SWING BACK

Από  την Παρασκευή 8 Μαΐου 2015  η Βρετανία είναι ο παράδεισος των πολιτικών αναλυτών. Η ξαφνική προτίμηση  της κρίσιμης μάζας των άγγλων ψηφοφόρων προς τους Συντηρητικούς του Κάμερον ( “swing back”, το λένε οι Αγγλοσάξονες ) ήταν το απρόσμενο γεγονός που έδωσε τόσο ενδιαφέρον στους ανά τον κόσμο πολιτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους σχολιαστές .                                                                                                                                                    
 Κανείς δεν το είχε προβλέψει. Αν και θεωρητικά στις αγγλοσαξονικές χώρες το ενδεχόμενο ενός “swing back” προς το κυβερνών κόμμα υπάρχει πάντα σαν πιθανότητα , για τις εκλογές στην Αγγλία της 7ης Μαΐου, ήταν απολύτως εκτός πάσης σοβαρής  συζήτησης . Οι δημοσκοπήσεις δεν είχαν καταγράψει τάσεις ή σημεία που να επέτρεπαν να συζητηθεί σοβαρά η υπόθεση μιας ξαφνικής μετακίνησης των ψηφοφόρων προς τους Συντηρητικούς. Στον δε βρετανικό τύπο, ιδίως την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου, το γενικό πνεύμα αναλυτών και σχολιαστών θεωρούσε δεδομένο ότι την Παρασκευή η χώρα θα ξυπνούσε με ένα κοινοβούλιο χωρίς κόμμα πλειοψηφίας , χωρίς κυβέρνηση και κατά συνέπεια χωρίς υπεύθυνη οικονομική πολιτική . Όλες οι υποθέσεις εργασίας και τα σενάρια χτίζονταν επάνω σε αυτή τη δραματική βεβαιότητα.  Η πραγματικότητα όμως την διέψευσε .                                                                                                                                             
 Για τα δικά μου ενδιαφέροντα , τα ενδιαφέροντα ενός αγγλόφιλου Έλληνα που ζει στην Αθήνα, αυτές οι εκλογές στην Αγγλία είχαν δύο εξαιρετικά σημεία , το ένα σημείο οι κοινωνικές και οικονομικές ομοιότητες με εμάς και δεύτερο σημείο ένα χαρακτηριστικό γεγονός που διαδραματίστηκε στις Αγγλικές εκλογές και που έχει άμεση σχέση με μας .                                                                                                                                                  
Αυτό που συμβαίνει καιρό τώρα στη Βρετανία και που διαβρώνει την αξιοπιστία του κοινοβουλευτισμού δεν διαφέρει, ως προς τη μορφή του τουλάχιστον, από αυτό που συμβαίνει εδώ. Σκάνδαλα διαφθοράς των πολιτικών γεμίζουν πια τις σελίδες του βρετανικού τύπου, σε βαθμό που δύσκολα θα φανταζόταν κάποιος πριν από τριάντα χρόνια. Η εθνική υπαρξιακή κρίση παίρνει και εκεί τις μορφές του απομονωτισμού και της ξενοφοβίας. Αγωνίζονται και εκεί εδώ και αρκετά χρόνια  να περιστείλουν το έλλειμμα που παρουσιάζεται κάθε χρόνο στον κρατικό προϋπολογισμό , 5% τα τελευταία χρόνια , 10% όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Κάμερον - Κλεγκ.                                          

 Επίσης, παλεύουν με τις επιπτώσεις από την αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου στην κοινωνία τους, όπως και εμείς από την αποτυχία μας να αντιμετωπίσουμε το μεταναστευτικό στη δική μας . Τέλος, έχουν και αυτοί μια παλαβή εθνικιστική δεξιά που βρυχάται και μια αριστερά  που ουρλιάζει  , μόνο που εκεί δεν τις παίρνουν στα σοβαρά .                                                                                                                                                              
 Το τελευταίο σημείο και το οποίο με κάνει υπερήφανο , είναι το γεγονός ότι παίξαμε κι εμείς ως Έλληνες τον ρόλο μας  ώστε οι Βρετανοί ψηφοφόροι  να προτιμήσουν πολιτική σταθερότητα και συνετή οικονομική πολιτική. Καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ήμασταν το παράδειγμα προς αποφυγή. Μικρός  ο ρόλος θα μου πείτε , ναι αλλά απαιτητικός. Δεν μπορεί να τον παίξει ο καθένας λαός , θέλει σπάνιο ταλέντο που μόνο ο εξυπνότερος λαός του κόσμου μπορεί να διαθέτει...

                                   XAOTIKH H ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΕΞΟΔΟΣ                                     1

"Μην παίρνετε τη Ζωή πολύ στα σοβαρά. Όπως και να ‘χει, κανένας δεν βγαίνει απ’ αυτήν ζωντανός" .  Elbert Hubbard .

Η πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έχει επανέλθει δριμύτερη το τελευταίο τετράμηνο προ και μετά τις εκλογές.Εγχώριοι οικονομολόγοι  , ακόμα και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος , την προτείνουν ως τη μόνη λύση για να επανέλθει η Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης. Ωστόσο Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ειδικοί τονίζουν ξεκάθαρα ότι αυτή η έξοδος , θα είναι η θλιβερή κατάληξη του ελληνικού δράματος.
Οι ειδικοί που έχουν μελετήσει τα αποτελέσματα μιας ενδεχόμενης εξόδου, παρότι διαφωνούν σε πολλά, μεταξύ τους , συμφωνούν ότι είναι νομικά αδύνατη η μονομερής αποχώρηση της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα, χωρίς ταυτόχρονη αποχώρηση από την Ε.Ε. Συμφωνούν επίσης ότι σε ένα τέτοιο σενάριο, το συντριπτικό μέρος του δημόσιου χρέους θα παρέμενε σε ευρώ, ακόμα και μετά την έξοδο.
Μία χαοτική έξοδος, φυσικά, είναι πιθανή, αν οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές καταλήξουν σε αδιέξοδο. Χωρίς συμφωνία, αυξάνονται κατακόρυφα οι πιθανότητες αποκλεισμού  κεφαλαιακών παροχών. Σε αυτό το πλαίσιο, είτε θα υπάρξει ταχέως μία συνθηκολόγηση από την ελληνική πλευρά ώστε να ανοίξει εκ νέου η στρόφιγγα από την Ε.Κ.Τ., είτε, για να μην πεθάνει από ασφυξία η Ελληνική  οικονομία, θα επιλεγεί η έξοδος και θα υιοθετηθεί  η νέα Δραχμή .
Όπως έγραφε το 2011, δυστυχώς  είναι πάλι επίκαιρος , ο Charles Proctor , διάσημος Βρετανός νομικός που ειδικεύεται σε αυτά τα θέματα: «Πληττόμενη από την κρίση και το χάος της χρεοκοπίας, είναι πιθανό μία ελληνική αποχώρηση να είναι ραγδαία και μη συντεταγμένη και εν πολλοίς να αγνοηθούν οι Συνθήκες » («The Greek Crisis and the euro - A tipping point? »).

Το αγγλικό Δίκαιο
Ωστόσο, παρότι ενδεχομένως αρχικά να αγνοηθεί η νομική πτυχή του ζητήματος, μία  μη συναινετική έξοδος από το ευρώ θα είχε βαρύτατες συνέπειες για την Ελλάδα, δυσχεραίνοντας τη θέση της στις σύνθετες διαπραγματεύσεις που θα ακολουθούσαν για την διαμόρφωση των μελλοντικών σχέσεων  με την Ε.Ε. Επιπλέον, σίγουρα δεν θα βοηθούσε στο κρίσιμο μέτωπο του υπολογισμού  του δημόσιου χρέους της και μετατροπή  από ευρώ στη «νέα δραχμή», διότι στο πλαίσιο του αγγλικού Δικαίου όχι μόνο θα πρέπει η πληρωμή να γίνει σε ευρώ αλλά δεν θα μπορεί να γίνει η μετατροπή   ισοτιμίας που θα ορίσει η ελληνική νομοθεσία . Υπενθυμίζεται ότι πάνω από το 80% του ελληνικού δημόσιου χρέους υπάγεται σήμερα σε αγγλικό Δίκαιο.
Στα υπόλοιπα 20% των ομολόγων  που υπάγονται στο Ελληνικό Δίκαιο, όπως αυτά που κατέχει η ΕΚΤ, θεωρητικά η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να τα δραχμοποιήσει. Ωστόσο, παρά  το θέσφατο του Lex Monetae ( Το κυρίαρχο κράτος έχει το νόμισμα της επιλογής του ) για τα ομόλογα αυτά η επιλογή της δραχμοποίησης τους , που θα επιδιώξει η Ελληνική νομοθεσία , μπορεί να προσβληθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ή σε διαιτητικά Ευρωπαϊκά δικαστήρια από την Ε.Κ.Τ.. Αντίστοιχες δυνατότητες νομικής αντίστασης θα έχουν και τυχόν ιδιώτες κάτοχοι ελληνικού χρέους.


Τι λένε οι συνθήκες                                                                                                    2
Μέχρι το 2007, όταν επικυρώθηκε η Συνθήκη της Λισσαβόνας, δεν υπήρχε καν πρόβλεψη για έξοδο χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Συνθήκη της Λισσαβόνας  ήταν αυτή που έθεσε τέλος στη μακρά συζήτηση για το αν η ανυπαρξία σχετικής διάταξης υπονοούσε το αυτοδίκαιο δικαίωμα μιας χώρας στην αποχώρηση της. Με το άρθρο 50  ορίζεται ότι «κάθε κράτος - μέλος μπορεί να αποφασίσει να αποχωρήσει από την Ένωση, σύμφωνα με τους εσωτερικούς συνταγματικούς του κανόνες».Αντίστοιχη πρόβλεψη για έξοδο από την Ευρωζώνη δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει καμία διάταξη που να επιτρέπει στα υπόλοιπα κράτη - μέλη ή στα όργανα της Ε.Ε. να εκδιώξουν οποιαδήποτε χώρα  από την Ο.Ν.Ε .
Σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1 (γ) της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (.Σ.Λ.Ε.Ε.), η νομισματική πολιτική ανήκει στην «αποκλειστική αρμοδιότητα» της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε μονομερής απόφαση της χώρας μας για έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή θα αποτελούσε παραβίαση των υποχρεώσεών της, όπως απορρέουν από τις ευρωπαϊκές συνθήκες της οποίες εμείς εγκρίναμε  δια της υπογραφής μας . Σημειώνεται δε ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει επανειλημμένως αποφανθεί ότι η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από τα κράτη - μέλη προς την Νομισματική Ένωση είναι μόνιμη, όχι προσωρινή
Το Ινστιτούτο της Νομισματικής και Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (IMFS) θεωρεί ότι «η ΟΝΕ είναι αναπόσπαστο μέρος της Ένωσης και όχι μία νομικά ξεχωριστή οντότητα. Επιπλέον, ως ομοσπονδιακό κράτος , έστω και χαλαρό, όπως θεωρείται από τους περισσότερους η Ε.Ε., οι κοινοτικές συμβάσεις θεωρούνται εθνικές και ως εκ τούτο είναι εκτός της εμβέλειας του οργανισμού της Βιέννης για την επιδίκαση διαφορών επί των Διεθνών Συνθηκών και Συμβάσεων , την οποία κακώς ορισμένοι επικαλούνται ως διέξοδο  για αποχώρηση της Ελλάδας   από την Ευρωζώνη. Όπως η Καταλονία δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί τη Σύμβαση τη Βιέννης για να αποσχιστεί από τη Ισπανία έτσι και η Ελλάδα δεν μπορεί να την επικαλεστεί για να φύγει από την Ευρωζώνη».
Για το θέμα του νομίσματος, δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτό που αναφέρεται, στο άρθρο 128 της Σ.Λ.Ε.Ε. « Τα νομίσματα  που εκδίδονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι τα μόνα που αποτελούν νόμιμο χρήμα μέσα στις χώρες της  Ο.Ν.Ε. » . Έτσι απαγορεύεται  η αντικατάσταση  ή η κυκλοφορία νέου  ή παράλληλου με το ευρώ  νομίσματος  σε χώρα μέλος της Ευρωζώνης.

Παράθυρο αναθεώρησης των συνθηκών                                                           3
Ένα πιθανό νομικό παράθυρο για να γίνει αναθεώρηση των Συνθηκών βρίσκεται στην παράγραφο 6 του άρθρου 48 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση ( Σ.Ε.Ε ), που τιτλοφορείται  « Απλοποιημένες Διαδικασίες Αναθεώρησης ».
Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, ένα κράτος - μέλος «δύναται να υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σχέδια για την ολική ή μερική αναθεώρηση των διατάξεων του τρίτου μέρους της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ».    Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπορεί να τροποποιήσει τις σχετικές διατάξεις, αρκεί να υπάρχει ομοφωνία στις τάξεις του, να έχει προηγηθεί διαβούλευση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά και -σε περίπτωση τροποποιήσεων θεσμικής φύσεως στον νομισματικό τομέα- την ΕΚΤ. Επιπλέον, «η απόφαση αυτή τίθεται σε ισχύ μόνο μετά την έγκρισή της από τα κράτη - μέλη, σύμφωνα με τους αντίστοιχους συνταγματικούς κανόνες τους» και υπό την προϋπόθεση ότι δεν      διευρύνει τις αρμοδιότητες της Ένωσης.                                                                                                
Η συγκεκριμένη διάταξη χρησιμοποιήθηκε για την τροποποίηση του άρθρου 136 της ΣΛΕΕ και την προσθήκη της παραγράφου 3, με την οποία θεσπίστηκε ο ESM. Υπήρξαν προσφυγές κατά της απόφασης αυτής, μεταξύ άλλων στο Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, αλλά όλες απορρίφθηκαν.
Το δεύτερο κρίσιμο πρόβλημα είναι ότι οι «απλοποιημένες διαδικασίες αναθεώρησης» μπορεί να είναι απλούστερες των συμβατικών , αλλά εξακολουθούν να είναι χρονοβόρες. και είναι πιθανό τα υπόλοιπα κράτη - μέλη, η συναίνεση των οποίων είναι απαραίτητη για την αναθεώρηση , να είναι εξαιρετικά αρνητικά διακείμενα απέναντι στην Ελλάδα, και διόλου πρόθυμα να τη διευκολύνουν να αποχωρήσει.
Επιπλέον η ΕΚΤ, η οποία κι αυτή θα πρέπει να δώσει την έγκρισή της, θα είναι κάθε άλλο παρά ενθουσιασμένη με την ιδέα της εξόδου της Ελλάδας , που θα επιφέρει  ανισορροπίες στο σύστημα  πληρωμών TARGET-2 -η Ελλάδα είχε στα τέλη Ιανουαρίου υποχρεώσεις 76 δισ. ευρώ- σε χρέη της χώρας, κυρίως προς την Bundesbank.

  

Οι πολιτικοί ηγέτες των ανεπτυγμένων χωρών , προκειμένου να χορηγήσουν οικονομική  βοήθεια ζητούν  πάντα ανταλλάγματα από την αιτούσα χώρα και αυτό δυστυχώς οι πολιτικοί μας το αγνοούσαν . Μας ζήτησαν αποκρατικοποιήσεις , μειώσεις μισθών και συντάξεων , απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων , έκθεση της  οικονομίας μας στις αδυσώπητες δυνάμεις του παγκόσμιου ανταγωνισμού και άνοιγμα των συνόρων μας και εμείς αναγγαστικά με το μαχαίρι στο λαιμό υποχωρήσαμε , έτσι  όταν η βοήθεια  τελικά μας εδόθη ήταν και είναι με όρους  και  συνθήκες που μάλλον μας ζημιώνει παρά μας ωφελεί  . Αυτούς τους σκληρούς όρους  οι ισχυροί ηγέτες , τους επιβάλουν άλλοτε  απευθείας και άλλοτε μέσω των διεθνών χρηματοδοτικών οργανισμών τους οποίους πάντα ελέγχουν  ( Δ.Ν.Τ.  ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ . ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ) .
Έτσι όμως καταδικάζουν αενάως την χώρα μας στη φτώχεια . Μήπως το κάνουν από άγνοια ; Μήπως κάνουν λάθος , όπως ακούσαμε τώρα τελευταία , στους υπολογισμούς του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή ; Όχι βέβαια , γιατί οι ίδιες  οι πλούσιες αυτές χώρες δεν είχαν εφαρμόσει ποτέ αυτές τις περιοριστικές οικονομικές πολιτικές  στο παρελθόν όταν ήταν και αυτές αναπτυσσόμενες  φτωχές οικονομίες , τότε  δεν είχαν άγνοια , τότε δεν έκαναν λάθος , ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν ,  τότε το κράτος τους παρενέβαινε  στην οικονομική ζωή ενεργά και σε όλες τις περιπτώσεις δημιουργούσε και ανέπτυσσε τεράστιες εγχώριες αγορές ( π.χ.  δημόσιες εταιρίες ύδατος , ηλεκτρισμού , σιδηροδρόμων , ορυχείων κ.α. ). Όλες οι σημερινές πλούσιες χώρες έχουν χρησιμοποιήσει παλαιότερα και για αρκετά χρόνια , μέχρι να αναπτυχθούν , τον προστατευτισμό στην βιοτεχνίας τους ( μέσω υψηλών δασμών στα εισαγόμενα )  και την ενίσχυση των βιομηχανιών τους στα πρώτα βήματά τους ( με κρατικές δωρεάν επιδοτήσεις )  . Σαν παράδειγμα ας γυρίσουμε πίσω 300 χρόνια , άς πάμε στις αρχές του ΙΗ΄ αιώνα, τότε που η αρχέγονη βιομηχανία της Βρετανίας στράφηκε στην παραγωγή μάλλινων υφασμάτων , την τότε βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας  που σε αυτήν κυριαρχούσαν  με την ποιότητα και τις χαμηλές τους τιμές  η Ολλανδία και το Βέλγιο . Τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Sir Robert Walpole  ( 1676 – 1745 ), για να στηρίξει την Βρετανική υφαντουργεία ,  επέβαλλε υψηλούς δασμούς στα εισαγόμενα μάλλινα και ειδικές κρατικές δωρεάν  επιχορηγήσεις στις βρετανικές βιομηχανίες  υφασμάτων από το 1721 μέχρι και το 1742 , με αυτά τα οικονομικα μέτρα παρήγαγαν και  έκαναν αργότερα παγκοσμίως γνωστά τα περίφημα αγγλικά κασμήρια . Το παραπάνω παράδειγμα ασφαλώς δεν το επέλεξα τυχαία γιατί αφορά την χώρα που γέννησε τον καπιταλισμό και την  ελεύθερη αγορά την : Βρετανία .
Τι έχει γίνει όμως με τον άλλο πυλώνα του καπιταλισμού , τον κύριο υποστηρικτή του παγκόσμιου ελεύθερου εμπορίου και των ελεύθερων αγορών , τις Η.Π.Α. ;     
Οι Αμερικανοί , εξ αιτίας των τυπωμένων πορτρέτων , αποκαλούν τα χαρτονομίσματα τους , τα δολάρια  “  Dead Presidents “
Πάντως κατά ένα μέρος αυτό δεν είναι σωστό , όσοι απεικονίζονται βέβαια στα δολάρια είναι πεθαμένοι , δεν υπήρξαν όμως όλοι τους πρόεδροι .                            
Ας πάρουμε το πιο διάσημο χαρτονόμισμα που είναι των 100 $ , ο Βενιαμίν Φραγκλίνος  ο οποίος απεικονίζεται σε αυτό δεν υπήρξε ποτέ πρόεδρος ,θα μπορούσε βέβαια αν το ήθελε να γινόταν , θα μπορούσε να σταθεί επάξια απέναντι στον Τζωρτζ Ουάσιγκτον διεκδικώντας την ψήφο του Αμερικανικού λαού στην πρώτη εκλογή προέδρου το 1789  ή στην επόμενη του 1793.             
Στην πρώτη τελετή ορκωμοσίας αμερικανού προέδρου ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον που  απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα του 1 $ , διεκήρυξε ότι τα ρούχα που φορούσε ήταν κακής βέβαια ποιότητας , κατασκευασμένα όμως στο Connecticut από Αμερικανούς εργάτες και όχι  καλής ποιότητας και κατασκευασμένα στο Manchester από Άγγλίδες εργάτριες  και κάλεσε τους Αμερικανούς να τον μιμηθούν χρησιμοποιώντας και καταναλώνοντας αμερικάνικα προϊόντα ( προστατευτισμός ) .  
Στο χαρτονόμισμα των 2 $ απεικονίζεται ο Τόμας Τζέφερσον και σε αυτό των 20 $ ο Άντριου Τζάκσον , ίσως οι μοναδικοί που θα γίνονταν σήμερα πανηγυρικά αποδεκτοί από το Δ.Ν.Τ. , την Παγκόσμια Τράπεζα , το Υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας και το Υπουργείο Οικονομικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας , πραγματικά υπήρξαν επάξιοι διαχρονικοί εκπρόσωποι του διεθνούς καπιταλισμού .   
 Στο χαρτονόμισμα των 5 $ βρίσκεται ο Αβραάμ Λίνκολν είναι ο πρόεδρος που έμεινε γνωστός στην  διεθνή πολιτική για τον πόλεμο κατά της δουλείας και στην παγκόσμια θεωρία της μακροοικονομίας για τις ακραίες προστατευτικές του θέσεις , είχε ανεβάσει τους αμερικάνικους δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα ο αθεόφοβος , στο πρωτοφανές 45% επί της αξίας τους       
 Στο χαρτονόμισμα των 50 $ έχουμε τον Οδυσσέα Γκραντ είναι ο πρόεδρος που δήλωσε, αψηφώντας μάλιστα τις πιέσεις των Βρετανών , “ Σε 200 χρόνια όταν οι ΗΠΑ θα έχουν αποκομίσει όσα οφέλη προσφέρει ο προστατευτισμός , θα υιοθετήσουμε αυτό που ζητούν οι Άγγλοι , την ελεύθερη αγορά “ .         
 Εκείνο όμως  που οι  Αμερικανοί Golden Boys δεν προσέχουν , όταν στο διάλυμα της δουλειάς τους κατεβαίνουν από τους ουρανοξύστες του Manhattan και δίνουν ένα 10 $ για μια coca cola classic και ένα burger , είναι η απεικόνιση αυτού του χαρτονομίσματος  . Το χαρτονόμισμα των 10 $  κοσμεί μια πραγματική δυσάρεστη έκπληξη για αυτούς , απεικονίζει τον Αλεξάντερ Χάμιλτον , τον κατεξοχήν πολέμιο της ελεύθερης αγοράς  . Ο Χάμιλτον δεν έγινε ποτέ πρόεδρος ήταν όμως ο πρώτος αμερικανός  Υπουργός Οικονομικών . Γιατί λοιπόν έναν Υπουργό τον έβαλαν ανάμεσα στους κραταιούς προέδρους ;  Ο Χάμιλτον έλαβε αυτήν την εξαιρετική τιμή γιατί θεωρείται ο αρχιτέκτονας του αμερικανικού οικονομικού συστήματος . Στην ηλικία των 32 ετών και δύο χρόνια από τον διορισμό του , υπέβαλε το 1791 στο Κογκρέσο και εγκρίθηκε από αυτό , τον “ Νόμο περί Παραγωγής “ σε αυτόν τον νόμο ο Χάμιλτον , με την εισηγητική του έκθεση , υποστήριζε ότι οι αμερικανικές βιομηχανίες και βιοτεχνίες που είναι παντελώς αδύναμες απέναντι στις Αγγλικές κατά κύριο λόγο , αλλά και στις Γερμανικές και Γαλλικές , πρέπει να λάβουν προστασία με δασμούς στα εισαγόμενα βιομηχανικά και βιοτεχνικά προϊόντα  και δωρεάν  επιδοτήσεις  από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους .Ο νόμος αυτός του Χάμιλτον δεν αφορούσε μόνο τα παραπάνω αλλά περιελάμβανε διατάξεις για την ίδρυση τραπεζικού συστήματος με την εγγύηση του αμερικάνικου δημοσίου και τεράστιες επενδύσεις για  δημόσια έργα .Πάντως ο προστατευτισμός των αμερικάνικων προϊόντων  αποτελούσε τον βασικό πυρήνα του νόμου αυτού που τόσο ωφέλησε την αμερικάνικη συμπολιτεία μια και κατέστησε τις Η.Π.Α σαν πρώτη δύναμη στον πλανήτη Γη. 

                     

                            

   
      

        Dances with Greeks ...........................

Τελικά οι Ινδιάνοι της Β. Αμερικής  ήταν όμορφοι άνθρωποι . Σ΄ αυτό συμφωνούν σήμερα ακόμα και οι απόγονοι εκείνων που τους φέρθηκαν κάποτε σκληρά , τότε στα παλαιότερα χρόνια , που οι προπαπούδες τους εξολοθρεύσαν τον πληθυσμό τους για να  αρπάξουν τον χώρο που ζούσαν. 
Από τις κλασσικές ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου μου έχουν μείνει ζωηρά στην μνήμη μου οι τελετουργικοί χοροί   που χόρευαν με επικεφαλής τους Μάγους και τους γενναίους αρχηγούς της φυλής και που για ονόματα είχαν “ Ο Τρελός Λύκος “,  “ H Κουτσή Αλεπού” ή “ Το Καθιστό Βουβάλι “. Το σπουδαίο για αυτούς ήταν ότι οι χοροί αυτοί είχαν σημαντικές για την ζωή τους ιδιότητες . Αν η φυλή ήθελε βροχή τότε χόρευαν τον χορό της βροχής και περίμεναν να ……. βρέξει. 
Αν ήθελαν να νικήσουν στον πόλεμο τότε χόρευαν τον χορό του πολέμου και ήταν σίγουροι ότι θα ….. νικούσαν  . 
Αυτόν τον καιρό τα πολιτικά μας κόμματα  χορεύουν  και αυτά έναν χορό , τον χορό των εκλογών  και κατά περίεργο τρόπο μου δείχνουν ότι έχουν κάποιο κοινό σημείο με τις πέραν του Ατλαντικού τότε υπάρχουσες ινδιάνικες φυλές , ασφαλώς δεν διαθέτουν γενναίους φυλάρχους και αποτελεσματικούς  μάγους  ( αν και κάποιοι με τους λόγους , τους ισχυρισμούς και τα καραγκιοζιλίκια τους , κοντεύουν να με τουμπάρουν και να με πείσουν τελικά ότι συνδυάζουν και τις δύο ιδιότητες ). 
Οι άνθρωποι κάθε Ελληνικού κόμματος  αυτές τις ημέρες ,  ημέρες εκλογών , χοροπηδούν σαν Ινδιάνοι γύρω από το ιδεολογικό τους τοτέμ με ήχους , ίσως  όχι τυμπάνων σαν των Cherokee  , σίγουρα όμως των μπαγλαμάδων της καθ΄ ημάς Ανατολής και προσπαθούν να μας πείσουν ότι με τον χορό  , τον χορό της ευημερίας και της ανάπτυξης , έτσι όπως αυτοί ξέρουν μοναδικά να τον χορεύουν  , θα εξασφαλίσουν στον δυστυχή Ελληνικό λαό ζωή χαρισάμενη , είναι βέβαιοι ότι αυτή την φορά θα μεγαλουργήσουν , φτάνει μόνο να τους ψηφίσουμε , αρκεί να  εκλεγούν δήμαρχοι  , περιφερειάρχες  ή ευρωβουλευτές .  Να τους δώσουμε δηλαδή την κουτάλα και να τους βάλουμε μπροστά στο τσουκάλι του Ελληνικού ή του Ευρωπαϊκού πρυτανείου . 
Κάθε πολιτική φυλή χορεύει ενώπιον μας τον δικό της χορό
( αντιμνημονιακό , αναπτυξιακό , ναζιστικό , σοσιαλιστικό ) , πολλούς Έλληνες Ινδιάνους ψηφοφόρους τελικά θα πείσουν και αρκετοί από αυτούς τους Μάγους και Φύλαρχους θα εκλεγούν . 
Βάσκανος μοίρα όμως  φαίνεται να μας καταδικάζει κάθε φορά που περιμένουμε να προκύψει και σε εμάς τους απλούς Ερυθρόδερμους κάτι καλό από τους φυλάρχους που εκλέξαμε , από τους μάγους που ψηφίσαμε , από τις εκλογές που συμμετειχαμε και τούτο γιατί δυστυχώς θα  διαψευσθούμε  και πάλι , όπως τότε μετά τις εκλογές του 2012 , όπως τότε του 2009 , όπως τότε του 2007 , όπως τότε ..... , όπως τότε ..... , όπως πάντα . 
Εκλογές λοιπόν και όλες οι Ελληνικές  πολιτικές φυλές χορέυουν με επικέφαλής τους Μάγους και τους Φυλάρχους , στους ήχους του μπαγλαμά και του μπουζουκιού τον δικό της , μονότονο και άχαρο εδω και πάρα πολλά χρόνια , κομματικό χορό με αναμενόμενη για όλους εμάς τους απλούς Ινδιάνους μία και μοναδική κατάληξη , στο Σαιξπηρικό : “ Πολύ κακό για τίποτε “.  


                                           ΚΑΛΗ  ΣΑΣ  ΨΗΦΟ

                                                       Lefkos