εγώ να τα ζω όλα αυτά τα απίστευτα σαν σε εφιαλτικό όνειρο χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε παρά μόνο να ουρλιάζω - " Όχι κύριοι δεν σας συγχωρώ και δεν θα σας συγχωρήσω ποτέ"- . Δυστυχώς αυτό είναι το έλάχιστο , που σαν πολίτης και κυρίως σαν άνθρωπος , μπορώ να κάνω  .

Pearls before breakfast

Ένα κοινωνιολογικό πείραμα για το γούστο, την αντίληψη και τις προτεραιότητες των ανθρώπων της Αμερικανικής πρωτεύουσας κι όχι μόνο , έγινε πριν λίγα χρόνια από την  εφημερίδα Washington Post.

Ήταν ένα παγωμένο πρωινό  της 12ης Ιανουαρίου του 2007 όταν, ένας νεαρός ντυμένος με παντελόνι παραλλαγής,  μπλουζάκι μακό κι ένα κασκέτο του μπέιζμπόλ , στάθηκε στην άκρη  μιας πολυσύχναστης αποβάθρας του μετρό της Washington D.C.
Στα χέρια του κρατούσε ένα βιολί και άρχισε να παίζει κομμάτια μουσικής . Ο κόσμος περνούσε βιαστικός για τη δουλειά του, όταν μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Κοντοστάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά συνέχισε βιαστικός τον δρόμο του.
Έπειτα από 4 λεπτά μία γυναίκα χωρίς να σταματήσει, ρίχνει στο κουτί του ένα δολάριο. Στα 6 λεπτά ένας νεαρός στέκεται λίγο για να τον ακούσει, αλλά κοιτάει το ρολόι του και συνεχίζει το δρόμο του. Μετά από 10 λεπτά ένα τρίχρονο αγοράκι σταμάτησε να τον κοιτάξει, αλλά η μητέρα του το έσυρε και το έσπρωξε για να συνεχίσει το περπάτημα, όμως αυτό γύριζε συνέχεια το κεφάλι του πίσω για να τον δει. Η ίδια αντίδραση παρατηρήθηκε σε όλα τα παιδιά. Εκείνα κοιτούσαν κι οι γονείς τους τα τράβαγαν.
Μετά από 45 λεπτά ο βιολιστής συνέχιζε να παίζει και μόνο 6 άνθρωποι είχαν σταματήσει να τον ακούσουν για λίγο, ενώ 20 άτομα του άφησαν συνολικά 32 δολάρια δίχως να σταματήσουν όμως το περπάτημά τους.

Ποιος άραγε ήταν ο νεαρός καλλιτέχνης της αποβάθρας ;

 Ο βιολιστής αυτός ήταν ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο, ο πολυβραβευμένος Joshua Bell που έχει μία λαμπρή σταδιοδρομία καθώς και τον τίτλο του σούπερσταρ. Στο σταθμό του μετρό έπαιξε τα πιο δύσκολα κομμάτια του Μπαχ με ένα πολύτιμο  Stradivarius κατασκευασμένο το 1713, αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.
Αξίζει να σημειωθεί πως δεν είχε περάσει ούτε μία εβδομάδα από τότε που ο Bell είχε γεμίσει ασφυκτικά , παρά  τα  πανάκριβα εισιτήρια . την αίθουσα της περίφημης Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης .

Μετά από μία ώρα παίξιμο στην αποβάθρα κι ενώ είχαν περάσει από μπροστά του πάνω από 1100 άτομα,  ο βιολιστής δεν αναγνωρίστηκε, δεν χειροκροτήθηκε. Μόνο σιγή απλώθηκε όταν αποχωρούσε από την αποβάθρα !

Το συμπέρασμα της έρευνας
Αν δεν διαθέτουμε έστω ένα λεπτό για να σταθούμε και να ακούσουμε έναν από τους σπουδαιότερους μουσικούς του κόσμου, να εκτελεί κάποια από τα ομορφότερα κομμάτια του κόσμου, με ένα από τα ωραιότερα μουσικά όργανα...
Πόσα άλλα καθημερινά και όμορφα πράγματα δεν αντιλαμβανόμαστε;
Πόσα όμορφα πράγματα ακούγονται αλλά εμείς δεν τα αφουγκραζόμαστε;
Πόσα ωραία περνούν από μπροστά μας , αλλά εμείς δεν τα βλέπουμε;
Αλήθεια πόσο αδιάφοροι και κουρασμένοι γίναμε;

Σημείωση : Η πρωτότυπη αυτή έρευνα της «Washington Post» υπό τον τίτλο «Pearls before breakfast» («Μαργαριτάρια πριν από το πρόγευμα»), έγινε από τον συντάκτη της Τζιν Γουαϊνγκάρτεν και του χάρισε το βραβείο Πούλιτζερ  2008.

                               ΟΤΑΝ ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ....................................

Υπάρχει στη χώρα μας ένας πολιτικός κόσμος που έχει απογυμνωθεί από την ιστορική αίσθηση της φυλής , από την ικανότητα ανάληψης σοβαρής και συνεπούς πολιτικής δράσης  και το κυριότερο στερείται εκείνης της φιλοπατρίας που θα έθετε το όφελος  της χώρας υπεράνω του κομματικού και προσωπικού του συμφέροντος .Οι πολιτικοί στην Ελλάδα – κι αυτή είναι η τραγωδία μας – έχουν από καιρό αποστειρωθεί από ενοχλητικές πλέον για αυτούς έννοιες , όπως ηθική δέσμευση , κοινωνική ευθύνη , αλληλεγγύη και κυρίως αξιοπρέπεια . Έχουμε πλέον διαπιστώσει ,εδώ και τρία χρόνια , ότι στην Ελλάδα η οικονομία αυτονομήθηκε από την πολιτική ,τώρα βλέπουμε με συντριβή και την πολιτική να αυτονομείται από την κοινωνία και μέσω περίπλοκων διαμεσολαβήσεων αυτή η νέα κατάσταση να ακυρώνει και  την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος  : την αντιπροσωπευτικότητα .Και τούτο διότι ναι μεν ο λαός αποφασίζει για την τύχη του , δια των εκλογών  κάθε τέσσερα χρόνια . Τα μεγάλα όμως οικονομικά συμφέροντα αποφασίζουν και δρουν κάθε λεπτό ενώ την ίδια στιγμή οι πολιτικοί μας , αν στην καλύτερη περίπτωση  δεν  απουσιάζουν , εφαρμόζουν τις εντολές των παραγόντων της διεθνούς οικονομίας. Αυτό είναι το πρόβλημα των δυτικών δημοκρατιών όταν απουσιάζει η πολιτική ,όπως το αναλύει ο NOAM CHOMSKY.

                            

                                                 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ ;

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,
τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής.

                                Κ. Π. Καβάφης  . ( 1863 - 1933 )

Ένα  πολύ δύσκολο  αλλά πολύ ζουμερό και καίριο ερώτημα  προβάλλει μπροστά μου κάθε χρόνο τέτοιες μέρες που  , λόγω των εισαγωγικών και απολυτήριων εξετάσεων , γίνεται έντονη η παρουσία των εκπαιδευτικών στην ζωή μας  , το ερώτημα είναι : Η εργασία του εκπαιδευτικού είναι επάγγελμα ή λειτούργημα ;                                                                                                                                                                                    Ο εκπαιδευτικός υποχρεούται να μεταλαμπαδεύσει  στις τρυφερές νεαρές υπάρξεις , που τις εμπιστεύονται  στα χέρια του οι γονείς και η πολιτεία  , όλες τις γνώσεις του , την μόρφωση του και τις δεξιότητες του . Εδώ όμως είναι ο κόμπος , διότι αν αυτό το βλέπει ο εκπαιδευτικός   ως καθημερινή μηχανική υποχρέωση απλής παράδοσης από αυτόν και αφομοίωσης γνώσεων από τους μαθητές , τότε η εργασία του αυτή καθόλου δεν διαφέρει των άλλων , πιθανόν να είναι δύσκολο και κοπιώδες  επάγγελμα , μπορεί να  θαυμάζουμε στην εφαρμογή του  το εκπαιδευτικό έργο επιστημόνων μεγάλου βεληνεκούς ή το ερευνητικό έργο υψηλού κύρους εκπαιδευτικών , αλλά μέχρις  εδώ . Η θεϊκή  ( με την έννοια της δημιουργίας ) διαφορά βρίσκεται όταν ο εκπαιδευτικός βλέπει το έργο του σαν  αποστολή προς την ανθρωπότητα , σαν λειτούργημα δηλαδή , τότε δεν υπάρχει σύγκριση με καμία απολύτως άλλη δουλειά , γιατί στην έννοια αυτή εμπεριέχεται ότι το υψηλότερο , ότι  το ανώτερο , ότι το ιερότερο υπάρχει στην κοινωνία που ζούμε :  Την ευθύνη δημιουργίας  υγιούς ανθρώπινης προσωπικότητας . Σ΄ αυτόν   λοιπόν τον σκοπό , στην διάπλαση της σωστής προσωπικότητας των παιδιών , καλείται πρωτίστως να προσφέρει ο εκπαιδευτικός  όλο το μυαλό και την καρδιά του με κάθε θυσία , με πάθος και με  αυταπάρνηση . Γιατί με θυσία και αυταπάρνηση ; Μα γιατί έτσι  το απαιτεί κάθε  κοινωνική προσφορά. Τεράστιο το έργο του εκπαιδευτικού που βλέπει την εργασία του σαν λειτούργημα , δυσκολότατη η αποστολή του και μάλιστα στην Ελλάδα του σήμερα με τις δραστικές μισθολογικές μειώσεις  και  τις απειλές για απολύσεις  εκπαιδευτικών. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι μόνο  από τον σωστό κτίσιμο  του πνευματικού κόσμου των παιδιών μας  θα εξαρτηθεί αν θα έχουμε καλά εγγόνια , καλούς γιατρούς , καλούς δικαστές , καλούς οικονομολόγους , καλούς κυβερνήτες και το κυριότερο από αυτούς και το έργο τους εξαρτάται  αν επιτέλους αποκτήσουμε και καλούς πολίτες σε αυτή την χώρα και αυτό θα γίνει μόνο αν οι εκπαιδευτικοί μας , όσο και αν  απαξιώνονται σήμερα στην χώρα μας , νοιώθουν το έργο τους όχι ως εκπλήρωση επαγγελματικής υποχρέωσης προς το  Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων  , αλλά ως προσφορά υψηλού  λειτουργήματος προς τον άνθρωπο .
Ο Πλάτων σε μια ιεράρχηση της αξίας των αγαθών , βάζει σε πρώτη θέση τα πνευματικά αγαθά ( εφόσον μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα υπάρχει η σωφροσύνη ), στη δεύτερη σειρά βάζει τα σωματικά αγαθά ( γιατί στο σώμα υπάρχει η υγεία αλλά και η ομορφιά ) και τέλος στην τρίτη και τελευταία τον πλούτο και τις περιουσίες. ( Νόμοι Γ, παρ.697b-3 ).

1^η Ιουλίου 2013 .

Στην κόρη μου ……….. με πολύ αγάπη και με πολλές ευχές για τα γενέθλιά της .