Υπηρεσία πληροφοριών μεγάλης συμμαχικής δύναμης εζήτησε την παγίδευση τηλεφώνου του Ανδρουλάκη...... από τα Μ.Μ.Ε.

  Τι΄χεις Γιάννη, τι είχα πάντα .....

  

 

Το 1841, ο Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα, ναύαρχος Ser Edmund Lyons, δήλωσε : " Μία πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι ένας παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να είναι είτε βρετανική είτε ρωσική, και επειδή δεν μπορεί να είναι ρωσική θα είναι βρετανική". 

Με αυτήν την....... διπλωματική δήλωση ο Βρετανός πρέσβης ξεκαθάρισε το στίγμα της γεωπολιτικής θέσης της χώρας μας, η Ελλάς θα ανήκε πλέον στη δικαιοδοσία της  κραταιάς θαλάσσιας δύναμης, της Αγγλίας, η οποία θα μας προστάτευε μεν από οποιαδήποτε εξωτερική ή εσωτερική επιβουλή, αλλά και εμείς θα υποστηρίζαμε τον στόλο της με παντός είδους διευκολύνσεις, ελλιμενισμούς, προμήθειες και επιπροσθέτως θα στηρίζαμε και την πολιτική της στην Ανατολική Μεσόγειο και όχι μόνο. 

Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το 1831, η Ελλάδα αποτέλεσε ένα σημαντικό γεωπολιτικό στήριγμα της Αγγλικής αυτοκρατορίας στη Ανατολική Μεσόγειο, στήριγμα το οποίο το Λονδίνο ήταν διατεθειμένο να το υποστηρίζει σε ορισμένες λογικές εδαφικές επιδιώξεις του, δεν ήταν όμως διατεθειμένο να ανεχθεί να κινείται εκτός των δικών του εντολών. Οι Αγγλόφιλοι Δανοί βασιλείς, οι κανονιοφόροι και τα δάνεια αποτέλεσαν τα κυριότερα μέσα επιβολής αυτής της Αγγλικής  πολιτικής, μια πολιτική που το σύνολο των Ελλήνων πολιτών θα την ένοιωθε στο πετσί τους όταν θα προσπαθούσαν να επιβάλουν την θέληση τους, η οποία όμως ήταν αντίθετη στα Αγγλικά συμφέροντα, πχ στην Κύπρο.

Μετά την έξωση,  του  ρωσόφιλου κατά ορισμένους ιστορικούς αναλυτές  Όθωνα, και την ανάρρηση στο θρόνο του αγγλόφιλου Γεωργίου Α’ το 1863, η Βρετανία εκχώρησε στην Ελλάδα τα Επτάνησα το 1864 και με τις παραχωρήσεις  του 1881, όταν η Αγγλία είχε κυριαρχικό ρόλο στο Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, αφού ματαίωσε την βασική επιδίωξη της Ρωσίας για την δημιουργία της μεγάλης Βουλγαρίας, επέμενε και πέτυχε την επέκταση   της Ελλάδας στην Θεσσαλία και σε  μικρό μέρος της Ηπείρου αυξάνοντας την έκτασή της κατά 26,7% και τον πληθυσμό της κατά 18%.

Έτσι, ενισχύθηκε η Ελλάς ως πιστός γεωπολιτικός σύμμαχος της πρώτης ναυτικής δύναμης στον κόσμο, της Αγγλίας. Ο ρόλος του Λονδίνου ήταν  ενθαρρυντικός για την ελληνική απόφαση της Μικρασιατικής εκστρατείας, με τελικό αποτέλεσμα την ενσωμάτωση της Δ. Θράκης και των νησιών του Αιγαίου (πλην των Δωδεκανήσων, τα οποία κατείχαν οι Ιταλοί), μετά τη συμμετοχή της Ελλάδος στο πλευρό της Αντάντ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Η συμμετοχή της Ελλάδας στον Β’ πόλεμο απέφερε, με την επίμονη υποστήριξη του Τσόρτσιλ στον Στάλιν, την ενσωμάτωση  και των Δωδεκανήσων.

Τελικά, για μας τη μεταπολεμική γενιά των Ελλήνων, ο κρίσιμος χρόνος που διαμόρφωσε την ζωή μας ήταν το 1947 όταν η Βρετανία αποσύρθηκε από την Ελλάδα και τον ρόλο του ηγέτη της δύσεως και της μεγάλης παγκόσμιας ναυτικής δύναμης  ανέλαβαν οι ΗΠΑ.  

Η αμερικανική επιρροή

Η Ελλάδα του 1950, η Ελλάδα του Δόγματος Τρούμαν υπήρξε ένα σημαντικό μέρος της στρατηγικής του Ψυχρού πολέμου των ΗΠΑ εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και όταν, μετά από δύο δεκαετίες, φάνηκε ότι απειλείτο ο φανατικός αντικομμουνισμός του πολιτικού καθεστώτος στην Ελλάδα, έγινε το πραξικόπημα του 1967. Αυτή ήταν εν συντομία και περιληπτικά  η βασική, πέραν και των ανερμάτιστων φιλοδοξιών των συνταγματαρχών, αιτία που έφερε στην εξουσία το φιλοαμερικανικό και αντικομμουνιστικό καθεστώς της Δικτατορίας, όλα τα άλλα ..... 

Μετά από μια εποχή άκρατου αντιαμερικανισμού, η οποία ακολούθησε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την πτώση της χούντας, μετά την αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ επί Κωνσταντίνου  Καραμανλή (1974-1980), μετά τις πρωτοβουλίες του Ανδρέα Παπανδρέου για  μία περισσότερο ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και μετά τις προσπάθειες του Κώστα Καραμανλή για προσέγγιση της Μόσχας, π.χ.  με τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, η Ελλάδα ξαφνικά άλλαξε ριζικά, λησμόνησε τα πάντα, τόσο οι πολιτικοί ηγέτες της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς καθώς και ο λαός ξέχασαν τα πάντα, ξέχασαν την χούντα, το Πολυτεχνείο, την σφαγή της Κύπρου  και ....... λάτρεψαν την Αμερική. Έκτοτε η Ελληνική πολιτική ηγεσία και ο Ελληνικός λαός  κινούνται σταθερά στον Δυτικό χώρο, στον χώρο των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε...... Απίστευτο.

Στο πλαίσιο εμβάθυνσης των Ελληνοαμερικανικών σχέσεων, σύμφωνα με την Αμυντική Συμφωνία MTCA που υπέγραψαν στην Ουάσιγκτον οι υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Antony J. Blinken και της Ελλάδας Νίκος Δένδιας   τον Οκτώβριο του 2021, οι ΗΠΑ απόκτησαν και νέες  βάσεις στην Ελλάδα, στον Βόλο, Λιτόχωρο, Αλεξανδρούπολη, ενώ λειτουργούν στρατιωτικές διευκολύνσεις στη Λάρισα, Στεφανοβίκειο. Στη Σούδα τέλος υπάρχει μια από τις σπουδαιότερες παγκοσμίως αεροναυτικές βάσεις των ΗΠΑ ίσως πιο υπολογίσιμη από την αεροπορική βάση Diego Garcia στον Ινδικό Ωκεανό. Επίσης παραχωρήθηκε ανεμπόδιστη χρήση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, παρά την οργισμένη τουρκική αντίδραση. Η συμφωνία αυτή έχει 5ετή διάρκεια. Από την εξέλιξη αυτή εύκολα συνάγεται η ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία την οποία αποδίδουν οι Αμερικανοί στη χώρα μας.  Έχει όμως σημασία να αναφερθεί ότι στην Ελληνο – Αμερικανική συμφωνία δεν υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής, όπως στην Ελληνο – Γαλλική συμφωνία του 2021 δηλαδή οι ΗΠΑ δεν υποχρεώνονται να συνδράμουν την Ελλάδα σε επίθεση τρίτων πχ. Τουρκία εναντίον της. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει προληπτικές πολιτικές ενέργειες, έμμεση βοήθεια με παροχή πληροφοριών ηλεκτρονικά κ.τ.λ. 

Και οι σχέσεις μας με τη Ρωσία

Είναι χαρακτηριστική η γνώμη των Ελλήνων για τη Ρωσία, όπως αποτυπώθηκε σε  ενδιαφέρουσα έρευνα το 2017. Ένα 57,5% είχαν θετική γνώμη, αν και αναγνώριζαν ότι  η δημοκρατία δεν λειτουργεί αποτελεσματικά στη Ρωσία, δεν γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι δεν θα σπούδαζαν εκεί κ.ά. Απεναντίας 68% θα επέλεγαν μια ευρωπαϊκή χώρα για σπουδές, 65% θα εργαζόταν εκεί, εκτιμώντας σε υψηλά ποσοστά την ποιότητα των θεσμών, την ευημερία, τις προοπτικές κ.ά.  που το ευρωπαϊκό περιβάλλον προσφέρει.

Όπως φαίνεται υπάρχει ζωντανή ακόμα η ιστορική σχέση μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας, την οποία έχουν τροφοδοτήσει, το κοινό θρησκευτικό δόγμα, το Βυζάντιο, το κυριλλικό αλφάβητο, ο ρωσικός ρόλος στη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η μνήμη του Καποδίστρια, οι ευημερούσες ελληνικές κοινότητες στην τσαρική αυτοκρατορία. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν 90.000 ελληνόφωνοι στην ευρύτερη περιοχή της Οδησσού και διδάσκονται ακόμα τα ελληνικά γράμματα στα εκεί ουκρανικά σχολεία. 

Δεν πρέπει όμως να ξεχνούμε, ότι οι Μπολσεβίκοι ενίσχυσαν τον Κεμάλ μετά την ελληνική επέμβαση στην Οδησσό το 1919, ότι υπήρξε η εσωτερική εξορία 50.000 Πόντιων Ελλήνων προς τα ανατολικά από τον Στάλιν προς το τέλος των ’40, ενώ παλαιότερα ήταν η ρωσική πολιτική του πανσλαβισμού τον 19ο αιώνα που υποστήριζε τις Σλαβικές χώρες στα Βαλκάνια σε βάρος των Ελλάδος. 

Η Ρωσία δεν θέλησε ποτέ να βοηθήσει την Ελλάδα ουσιαστικά, αναγνωρίζοντας ότι γεωπολιτικά η Ελλάδα ανήκε στη Δύση από την εποχή της ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Είναι για τον λόγο αυτόν που η Ελλάδα σαν Νατοϊκή χώρα έστειλε, προ ημερών, εξοπλισμό στην Ουκρανία με την έκρηξη του πολέμου και έτσι η Ρωσία την κατέταξε στις μη φιλικές προς αυτήν χώρες. 

Ως προς την Τουρκία, η χώρα αυτή είναι γεωστρατηγικά σημαντικότερη για τη Ρωσία απ’  ό,τι η Ελλάδα, για τον βασικό λόγο ότι τα Στενά του Βοσπόρου είναι σε τουρκικό έδαφος και η Ρωσία αποδίδει εξαιρετική σημασία στο να έχει δικαίωμα διέλευσης των πλοίων της από εκεί. 

Απεναντίας η Μόσχα βλέπει την Ελλάδα να ενεργεί συμμαχικά με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και να παρεμποδίζει τα ρωσικά στρατηγικά συμφέροντά της στην Α. Μεσόγειο.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις μάς οδηγούν στην ένδειξη ότι Ελλάδα και Ρωσία ενταγμένες σε αντίθετους γεωπολιτικούς χώρους και με τις δικές τους ειδικές επιλογές δεν μπορούν να συνεργαστούν πολιτικά, εκτός αν συμβεί κάποια απρόβλεπτη δραματική αλλαγή, πάντως άνετα και χωρίς κανένα πρόβλημα  μπορούν να συνεργάζονται εμπορικά, οικονομικά και πολιτιστικά. 

Υ.Γ.  Ο ναύαρχος Ser Edmund Lyons υπήρξε πρεσβευτής της Αγγλίας στην Αθήνα από τον Μάιο του 1835 έως τον Μάρτιο του 1849.

- "Καλύτερα το έχω τρεις φορές σε πόλεμο να πάω, παρά να ξεσκιστεί γεννώντας η κοιλιά μου έστω και μια φορά". Μήδεια ...... Ευριπίδης.

 

Ο φόνος πάντα  προκαλούσε τον φόβο και τον τρόμο σε κάθε άνθρωπο, για αυτό και οι αρχέγονες ακόμη κοινωνίες έσπευσαν, από τα βάθη των αιώνων να τον αντιμετωπίσουν με αμείλικτες ποινές.

Στην αρχαία Αθήνα από τον 6^ο αιώνα π.Χ , εκτός από τους σκληρούς νόμους του Δράκοντα (Δρακόντειοι νόμοι), τα ονόματα των φονιάδων χαράσσονταν, για λόγους καταφανούς κοινωνικής αποδοκιμασίας και παραδειγματισμού, σε μαρμάρινες στήλες που βρίσκονταν στον πιο δημόσιο χώρο της πόλης, στο κέντρο της αγοράς, έκτοτε η αυστηρή καταφορά κατά του εγκληματία έμεινε με τον ορισμό “Στηλίτευση”.

Αυτά για την απλή ανθρωποκτονία, πως αντιδρά όμως η κοινωνία σε ένα αποτρόπαιο και αναπάντεχο έγκλημα, λόγου χάριν  όταν μια μητέρα σκοτώνει το παιδί της. Ο φόνος αυτός μεταβάλει τον τρόμο σε απέχθεια  και μάλιστα με έκρηξη κοινωνικής οργής, μια και ο αλτρουισμός που είναι το κύριο γνώρισμά της μητρική αγάπης, είναι ένα από τα βασικά στοιχεία που στηρίζεται ο πολιτισμός μας, ο ατομικός πολιτισμός κάθε ανθρώπου.

Όπως είναι αναμενόμενο λοιπόν, η μη κοινωνική αποδοχή της μητρικής παιδοκτονίας, λογίζεται και από τον νομοθέτη σαν ένα έγκλημα που δεν έγινε από μια λογική γυναίκα αλλά  από ένα ανισόρροπο άτομο, έτσι στον Ποινικό μας Κώδικα η παιδοκτονία που προβλέπεται στο άρθρο 303,  ορίζει ότι «Μητέρα που με πρόθεση σκότωσε το παιδί της κατά ή μετά τον τοκετό, αλλά ενώ εξακολουθούσε ακόμη η διατάραξη του οργανισμού της από αυτόν, τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη».

Το έγκλημα της παιδοκτονίας επομένως, δύναται να διαπραχθεί μόνο από τη μητέρα και ενόσω διαρκεί η διατάραξη του οργανισμού της από τον τοκετό, κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να αποδειχθεί από ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη, μια που  για την παιδοκτονία προβλέπεται επιεικέστερη, λόγω του μειωμένου καταλογισμού,  ποινική μεταχείριση. Ουσιαστικά πάντως δεν χρειάζεται καν ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη και μια απλή βιολόγος μπορεί να βεβαιώσει για την αναστάτωση που επέφερε στην εγκυμονούσα η υπαίτια ορμόνη για τους σπασμούς της μήτρας και της έναρξης του τοκετού,  της prostaglandin, αρκεί βέβαια η βιολόγος αυτή να μην έχει εξαντλήσει την επιστημονική ενασχόληση  της ως γραμματεύς σε  πολιτικά γραφεία ή στην αντιμετώπιση των οργανικών λυμάτων σε ανάλογες εταιρείες. Έτσι, η θανάτωση βρέφους από τον πατέρα ή ακόμα και άλλο συγγενικό πρόσωπο, παππού, γιαγιά, δεν εμπίπτει στο 303 Π.Κ  και ένας τέτοιος  φόνος δεν συνιστά το αδίκημα της παιδοκτονίας αλλά της ανθρωποκτονίας, κάτι που επισύρει ακόμα και την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Ομοίως και η μητέρα που σκοτώνει εκ προθέσεως, πχ το 3χρονο παιδί της, θα δικαστεί και αυτή για το έγκλημα της ανθρωποκτονίας. 

Σε προηγούμενους αιώνες, όχι και πολύ παλιούς, η παιδοκτονία χρησιμοποιούνταν κατά κόρον για να ελεγχθεί, πχ για λόγους επισιτισμού, το μέγεθος της οικογένειας, να εξαφανισθούν τα αδύναμα, αφύσικα, παραμορφωμένα και ανάπηρα παιδιά για προφανείς λόγους και ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα  ο πιο συχνός λόγος, για να περιοριστεί ο αριθμός των θηλυκών.

Παρόλο που η θανάτωση ανεπιθύμητων θηλυκών παιδιών συμβαίνει σήμερα μόνο σε μη ανεπτυγμένες χώρες, η ανθρωποκτονία παιδιών αμφότερων των φύλων από τους γονείς τους παραμένει μία σημαντική αιτία παιδικής θνησιμότητας ακόμη και στις πιο εύπορες χώρες του κόσμου

Ωστόσο, όπως τονίζεται από ειδικές επιστημονικές μελέτες τα στατιστικά στοιχεία  δεν είναι ακριβή εξαιτίας της ευκολίας εξαφανίσεως των παιδικών πτωμάτων, λόγω του μικρού όγκου συσκευασίας των σωμάτων των δολοφονημένων παιδιών και  της εύκολης εναπόθεσης  των στους κάδους απορριμμάτων. Την κύρια ευθύνη όμως των μη εξακριβωμένων παιδοκτονιών την φέρουν οι πρόχειρες  ιατροδικαστικές  γνωματεύσεις που αποδίδουν το θάνατο του παιδιού σε ατύχημα ή  σε σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου, ενώ πρόκειται για περίπτωση ανθρωποκτονίας 

Ο ειδικός ψυχίατρος - εγκληματολόγος  Philip J. Resnick, σε ερευνά του για το φαινόμενο της παιδοκτονίας, διαχώρισε τους φόνους των παιδιών από τους γονείς τους σε δύο κύριες κατηγορίες:

 Α) Τη “Νεογνοκτονία”, τη θανάτωση δηλαδή του εμβρύου μέσα σε 24 ώρες από τη γέννησή του.

Β) Τη “Βρεφοκτονία”, τη θανάτωση δηλαδή, ενός παιδιού από την δεύτερη ημέρα  έως και το πρώτο  έτος της ζωής του.

Περαιτέρω, ο Philip J. Resnick  σε άλλη ερευνά του που διήρκεσε 20 χρόνια, διαίρεσε τη νεογνοκτονία και τη βρεφοκτονία σε έξη  υποκατηγορίες.

 1η. Την “Αλτρουιστική”, όταν οι γονείς πιστεύουν ότι το παιδί τους θα αντιμετωπίσει μια αβάσταχτη  μοίρα λόγω της φτώχειας τους,  στην περίπτωση μάλιστα που είναι ανάπηρο, συχνότερη  είναι η εγκατάλειψη του, άλλοτε σε επιλεγμένο χώρο, πχ στην πόρτα ενός άτεκνου ζευγαριού με σκοπό την επιβίωση του και άλλοτε   σε έρημο και απομονωμένο χώρο  με κύριο στόχο την αποφυγή της επισήμανσης τους, αδιαφορώντας όμως ότι έτσι το παιδί δε θα μπορέσει να επιβιώσει.

2η. Την “Οξεία Επιλόχεια ψύχωση” η οποία χαρακτηρίζεται από παραληρητικές ιδέες που αφορούν το νεογέννητο, πχ σε θρησκόληπτους γονείς το φαινόμενο να πιστεύουν ότι είναι δαιμονισμένο.

3η. Την   “Ακούσια γενοκτονία”,  ο θάνατος επέρχεται είτε από παντελή παραμέληση ή  είτε από συχνή και σκληρή κακοποίηση του παιδιού.

4η. Στη περίπτωση “Ανεπιθύμητου παιδιού” όταν η κύηση έγινε σε παράνομη ή εξωσυζυγική σχέση.

5^η.  Την περίπτωση  “Shaken baby” είναι αυτή που αναφέρεται στο “Σύνδρομο του κλονισμένου μωρού” στο οποίο επέρχεται ο θάνατος συνεπεία μίας βίαιης τιμωρίας, χαρακτηριζόμενης και ως τυχαία παιδοκτονία.

6^η. Το ”Σύμπλεγμα της Μήδειας” η περίπτωση συζυγικής εκδίκησης, που αναφέρεται στον αρχαίο μύθο στον οποίο η Μήδεια σκοτώνει τους δυο γιους της για να εκδικηθεί τον άπιστο σύζυγό της.

Σύνδρομο "Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου" (Munchausen Syndrome by broxy)  : Εισήχθη για πρώτη φορά σαν όρος από τον Άγγλο ψυχίατρο Richard Asher το 1951. Ονομάστηκε έτσι από ένα υπαρκτό πρόσωπο, τον Βαρόνο Φον Μινχάουζεν (Baron von Munchhausen), έναν Γερμανό ευγενή του ΙΗ΄ αιώνα, ο οποίος υπηρέτησε στο Ρωσικό στρατό μέχρι το 1750. Με την επιστροφή του από το στρατό, έγινε γνωστός για τις φανταστικές ιστορίες ταξιδιών και περιπετειών που διηγούταν.

Στη Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Νόσων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας και στην Δέκατη Αναθεώρηση (ICD-10) το “Σύνδρομο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου” κατατάσσεται με τον κωδικό F68.1 και ορίζεται ως η σκοπούμενη πρόκληση ασθενειών στα παιδιά, συνήθως από την μητέρα, αναμένοντας έτσι την συγκίνηση και την υποστήριξη του συντρόφου της,  το αντίθετο ακριβώς από το σύμπλεγμα της Μήδειας. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου......

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ....

 

Τον Μάρτιο του 416 π.Χ  Αθηναίοι Στρατηγοί έφτασαν με τον στόλο τους και ισχυρές δυνάμεις πεζικού στην Μήλο, ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί  αποικία των Σπαρτιατών, με σκοπό να την αναγκάσουν να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία, ο  Πελοποννησιακός πόλεμος είχε ξεκινήσει πριν 15 χρόνια και είχε γίνει πιο άγριος από ποτέ.

 Στην προσπάθεια των Μηλίων να πείσουν τους Αθηναίους  να γίνει σεβαστό το δικαίωμά τους να μείνουν ουδέτεροι στη σύγκρουση των Αθηναίων με τη Σπάρτη, διημείφθη ο παρακάτω διάλογος που έχει καταγράψει ο Αθηναίος στρατηγός και ιστορικός Θουκυδίδης ο από Αλίμου (Βιβλίο 5ο κεφ. 84-116 και έμεινε γνωστός ως "Διάλογος Αθηναίων – Μηλίων".

Ο διάλογος αυτός έχει μείνει στην ιστορία ως η αντιπαράθεση του δικαίου έναντι της ισχύος.

Το επεισόδιο αυτό είναι ένα από τα δραματικότερα του Πελοποννησιακού Πολέμου και εξιστορείται στο 5ο βιβλίο του έργου "Ιστορίαι" του Θουκυδίδη. 460 - 395 π.Χ

Αυτά είναι τα σημαντικότερα αποσπάσματα αυτού του διαλόγου. 

Αθηναίοι: Εμείς, δεν θα χρησιμοποιήσουμε ωραίες φράσεις, υποστηρίζοντας με πολλά λόγια, που δεν πρόκειται να πείσουν κανένα,  ότι την ηγεμονία μας την αποκτήσαμε δικαίως, λόγω του ότι νικήσαμε τους Πέρσες ή ότι επιδιώκουμε την επανόρθωση αδικιών, οι οποίες έγιναν δήθεν εις βάρος μας. Ζητούμε όμως και από σας να μη νομίσετε ότι θα μας πείσετε, ισχυριζόμενοι ή, ότι ως άποικοι των Λακεδαιμονίων δεν λάβατε μέρος εις τον πόλεμο παρά το πλευρό μας, ή, ότι δεν μας προξενήσατε και κανένα κακό. Νομίζουμε, αντιθέτως, ότι επιβάλλεται να επιδιώξουμε, και σεις και εμείς, εκείνο που θεωρούμε αληθινά κατορθωτό, αφού, πραγματικά, και οι δύο γνωρίζουμε ότι κατά τη συζήτηση των ανθρωπίνων πραγμάτων, η επίκληση του δικαίου έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων, ενώ αυτό που συμβαίνει σε πραγματικότητα είναι ο ισχυρός να επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής να παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του.

Μήλιοι: Ώστε, δεν θα δεχθείτε να είμαστε φίλοι σας και όχι εχθροί σας και έτσι  να διατηρήσουμε την ειρήνη και την ουδετερότητά μας; 

Αθηναίοι: Όχι. Γιατί η έχθρα σας μας βλάπτει πολύ λιγότερο από τη φιλία σας. Και τούτο διότι εις τα όμματα των υπηκόων μας, η φιλία σας θα είναι τεκμήριο αδυναμίας, ενώ το μίσος σας θα είναι τεκμήριο ότι είμαστε ισχυροί.  Όσον αφορά στα επί του δικαίου στηριζόμενα επιχειρήματα, θεωρούμε ότι και σεις και εμείς δεν στερούμεθα τέτοιων, νομίζουμε όμως ότι όσοι διατηρούν την ελευθερία των, οφείλουν τούτο στη δύναμή των και όχι στο δίκαιο. 

Μήλιοι: Γνωρίζουμε όμως ότι κάποτε οι τύχες του πολέμου επιμερίζονται με περισσότερη ισότητα μεταξύ των αντιπάλων, από όσο θα μπορούσε κανείς να περιμένει αποβλέποντας στην άνιση δύναμή τους. Και για εμάς, η μεν άμεση υποχώρηση σημαίνει απώλεια κάθε ελπίδας, ενώ, αν πολεμήσομε, υπάρχει ακόμη ελπίδα να μείνομε σώοι. 

Αθηναίοι: Η ελπίδα είναι πράγματι παρηγοριά σε ώρα κινδύνου και όσες φορές κανείς, στηριζόμενος σ΄ αυτήν, διακινδυνεύει μόνο ό,τι έχει ως περίσσευμα, τότε αυτή φέρει μεν βλάβη αλλά όχι και πλήρη καταστροφή.  Αλλά όταν η άκρατη φύση της ελπίδας παρασύρει κάποιον στο να τα παίξει όλα στα ζάρια, τότε μόνο αντιλαμβάνεται αυτός την αληθινή φύση της, όταν η ολική καταστροφή έχει ήδη επέλθει. 

Μήλιοι : Και εμείς το ξέρετε καλά , θεωρούμε πως είναι δύσκολο να αγωνιστούμε ενάντια στην δύναμή σας, μαζί κι ενάντια στην τύχη, αν αυτή δεν σταθεί αμερόληπτη. Όσο για την τύχη όμως πιστεύουμε , ότι δεν θα αξιωθούμε από τους θεούς χειρότερη τύχη, γιατί θεοσεβούμενοι εμείς αντιμετωπίζουμε άδικους. Όσο για την δύναμη που δεν έχουμε, τις ελλείψεις μας θα τις συμπληρώσει η συμμαχία των Λακεδαιμονίων, που είναι αναγκασμένοι να μας βοηθήσουν  

Αθηναίοι : Αλλά και εμείς νομίζουμε ότι δεν θα μας λείψει η εύνοια των θεών γιατί δεν ζητούμε και δεν κάνουμε τίποτε που να βρίσκετε έξω από το τι πιστεύουν οι άνθρωποι για τους θεούς και τη βεβαιότητα για τους ανθρώπους ότι, αναγκασμένοι από ένα φυσικό νόμο επιβάλλουν πάντα την εξουσία τους όπου είναι πιο δυνατοί. Τον νόμο αυτόν ούτε εμείς τον θεσπίσαμε ούτε θεσπισμένο πρώτοι εμείς τον εφαρμόσαμε, αλλά τον  βρήκαμε να υπάρχει και θα τον αφήσουμε να υπάρχει παντοτινά και τον εφαρμόζουμε ξέροντας ότι και εσείς και άλλοι, αν αποκτούσατε την ίδια δύναμη με μας , θα κάνατε τα ίδια.

Μήλιοι: Και εμείς, εξαιτίας ακριβώς του λόγου αυτού πιστεύομε, προ πάντων, ότι οι Λακεδαιμόνιοι, χάριν του ιδίου του συμφέροντός των, δεν θα θελήσουν να εγκαταλείψουν τους Μηλίους...

Αθηναίοι: Καλά, δεν νομίζετε ότι το συμφέρον συμβαδίζει πάντα με την ασφάλεια, ενώ η άσκηση της δικαιοσύνης και της τιμής συνεπάγονται με κινδύνους, τους οποίους οι Λακεδαιμόνιοι αποφεύγουν, ως επί το πλείστον, να αντιμετωπίζουν;

Επίλογος

Μετά από αυτό το μάθημα πολιτικού ρεαλισμού, οι Αθηναίοι αποχώρησαν από τη συνδιάσκεψη και περίμεναν την υποταγή των Μηλίων.

Οι  Μήλιοι υπολόγισαν ότι θα ήταν προτιμότερο για τους Αθηναίους, να τους δεχτούν ως φίλους παρά να τους έχουν εχθρούς. Και ότι θα είχαν έτσι το χρόνο να εξασφαλίσουν την βοήθεια των συμμάχων  Σπαρτιατών και να σωθούν. 

Έκαναν λάθος. Δυστυχώς, για αυτούς, ούτε οι Σπαρτιάτες διακινδύνευσαν την εμπλοκή τους, φοβούμενοι τον στόλο των Αθηναίων,  ούτε και οι Αθηναίοι έκριναν ότι τους συνέφερε να τους έχουν φίλους. Στην αντιπαράθεση επιχειρημάτων, οι Αθηναίοι τους τα είχαν εξηγήσει όλα, αλλά οι Μήλιοι δεν είχαν καταλάβει παρά μόνο ελάχιστα...! 

Οι  Λακεδαιμόνιοι, αμαύρωσαν την φήμη της ανδρείας των, εγκαταλείποντας στην τύχη τους, τους συμμάχους τους  Μηλίους και οι Αθηναίοι διέπραξαν ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, γεγονός αποτρόπαιο ακόμα και για εκείνη την εποχή. Η αλαζονεία τους βέβαια, τους τιμώρησε λίγα χρόνια αργότερα, με τη μεγάλη καταστροφή στους Αιγός Ποταμούς. 

Η Μήλος όμως, ερήμωσε. Οι Λακεδαιμόνιοι δεν έσπευσαν ποτέ σε βοήθεια τους. Κι ας ήταν αυτοί η κύρια αιτία που ενέπνευσαν την αντίδραση των Μηλίων. Αλλά και πάλι, όπως έλεγαν οι Αθηναίοι στην εποχή του Περικλή  "Για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα ....;"

Τελικά όταν οι Αθηναίοι, εκμεταλλευόμενοι την τεράστια στρατιωτική τους υπεροχή, καταλαμβάνουν την Μήλο, εκτελούν όλους τους ενήλικους άνδρες, και εξανδραποδίζουν τις γυναίκες και τα παιδιά, εγκαθιστώντας στο νησί Αθηναίους εποίκους.

Υ.Γ. Ο Θουκυδίδης έζησε ως το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, όπως γράφει ο ίδιος στο βιβλίο Ε, Κεφάλαιο 26 της ιστορίας του, πλην όμως  δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του. Τα μετά το 411 π,Χ γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου, που ο θάνατος δεν επέτρεψε στον Θουκυδίδη να ιστορήσει, τα περιγράφει ο Ξενοφών στο έργο του "Ελληνικά. " Ο Πελοποννησιακός πόλεμος διήρκησε από το 431 και έληξε με ήττα των Αθηναίων το 404 π.Χ

Το φαινόμενο Sanders

 

 Ο Bermie Sanders είναι Αμερικανός πολιτικός, είναι  Γερουσιαστής και συμπαρατάσσεται συχνά  με το Δημοκρατικό Κόμμα στις διάφορες επιτροπές που συμμετέχει. 

Από το 2021 είναι Πρόεδρος της πανίσχυρης  Επιτροπής Προϋπολογισμού της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Γενικά θωρείται ο βασικός εκπρόσωπος της Αμερικάνικης αριστεράς στο Κογκρέσο των ΗΠΑ

Το 2019, ανακοίνωσε πως θα ήταν υποψήφιος για το χρίσμα του Δημοκρατικού κόμματος στις προεδρικές εκλογές του 2020, ήλθε δεύτερος όμως πίσω από τον Τζο Μπάιντεν και δεν κατάφερε να λάβει το χρίσμα.

Μέσω των προεκλογικών του εκστρατειών, ο Sanders  έχει γίνει γνωστός για τις οικολογικές, αντιπολεμικές και σοσιαλιστικές του ιδέες. O ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως Δημοκρατικός Σοσιαλιστής και είναι πολέμιος της οικονομικής ανισότητας στις ΗΠΑ. Είναι φανατικός  υποστηρικτής για την διατήρηση της καθολικής κάλυψης υγείας (Νόμος Obamacare), της δωρεάν φοίτησης στα πανεπιστήμια,  της αύξησης της αποζημίωσης της εργατικής ώρας, (ο Obama  την είχε ανεβάσει στα 8 $) , της αποπληρωμής του φοιτητικού χρέους, (ο Obama  κατέβαλε την τελευταία δόση του φοιτητικού του χρέους το …. 2012 όντας Πρόεδρος),  της αποποινικοποίησης της κάνναβης, της πληρωμένης γονικής άδειας κλπ. Μπορεί στην Ευρώπη όλα αυτά να ακούγονται ευχάριστα, στις ΗΠΑ όμως τρομοκρατούν τον μέσο Αμερικανό και τον κάνουν στρέφεται σε εξτρεμιστές ακροδεξιούς Προέδρους, όπως τον  Trump.

Έχει ασκήσει σκληρή κριτική, αφού όμως με τα λεγόμενά του πρώτα τον εξέλεξε,  στον πρώην Πρόεδρο Donald  Trump περιγράφοντάς τον ως "παθολογικό ψεύτη",  "ρατσιστή, “ομοφοβικό”, “σεξιστή” .

Την ημέρα της ορκωμοσίας του νέου Προέδρου Jo Biden, ο Γερουσιαστής που εκπροσωπεί την πολιτεία του Vermont (κάθε πολιτεία έχει 2 γερουσιαστές, στο Vermont ο ένας είναι o Sanders),  έγινε viral όταν εμφανίστηκε στην τελετή να κάθεται παράμερα απομονωμένος, φορούσε ένα πράσινο σακάκι και ένα ζευγάρι πλεκτά γάντια για να αντιμετωπίσει τον κρύο καιρό. Παρά το ότι εμφανίστηκε κατάλληλα ντυμένος για τη θερμοκρασία, η φωτογραφεία αυτή του 79χρονου Γερουσιαστή  που κάθονταν μόνος του με τα χέρια σταυρωμένα έκανε πάταγο στον χώρο του διαδικτύου. Επεξεργασμένη  κυκλοφόρησε σε αμέτρητα αντίγραφα, τυπωμένη σε ένα μαύρο φούτερ έγινε ανάρπαστο παρότι  η αγορά του κόστιζε 45 $ με όλα τα έσοδα πάντως να πηγαίνουν στο Meals on Wheels Vermont,(Οργανισμός Υπηρεσιών Πρόνοιας) .

Στις 13 Μαρτίου 2022 ενώπιον της ολομέλειας της Γερουσίας, ο Sanders ανέλυσε τις απόψεις του σχετικά με τον πόλεμο της Ουκρανίας. Στην ομιλία του, με πολύ θεωρεία  Θουκυδίδη, προσπάθησε ακροβατώντας μεταξύ της Αμερικάνικης λογικής πολιτικής και Αμερικάνικης αριστεράς να δικαιολογήσει τον φρικαλέο πόλεμο του Βλαντίμιρ Πούτιν, παραθέτοντας απόψεις παλαιών Αμερικανών υπουργών που δεν ήθελαν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ κατά συνέπεια και της Ουκρανίας και αυτό γιατί η Ρωσία θα ένοιωθε ευάλωτη έχοντας στα σύνορά της μία χώρα που πιθανόν να εξοπλίζονταν από τις ΗΠΑ.

Η πραγματικότητα έδειξε, παρά τους ισχυρισμούς του Γερουσιαστή και τις θέσεις των παλαιών πολιτικών, η Ρωσία δεν είχε και δεν έχει κανένα φόβο στο να επιτεθεί, να καταστρέψει ή να καταλάβει μία χώρα, αρκεί απλά να υπάρχει ένας στυγνός δικτάτορας στην εξουσία και μια κάποια δικαιολογία έτσι για τα μάτια του κόσμου. Τα πυρηνικά όπλα που διαθέτει την καθιστούν απρόσβλητη.

Με την Ουκρανία, την δικαιολογία την είχε έτοιμη από καιρό, λόγω των Ρωσόφωνων κατοίκων στα ανατολικά της χώρας και επικαλούμενη μερικές αστείες κατηγορίες περί γενοκτονίας ή Ναζισμού, άρχισε την εισβολή χωρίς η Αμερική, η Ευρώπη, ή το ΝΑΤΟ να μπορούν να την σταματήσουν. Η Ρωσία διαθέτει 5.500 πυρηνικές κεφαλές είναι αυτά τα όπλα που θεωρούνται ότι αποτελούν τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα, και καθώς είναι τοποθετημένα σε βαλλιστικούς  πύραυλους ή ρουκέτες, μπορούν να χτυπήσουν στόχους σε μεγάλη απόσταση. Αυτά είναι τα όπλα που συνδέονται συνήθως με τον πυρηνικό πόλεμο. 

Επομένως η Αριστερά είναι παντού ίδια, στις ΗΠΑ υπεκφεύγοντας, για τις ευθύνες του Πούτιν, με Θουκύδιδίες θεωρίες από τον Γερουσιαστή Sanders στο Καπιτώλιο, στην Ελλάδα και μάλιστα στο Σύνταγμα, με την τραγουδίστρια Νατάσσα Μποφίλιου, όπου με τις αρλούμπες της ότι είναι με τον ... άνθρωπο, αποδεικνύεται ότι Θα εμφανίζονται  πάντα πολιτικοί και καλλιτέχνες της αριστεράς με κρυφοπουτινικές θέσεις.     

Κρίμα το Στάλινγκραντ .....

 

 

Στον δυτικό κόσμο, σε αυτόν που οι κανόνες ζωής  διαμορφώθηκαν  με βάση τα προστάγματα του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, ζούμε σήμερα ως επί το πλείστον με ομάδες ανθρώπων, που έχουν άλλες συνήθειες και μιλούν άλλες γλώσσες πχ με τους Ιταλούς, τους Γάλους, τους Βέλγους, τους Ρουμάνους, τους Βούλγαρους, σε όλες όμως τις εκδηλώσεις τους, σε όλες τις πτυχές της ζωής τους, διακρίνουμε τις ίδιες αξίες που έχουμε και εμείς. Είναι αυτές οι κοινωνίες που η ευρωπαϊκή αντίληψη του δικαίου είναι ο  ρυθμιστικός παράγοντας διαμόρφωσης  της καθημερινής συμπεριφοράς. Με τα άτομα αυτά μπορούμε πλέον, μετά από αιώνες βαρβαρότητας, να ζούμε μαζί, να εργαζόμαστε μαζί και να δημιουργούμε μαζί, αποκλείοντας την βία τόσο μεταξύ μας όσο και στην οικογένεια, στους γείτονες, στους αδύναμους, στις γυναίκες, στα παιδιά και στα ζώα μας.

Υπάρχουν όμως στην γειτονιά μας και κάποιοι άλλοι άνθρωποι, υπάρχουν οι άνθρωποι του παρελθόντος, υπάρχουν οι  λαοί του μεσαίωνα.

Αυτά είναι όντα που δεν μπορούν να ζήσουν στον σημερινό κόσμο, σε έναν κόσμο με σύγχρονες δομές κοινωνικής ανάπτυξης και  ατομικότητας,  γι’ αυτό και αναζητούν ηγέτες που θα μπορέσουν να ξαναφτιάξουν μια κρατική οντότητα του παρελθόντος, που μόνο μέσα σε αυτήν μπορούν να ζήσουν ικανοποιημένοι, θέλουν από τον ηγέτη  τους, να τους φτιάξει μια… αυτοκρατορία.

Είναι λαοί δεμένοι στο παρελθόν και το μόνο μέλλον που βλέπουν στη ζωή τους είναι να λεηλατούν, να βιάζουν, να σκοτώνουν τους γείτονές τους και όχι μόνο. Έχουν τα ένστικτα του μεσαίωνα τότε που οι άνθρωποι όχι μόνο έμοιαζαν σαν ζώα αλλά και ζούσαν σαν θηρία.

Του κόσμου οι δημοσιογράφοι στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες, στα ραδιόφωνα κατηγορούν πάντα τον μακελάρη ηγέτη και απαλλάσσουν κάθε ευθύνης τον λαό, παραγνωρίζοντας, με απύθμενη υποκρισία, ότι ο βασικός παράγων της συμπεριφοράς ενός κράτους δεν είναι η θέληση του αρχηγού, άλλα η ικανοποίηση του λαού,  πχ με έναν σφαγιασμό των γειτόνων του.

Αυτό που κάνει ο ηγέτης είναι, φροντίζοντας για την απόκτηση ή την παραμονή του στην εξουσία, να συμμορφώνεται με αυτό που θέλει ο λαός, ότι και αν είναι αυτό, ακόμα και αν ευτελίζει ένα …Στάλινγκραντ.

Είναι αυτές οι μάζες που ζουν μέσα σε ομιχλώδη οράματα και που δεν απαιτούν από τους ηγέτες τους ευημερία, σύγχρονα  νοσοκομεία και πανεπιστήμια , αλλά… Σοβιετικές αυτοκρατορίες ή Οθωμανικά μεγαλεία.

Είναι οι λαοί που τα μόνα … επιτεύγματα  που τους ικανοποιούν είναι να αρπάξουν ένα νησί, μια πολιτεία ή ακόμα και μια ολόκληρη χώρα, ισοπεδώνοντας πόλεις και χωριά και σκοτώνοντας ακόμα και παιδιά.

Είναι οι λαοί που δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν τα κύρια στοιχεία της σύγχρονης ανθρώπινης προσωπικότητας, τα επιτεύγματα στην κουλτούρα της αποδοχής της διαφορετικότητας που έφεραν οι αιώνες της αναγέννησης στην καρδιά του πολιτισμού της Ευρώπης.

Είναι λαοί δεμένοι σε συνήθειες παλιών εποχών, στις σφαγές, στις λεηλασίες και ζητούν από τους ηγέτες τους να τις ξαναφέρουν πίσω, αυτό είναι το σήμερα και το μέλλον για αυτούς..

Και στις δικές μας κοινωνίες ζούμε σε μικρογραφία, σαν καθημερινότητα, αυτή την κατάσταση, πχ στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας. Εκεί, όσοι δεν τα καταφέρνουν στην καθημερινή απαραίτητη καλή συνεργασία με την σύντροφό τους για την δημιουργία μιας καλής σχέσης, επιλέγουν σαν έσχατη λύση τον δρόμο της επιβολής μέσω της βίας.

Ο καλύτερος τρόπος προστασίας μας από αυτούς τους ανθρώπους, από αυτούς τους λαούς και από αυτούς τους ηγέτες, από όλες αυτές τις ανθρώπινες ύαινες, είναι  να τους αντιμετωπίζουμε, όταν χρειάζεται,  με αποφασιστικότητα, να τους δίνουμε να καταλάβουν καλά ότι έχουμε όρια και καλά θα κάνουν να μην τα ξεπεράσουν. 

Πρέπει να τους βροντοφωνάξουμε  ότι:  “Κύριοι τα όρια μας είναι οι αξίες μας,  είναι όλα όσα κάνουν να διαφέρουμε  εμείς οι  άνθρωποι από τα θηρία,  είναι τα παιδιά μας, είναι η ελευθερία μας, η αξιοπρέπεια μας και η διαφορετικότητα μας, άι σιχτίρ ”.