- Όχι κύριοι δεν σας συγχωρώ ..... 

Αθήνα . Πλατεία Αμερικής. Σε παράδρομο της οδού Σκαλιστήρη, στον φούρνο της γειτονιάς ένα παλληκάρι 16 χρονών (όπως αποδείχθηκε αργότερα) μπαίνει μέσα και διστακτικά  ζητάει από τον φούρναρη να του δώσει κάτι , γιατί έχει να φάει μέρες. Ο φούρναρης σπεύδει να του δώσει τις δύο τελευταίες τυρόπιτες. Το παιδί κάθεται στο κατώφλι και τρώει και τις δύο. Δευτερόλεπτα μετά αφήνει εκεί στο κατώφλι του φούρνου την τελευταία του πνοή. Είχε πολλές μέρες τελικά να φάει και ο εξασθενημένος του οργανισμός δεν άντεξε.                                                                                                                                                                        Εφημερίδες  : Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2013

Τι γίνεται  με τα παιδιά μας ; .Εμείς περιμέναμε να σπούδαζαν. Περιμέναμε να βρίσκανε δουλειά. Να ερωτεύονταν. Να κάνανε οικογένεια.. Να γερνάγανε κι αυτά σαν και εμάς , με παιδιά κι εγγόνια γύρω τους . Αυτά όμως ……. σβήνουν , ξενιτεύονται , χάνονται .
Θεωρούσα και θεωρώ ακόμα , ότι για να μπορώ να ζω  ήρεμα και φυσιολογικά  , σαν άνθρωπος όπως λένε , πρέπει  να μπορώ να συγχωρώ πολλά και για το δικό μου καλό πρέπει να  ξέρω  να προσπερνώ πολλά . Πως μπορώ όμως να συγχωρώ , πως όμως μπορώ να προσπερνώ αυτούς  που εξαφανίζουν τα παιδιά μας , την  ελπίδα  κάθε ανθρώπινης κοινωνίας  ; όχι …  όχι αυτούς , που κάποτε μάλιστα με τόσο ζήλο υπηρέτησα , δεν τους συγχωρώ , δεν μπορώ , δεν θέλω και δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ στο μέλλον ..                                                                                                                                                                  

Τα τρία τελευταία χρόνια τους έμαθα πολύ καλά κι από την καλή πλέον τους υπαίτιους και ξέρω  ότι δεν τους νοιάζει αν εγώ τους συγχωρώ και μάλιστα δεν τους νοιάζει καθόλου. Εδώ η κοινωνία στην χώρα μας  καταρρέει κι o ένας ξεκοκαλίζει παϊδάκια και μπριζόλες στη Ραφήνα. Ο άλλος  "διδάσκει" , τρομάρα του , στο Χάρβαρντ κι ο τρίτος  ο μακρύτερος  μας υπόσχεται  ότι θα μας βάλει δωρεάν ….  wi-fi - σαν να υπόσχεται στους ιθαγενείς του Manhattan 
χάντρες και καθρεφτάκια - . Αν είναι ποτέ δυνατόν!                                                                                                             

Δεν ξέρω – και δεν θέλω να μάθω – τη λογική αυτών των ανθρώπων  . Δεν ξέρω – και δεν θέλω να μάθω - τις δικαιολογίες τους , άλλωστε πιστεύω οτι για αυτούς μια εξίσωση είναι όλη αυτή η τραγωδία που εγώ καθημερινά ζω  : "Ετήσιο δημοσιονομικό λειτουργικό αποτέλεσμα" . Αυτό είναι όλο κι όλο για αυτούς , τόσο απλά  . Για μένα όμως  είναι αυτό που δεν θέλω να ζω , είναι αυτό που δεν θέλω να βλέπω  : Να πετάνε τον κόσμο από τα σπίτια τους και αυτόν τον κόσμο , τους πρώην νοικοκύρηδες , να τους κάνουν άστεγους  . Μετά ( για να μπορεί να καμαρώνει  ο Δήμαρχος , ο Μητροπολίτης ,ο Υπουργός ) τους άστεγους αυτούς να τους βάζουν  στην ουρά για το συσσίτιο  και τέλος το χειρότερο ,ναι υπάρχει και το χειρότερο : να βλέπω να χάνονται  τα παιδιά μας και εγώ να τα ζω όλα αυτά τα απίστευτα σαν σε εφιαλτικό όνειρο χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε παρά μόνο να ουρλιάζω - " Όχι κύριοι δεν σας συγχωρώ και δεν θα σας συγχωρήσω ποτέ"- . Δυστυχώς αυτό είναι το έλάχιστο , που σαν πολίτης και κυρίως σαν άνθρωπος , μπορώ να κάνω  .

Pearls before breakfast

Ένα κοινωνιολογικό πείραμα για το γούστο, την αντίληψη και τις προτεραιότητες των ανθρώπων της Αμερικανικής πρωτεύουσας κι όχι μόνο , έγινε πριν λίγα χρόνια από την  εφημερίδα Washington Post.

Ήταν ένα παγωμένο πρωινό  της 12ης Ιανουαρίου του 2007 όταν, ένας νεαρός ντυμένος με παντελόνι παραλλαγής,  μπλουζάκι μακό κι ένα κασκέτο του μπέιζμπόλ , στάθηκε στην άκρη  μιας πολυσύχναστης αποβάθρας του μετρό της Washington D.C.
Στα χέρια του κρατούσε ένα βιολί και άρχισε να παίζει κομμάτια μουσικής . Ο κόσμος περνούσε βιαστικός για τη δουλειά του, όταν μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Κοντοστάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά συνέχισε βιαστικός τον δρόμο του.
Έπειτα από 4 λεπτά μία γυναίκα χωρίς να σταματήσει, ρίχνει στο κουτί του ένα δολάριο. Στα 6 λεπτά ένας νεαρός στέκεται λίγο για να τον ακούσει, αλλά κοιτάει το ρολόι του και συνεχίζει το δρόμο του. Μετά από 10 λεπτά ένα τρίχρονο αγοράκι σταμάτησε να τον κοιτάξει, αλλά η μητέρα του το έσυρε και το έσπρωξε για να συνεχίσει το περπάτημα, όμως αυτό γύριζε συνέχεια το κεφάλι του πίσω για να τον δει. Η ίδια αντίδραση παρατηρήθηκε σε όλα τα παιδιά. Εκείνα κοιτούσαν κι οι γονείς τους τα τράβαγαν.
Μετά από 45 λεπτά ο βιολιστής συνέχιζε να παίζει και μόνο 6 άνθρωποι είχαν σταματήσει να τον ακούσουν για λίγο, ενώ 20 άτομα του άφησαν συνολικά 32 δολάρια δίχως να σταματήσουν όμως το περπάτημά τους.

Ποιος άραγε ήταν ο νεαρός καλλιτέχνης της αποβάθρας ;

 Ο βιολιστής αυτός ήταν ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο, ο πολυβραβευμένος Joshua Bell που έχει μία λαμπρή σταδιοδρομία καθώς και τον τίτλο του σούπερσταρ. Στο σταθμό του μετρό έπαιξε τα πιο δύσκολα κομμάτια του Μπαχ με ένα πολύτιμο  Stradivarius κατασκευασμένο το 1713, αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.
Αξίζει να σημειωθεί πως δεν είχε περάσει ούτε μία εβδομάδα από τότε που ο Bell είχε γεμίσει ασφυκτικά , παρά  τα  πανάκριβα εισιτήρια . την αίθουσα της περίφημης Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης .

Μετά από μία ώρα παίξιμο στην αποβάθρα κι ενώ είχαν περάσει από μπροστά του πάνω από 1100 άτομα,  ο βιολιστής δεν αναγνωρίστηκε, δεν χειροκροτήθηκε. Μόνο σιγή απλώθηκε όταν αποχωρούσε από την αποβάθρα !

Το συμπέρασμα της έρευνας
Αν δεν διαθέτουμε έστω ένα λεπτό για να σταθούμε και να ακούσουμε έναν από τους σπουδαιότερους μουσικούς του κόσμου, να εκτελεί κάποια από τα ομορφότερα κομμάτια του κόσμου, με ένα από τα ωραιότερα μουσικά όργανα...
Πόσα άλλα καθημερινά και όμορφα πράγματα δεν αντιλαμβανόμαστε;
Πόσα όμορφα πράγματα ακούγονται αλλά εμείς δεν τα αφουγκραζόμαστε;
Πόσα ωραία περνούν από μπροστά μας , αλλά εμείς δεν τα βλέπουμε;
Αλήθεια πόσο αδιάφοροι και κουρασμένοι γίναμε;

Σημείωση : Η πρωτότυπη αυτή έρευνα της «Washington Post» υπό τον τίτλο «Pearls before breakfast» («Μαργαριτάρια πριν από το πρόγευμα»), έγινε από τον συντάκτη της Τζιν Γουαϊνγκάρτεν και του χάρισε το βραβείο Πούλιτζερ  2008.

                               ΟΤΑΝ ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ....................................

Υπάρχει στη χώρα μας ένας πολιτικός κόσμος που έχει απογυμνωθεί από την ιστορική αίσθηση της φυλής , από την ικανότητα ανάληψης σοβαρής και συνεπούς πολιτικής δράσης  και το κυριότερο στερείται εκείνης της φιλοπατρίας που θα έθετε το όφελος  της χώρας υπεράνω του κομματικού και προσωπικού του συμφέροντος .Οι πολιτικοί στην Ελλάδα – κι αυτή είναι η τραγωδία μας – έχουν από καιρό αποστειρωθεί από ενοχλητικές πλέον για αυτούς έννοιες , όπως ηθική δέσμευση , κοινωνική ευθύνη , αλληλεγγύη και κυρίως αξιοπρέπεια . Έχουμε πλέον διαπιστώσει ,εδώ και τρία χρόνια , ότι στην Ελλάδα η οικονομία αυτονομήθηκε από την πολιτική ,τώρα βλέπουμε με συντριβή και την πολιτική να αυτονομείται από την κοινωνία και μέσω περίπλοκων διαμεσολαβήσεων αυτή η νέα κατάσταση να ακυρώνει και  την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος  : την αντιπροσωπευτικότητα .Και τούτο διότι ναι μεν ο λαός αποφασίζει για την τύχη του , δια των εκλογών  κάθε τέσσερα χρόνια . Τα μεγάλα όμως οικονομικά συμφέροντα αποφασίζουν και δρουν κάθε λεπτό ενώ την ίδια στιγμή οι πολιτικοί μας , αν στην καλύτερη περίπτωση  δεν  απουσιάζουν , εφαρμόζουν τις εντολές των παραγόντων της διεθνούς οικονομίας. Αυτό είναι το πρόβλημα των δυτικών δημοκρατιών όταν απουσιάζει η πολιτική ,όπως το αναλύει ο NOAM CHOMSKY.

                            

                                                 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ ;

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,
τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής.

                                Κ. Π. Καβάφης  . ( 1863 - 1933 )

Ένα  πολύ δύσκολο  αλλά πολύ ζουμερό και καίριο ερώτημα  προβάλλει μπροστά μου κάθε χρόνο τέτοιες μέρες που  , λόγω των εισαγωγικών και απολυτήριων εξετάσεων , γίνεται έντονη η παρουσία των εκπαιδευτικών στην ζωή μας  , το ερώτημα είναι : Η εργασία του εκπαιδευτικού είναι επάγγελμα ή λειτούργημα ;                                                                                                                                                                                    Ο εκπαιδευτικός υποχρεούται να μεταλαμπαδεύσει  στις τρυφερές νεαρές υπάρξεις , που τις εμπιστεύονται  στα χέρια του οι γονείς και η πολιτεία  , όλες τις γνώσεις του , την μόρφωση του και τις δεξιότητες του . Εδώ όμως είναι ο κόμπος , διότι αν αυτό το βλέπει ο εκπαιδευτικός   ως καθημερινή μηχανική υποχρέωση απλής παράδοσης από αυτόν και αφομοίωσης γνώσεων από τους μαθητές , τότε η εργασία του αυτή καθόλου δεν διαφέρει των άλλων , πιθανόν να είναι δύσκολο και κοπιώδες  επάγγελμα , μπορεί να  θαυμάζουμε στην εφαρμογή του  το εκπαιδευτικό έργο επιστημόνων μεγάλου βεληνεκούς ή το ερευνητικό έργο υψηλού κύρους εκπαιδευτικών , αλλά μέχρις  εδώ . Η θεϊκή  ( με την έννοια της δημιουργίας ) διαφορά βρίσκεται όταν ο εκπαιδευτικός βλέπει το έργο του σαν  αποστολή προς την ανθρωπότητα , σαν λειτούργημα δηλαδή , τότε δεν υπάρχει σύγκριση με καμία απολύτως άλλη δουλειά , γιατί στην έννοια αυτή εμπεριέχεται ότι το υψηλότερο , ότι  το ανώτερο , ότι το ιερότερο υπάρχει στην κοινωνία που ζούμε :  Την ευθύνη δημιουργίας  υγιούς ανθρώπινης προσωπικότητας . Σ΄ αυτόν   λοιπόν τον σκοπό , στην διάπλαση της σωστής προσωπικότητας των παιδιών , καλείται πρωτίστως να προσφέρει ο εκπαιδευτικός  όλο το μυαλό και την καρδιά του με κάθε θυσία , με πάθος και με  αυταπάρνηση . Γιατί με θυσία και αυταπάρνηση ; Μα γιατί έτσι  το απαιτεί κάθε  κοινωνική προσφορά. Τεράστιο το έργο του εκπαιδευτικού που βλέπει την εργασία του σαν λειτούργημα , δυσκολότατη η αποστολή του και μάλιστα στην Ελλάδα του σήμερα με τις δραστικές μισθολογικές μειώσεις  και  τις απειλές για απολύσεις  εκπαιδευτικών. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι μόνο  από τον σωστό κτίσιμο  του πνευματικού κόσμου των παιδιών μας  θα εξαρτηθεί αν θα έχουμε καλά εγγόνια , καλούς γιατρούς , καλούς δικαστές , καλούς οικονομολόγους , καλούς κυβερνήτες και το κυριότερο από αυτούς και το έργο τους εξαρτάται  αν επιτέλους αποκτήσουμε και καλούς πολίτες σε αυτή την χώρα και αυτό θα γίνει μόνο αν οι εκπαιδευτικοί μας , όσο και αν  απαξιώνονται σήμερα στην χώρα μας , νοιώθουν το έργο τους όχι ως εκπλήρωση επαγγελματικής υποχρέωσης προς το  Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων  , αλλά ως προσφορά υψηλού  λειτουργήματος προς τον άνθρωπο .
Ο Πλάτων σε μια ιεράρχηση της αξίας των αγαθών , βάζει σε πρώτη θέση τα πνευματικά αγαθά ( εφόσον μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα υπάρχει η σωφροσύνη ), στη δεύτερη σειρά βάζει τα σωματικά αγαθά ( γιατί στο σώμα υπάρχει η υγεία αλλά και η ομορφιά ) και τέλος στην τρίτη και τελευταία τον πλούτο και τις περιουσίες. ( Νόμοι Γ, παρ.697b-3 ).

1^η Ιουλίου 2013 .

Στην κόρη μου ……….. με πολύ αγάπη και με πολλές ευχές για τα γενέθλιά της .      

 

 

                                                                         Κ.Δ.Ω.Α.
« Κάτσε κάτω, μωρή!  Πάλι πιωμένη είσαι;» Ο πάντα περιποιητικός με τις κυρίες, κ. Ηλίας Κασιδιάρης της Χρυσής Αυγής πέταξε αυτές τις κουβέντες στη  βουλευτίνα της Ν.Δ., κ. Πιπιλή επειδή η τελευταία τόλμησε να διακόψει  την ομιλία  ενός βουλευτή του κόμματός του , αν δεν κάνω λάθος , του κ. Χρήστου Παπά. Το γεγονός ότι δεν κάνει  πλέον μεγάλη  εντύπωση  η αγένεια και η θρασύτητα του νεαρού βουλευτή, ( αν και πολλοί βουλευτές ανατρίχιασαν διαλογιζόμενοι  το τι θα επακολουθούσε στο κοινοβούλιο αν  είχε τολμήσει να απευθύνει τους ίδιους λόγους στη … Ζωή Κωνσταντοπούλου ), είναι διότι θεωρείται ο  γνησιότερος εναπομείνας  εκπρόσωπος της τάσης Κ.Δ.Ω.Α. ( Κτηνώδης Δύναμη    Ογκώδης  Άγνοια ), την οποία πρώτος περιέγραψε και όρισε ο συγγραφέας της κοινωνικής ανθρωπολογίας στην Ελλάδα  Πάνος  Κουτρουμπούσης.                                                                                                                    
Ο Πάνος Κουτρουμπούσης συμμετείχε  στην παρέα των Ελλήνων Υπαρξιστων  μέλη της οποίας μεταξύ άλλων ήταν κάποτε  ο Θ. Παγκαλος και κι ο Δημήτρης Πουλικάκος  με τους οποίους διοργάνωνε διάφορα χάπενινγκ .Ανακατεύτηκε με το Ελληνικό Μπητ κίνημα και από το 1963 συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού Πάλι . Εγραφε σε πολλά ελληνικά περιοδικά και εφημερίδες, μεταξύ των οποίων Τα Νέα και την  Ελευθεροτυπία. Συγγραφέας, εικαστικός, μεταφραστής, κινηματογραφιστής, ραδιοφωνικός παραγωγός ... .                                                                                               
Ο Πάνος Κουτρουμπούσης έχει «ιδρύσει» και την ΚΔΩΑ, την ομάδα "Κτηνώδης Δύναμη   Ωγκώδης Άγνοια". Ο ίδιος έλεγε :« Το όμικρον το γράφουμε με ωμέγα λόγω άγνοιας, γιατί δεν ξέρουμε να γράφουμε. Είμαστε ομάδα, σαν virtual* κόμμα ας πούμε, με ιδρυτή εμένα και σύμβολα τον Σωκράτη που είπε “ένα ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτα” και τον Ηρακλή ως κτηνώδη δύναμη ». 

* virtual = εικονικό  . Το σύνηθες : virtual reality =  εικονική πραγματικότητα


                           

                        Η  ΛΙΣΤΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΚΑΙ Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ



Τι ξέρουμε μέχρι στιγμής για τη λίστα Λαγκάρντ ;  Εκδοχές ή κατηγορίες, που μένει να αποδειχθούν ή να καταρρεύσουν. Υπάρχει ωστόσο κάποιο άλλο στοιχείο που δεν το συζητούμε και που συνιστά την απεικόνιση της θλιβερής ελληνικής  πραγματικότητας .


Έχουμε  βαρεθεί να ακούμε τους θρήνους - από την εκάστοτε αντιπολίτευση  κυρίως , αλλά και όχι μόνο , για την αποφυγή εκ μέρους της εκάστοτε κυβέρνησης  της οικονομικής αξιοποίησης των διάφορων λιστών που έχει στα χέρια του το Υπουργείο Οικονομικών .  Ε λοιπόν, εκτός από βαρετή, αυτή η αντιπαράθεση είναι  παντελώς περιττή και υποκριτική ή , όπως λέει ο λαος ,  είναι για γέλια και για κλάματα . Το λέω αυτό διότι, αφ' ότου μας προέκυψε η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ , η δημόσια συζήτηση   εξαντλείται  στην προσωποποίηση και τον καταμερισμό των ευθυνών για το γεγονός της διαγραφής από αυτήν  των τριών ονομάτων και όχι το οτι  οι λογαριασμοί της λίστας δεν αξιοποιήθηκαν από το κράτος στην προσπάθεια καταπολέμησης της φοροδιαφυγής . Δεν υποστηρίζω ούτε κατ' ελάχιστον ότι ο εντοπισμός των υπευθύνων και ο προσδιορισμός του βαθμού της ευθύνης της αλλοίωσης της λίστας είναι δευτερεύουσας σημασίας ζήτημα, κάθε άλλο. Έχω την εντύπωση όμως ότι εξ  αιτίας του ορυμαγδού της κομματικής  διαμάχης γύρω από τους υπεύθυνους για τη αλλοίωση , δεν έμεινε  καθόλου χώρος στην απάντηση ενός βασικού ερωτήματος .Πως και γιατί η λίστα δεν είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί για τον σκοπό που μας εδόθη . Η λίστα δεν μας εδόθη για να σκυλοτρωγονται στα παράθυρα της τηλεόρασης οι πολιτικοί μας , μας εδόθη για την σύλληψη διαφυγόντων φόρων .
Ας δούμε πώς την αξιοποίησε μια  άλλη χώρα , η Μεγάλη Βρετανία λόγου χάρη   , εκεί  οι Ελεγκτές του  S.F.O. που είναι ο αντιστοιχος Σ.Δ.Ο.Ε. της Αγγλίας ,  κάλεσε όσους οι φορολογικές δηλώσεις τους δεν δικαιολογούσαν το ύψος των καταθέσεών τους στην HSBC, τους γνωστοποίησαν όσα είχαν περιέλθει εις γνώσιν τους και τους πρότειναν να καταβάλουν όσα όφειλαν να έχουν πληρώσει, άνευ περαιτέρω συνεπειών. Εκείνοι, από την πλευρά τους, παρότι γνώριζαν ότι η λίστα ήταν προϊόν έκνομης ενέργειας και, επομένως, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δίωξή τους, δέχθηκαν τον προταθέντα συμβιβασμό , προφανώς , επειδή ήξεραν ότι αν δεν το έκαναν , οι  Βρετανοί οικονομικοί Ελεγκτές  της S.F.O. , θα τους ξετίναζαν και εφεξής δεν θα τους άφηναν στιγμή ήσυχους.
Τέτοιος όμως  διακανονισμός στην Ελλάδα δυστυχώς δεν  μπορεί να γίνει, γιατί όσοι συναλλάσονται με τις Δ.Ο.Υ. ξέρουν οτι δεν υπάρχει ελεγκτικός  μηχανισμός  , το δείχνει η αποτυχία όλων των κυβερνήσεων αφ' ότου ξέσπασε η κρίση στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Πέραν της διαφθοράς και της δυσαρέσκειας για τις περικοπές των αμοιβών τους , το σύνολο των Ελεγκτών φορολογητέας ύλης στο Σ.Δ.Ο.Ε. και σε όλες τις Δ.Ο.Υ. της χώρας είναι ...... 150 άτομα. Αν υπολογίσουμε ότι κάθε  λογαριασμός μιας  λίστας  ξένης τράπεζας απαιτεί  επεξεργασία  από έναν Ελεγκτή με αποκλειστική απασχόλησή του πάνω από έξη μήνες και ότι οι λογαριασμόι της λίστας Λαγκάρντ  είναι 2.000  , οι Ελεγκτές αυτοί , που είναι άκρως εξειδικευμένα στελέχη , ακόμα και αν δεν έκαναν τίποτε άλλο , θα χρειαζόταν για να τους ελέγξουν πάρα  πολλά χρόνια .




Υ.Γ.  Η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας ειδικής οικονομικής ελεγκτικής υπηρεσίας στην Ελλάδα  ,  έγινε την περίοδο που Υπουργός Οικονομικών ήταν ο Δημήτρης Τσοβόλας, με την ΥΠΕΔΑ (Υπηρεσία Ελέγχου Διακίνησης Αγαθών). Το 1997 ο Αλέκος Παπαδόπουλος  ίδρυσε το ΣΔΟΕ      ( Σωμα Δίωξης Οικονομικού Εγγλήματος ). Με τον φορολογικού νόμου  του Γ. Παπακωνσταντίνου  3943/2011  την εποπτεία, καθοδήγηση και τον συντονισμό του ΣΔΟΕ ασκεί ο Εισαγγελέας οικονομικού εγκλήματος του οποίου η αρμοδιότητα επεκτείνεται σε όλη την ελληνική επικράτεια, Τόσο η ΥΠΕΔΑ όσο και ο ΣΔΟΕ , είναι πιστά αντίγραφα του Αγγλικού S.F.O. ως προς την θεωρία βέβαια , γιατί ως προς το αποτέλεσμα .... κι η μυλωνού τον άνδρα της με τους προμηθευτάδες