ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ  .....

Χαμός έχει γίνει εδώ και ένα μήνα στα social media με τον νέο σύμβουλο «Στρατηγικού Σχεδιασμού» του πρωθυπουργικού Γραφείου σύντροφο Νίκο Καρανίκα.  Εγώ θα αποστώ όσων πραγμάτων δικαίως τροφοδότησαν το χλευασμό: την άγνοια του για την ορθογραφία, την σύνταξη και την γραμματική , την αφοσίωση του στην Ελένη Μενεγάκη, την ρατσιστική αντιμετώπιση της Πόπης Τσοπανίδου που όπως έγραψε …«έχει ασχημίσει», καθότι μνημονιακιά (αν και υποτίθεται ότι στον κόσμο του ,στον κόσμο της Αριστεράς , η εμφάνιση δεν αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης των ανθρώπων).

Ο Καρανίκας… «σήμα κατατεθέν»

Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω. Από όσα δημοσιοποιήθηκαν ο σ. Καρανίκας είχε δομήσει μια προσωπικότητα που ταίριαζε στο προφίλ της ελληνικής νεοσταλινικής αριστεράς, που ανδρώθηκε στους εύκολους καιρούς της μεταπολίτευσης , όπου σε κάθε δημόσιο τομέα οι πράξεις, είτε αμφισβήτησης των νόμων, είτε καταστρατήγησής τους δι ίδιον όφελος , δεν είχαν επιπτώσεις.

Περίεργες οι απόψεις του για το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, το θεώρησε ότι θα ήταν …αριστούργημα, αν δεν είχε ανθρώπινα θύματα. Το ίδιο και η καταπληκτική του ρήση : «Η καριέρα είναι χολέρα». Αυτές οι απόψεις διατρέχουν ένα τμήμα της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας που ξεκίνησε από κινήματα αμφισβήτησης της καταναλωτικής κοινωνίας εδώ και δεκαετίες, φέρουν ψήγματα υπαρξισμού, κορυφώθηκαν με το κίνημα των μπίτνικς και των χίπις, εμπνέουν όσους θέλουν να αλλάξουν το «σύστημα», για να διαμορφώσουν ένα νέο κόσμο που «θα είναι πιο κοντά στην φύση» με ελεύθερο τον έρωτα και την χρήση της κάνναβης . Ο άνθρωπος σήμερα , σύμφωνα με αυτές τις  σκέψεις ,  αλλοτριώνεται στο κυνήγι της επιτυχίας, της καριέρας, δουλεύει υπερεντατικά, θυσιάζει τις προσωπικές στιγμές, τις δικές του και της οικογένειάς του, διαστέλλει τα ωράριά του, καταστρατηγεί τον ελεύθερο χρόνο του, και όλα αυτά τελικά τον κάνουν δυστυχισμένο.

Επιτελείο χαμηλών προδιαγραφών

Οι ιδέες του συντρόφου Ν. Καρανίκα δεν ήταν ξένες στο περιβάλλον του Μαξίμου , άλλωστε ο Καρανίκας  έπινε τα ουζάκια  του μαζί με τον Τσίπρα, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες.

Το πρόβλημα είναι ότι, καθότι ο ίδιος και ο Αλέξης είναι αμόρφωτοι, γίνονται όλα στο Μαξίμου  θολά. Ανεπεξέργαστες θεωρίες που τις έχουν ήδη εκφυλίσει σε εύκολα συνθηματάκια, ανορθόγραφα και ασύντακτα, χωρίς περαιτέρω κοινωνική και φιλοσοφική εμβάθυνση.

Ας πάμε όμως στην ουσία ,σε αυτήν που θα περίμενε κανείς από έναν νέο άνθρωπο και πρωθυπουργό, να κάνει μια σοβαρή συμφωνία με τον λαό της χώρα του , που βιώνει τρομερές κοινωνικές ,οικονομικές και εθνικές κρίσεις, να επιλέξει τους καλύτερους Έλληνες για να τον βοηθήσουν να βγάλει τη χώρα από την κρίση, να βρει διεξόδους. Θα περίμενε κανείς από αυτόν να βρει ανθρώπους να σχεδιάσουν για την Ελλάδα και την κοινωνία. Να βρει δηλαδή συνεργάτες με πνευματικό και κοινωνικό ανάστημα υπεράνω υποψίας, ανθρώπους  με αξίες, πτυχία και τίτλους, αλλά και διαβασμένους, έμπειρους, προβληματισμένους, έξυπνους και αφοσιωμένους στο καθήκον.

Προφανώς ο σύντροφος Καρανίκας δεν είναι ο πρώτος που πηγαίνει στο Μαξίμου επειδή είναι άνθρωπος του  πρωθυπουργού , απλά είναι ο τελευταίος μέχρι τον επόμενο. Ο σύντροφος Τσίπρας ,όπως και οι προκάτοχοί του , δεν οργανώνει ένα γραφείο υψηλών προδιαγραφών, αλλά ένα γραφείο δικών του, μόνο που στην περίπτωσή του επιλέγονται  οι …. γραφικοί.

Να μην θεωρεί ο σύντροφος Τσίπρας ότι επειδή, αντί για στιβαρό γραφείο πρωθυπουργού, δημιουργεί μια αυλή γελωτοποιών … κλόουν και παλιάτσων, ο λαός θα είναι επιεικής. Τώρα βρίσκεται ακόμη ψηλά , στην πρώτη θέση, ίσως νοιώθει μόνιμος και άτρωτος, ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει και λογαριασμό να μην δίνει σε κανέναν. Δυστυχώς όμως για τον ίδιο, στο τέλος όλοι δίνουν λογαριασμό και πολλοί πρωθυπουργοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα, όχι μόνο για την διακυβέρνηση, αλλά και για τις επιλογές των συνεργατών τους. Μια ματιά στην εντελώς πρόσφατη πολιτική μας ιστορία θα τον πείσει.                                                                                              

Υ.Γ. Εκεί που θα περίμενε κανείς την ελληνική αριστερά να κάνει τον λαό να τρίβει τα μάτια του αξιοποιώντας τα καλύτερα μυαλά της, βλέπει ότι όλα ήταν μια πλάνη. Γιατί αν προσέλαβε τον σύντροφο Ν. Καρανίκα ως καλύτερο, τότε η απόσταση από την γελοιότητα  όλο και μικραίνει…

Η Αναισχυντία δεν μπορεί στην χώρα του Σοφοκλή να είναι τέχνη …………                                                                                                    Η απόφαση του υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά να... δώσει τα κλειδιά του Φεστιβάλ Αθηνών στον Βέλγο Jan Fabre προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από πλήθος Ελλήνων καλλιτεχνών .O νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών o ιδιόρρυθμος Βέλγος καλλιτέχνης είχε κατηγορηθεί από πολίτες και φιλοζωικές οργανώσεις για την «έμπνευσή» του με τις... ιπτάμενες γάτες στο δημαρχείο της Αμβέρσας. Τουλάχιστον 20.000 άτομα διαμαρτυρήθηκαν αγρίως στη δημοτική αρχή (τα είχαν κάνει τότε όλα γυαλιά καρφιά στο δημαρχείο και καλώς τα έκαναν) για κακοποίηση ζώων, όταν ο Fabre δημιούργησε , αν είναι δυνατόν, ένα δρώμενο στα σκαλιά του δημαρχείου με γάτες που τις πετούσαν χορευτές στον αέρα και «προσγειώνονταν» σε έναν λαστιχένιο διάδρομο. Ακόμη και στο βίντεο , που κυκλοφόρησε στα  blogs , ακούγονται δυνατά οι κραυγές τρόμου και είναι εμφανής η απελπισία των γάτων , που σίγουρα θα απορούσαν για τη μεταχείρισή τους από τους ηθοποιούς , πόσο μάλλον που δεν ήξεραν ότι... συμμετείχαν σε μια «επίδειξη» τέχνης με δημιουργό κάποιον καλλιτέχνη που θα ανελάμβανε το Φεστιβάλ Αθηνών (έλα …. “από τέτοιο” στη θέση σου) . Η οργή κατά του Jan Fabre ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δέχθηκε κλωτσές και μπουνιές  επτά φορές ενώ έκανε τζόκινγκ στο πάρκο της πόλης, ενώ μετά αναγκαζόταν - όπως ο ίδιος ομολόγησε - να κοιμάται σε διαφορετικό μέρος κάθε νύχτα, υπό το φόβο επιθέσεων των Βέλγων γατόφιλων .                                               Η συγκεκριμένη παράσταση προκάλεσε και την παρέμβαση της Διεθνούς Εταιρείας για την Προστασία των Ζώων, ωστόσο ο ίδιος παρέμεινε αμετανόητος: «Λυπάμαι που οι γάτες προσγειώθηκαν ανώμαλα στο έδαφος (μα ρε καραγκιόζη τι περίμενες ; γάτες είναι , δεν είναι πουλιά). «Ζητώ συγγνώμη από όσους αγαπούν τις γάτες. Δεν είχα πρόθεση να τις τραυματίσω. Είναι όλες καλά. Η παράσταση, όμως, ήταν αισθησιακή και ενθουσιώδης!», δήλωσε ο …. καλλιτέχνης  στους δημοσιογράφους που ……έπεσαν αμέσως ξεροί .                                                                                                                                                                                                                                                                                        Στο παρελθόν ο Φλαμανδός έχει προκαλέσει και άλλες αντιδράσεις με τις εμπνεύσεις του, όπως όταν ανέβασε για πρώτη φορά το έργο του …. “ Παλλόμενα πέη ”. Η παράσταση αυτή που παρουσίασε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Οκτώβριο (για να μην ξεχνιόμαστε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Αλέξη , μια που ο Βέλγος είναι νεοκομμουνιστής) , είναι 24ωρης διάρκειας και συμμετέχουν 27 χορευτές με χλαμύδες τις οποίες σταδιακά βγάζουν, έτσι μένουν στη σκηνή... ολόγυμνοι , κουνάν το πέος τους και χορεύουν όπως τους γέννησε η μαμά τους ακόμη και συρτάκι υπό τους ήχους του "Ζορμπά" του Μίκη Θεοδωράκη. Η παράσταση αναπαριστά κάποιον αρχαιοελληνικό μύθο (το ποιόν μύθο δεν μας το λέει ο κύριος Τσουτσουνοπαίχτης) . Φυσικά από όλες αυτές τις μακακίες δεν λείπει ούτε και η αναπαράσταση των διονυσιακών οργίων . Μια παράστασή με τίτλο “Mount Olympus: To glorify the cult of tragedy” (Όρος Όλυμπος: Να δοξάσουμε τη λατρεία της τραγωδίας) έχει προγραμματιστεί για τις 9 και 10 Ιουλίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ακόμη δεν είναι γνωστό που θα ανέβει η παράσταση και τι θα κουνούν οι χορευτές (εκτός από το πέος μπορούν να κουνούν πχ. το κεφάλι τους ,τα πόδια τους ,τα χέρια τους αλλά εάν υπολογίσουμε τις ανησυχίες του Βέλγου καλλιτέχνη  το πιθανότερο είναι να πάλουν τον πισινο τους .

«Εν αρχή ην το Χάος» κατά Ησίοδο.                                                                                                           
 Δυστυχώς εμείς στις αρχές του ΚΑ΄ αιώνα ως λαός , ως κράτος και ως έθνος , δια των επιλογών μας  επιστρέψaμε στο παρελθόν , στον απώτατο χρόνο έναρξη της δημιουργίας της ανθρώπινης κοινωνίας , επανήλθαμε στο άναρχο χάος , στο πολιτικό, στο οικονομικό και κοινωνικό ….σκοτάδι.                                                                                                                             
Εν αρχή ην η Δικαιοσύνη και άνευ αυτής …. ουδέν.                                                                                                                                                                  Η Ελλάδα κατάντησε ένας απεχθής φιδότοπος, όπου τα ανθρωποειδή φίδια της πολιτικής απάτης, δεξιοί , κεντρώοι και κυρίως, οι λάτρεις του χρήματος αριστεροί, όχι απλώς αλληλοσπαράσσονται για την νομή της εξουσίας, αλλά χωρίς οίκτο και με πρωτοφανείς ευρεσιτεχνίες ψεύτικων υποσχέσεων , προσπαθούν κάθε ένας από αυτούς , να επιβληθούν στη συνείδηση του λαού , ως ακούραστοι αγωνιστές και σκληροί διαπραγματευτές των λαϊκών συμφερόντων ενάντια των νέοαποκαλυφθέντων εχθρών μας , των Γερμανών ,της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ. .                                                                                            Αυτή η αναρχούμενη και νεοσταλινική πολιτική που ζούμε αυτές τις μέρες στο πετσί μας  ονομάζεται χαριτωμένα από φοβερά κυβερνητικά στελέχη όπως ο Κουρουμπλής ,ο Μπαλάφας ,ο Σκουρλετης , ο Φιλης , ο Μπαλτας ο Κατρουγκαλος , η Θεανω Φωτιου,  η Γεροβασιλη ως εθνική προσπάθεια ανάτασης , ως «σωτηρία» ή ακόμα και ως ανθρωπιστική ιδεολογία.                                                                                                                                                               Μια εθνική προσπάθεια , μια ανθρωπιστική ιδεολογία που οδηγεί όμως την Ελλάδα στην αναρχία ,στην εξαθλίωση και τελικά στην πείνα .                                                                                                                                                                        
Η πείνα είναι ο μεγαλύτερος τρομοκράτης κάθε ανθρώπινου όντος και αυτή πλέον βρίσκεται προ των πυλών της Ελλάδας. Και το σίγουρο είναι ότι θα μεταβάλλει εμάς τους Έλληνες ( αλήθεια ποιος το φανταζόταν) σε ωμοφάγα σαρκοβόρα θηρία αν τελικά δεν μπορέσουν να αλλάξουν οι ίδιοι πολίτες της χώρας και δεν πετάξουν στα σκουπίδια  το σημερινό πολιτικό κατεστημένο της  απάτης, της πλάνης που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να εξαγοράζουν τις συνειδήσεις βασικών παραγόντων του πολιτεύματος ,όπως δημοσιογράφους και δικαστές Γιατί η πείνα ότι κι αν αγκαλιάσει , πολιτική, ιδεολογία, θρησκεία,  τα κάνει όλα μαχαίρι, τουφέκι, φονικό όργανο και μάλιστα  άμεσης χρήσης.                                                                                                                                                     Γι” αυτό τα πάντα, και οι επαναστάσεις και οι πολιτικές ανατροπές και οι εκτροπές και οι εμφύλιοι, όπως τώρα στην Συρία , ξεκινάνε από τα στομάχια των πεινασμένων και ξαναγυρίζουν εκεί. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουν οι αβδηρίτες πολιτικοί και ψευδοσωτήρες μας (Η Ελλάς είναι θωρακισμένη έναντι της κρίσεως . Λεφτά υπάρχουν , Ζάππεια Νο 1 Νο 2 Νο 3 , Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης ) , όσο πιο γρήγορα εγκαταλείψουν τις κακότεχνες «στημένες» παραστάσεις τους στην Ελληνική Βουλή και στα παράθυρα των τηλεοράσεων τόσο το καλύτερο , ίσως έτσι μόνο μπορεί να υπάρξει μια ελπίδα , ίσως έτσι μόνον μπορεί αποφευχθούν ολέθριες συνέπειες τόσο για μας , όσο και το κυριότερο για τα εγγόνια μας .                                                           
 Όλα τα άλλα που μας λέει ο Μάνος κάποτε ορισμένα από αυτά τα υιοθετούσα και εγώ , αυτά όμως τώρα ανήκουν σε μια άλλη χρονική περίοδο και όχι σε αυτήν που ζεί τώρα η πατρίδα μας . Ίσως θα μπορούσαν να γίνουν βάση για πολιτική ,κοινωνική και οικονομική έρευνα με σκοπό την εφαρμογή ορισμένων από αυτών πριν 8-9 χρόνια , πριν δηλαδή της μεγάλης ληστείας του 2007 , 2008 και 2009. Ίσως τότε ναι . Τώρα έσβησε το κερί μας.
                                                                    Απρίλιος του σωτήριου έτους 2016
                                                                                       frixosforever

Η Αγγλία  ( με τους Νορμανδούς που την κατέκτησαν το 1.100 μ.Χ. και όχι με τους Άγγλους που ήρθαν και αυτοί ως κατακτητές τον Στ΄ αιώνα μ.Χ. ) που είναι η δημιουργός χώρα στην αρχή της Μεγάλης Βρετανίας, ύστερα του Ηνωμένου Βασιλείου και εν τέλει της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, προσδιόρισε όσο κανένα άλλο έθνος την εξέλιξη – κατ ελάχιστους Έλληνες θετικά κατά τους περισσότερους αρνητικά – της ανθρωπότητας τα τελευταία 500 χρόνια.        

Είναι η μητέρα του κοινοβουλευτισμού – η mater parlamentorum - .

Είναι η χώρα που γεννήθηκαν τα πολιτικά κόμματα . Από τη μακρά κοινοβουλευτική και κομματική ιστορία της αντλούμε διδάγματα για την εφαρμογή του κοινοβουλευτικού συστήματος και την κατανόηση της ορθής λειτουργίας  των πολιτικών κομμάτων . Σ’ αυτή γεννήθηκαν οι θεμελιώδεις συνταγματικοί θεσμοί και οι πολιτικές ρυθμίσεις παγκόσμιας εφαρμογής, όπως είναι: η πρώτη έννοια Συντάγματος (Lex Terrae), το οποίο, ως εθιμικός νόμος «Law of the Land», αναβλύζει αμέσως από την κοινωνία και δεν παραχωρείται «άνωθεν».

Εκεί και το πρώτο δείγμα γραπτής συνταγματικής κατοχυρώσεως δικαιωμάτων του ανθρώπου –Magna Karta- το 1215 μ.Χ..  

Εκεί και το πρώτο κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα.

Εκεί ιδρύεται  το σύστημα των δύο νομοθετικών σωμάτων.

Εκεί δημιουργείται ο θεσμός της κυβερνήσεως και του υπουργικού συμβουλίου ως συλλογικών οργάνων και κυρίων οργάνων της εκτελεστικής εξουσίας και η σχέση τους με τα νομοθετικά σώματα και τον ανώτατο άρχοντα.

Ο θεσμός του πρωθυπουργού εκεί γεννήθηκε το 1.714 μ.Χ.

Ο θεσμός της αντιπολιτεύσεως και της σκιώδους «κυβερνήσεως». Η ποινική ευθύνη των υπουργών, κ.ά. Εκεί γεννήθηκαν .

Παρά ταύτα, η ίδια η Αγγλία αποτελεί σήμερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο την μεγαλύτερη εθνοτική (nation) και χωρική (land) οντότητα, που δεν απολαμβάνει καθεστώς αυτονομίας, έστω περιορισμένης , λες και η ιστορία έχει στραφεί σήμερα εναντίον της…

Η λειτουργία της εκτελεστικής , νομοθετικής και εν τέλει της λαϊκής εξουσίας επαφίεται στα ήθη , στα έθιμα και στον όρκο του Στέμματος που έδωσε για την πιστή τήρηση τους κατά την ανάρρηση του στον θρόνο . Αυτά είναι πράγματα πρωταρχικά και πολύτιμα για την ύπαρξη του Ηνωμένου Βασιλείου  .

Ούτε η Αγγλία, ούτε η Μεγάλη Βρετανία, ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο γνώρισαν ποτέ αυτό που στις άλλες χώρες μπορεί να θεωρηθεί «ιδρυτική στιγμή», επ’ ευκαιρία της οποίας καταρτίζεται και αρχίζει να εφαρμόζεται κάποιος συνταγματικός χάρτης. Ουδείς συνταγματικός θεσμός , που να αποτελεί καρπό σχεδιασμού , ισχύει εκεί . Δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει σύνταγμα και η πολιτική ,οικονομική και κοινωνική  λειτουργία της χώρας επαφίεται στο πολιτισμικό και πολιτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων του Ηνωμένου Βασιλείου , αλλά το κυριότερο του κάθε ενός ξεχωριστά , από τον ρακοσυλλέκτη μέχρι τον ανώτατο άρχοντα .
                                                                                             

                                                                                                       Frixosforever                 

                                                                                                                  

                                                         SWING BACK

Από  την Παρασκευή 8 Μαΐου 2015  η Βρετανία είναι ο παράδεισος των πολιτικών αναλυτών. Η ξαφνική προτίμηση  της κρίσιμης μάζας των άγγλων ψηφοφόρων προς τους Συντηρητικούς του Κάμερον ( “swing back”, το λένε οι Αγγλοσάξονες ) ήταν το απρόσμενο γεγονός που έδωσε τόσο ενδιαφέρον στους ανά τον κόσμο πολιτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους σχολιαστές .                                                                                                                                                    
 Κανείς δεν το είχε προβλέψει. Αν και θεωρητικά στις αγγλοσαξονικές χώρες το ενδεχόμενο ενός “swing back” προς το κυβερνών κόμμα υπάρχει πάντα σαν πιθανότητα , για τις εκλογές στην Αγγλία της 7ης Μαΐου, ήταν απολύτως εκτός πάσης σοβαρής  συζήτησης . Οι δημοσκοπήσεις δεν είχαν καταγράψει τάσεις ή σημεία που να επέτρεπαν να συζητηθεί σοβαρά η υπόθεση μιας ξαφνικής μετακίνησης των ψηφοφόρων προς τους Συντηρητικούς. Στον δε βρετανικό τύπο, ιδίως την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου, το γενικό πνεύμα αναλυτών και σχολιαστών θεωρούσε δεδομένο ότι την Παρασκευή η χώρα θα ξυπνούσε με ένα κοινοβούλιο χωρίς κόμμα πλειοψηφίας , χωρίς κυβέρνηση και κατά συνέπεια χωρίς υπεύθυνη οικονομική πολιτική . Όλες οι υποθέσεις εργασίας και τα σενάρια χτίζονταν επάνω σε αυτή τη δραματική βεβαιότητα.  Η πραγματικότητα όμως την διέψευσε .                                                                                                                                             
 Για τα δικά μου ενδιαφέροντα , τα ενδιαφέροντα ενός αγγλόφιλου Έλληνα που ζει στην Αθήνα, αυτές οι εκλογές στην Αγγλία είχαν δύο εξαιρετικά σημεία , το ένα σημείο οι κοινωνικές και οικονομικές ομοιότητες με εμάς και δεύτερο σημείο ένα χαρακτηριστικό γεγονός που διαδραματίστηκε στις Αγγλικές εκλογές και που έχει άμεση σχέση με μας .                                                                                                                                                  
Αυτό που συμβαίνει καιρό τώρα στη Βρετανία και που διαβρώνει την αξιοπιστία του κοινοβουλευτισμού δεν διαφέρει, ως προς τη μορφή του τουλάχιστον, από αυτό που συμβαίνει εδώ. Σκάνδαλα διαφθοράς των πολιτικών γεμίζουν πια τις σελίδες του βρετανικού τύπου, σε βαθμό που δύσκολα θα φανταζόταν κάποιος πριν από τριάντα χρόνια. Η εθνική υπαρξιακή κρίση παίρνει και εκεί τις μορφές του απομονωτισμού και της ξενοφοβίας. Αγωνίζονται και εκεί εδώ και αρκετά χρόνια  να περιστείλουν το έλλειμμα που παρουσιάζεται κάθε χρόνο στον κρατικό προϋπολογισμό , 5% τα τελευταία χρόνια , 10% όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Κάμερον - Κλεγκ.                                          

 Επίσης, παλεύουν με τις επιπτώσεις από την αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου στην κοινωνία τους, όπως και εμείς από την αποτυχία μας να αντιμετωπίσουμε το μεταναστευτικό στη δική μας . Τέλος, έχουν και αυτοί μια παλαβή εθνικιστική δεξιά που βρυχάται και μια αριστερά  που ουρλιάζει  , μόνο που εκεί δεν τις παίρνουν στα σοβαρά .                                                                                                                                                              
 Το τελευταίο σημείο και το οποίο με κάνει υπερήφανο , είναι το γεγονός ότι παίξαμε κι εμείς ως Έλληνες τον ρόλο μας  ώστε οι Βρετανοί ψηφοφόροι  να προτιμήσουν πολιτική σταθερότητα και συνετή οικονομική πολιτική. Καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ήμασταν το παράδειγμα προς αποφυγή. Μικρός  ο ρόλος θα μου πείτε , ναι αλλά απαιτητικός. Δεν μπορεί να τον παίξει ο καθένας λαός , θέλει σπάνιο ταλέντο που μόνο ο εξυπνότερος λαός του κόσμου μπορεί να διαθέτει...

                                   XAOTIKH H ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΕΞΟΔΟΣ                                     1

"Μην παίρνετε τη Ζωή πολύ στα σοβαρά. Όπως και να ‘χει, κανένας δεν βγαίνει απ’ αυτήν ζωντανός" .  Elbert Hubbard .

Η πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έχει επανέλθει δριμύτερη το τελευταίο τετράμηνο προ και μετά τις εκλογές.Εγχώριοι οικονομολόγοι  , ακόμα και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος , την προτείνουν ως τη μόνη λύση για να επανέλθει η Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης. Ωστόσο Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ειδικοί τονίζουν ξεκάθαρα ότι αυτή η έξοδος , θα είναι η θλιβερή κατάληξη του ελληνικού δράματος.
Οι ειδικοί που έχουν μελετήσει τα αποτελέσματα μιας ενδεχόμενης εξόδου, παρότι διαφωνούν σε πολλά, μεταξύ τους , συμφωνούν ότι είναι νομικά αδύνατη η μονομερής αποχώρηση της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα, χωρίς ταυτόχρονη αποχώρηση από την Ε.Ε. Συμφωνούν επίσης ότι σε ένα τέτοιο σενάριο, το συντριπτικό μέρος του δημόσιου χρέους θα παρέμενε σε ευρώ, ακόμα και μετά την έξοδο.
Μία χαοτική έξοδος, φυσικά, είναι πιθανή, αν οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές καταλήξουν σε αδιέξοδο. Χωρίς συμφωνία, αυξάνονται κατακόρυφα οι πιθανότητες αποκλεισμού  κεφαλαιακών παροχών. Σε αυτό το πλαίσιο, είτε θα υπάρξει ταχέως μία συνθηκολόγηση από την ελληνική πλευρά ώστε να ανοίξει εκ νέου η στρόφιγγα από την Ε.Κ.Τ., είτε, για να μην πεθάνει από ασφυξία η Ελληνική  οικονομία, θα επιλεγεί η έξοδος και θα υιοθετηθεί  η νέα Δραχμή .
Όπως έγραφε το 2011, δυστυχώς  είναι πάλι επίκαιρος , ο Charles Proctor , διάσημος Βρετανός νομικός που ειδικεύεται σε αυτά τα θέματα: «Πληττόμενη από την κρίση και το χάος της χρεοκοπίας, είναι πιθανό μία ελληνική αποχώρηση να είναι ραγδαία και μη συντεταγμένη και εν πολλοίς να αγνοηθούν οι Συνθήκες » («The Greek Crisis and the euro - A tipping point? »).

Το αγγλικό Δίκαιο
Ωστόσο, παρότι ενδεχομένως αρχικά να αγνοηθεί η νομική πτυχή του ζητήματος, μία  μη συναινετική έξοδος από το ευρώ θα είχε βαρύτατες συνέπειες για την Ελλάδα, δυσχεραίνοντας τη θέση της στις σύνθετες διαπραγματεύσεις που θα ακολουθούσαν για την διαμόρφωση των μελλοντικών σχέσεων  με την Ε.Ε. Επιπλέον, σίγουρα δεν θα βοηθούσε στο κρίσιμο μέτωπο του υπολογισμού  του δημόσιου χρέους της και μετατροπή  από ευρώ στη «νέα δραχμή», διότι στο πλαίσιο του αγγλικού Δικαίου όχι μόνο θα πρέπει η πληρωμή να γίνει σε ευρώ αλλά δεν θα μπορεί να γίνει η μετατροπή   ισοτιμίας που θα ορίσει η ελληνική νομοθεσία . Υπενθυμίζεται ότι πάνω από το 80% του ελληνικού δημόσιου χρέους υπάγεται σήμερα σε αγγλικό Δίκαιο.
Στα υπόλοιπα 20% των ομολόγων  που υπάγονται στο Ελληνικό Δίκαιο, όπως αυτά που κατέχει η ΕΚΤ, θεωρητικά η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να τα δραχμοποιήσει. Ωστόσο, παρά  το θέσφατο του Lex Monetae ( Το κυρίαρχο κράτος έχει το νόμισμα της επιλογής του ) για τα ομόλογα αυτά η επιλογή της δραχμοποίησης τους , που θα επιδιώξει η Ελληνική νομοθεσία , μπορεί να προσβληθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ή σε διαιτητικά Ευρωπαϊκά δικαστήρια από την Ε.Κ.Τ.. Αντίστοιχες δυνατότητες νομικής αντίστασης θα έχουν και τυχόν ιδιώτες κάτοχοι ελληνικού χρέους.


Τι λένε οι συνθήκες                                                                                                    2
Μέχρι το 2007, όταν επικυρώθηκε η Συνθήκη της Λισσαβόνας, δεν υπήρχε καν πρόβλεψη για έξοδο χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Συνθήκη της Λισσαβόνας  ήταν αυτή που έθεσε τέλος στη μακρά συζήτηση για το αν η ανυπαρξία σχετικής διάταξης υπονοούσε το αυτοδίκαιο δικαίωμα μιας χώρας στην αποχώρηση της. Με το άρθρο 50  ορίζεται ότι «κάθε κράτος - μέλος μπορεί να αποφασίσει να αποχωρήσει από την Ένωση, σύμφωνα με τους εσωτερικούς συνταγματικούς του κανόνες».Αντίστοιχη πρόβλεψη για έξοδο από την Ευρωζώνη δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει καμία διάταξη που να επιτρέπει στα υπόλοιπα κράτη - μέλη ή στα όργανα της Ε.Ε. να εκδιώξουν οποιαδήποτε χώρα  από την Ο.Ν.Ε .
Σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1 (γ) της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (.Σ.Λ.Ε.Ε.), η νομισματική πολιτική ανήκει στην «αποκλειστική αρμοδιότητα» της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε μονομερής απόφαση της χώρας μας για έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή θα αποτελούσε παραβίαση των υποχρεώσεών της, όπως απορρέουν από τις ευρωπαϊκές συνθήκες της οποίες εμείς εγκρίναμε  δια της υπογραφής μας . Σημειώνεται δε ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει επανειλημμένως αποφανθεί ότι η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από τα κράτη - μέλη προς την Νομισματική Ένωση είναι μόνιμη, όχι προσωρινή
Το Ινστιτούτο της Νομισματικής και Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (IMFS) θεωρεί ότι «η ΟΝΕ είναι αναπόσπαστο μέρος της Ένωσης και όχι μία νομικά ξεχωριστή οντότητα. Επιπλέον, ως ομοσπονδιακό κράτος , έστω και χαλαρό, όπως θεωρείται από τους περισσότερους η Ε.Ε., οι κοινοτικές συμβάσεις θεωρούνται εθνικές και ως εκ τούτο είναι εκτός της εμβέλειας του οργανισμού της Βιέννης για την επιδίκαση διαφορών επί των Διεθνών Συνθηκών και Συμβάσεων , την οποία κακώς ορισμένοι επικαλούνται ως διέξοδο  για αποχώρηση της Ελλάδας   από την Ευρωζώνη. Όπως η Καταλονία δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί τη Σύμβαση τη Βιέννης για να αποσχιστεί από τη Ισπανία έτσι και η Ελλάδα δεν μπορεί να την επικαλεστεί για να φύγει από την Ευρωζώνη».
Για το θέμα του νομίσματος, δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτό που αναφέρεται, στο άρθρο 128 της Σ.Λ.Ε.Ε. « Τα νομίσματα  που εκδίδονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι τα μόνα που αποτελούν νόμιμο χρήμα μέσα στις χώρες της  Ο.Ν.Ε. » . Έτσι απαγορεύεται  η αντικατάσταση  ή η κυκλοφορία νέου  ή παράλληλου με το ευρώ  νομίσματος  σε χώρα μέλος της Ευρωζώνης.

Παράθυρο αναθεώρησης των συνθηκών                                                           3
Ένα πιθανό νομικό παράθυρο για να γίνει αναθεώρηση των Συνθηκών βρίσκεται στην παράγραφο 6 του άρθρου 48 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση ( Σ.Ε.Ε ), που τιτλοφορείται  « Απλοποιημένες Διαδικασίες Αναθεώρησης ».
Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, ένα κράτος - μέλος «δύναται να υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σχέδια για την ολική ή μερική αναθεώρηση των διατάξεων του τρίτου μέρους της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ».    Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπορεί να τροποποιήσει τις σχετικές διατάξεις, αρκεί να υπάρχει ομοφωνία στις τάξεις του, να έχει προηγηθεί διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά και -σε περίπτωση τροποποιήσεων θεσμικής φύσεως στον νομισματικό τομέα- την ΕΚΤ. Επιπλέον, «η απόφαση αυτή τίθεται σε ισχύ μόνο μετά την έγκρισή της από τα κράτη - μέλη, σύμφωνα με τους αντίστοιχους συνταγματικούς κανόνες τους» και υπό την προϋπόθεση ότι δεν      διευρύνει τις αρμοδιότητες της Ένωσης.                                                                                                
Η συγκεκριμένη διάταξη χρησιμοποιήθηκε για την τροποποίηση του άρθρου 136 της ΣΛΕΕ και την προσθήκη της παραγράφου 3, με την οποία θεσπίστηκε ο ESM. Υπήρξαν προσφυγές κατά της απόφασης αυτής, μεταξύ άλλων στο Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, αλλά όλες απορρίφθηκαν.
Το δεύτερο κρίσιμο πρόβλημα είναι ότι οι «απλοποιημένες διαδικασίες αναθεώρησης» μπορεί να είναι απλούστερες των συμβατικών , αλλά εξακολουθούν να είναι χρονοβόρες. και είναι πιθανό τα υπόλοιπα κράτη - μέλη, η συναίνεση των οποίων είναι απαραίτητη για την αναθεώρηση , να είναι εξαιρετικά αρνητικά διακείμενα απέναντι στην Ελλάδα, και διόλου πρόθυμα να τη διευκολύνουν να αποχωρήσει.
Επιπλέον η ΕΚΤ, η οποία κι αυτή θα πρέπει να δώσει την έγκρισή της, θα είναι κάθε άλλο παρά ενθουσιασμένη με την ιδέα της εξόδου της Ελλάδας , που θα επιφέρει  ανισορροπίες στο σύστημα  πληρωμών TARGET-2 -η Ελλάδα είχε στα τέλη Ιανουαρίου υποχρεώσεις 76 δισ. ευρώ- σε χρέη της χώρας, κυρίως προς την Bundesbank.