Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη ........

 

Αν η Ελληνική Αριστερά έχει μείνει στην Ιστορία για κάτι που κάνει με απόλυτο εντυπωσιασμό, είναι για τις “Διασπάσεις “ της.

Η πρώτη μεγάλη διάσπαση των Ελλήνων κομμουνιστών ξέσπασε το 1956, με την καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη και διαχωρίσθηκαν σε  Ζαχαριαδικούς και Κολιγιαννικούς

 Με την δεύτερη του 1968, το ΚΚΕ διασπάστηκε στα δύο, στο ΚΚΕ και στο ΚΚΕ Εσωτερικού.

Η τρίτη και τελευταία μεγάλη διάσπαση, έγινε τη διετία 1989-1991, τότε από το ΚΚΕ αποσπάστηκε  η λεγόμενη ανανεωτική ομάδα και συνέχισε την πολιτική της δράση μέσα από τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου.

Σήμερα η ηγεσία και τα  στελέχη  του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να κάνουν το μοναδικό πράγμα για το οποίο εθεωρούντο σπεσιαλίστες,  μια διάσπαση της προκοπής και είναι οι ίδιοι που μας ζητούσαν να ψηφίσουμε το κόμμα τους για να “Διασπάσουν” την Ευρώπη. Τότε που θα βαρούσαν τα νταούλια για να χορεύουν οι Ευρωπαίοι αντιδραστικοί.

Που πήγαν οι ηρωικές διασπάσεις της αριστεράς, τότε όταν το ΚΚΕ έσπαζε με πάταγο στα δύο, σε ΚΚΕ «Εξωτερικού» και «Εσωτερικού» ; κάτι τέτοιο όμως απαιτεί παραδοσιακή αριστερή κουλτούρα, θέλει κότσια και αριστερή συνέπεια, κάτι που δεν βλέπει κανείς στην κουρασμένη  Έφη Αχτσιόγλου,  στον Οξφορδιανό Ευκλείδη Τσακαλώτο,  ή στον brutal Παύλο Πολάκη.

Το δυστύχημα για αυτούς είναι ότι πιστεύουν ότι όλα αυτά που συμβαίνουν στο κόμμα τους ενδιαφέρουν και τον κόσμο.

Θεωρούν πως εκείνο που απασχολεί σήμερα τον Ελληνικό λαό είναι ποια θα είναι η νέα  αλήθεια του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι του εξ Αμερικής νέου Προέδρου; του επί  κεφαλής της ''Ομπρέλας" συντρόφου Τσακαλώτου;  ή της δημιουργού της “Προσωπικής διαφοράς”, για την εξαπάτηση  των συνταξιούχων Έφη Αχτσιόγλου. 

Οι θάνατοι και οι καταστροφές που έχουν φέρει οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στην Γάζα δεν άγγιξαν την σκέψη των ανθρώπων της αριστεράς, δεν μπόρεσαν να τους συγκινήσουν  και να τους συγκρατήσουν στο να μην τρώγονται σαν τα σκυλιά για κάτι που δεν έχει σημασία, για κάτι που είναι άδειο.

πως τόσος πόνος  

τόση ζωή

πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Από το ποίημα του Γ. Σεφέρη "Ελένη"  του 1955

Υ.Γ. Αν όλα όσα έζησαν οι Έλληνες με την αριστερά, αν όλα αυτά τα  χρόνια  που θυσίασαν για αυτήν, αν όλοι οι νεκροί που θρήνησαν για τους αγώνες της, αν όλες οι υποσχέσεις της έπεσαν στο κενό, αν τελικά έγιναν όλα αυτά χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, θα ξαναβρεθούν Έλληνες να αγωνισθούν για αυτήν και τον ηγέτη της, να πολεμήσουν για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη;

Μια ελάχιστη αναγνώριση……….

 

Την Δευτέρα 6η Νοεμβρίου 2023 στο ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, το “Δίκτυο” της  Άννας Διαμαντοπούλου, το ίδρυμα “Ντελόρ”  και η “Μεταρρύθμιση” του Γιάννη Μεϊμάρογλου  έκαναν μια “Παρουσίαση” του πολιτικού Κώστα Σημίτη  με ανάλυση του κυβερνητικού του έργου.

Είναι η πρώτη στην χώρα μας τιμητική εκδήλωση για ζώντα Έλληνα πολιτικό.  

Η παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού και η συμμετοχή πολλών  πολιτικών, πνευματικών και επιστημονικών προσωπικοτήτων ξάφνιασε πολλούς γιατί έδειξε ότι ο πρώην πρωθυπουργός χαίρει της εκτίμησης πολλών για το έργο και την προσφορά του.

Συγχρόνως όμως και κατά τρόπον αυτόματο, συνέβη αυτό που συμβαίνει πάντα και παντού όταν γίνεται αναφορά στον Σημίτη, να εκδηλώνεται από πάρα πολλούς Έλληνες ένα ανεξήγητο μίσος για αυτόν.

Αυτό φάνηκε και αυτή την φορά από τα αρνητικά δημοσιεύματα των ΜΜΕ που ανήκουν τόσο στην Αριστερά, όσο και στην παραδοσιακή λαϊκή Δεξιά και τούτο επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέστησαν στην εκδήλωση.

Το μίσος για τον πολιτικό Σημίτη, όπως και η εκτίμηση για το έργο του, οφείλονται σε δύο διαφορετικούς λόγους. Ο ένας για το πολιτικό ρεύμα που καταρχήν εκπροσώπησε και ο άλλος, για την επιτυχία και κυρίως την αποτελεσματικότητα του έργου του.

Αν ο Σημίτης είχε αποτύχει, όλοι όσοι τον μισούν, πιθανών σήμερα να τον αντιμετώπιζαν χλιαρά, ίσως και να τον συμπαθούσαν επειδή θα είχε  αποτύχει τότε να τους απειλήσει πολιτικά. Όμως αυτός πεισματικά επί οκτώ χρόνια είχε κρατήσει την εξουσία, παραμερίζοντας την λαϊκή Δεξιά του Κώστα Καραμανλή και εμποδίζοντας την αλλοπρόσαλλη  Αριστερά του Τσίπρα από αυτήν.

Όσοι τον εκτιμούν είναι επειδή πέτυχε να εκσυγχρονίσει τη χώρα και να καθορίσει, κατά τρόπο οριστικό, την περαιτέρω πορεία της όπως πριν από αυτόν έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, εντάσσοντας τη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης, στην τότε ΕΟΚ.

Η είσοδος της χώρας στην ΕΟΚ ήταν ίσως η σπουδαιότερη πολιτική πράξη στην χώρα μας μεταπολεμικά, ενώ η φυσιολογική συνέχεια της, η ένταξη στο ευρώ είναι η μεγάλη υπηρεσία που προσέφερε ο Κώστας Σημίτης και αυτό απεδείχθη περίτρανα τον καιρό της χρεοκοπίας μας.

Η κακοδιαχείριση, από τις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, μιας απίστευτης ευκολίας δανεισμού που μας παρείχε το ευρώ, μας οδήγησε στη χρεοκοπία.

Η συμμετοχή μας όμως στην ευρωζώνη ήταν αυτή που τελικά μας έσωσε.

Με ένα ηχηρό  “όχι” στην Ε.Ε. που καταγράφηκε με το 61% στο δημοψήφισμα του 2015, με  κυβέρνηση μιας έξαλλης  Αριστεράς και με έναν αλλοπρόσαλλο Υπουργό Οικονομικών, οι πολιτικές συνθήκες της χώρας ήταν ιδεώδεις για να φύγουμε από την Ευρώπη, τόσο από την πολιτική όσο και από την οικονομική ενότητα της.

Το τεράστιο όμως κόστος που θα έφερνε στον τόπο η αποχώρησής μας από το ευρώ με την αναπόφευκτη πολιτική κατάρρευση και κυρίως ο φόβος της απώλειας της εξουσίας, ήταν αυτό που συγκράτησε τον τότε Πρωθυπουργό. Αυτό, κατά τη γνώμη όλων όσων σήμερα εκτιμούν το έργο του Σημίτη, το οφείλουμε στο ότι η συμμετοχή της χώρας μας στο ευρώ μας έβαλε βαθιά και μόνιμα στην Ευρώπη και το κυριότερο αυτό έγινε αναπόφευκτα αποδεκτό και από τους, μέχρι τότε, έξαλλους αριστερούς, που το όνειρό τους ήταν η απομάκρυνση της χώρας από το ΝΑΤΟ και την  ΕΕ .  

Έτσι απεδείχθη  ότι ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη ήταν δομικός, δηλαδή έκτισε την οκταετία 1996-2004  που ήταν πρωθυπουργός, μια νέα Ελλάδα, αν και εμείς τότε δεν νιώσαμε τίποτα ιδιαίτερο, εκτός του ότι συναλλασσόμασταν πλέον με ένα νέο πανίσχυρο νόμισμα και το ότι, το ματσάκι ο μαϊντανός από μισή δραχμή που το αγοράζαμε μέχρι τότε, το παίρναμε πια 40 σεντς.

Ο Σημίτης δεν ήταν ο τέλειος πολιτικός, αν και έκανε το μετρό, το Διεθνές Αεροδρόμιο Σπάτων, την Αττική Οδό, την γέφυρα Ρίο-Αντίρριο δεν ήταν ο Τρικούπης.

Αν και πραγματοποίησε, παρά την λυσσαλέα άρνηση της Τουρκίας, το ακατόρθωτο, να βάλει την Κύπρο στην ΕΕ, δεν ήταν ο Βενιζέλος.

Αν και μας έβαλε, μετά από μεγάλη προσπάθεια τεσσάρων χρόνων στο Ευρώ, δεν ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Με βαρύ κόστος μπόρεσε τελικά να κατανοήσει ποιες μάχες έπρεπε να δώσει, όπως σωστά έδωσε την μάχη με τον Χριστόδουλο για τις ταυτότητες και ποιες να αποφύγει, κάνοντας συμβιβασμούς, συμβιβασμοί  βέβαια που θα είχαν τελικά βαρύ οικονομικό και πολιτικό κόστος για την χώρα μας,

Έτσι  άφησε τον τότε Υπουργό Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλου να κάνει αυτό που ήθελε, δηλαδή συμβιβάστηκε στο να τον αφήσει να παίρνει ανεμπόδιστα μίζες από την αγορά οπλικών συστημάτων για  να μπορεί αυτό το χαϊδεμένο παιδί του Αντρέα, να κάνει είτε τον μήνα του μέλιτος στο Παρίσι, στο ονειρώδες και πανάκριβο Four Seasons Hotel, είτε να αγοράσει ακίνητα μεγάλης αξίας μεταξύ των οποίων και ένα παλαιό πανάκριβο αρχοντικό στον αριθμό 33 της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου σε έναν εμβληματικό αθηναϊκό δρόμο που σχεδόν αγγίζει την Ακρόπολη.

Ο συμβιβασμός αυτός φαίνεται πως ήταν αναγκαίος για τον Σημίτη  προκειμένου να πετύχει την απρόσκοπτη ένταξη μας στο ευρώ.

Ήταν ένας συμβιβασμός που από ότι φαίνεται σήμερα δικαιώθηκε, όχι μόνον επειδή τελικά μείναμε στην Ευρώπη, αλλά και για τον λόγο ότι η παραμονή μας στην ευρωζώνη μας ζητά σήμερα  επιτακτικά κάτι πολύ καλό για τον τόπο, την μεταρρύθμιση του κράτους, κάτι που το ενστερνίζεται, φαίνεται αυτό από το αποτέλεσμα των δυο τελευταίων εκλογών, η πλειοψηφία των πολιτών και που το προσπαθεί η σημερινή κυβέρνηση και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία

Το βέβαιο είναι ότι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης πετύχει και αυτός τον στόχο του εκσυγχρονισμού, θα πρέπει να ξέρει ότι και αυτόν θα τον μισούν οι οπαδοί της λαϊκής Δεξιάς και οι  κλασικοί Αριστεροί, με τον ίδιο τρόπο που μισούν σήμερα τον Σημίτη.

 Από το πρώτο έτος της δημιουργίας του σύγχρονου Ελληνικού κράτους, το 1830, μέχρι και σήμερα, δύο είναι οι τάσεις που κυριαρχούν στην πολιτική σκέψη των σύγχρονων Ελλήνων, εδώ και 200 χρόνια τώρα.

Από τη μια, υπάρχει το αίτημα να γίνουμε επί τέλους Δυτικό κράτος, διότι δεν γίνεται να υπάρχουμε χωρίς την ιδέα ότι εδώ άρχισαν όλα για τη Δύση και τον πολιτισμό της και συγχρόνως από την άλλη, υπάρχουν οι υποστηρικτές των παραδοσιακών πολιτικών αγώνων, της “Λαϊκής Δεξιάς” από την μία πλευρά, με έπαθλο την εξουσία και την νομή της, με ότι αυτό σημαίνει για τους οπαδούς της,  και της “Προοδευτικής Αριστεράς” με τους αγώνες της για την εργατιά  και με το ηθικό πλεονέκτημα μιας παράταξης που δεν έκλεψε ποτέ.

Εννοείται ότι αυτές οι δύο τάσεις ούτε μεταβάλλονται, ούτε προσαρμόζονται στις συνθήκες της εποχής, αλλά υπάρχουν αυτούσιες από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους.

Υ.Γ. : Ο εξ Αμερικής πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ,  με τη δήλωση του για τους λόγους που απουσίασε από την εκδήλωση, ενώ είχε συμφωνήσει να παραστεί, έδειξε το πόσο  ακατάλληλος είναι για πολιτικός, και το χειρότερο πόσο επιπόλαιος και αναιδής είναι.

Ένας δεκάχρονος Άθλος: 28η Οκτωβρίου 1940 – 30η Αυγούστου 1949

 

“Ημέρα μνήμης, τιμής και υπερηφάνειας η σημερινή  και η σκέψη μας γυρίζει 83 χρόνια πίσω, σε αυτούς που είπαν το μεγάλο ΟΧΙ, στα νέα παιδιά που πολέμησαν στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας”.  

              Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός. 28/10/2023

Σήμερα, όπως και κάθε χρόνο τέτοια ημέρα. ο απανταχού Ελληνισμός γιορτάζει το έπος της 28ης Οκτωβρίου 1940, ημέρα που η Φασιστική Ιταλία ζήτησε την υποταγή της Ελλάδας και οι ηγέτες και τα παιδιά της αρνούμενοι την υποδούλωση, τελικά την εξευτέλισαν και κατανίκησαν στα βουνά της Αλβανίας.

Την γιορτάζουμε προβάλλοντας  στην τηλεόραση, από το βράδυ της παραμονής, δυο  ταινίες σχετικές με τον πόλεμο, κάνοντας μια στρατιωτική παρέλαση στην Θεσσαλονίκη και μια μαθητική στην Αθήνα και με δηλώσεις πολιτικών ακριβώς στο τέλος της στρατιωτικής παρελάσεως.

Έτσι αρχίζουμε και έτσι τελειώνουμε τον εορτασμό αυτού του έπους, με δύο ταινίες στην τηλεόραση, δύο παρελάσεις στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας και με το κερασάκι στην τούρτα τις, με το τέλος της παρέλασης, δηλώσεις πολιτικών.

Όπως σχεδόν σε όλες τις ιστορικές στιγμές της χώρας, ιδεολογίες ή το σωστότερο  παρωχημένα ιδεολογήματα και δοξασίες του παρελθόντος, δεν επιτρέπουν την λεπτομερειακή παράθεση και ανάλυση όλων των πολεμικών και μη, ιστορικών γεγονότων του έθνους. 

Πότε θα βρεθεί ένας τολμηρός ηγέτης να το πάει παρακάτω, να ορίσει το τι ακριβώς τιμούμε την 28η Οκτωβρίου;

Μόνον έτσι θα μπορέσουν επί τέλους να πάρουν την σκυτάλη υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί για να ξεδιπλώσουν ολόκληρο το μέγεθος και την σημασία αυτού του άθλου.

Να εξηγήσουν στα παιδιά μας  τι ήταν ακριβώς αυτό που ξεκίνησε ο Ελληνικός λαός εκείνη την ημέρα, της 28ης Οκτωβρίου 1940 και μέχρι που το έφτασε.

Να διδάξουν ότι, την 28η Οκτωβρίου 1940, ένας ιστορικός λαός με τον πιο σπουδαίο πολιτισμό που εμφανίστηκε ποτέ παγκοσμίως, ξεκίνησε έναν Άθλο που δεν είχε μόνο ένα μεγάλο ΟΧΙ μερικών μηνών, αλλά συνέχισε με ένα τρομερό, ένα τραγικό αγώνα, που διήρκησε συνολικά δέκα ολόκληρα χρόνια, κατά τη διάρκεια του οποίου πολέμησε και τους τρεις τρομερούς ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα:

Τον φασισμό του Μουσολίνι,

Τον ναζισμό του Χίτλερ

Τον κομμουνισμό του Στάλιν. 

Στον πόλεμο του 1940 οι νέοι, το ανθός της τότε ελληνικής κοινωνίας, πήγαιναν στον πόλεμο χαμογελώντας και τραγουδώντας και δεν διανοήθηκαν να ζητήσουν εξηγήσεις για την άθλια κατάσταση της χώρας, από κανέναν υπεύθυνο για αυτήν επαΐοντα, Βασιλιά ή Δικτάτορα, παράτησαν τα πάντα και πήγαν στα βουνά της Αλβανίας να κάνουν το καθήκον τους  και αυτό γιορτάζουμε σήμερα, γιατί αυτό το έκαναν χωρίς γκρίνιες παράπονα και απαιτήσεις, το έκαναν δηλαδή "Και με το παραπάνω" όπως λέει ο λαός. 

Σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις, τέλους Οκτωβρίου του 2023, 83 χρόνια μετά το έπος του 1940, ένα 65,4% του Ελληνικού λαού επέλεξε, σε δοκιμασία μιας συμμάχου χώρας, μια …βολική στάση, η χώρα μας λένε θα πρέπει να τηρήσει αυστηρή ουδετερότητα στον πόλεμο που διεξάγει το Ισραήλ κατά της ΧΑΜΑΣ, αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης που χρηματοδοτείται, εκπαιδεύεται και εξοπλίζεται από τους μουλάδες του Ιράν για να αποκεφαλίζει παιδιά, να σκοτώνει  και να παίρνει όμηρους ηλικιωμένους, να βιάζει γυναίκες. 

Οι νεοέλληνες, όταν βρίσκονται στην ανάγκη απαιτούν, δικαιωματικά, βοήθεια από τους πάντες, επικαλούμενοι το αρχαίο κλέος και την προσφορά τους στην δημιουργία του δυτικού πολιτισμού.

Κι όταν οι στόλοι των τότε ισχυρών ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις τους και έκαναν την ναυμαχία στο Ναβαρίνου το 1827 που καταναυμάχησαν τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο και έτσι μπόρεσαν και έκαναν οι σύγχρονοι Έλληνες το δικό τους Έθνος, αυτό οι περισσότεροι Έλληνες  το ξέχασαν και μόλις τέσσερα χρόνια μετά κατηγόρησαν την Αγγλία για τον φόνο του Καποδίστρια.  

Όπως και την τελευταία φορά, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τις τράπεζες και η χώρα αιωρούνταν πάνω από το χείλος του γκρεμού, τότε που κάθε Παρασκευή προσγειώνονταν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας, βαριά μεταγωγικά αεροσκάφη που μετέφεραν παλέτες με ευρώ για να μπουν στα ΑΤΜ  για να πληρωθούν οι συντάξεις και οι μισθοί και έτσι να λειτουργήσει στοιχειωδώς κάπως η οικονομία.

Όπως όταν ο πρόεδρος της Γαλλίας Francois Hollande  πρόβαλε βέτο στην ζητούμενη από τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών, έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ. 

Όπως τότε, που ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας Barack Obama, Jack Lew βρισκόταν κάθε βδομάδα στο Βερολίνο και τελικά δεν επέτρεψε, για στρατηγικούς και γεωπολιτικούς λόγους, την οικονομική εξαέρωση της Ελλάδος.   

Και τότε, ένα ποσοστό 51,89% ψήφισε στο δημοψήφισμα του Ιουνίου 2015 ουσιαστικά, την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., από το ευρώ και από τη συμμετοχή της χώρας μας στους Δυτικούς θεσμούς.

Όλα αυτά εκ του ασφαλούς βέβαια, γιατί μόλις ζόρισαν τα πράγματα, όλοι όσοι πρότειναν αυτά τα μάγκικα και …… σωτήρια μέτρα,  έκανα την αναγκαία κυβίστηση, προκειμένου να μπορούν συνεχίσουν να κυβερνούν με την ίδια αμεριμνησία. 

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και με τον πόλεμο στην Ουκρανία. 

Κατέβηκαν στην πλατεία Συντάγματος  με σύνθημα "Για τον άνθρωπο"  αποδοκιμάζοντες τον ...... Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, οι όψιμοι οπαδοί του Στάλιν. 

Άσκησαν και συνεχίζουν να ασκούν δριμεία κριτική, από τα περιφερειακά κανάλια της τηλεόρασης οι ακροδεξιοί και κατηγορούν σαν υποταγή, στα κελεύσματα των ΗΠΑ, τη βοήθεια που έστειλε η χώρα μας στον ηρωικό και σκληρά αγωνιζόμενο κατά του ρωσικού ιμπεριαλισμού λαού της Ουκρανίας. 

Κι έτσι, δεν μας εκπλήσσει  που φτάνουμε στην απόλυτη παραδοξολογία, εκείνοι που δεν θέλουν να ακούν τις λέξεις σύνορα, πατρίδα, πατριωτισμός, έθνος, να το παίζουν ουδέτεροι στον πόνο και στον αγώνα του άλλου και να ομνύουν στον δεκαετή Άθλο του Ελληνικού λαού στον οποίον είτε δεν συμμετείχαν είτε ήταν στην αντίπαλη πλευρά. 

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της στρεβλής ή της ελλιπής  αφήγησης της ιστορίας, για την οποία φταίνε πολλοί.

Ένοχος βέβαια, κατά κύριο λόγο, είναι η αριστερά, η οποία ενώ κουβαλάει τόσες  αμαρτίες και το αναμενόμενο είναι να δηλώσει πως αναθεωρεί ή προβληματίζεται έστω για αυτές, μας τις παρουσιάζει ως ηρωισμούς και επιτεύγματα της, ενώ πρόκειται για μια τραγωδία που συνέβη σε ένα κομμάτι της ιστορίας μας που η ίδια η αριστερά κατά κύριο λόγο προκάλεσε. 

 

Αυτή είναι η έσχατη πράξη εντιμότητας σύντροφοι…

 

Δεν χρειαζόσασταν σύντροφοι όλες αυτές τις ακρότητες, τι ανάγκη είχατε και χτυπούσατε, και γιαουρτώνατε  και βρίζατε τους πολιτικούς αντιπάλους σας;

Ούτε και χρειαζόσασταν να προβάλατε τα έξαλα συνθήματα σας, ”Δεν πληρώνω δεν πληρώνω”, “Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή“,  για να μπορέσετε τελικά να εισπράξετε τη λαϊκή αγανάκτηση από τη δυστυχία που είχε φέρει στον τόπο μας η πτώχευση και η ένταξη μας στο ΔΝΤ.

Υπήρχε, από τον πόλεμο και μετά, συσσωρευμένη η αγανάκτηση του Ελληνικού λαού, από τα ολοκληρωτικά μέτρα του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς, από την επτάχρονη δικτατορία, από την, εξ αυτής,  καταστροφή της Κύπρου.

Τα μνημόνια του 2009 ήταν η έσχατη αιτία, που παράλληλα με τον έντονο αντιαμερικανισμό, ολοκλήρωσε τη ριζοσπαστικοποίηση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που δημιούργησε μια παράλυση στο τότε πολιτικό κατεστημένο με συνέπεια την ανατροπή τόσο της κεντροδεξιάς όσο και την καταστροφή της κεντροαριστεράς, δηλαδή των δύο βασικών παρατάξεων που πρωταγωνιστούν και είναι οι βασικοί πυλώνες της δημοκρατίας σε όλες τις χώρες της Δύσης.

Ήταν τέτοια η κοινωνική πίεση στο πολιτικό σύστημα, που τελικά συρρίκνωσε, στις εκλογές του 2015, την κεντροδεξιά στο 28,09% και εξάχνωσε την κεντροαριστερά στο 6,29%

Με προωθημένα συνθήματα, όπως “Δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα”,  “Ανοιχτά σύνορα για όλους τους πρόσφυγες και μετανάστες”,  “Λαϊκή κυριαρχία” και με κυρίαρχο σύνθημα σας “ Θα βαράμε τα νταούλια και οι Ευρωπαίοι θα χορεύουν “  πήρατε την εξουσία με 35,46%. 

Η διακυβέρνηση σας  όμως ήταν οδυνηρή για την κοινωνία και η θύμησή της προκαλεί είτε θυμηδία είτε αποστροφή, ανάλογα με την περίσταση.

Θυμηδία τότε που ο αρχικαπετάνιος, της για πρώτη φορά κυβέρνηση της αριστεράς, Ν. Φίλης  ως Υπουργός Παιδείας αποφάσισε να μειώσει τις ώρες διδασκαλίας των θρησκευτικών στα σχολεία, κάνοντας επίδειξη αριστεροσίνης, μια  και θα άνοιγε οπωσδήποτε άσκοπο μέτωπο με το “Σκοταδιστικό ιερατείο”.

Αποστροφή όταν η αποτυχούσα υποψήφια αρχηγός Έφη Αχτσιόγλου, ως υπουργός εργασίας, εφεύρε την προσωπική διαφορά για να μειώσει τις συντάξεις. 

Ανάφερα δύο από τα εκατοντάδες "Κατορθώματα" της κυβερνητικής θητείας σας, αν πάντως εσείς σύντροφοι έχετε αντίρρηση, το 17,83 % του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, σας δίνει την καλύτερη απάντηση για το τι είδους ανταπόκριση  είχε η «αριστερή» σας διακυβέρνηση. 

Με απίστευτη επιπολαιότητα για παλαιά στελέχη κόμματος εξουσίας, καταργήσατε, εσείς οι έμπειροι όπως διατείνεσθε και όχι ο νέος Πρόεδρος, την διάταξη του καταστατικού του κόμματος σας, που προέβλεπε την εκλογή Προέδρου από "Συνέδριο", όπως είχε εκλεγεί άλλωστε και ο κ. Τσίπρας το 2004 και την αντικαταστήσατε, για λόγους εντυπωσιασμού των …. προοδευτικών και δημοκρατικών ψηφοφόρων, με εκλογή του Προέδρου από την "Βάση",  επιλέξατε όμως έναν αδόκιμο τρόπο εκλογής, δεν σκεφτήκατε τι θα κάνατε σε περίπτωση που ο εκλεγείς Πρόεδρος ήταν ακατάλληλος, πως θα τον αλλάζατε, αφού η "Βάση" είναι υπεράνω όλων των οργάνων του κόμματος και δεν αμφισβητείτε από κανέναν;  

Σύντροφοι, με δική σας ευθύνη σας άρπαξε το μαγαζί ο Stefanos.

Χωρίς κανέναν σχεδιασμό, χωρίς να χρειαστεί να πετάξει ούτε ένα σύνθημα.

Καταγγέλλετε τώρα, κατόπιν εορτής, ότι ο νέος εξ Αμερικής Πρόεδρος, έχει γίνει πρωινό τηλεοπτικό σώου και δεν έχει κανένα πολιτικό σχεδιασμό, μα σύντροφοι παραβλέπετε ότι και ο δικό σας πολιτικός σας λόγος εδώ και τέσσερα χρόνια είναι στις μεν τηλεοράσεις μια ατέρμων καταγγελία της  “Επάρατης αλαζονείας του Μητσοτάκη” και στο δε Internet, το συστηματικά επαναλαμβανόμενο χυδαίο σύνθημα “Μητσοτάκη γαμ……. ”  

Τι διαμαρτύρεστε λοιπόν;

Για αυτό και η εικόνα από την τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας  του κόμματος σας ήταν εφιαλτική, γιατί σύντροφοι, αν ο νέος Πρόεδρος έχει μετατρέψει όπως τον κατηγορείτε, την πολιτική του κόμματος σας σε  tv σώου, εσείς έχετε κατεβάσει την πολιτική στο χώμα.

Προσήλθαν με μπροστάρη το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Τζουμάκα, πρώην βουλευτή, πρώην Υπουργό, οι αντιΚασσελακικοί σαν πειρατές, με τα μαχαίρια σφιγμένα στα δόντια τους.

Μπήκαν οι προεδρικοί με επικεφαλής τον σύντροφο Πολάκη με σφιγμένες τις γροθιές, πανέτοιμοι να υπερασπιστούν τον νέο Πρόεδρο απέναντι στους υπονομευτές.

Βέβαια μπήκαν και οι αιώνιοι αριβίστες πρώην Πασόκοι, για να δουν προς τα πού πάει το πράγμα, ώστε να πλασαριστούν στα προνομιούχα στασίδια του κόμματος.

Θλιβερή ήταν η εικόνα με τα σκαμμένα χαρακώματα στην πρόσφατη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, καθώς ήσασταν όλοι έτοιμοι να σφαχτείτε δίνοντας βέβαια τον δίκαιο αγώνα, όλοι έτοιμοι να θυσιαστείτε για το καλό του …. λαού.

Δεν είχε ξαναδεί ο Σύριζα τόσο εκρηκτικό κλίμα σε συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας και ενώ οι τόνοι ανέβαιναν, οι αντεγκλήσεις εξαφάνιζαν κάθε συναίνεση, αφού η ρήξη ήταν αναπόφευκτη και η διάλυση του κόμματος έδειχνε να καταφθάνει, παίρνει επιτέλους τον λόγο ο εκ Νέας Υόρκης Πρόεδρος και τι σας λέει; “Σύντροφοι παντρεύομαι αυτή την εβδομάδα στο Hamptons της Νέας Υόρκης”.

Τι θα μπορούσατε να απαντήσετε σε αυτή την άθλια απαξίωση;

Μια ομαδική σας παραίτηση από το κόμμα θα αποτελούσε μια απάντηση πολιτικής γενναιότητας, δεν μπορεί όμως αυτή από μόνη της να μειώσει την πολιτική σας ατίμωση. 

Σύντροφοι η μοναδική επιτρεπτή διέξοδος σε περίπτωση ατιμωτικής ήττας, όπως είναι αυτή που έχετε υποστεί.  είναι ο Ιαπωνικός  τελετουργικός τρόπος αυτοκτονίας που καθιερώθηκε τον 13^ο αιώνα από τους Σαμουράι το  … Χαρακίρι.

Υ.Γ. Σας συμβουλεύω σύντροφοι να δείξετε υπομονή μέχρι την 17^η Νοεμβρίου για να κάνετε τότε το χαρακίρι, μπροστά  στην Αμερικάνικη πρεσβεία, όταν θα έχει ολοκληρωθεί η πορεία, φωνάζοντας το παλιό. αλλά επίκαιρο πλέον για σας σύνθημα "Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" μήπως και έτσι συγκινήσετε επί τέλους τον Ελληνικό λαό. 

Σουρεάλ αλα ΣΥΡΙΖΑ .........

 

Ο όρος Σουρεαλισμός επινοήθηκε από τον Γάλλο ποιητή Γκυγιώμ Απολλιναίρ  (Guillaume Apollinaire) που τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το 1917 χαρακτηρίζοντας το παράδοξο θεατρικό έργο του “Οι Μαστοί του Τειρεσία” (Les Mamelles de Tiresias), ως "Σουρεαλιστικό δράμα" (Drame surrealiste)                                                                                                

Ο όρος σουρεαλισμός συντίθεται από τις γαλλικές λέξεις sur (επάνω, πέρα) και réalisme (πραγματικότητα), στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως “Πάνω ή πέρα από την πραγματικότητα”,  αναπτύχθηκε ως ευρωπαϊκό κίνημα στις αρχές του 20^ου αιώνα  κυρίως στο χώρο της λογοτεχνίας αλλά εξελίχθηκε, μέχρι σήμερα, σε ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό και πολιτικό ρεύμα. 

Τον σουρεαλισμό θα τον βρούμε στην λογοτεχνία, στην ποίηση στην ζωγραφική. 

Στον κινηματογράφο τον σουρεαλισμό θα τον δούμε σε πολλές μεταπολεμικές ιταλικές ταινίες,  μια χαρακτηριστική σουρεαλιστική ιταλική κινηματογραφική ταινία,  είναι το ποιητικό αριστούργημα ενός αιρετικού δημιουργού, η περίφημη ταινία “Θεώρημα” του 1968 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πιέρ Πάολο Παζολίνι,  μια υπαρξιακή παραβολή για το τέλος και την αρχή  του κόσμου, η ταινία επαναπροβλήθηκε  μάλιστα τον Ιούνιο του 2023 με νέες αποκατεστημένες κόπιες. Στην ταινία αυτή υπάρχουν πολλοί συμβολισμοί και αρκετές σουρεαλιστικές σκηνές.           

Ας δούμε ποια είναι η υπόθεση για να κατανοήσουμε τον σουρεαλισμό : Μια μεγαλοαστική οικογένεια βιομηχάνου ζει στο Μιλάνο σε πολυτελή βίλα. Πατέρας, μητέρα, γιος, κόρη και μια υπηρέτρια. Ξαφνικά εμφανίζεται στη βίλα ένας νέος και πανέμορφος επισκέπτης, χωρίς να γνωρίζουμε από που και για ποιο λόγο. Όλα τα μέλη της οικογένειας και η υπηρέτρια μεθούν από την ομορφιά του και του κάνουν ερωτικό άνοιγμα στο οποίο εκείνος ανταποκρίνεται. Ύστερα από ένα μικρό διάστημα ο επισκέπτης αποφασίζει να φύγει. Όλοι του εξομολογούνται την επιρροή που είχε στη ζωή τους και εις μάτην του ζητούν να μείνει. Μετά την αναχώρηση του η οικογένεια διαλύεται. Ο γιος ασχολείται απεγνωσμένα και αποτυχημένα με την τέχνη. Η κόρη τρελαίνεται και κλείνεται στη σιωπή. Η μητέρα αναζητά αγοραίο έρωτα σε νεαρούς άνδρες. Ο πατέρας χαρίζει το εργοστάσιο στους εργάτες και φεύγει γυμνός στην έρημο. Η υπηρέτρια γυρίζει στο χωριό της όπου γίνεται αγία… 

Η πολιτική δεν είναι επιστήμη όπως νομίζουν πολλοί, απαιτεί βέβαια την γνώση πολλών τεχνικών, αλλά  κατά κύριο λόγο η πολιτική είναι τέχνη. "Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού"  είπε ο καγκελάριος Bismarck στο γερμανικό κοινοβούλιο. Έτσι σαν τέχνη η πολιτική δεν απέφυγε και αυτή τον σουρεαλισμό.

Στην Ελλάδα τον σουρεαλισμό στην πολιτική θα τον γνωρίσουμε για πρώτη φορά, το 2009. Στις εκλογές της 4^ης  Οκτωβρίου, ο αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ  Γ. Α. Παπανδρέου έταζε, εφόσον τον ψηφίζαμε και τον κάναμε πρωθυπουργό, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις μια και “Λεφτά υπάρχουν” . Τρείς μήνες μετά τις εκλογές και αφού τις είχε κερδίσει και είχε γίνει πρωθυπουργός, αντί αυξήσεων πήγε μέχρι το Καστελόριζο και από αυτό το ωραίο νησί, με φόντο το απέραντο γαλάζιο, μας ανήγγειλε μέσω Τηλεόρασης, ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε και μπήκαμε αναγκαστικά στο ΔΝΤ, μας ζήτησε όμως να μην ανησυχούμε γιατί ο ίδιος θα μας διασώσει επαναλαμβάνοντας το έπος του Οδυσσέα. Είχε ξεχάσει, ή το πιθανότερο, ο ερίφης αγνοούσε, ότι κατά τον Όμηρο, ο Οδυσσέας είχε χάσει όλους τους συντρόφους του και από όλη εκείνη την θαλασσινή δοκιμασία ήταν ο μόνος που διασώθηκε και σε αυτό τουλάχιστον μας είπε την αλήθεια, ο ίδιος πράγματι διασώθηκε, παρέμεινε πρωθυπουργός για μερικούς μήνες ακόμη, επανεξελέγει αρκετές φορές βουλευτής, ενώ όλοι εμείς οι υπόλοιποι βουλιάξαμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία  όμως ήταν το κόμμα που έφερε πανηγυρικά το 2015 στην Ελλάδα τον πολιτικό  σουρεαλισμό. Γιατί τι άλλο ήταν όταν ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του, ζήτησαν από τους Έλληνες να τους ψηφίσουν και σαν κυβέρνηση, με ένα νόμο και με ένα άρθρο, να καταργήσουν  τα μνημόνια και κατά συνέπεια τις μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις. Οι συνταξιούχοι Έλληνες τους ψήφησαν, τους έκαναν κυβέρνηση και αυτοί εφεύραν μετά δυο χρόνια, την προσωπική διαφορά  από την οποία ήρθε ξανά νέα  μείωση των συντάξεων.

Σουρεαλισμός ήταν όταν ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του ζήτησαν από τον λαό να ψηφίσει σε δημοψήφισμα, αν συμφωνεί να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ ή όχι  και όταν οι Έλληνες ψήφισαν ναι, αυτοί κάνοντας μια δική τους αυθαίρετη ερμηνεία του αποτελέσματος, παρέμειναν στο ευρώ, έκλεισαν όμως τις τράπεζες. 

Σουρεαλισμός είναι όταν ο εξ Αμερικής νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχοντας στο συνέδριο του ΣΕΒ και από του βήματος συστήνεται στους Έλληνες βιομήχανους λέγοντάς τους ότι είναι ο νέος Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ότι τον λένε .... Στέφανο, να τους δηλώνει, αν είναι δυνατόν, ότι είναι επιχειρηματίας, ενώ ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι ο τέταρτος κατά σειρά, μετά την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, και τον Πρόεδρο της Βουλής, άρχοντας της χώρας και ότι, παρότι είναι αριστερός δεν αντίκειται,  εξ ορισμού, στο κεφάλαιο.

 

Υ.Γ. Ο σουρεαλισμός λοιπόν, είναι η λειτουργία της σκέψης όταν παράγεται αυθόρμητα χωρίς την επιρροή της λογικής, της αισθητικής ή της ηθικής και όταν επιδιώκει να απελευθερώσει το ασυνείδητο  με σκοπό να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ευτυχία, έξω από τα καλούπια της κοινωνίας.

 

Ένα φως στο ταξίδι μιας μεγάλης νύχτας .......

Ξεφύλλιζα το άλμπουμ με τις φωτογραφίες που τόσα χρόνια είχα μαζέψει, σκοπό είχα να σκανάρω και να μεταφέρω όλες τις παλιές φωτογραφίες στον υπολογιστή μου, όταν με μεγάλη μου έκπληξη ανάμεσα στις παλιές φωτογραφίες βρήκα μια κάρτα με φωτογραφία, μια παλιά εκλογική καρτούλα ενός υποψήφιου δημοτικού συμβούλου σε δημοτικές εκλογές που θα γίνονταν παλιά στον Πειραιά, τον συνδυασμό, στον οποίο συμμετείχε, τον έλεγαν Π.Α.Κ. “Παμπειραϊκή – Ανεξάρτητη - Κίνηση“, σαν σύνθημα ο συνδυασμός είχε το “Για ένα πολιτισμένο Πειραιά“ , επικεφαλείς του ήταν οι τότε Πειραιώτες επαγγελματίες πολιτικοί Αντώνης Ντεντιδάκης και Στέλιος Λογοθέτης και ο υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος της καρτούλας με την φωτογραφία δεν ήταν παρά ο Άγγελος Βογάσαρης, ο επί έξη χρόνια φιλόλογος καθηγητής μου, ο άνθρωπος που το φώς της παιδείας του, άλλοτε αχνό, άλλοτε ζωηρό μα και αρκετές φορές έντονο, φώτιζε τον δρόμο τον δικό μου και όλων των τότε συμμαθητών μου σε όλο εκείνο το μακρύ νυχτερινό ταξίδι των έξη χρόνων στο νυχτερινό Γυμνάσιο του Πειραϊκού Συνδέσμου και αυτό δεν ήταν και μικρό πράγμα, για το θείο βρέφος ένα αστέρι φώτισε για μια νύχτα τρείς Πέρσες μάγους και δισεκατομμύρια άνθρωποι το αφηγούνται με δέος εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, ενώ το αστέρι του Νυχτερινού Γυμνασίου του Πειραϊκού Συνδέσμου φώτιζε σαράντα Έλληνες άμοιρους μαθητές για έξη ολόκληρα χρόνια.

Ποιος ήταν λοιπόν ο Άγγελος Γ. Βογάσαρης ;

Ο πατέρας του, Γεώργιος Βογάσαρης καταγόταν από την Ηλεία και εγκαταστάθηκε νεότατος στον Πειραιά, εργάσθηκε ως ανώτερος υπάλληλος στην Ιονική Τράπεζα.

Η μητέρα του Χαρίκλεια το γένος Ανδρέα Σούλη ήταν αδελφή του Άγγελου Σούλη, ιδιοκτήτη και διευθυντή  της παλαιάς Πειραϊκής  εφημερίδας "ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ" που εκδιδόταν από το 1914 ως και το 1923.

Ο Άγγελος Βογάσαρης γεννήθηκε την 6^η Μαΐου του 1925 στον Πειραιά, αποφοίτησε το λύκειο “Ελληνισμός“ του Κυριάκου Σταυριανού που βρισκόταν στο κέντρο του Πειραιά, απέναντι από τους κήπους της Τερψιθέας.

Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε στη Γερμανική Ακαδημία του Μονάχου με παράλληλες σπουδές στην Οικονομία και στην Ψυχολογία.

Πέρα από τα γερμανικά σπούδασε αγγλικά και γαλλικά που τα έγραφε και μιλούσε άπταιστα.

Εργαζόταν  ακατάπαυστα, συνεχώς από το πρωί μέχρι την νύχτα και από νέος μέχρι τα γηρατειά του, θυμάμαι πολλές νύχτες, όταν έμπαινε στην  τάξη, μας έλεγε: "Κύριοι ησυχία είμαι με μια τυρόπιτα από το πρωί" δεν μας είπε ποτέ ότι ήταν κουρασμένος. Ως εκπαιδευτικός δίδαξε επί σειρά ετών στο Νυχτερινό Γυμνάσιο του Πειραϊκού Συνδέσμου και έκλεισε την διδακτική του καριέρα στο λύκειο της Ιονίου Σχολής της Φιλοθέης. 

Παράλληλα εργαζόταν και ως ανώτερος υπάλληλος στην Ιονική – Λαϊκή τράπεζα. Μετεκπαιδεύτηκε μάλιστα στο Βέλγιο και Γερμανία σε θέματα Κοινής Αγοράς και επί σειρά ετών  διηύθυνε την Υπηρεσία Κοινής Αγοράς και Προώθησης Εργασιών της Ιονικής και Λαϊκής τράπεζας.

Ο Άγγελος Βογάσαρης  ήταν ένας εξαίρετος καθηγητής, υπήρξα έξη  χρόνια μαθητής του και  εκείνο που θυμάμαι έντονα είναι ότι ανάμεσα στους δέκα καθηγητές του γυμνασίου ήταν ο καλύτερος και αυτό φαινόταν αμέσως σε όλο το σχολείο, όχι μόνο γιατί ήταν άριστα καταρτισμένος, αλλά γιατί είχε την φωτιά της διδασκαλίας μέσα του και εκείνο που είχε μεγάλη σημασία για μας τους έφηβους τότε μαθητές του, ήταν το γεγονός ότι ήταν ο μοναδικός καθηγητής που όχι μόνο μας δίδασκε, αλλά είχε μπει και στη ζωή μας και έτσι μπορούσαμε κάθε βράδυ να μιλήσουμε με έναν πολύ μορφωμένο άνθρωπο, θυμάμαι ότι μια νύχτα είχε φέρει ένα γραμμόφωνο βαλίτσα και μας έβαλε να ακούσουμε την Norma του Bellini με την Μαρία Κάλλας .

Με τον Βογάσαρη, είχα βρεθεί δυο-τρείς  φορές στο σπίτι του, ήταν στο κέντρο του Πειραιά, μαζί με άλλους συμμαθητές.

Μας μιλούσε συνήθως για ότι απασχολούσε κάθε έφηβο εκείνης της εποχής και ήξερε πως να μιλήσει μαζί μας, κάτι σπάνιο όχι μόνο για το τότε, αλλά και για το σήμερα.

Ήταν ένας ζωντανός πνευματικός άνθρωπος. “Χαρά μου και τιμή μου να είμαι κοντά με τους νέους ανθρώπους όχι με αυτούς που αρχίζουν και σαπίζουν, όπως εγώ” είχε πει την τελευταία φορά που τον άκουσα να μιλάει στην μπυραρία του "Δεληγιάννη" το 1986 .
Ο λόγος του είχε χιούμορ, ήταν πάντα μαζί μας ευχάριστος, πρόσχαρος και καλόψυχος παρότι αρκετές φορές έχανε, ένεκα κάποιας προσωπικής  αδυναμίας, τον έλεγχο. Όμως στον Άγγελο, στον καθηγητή μας  συγχωρούσαμε κάθε προσωπική του κακοτοπιά, η παιδεία του ήταν μεγάλη και ο Βογάσαρης ήταν ο μοναδικός πνευματικός άνθρωπος που είχαμε μέχρι τότε γνωρίσει, θυμάμαι με πολύ συγκίνηση την τελευταία φόρα που τον είδα, ήταν το 1986 όταν τον τίμησε σε ειδική καλλιτεχνική εκδήλωση στο θέατρο “Κ. Πρέκα” η “Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών”.

Στην εκδήλωση αυτή ο παλιός μαθητής του και συμμαθητής μου, ηθοποιός Κώστας Πρέκας  διάβασε αποσπάσματα από το τότε τελευταίο του έργο. Με το τέλος αυτής της εκδήλωσης ένας άλλος παλιός μαθητής του, συμμαθητής και φίλος μου, είχε γίνει ο μεγαλύτερος ξυλέμπορος του Πειραιά τότε, ανέλαβε την δαπάνη της εστίασης και ψυχαγωγίας τόσο του καθηγητή μας όσο και όλων των παρευρεθέντων στην εκδήλωση, με τραπέζι στον Πειραιά μπροστά στην θάλασσα, όπως ξέραμε ότι άρεσε του καθηγητή μας. Στην μεγάλη ισόγεια αίθουσα της μπυραρίας   “Δεληγιάννη”,  στην πλατεία Αλεξάνδρας φάγαμε και ήπιαμε μπύρες μαζί με τον καθηγητή μας ευχόμενοι όλοι να τα εκατοστίσει και αργότερα στον πάνω όροφο, στο πιάνο μπαρ τραγουδήσαμε με κάποιον καλλιτέχνη που έτυχε να βρεθεί εκεί σαν πελάτης, είπαμε τραγούδια για την θάλασσα, του Καββαδία που τόσο τα λάτρευε ο καθηγητής μας. Δεν ξέρω στους άλλους παλιούς συμμαθητές μου τι εντύπωση τους άφησε,  σε εμένα πάντως αυτή η νύχτα θα μου μείνει αξέχαστη.

Από τα νεανικά του χρόνια εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για τα γράμματα και εξέδωσε πολλά λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, θεατρικά έργα, ποιητικές και λογοτεχνικές κριτικές.

Στα θεατρικά έργα του έδειξε τόσο έντονο αντικομφορμισμό, ώστε η δικτατορία να τα απαγορεύσει από το ραδιόφωνο, κάτι που ο καθηγητής  δεν το εκμεταλλεύτηκε ποτέ, όπως έκαναν τόσοι άλλοι.

Ανώτερος τραπεζικός, Καθηγητής φιλόλογος, Ψυχολόγος, Λογοτέχνης, Θεατρικός συγγραφέας, Πρόεδρος της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά, τακτικό Μέλος της “Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών” και πολιτικός όπως γράφει η καρτούλα που κρατώ στα χέρια μου, αφού δέχεται τους μελλοντικούς ψηφοφόρους του ως  υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στην Ιπποκράτους 2 και Μακράς Στοάς κάθε μέρα από τις 6 έως 8 μμ., στην διεύθυνση που σήμερα βρίσκεται ο Πύργος του Πειραιά κάτω στο λιμάνι. 

Αυτός λοιπόν ήταν ο Άγγελος Βογάσαρης.

Πέθανε στο νοσοκομείο ΙΑΣΩ, την Πέμπτη 27^η  Απριλίου του 2006

 

 Κωνσταντίνος Καβάφης ο ποιητής των Παθών, της Ιστορίας και του Μέλλοντος, γεννήθηκε έζησε και   πέθανε στην Αλεξάνδρεια, εξ ου και έμεινε γνωστός ως Αλεξανδρινός. 1863-1933

                                                               ΗΓΕΜΩΝ ΕΚ ΔΥΤΙΚΗΣ  ΛΙΒΥΗΣ  ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη

    Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,

   τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,

   ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

   Αριστομένης, υιός του Μενελάου.

   Ως τ’ όνομά του, κ’ η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.

   Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά

   δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.

   Αγόραζε βιβλία ελληνικά,

   ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.

   Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.

   Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,

   κ’ οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

 

   Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.

   Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.

   Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,

   έμαθ’ επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·

   κ’ έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν

   χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι

   μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,

   κ’ οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,

   ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

 

   Γι’ αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,

   προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·

   κ’ έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας

  κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

 

  Υ.Γ. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης έγραψε αυτό το ποίημα το 1928. 

  Λιβύη ήταν στην αρχαιότητα η Ελληνική ονομασία της Βορειοδυτικής Αφρικής. 

  Βαρβαρισμός είναι τα γραμματικά λάθη. (Τα συντακτικά καλούνται Σολοικισμοί).

  Το ποίημα αυτό είναι από τα λεγόμενα ψευδοϊστορικά έργα του ποιητή.

  Το ποίημα "Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης" είναι διαχρονικό και κατατάσσεται  στα λιγότερο γνωστά έργα του ποιητή.

  Ο  ηγεμόνας Αριστομένης είναι ένας αστείος ήρωας που εν τούτοις έχει κατορθώσει να    πείσει του κατοίκους της Αλεξάνδρειας να πιστέψουν πως είναι ένας «μετριόφρων» και " βαθύς στις σκέψεις" ηγεμών.

  Είναι αστείος ο Αριστομένης επειδή πήρε ελληνικό όνομα, ντύθηκε και φέρεται σαν Έλληνας, ενώ δεν      είναι.

  Ο ποιητής καυτηριάζει την ματαιοδοξία όσων προσποιούνται κάτι που δεν είναι.

  Σε αυτό το ποίημα ο Καβάφης ειρωνεύεται την ευπιστία ενός κόσμου που γίνεται έρμαιο  του "φαίνεσθαι".

 

Στα νερά του μεγαλύτερου λιμανιού μας, πριν τέσσερις ημέρες δολοφόνησαν ένα Κρητικόπουλο τον Αντώνη, τον πέταξαν στην θάλασσα και μαζί με αυτόν πνιγήκαν και πολλοί  Έλληνες μαζί του.

Πιθανόν να χαμογελούσε ο Αντώνης όταν έφευγε, βλέπεις ήταν μειωμένης νοητικής αντίληψης και έτσι δεν ήξερε ούτε και μπορούσε να μισεί, όπως εμείς οι “κανονικοί”, κι επειδή η μανούλα του δεν ζει, ας κάνουμε το ελάχιστο, να τον θρηνήσουμε εμείς.

Όχι όμως μόνο αυτόν αλλά και τους εαυτούς μας.

Στο λιμάνι που πνίγηκε ο Αντώνης, συναντούσαμε πριν μερικά χρόνια ανθρώπους έτοιμους να βοηθήσουν, να προσφέρουν ότι μπορούσαν, τώρα όχι μόνο στο λιμάνι αλλά σε όλη τη χώρα ακούμε μόνο βρυχηθμούς θηρίων.

Σαν Έλληνας και κυρίως σαν παλιός Πειραιώτης Αντώνη ένα έχω να σου πω : ΣΥΓΓΝΩΜΗ.…

Η τεχνητή νοημοσύνη και οι αλλαγές στον πόλεμο .......

 

Θεωρώντας τόλμημα να διαφωνήσω και μάλιστα γραπτώς, με την άποψη του διευθυντή της πλέον καταξιωμένης  στον τόπο μας εφημερίδας, σχετικά με τι συνέδραμε την εξέλιξη του πολέμου, θέλω να τονίσω εξ αρχής ότι δεν αμφισβητώ συνολικά τις απόψεις ενός τόσο καταξιωμένου δημοσιογράφου που μετά την αποφοίτηση του από Κολλέγιο Αθηνών,  σπούδασε οικονομικά και ιστορία στις ΗΠΑ και  απέκτησε μεταπτυχιακό στη δημοσιογραφία και τις διεθνείς σχέσεις από το Columbia University of New York City. Διαφωνώ μόνο με την άποψη του ότι …  «- Και βέβαια σε όλες αυτές τις αλλαγές διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ)»  και η διαφωνία μου αυτή καταφανώς προέρχεται από την διαφορά ηλικίας που έχω με τον διευθυντή της εφημερίδας, σαν παλαιότερος νομίζω ότι δικαιούμαι να έχω ιδίαν γνώμη.

Η γνώμη μου είναι ότι πρωταγωνιστικό ρόλο στην  αλλαγή του τρόπο που γίνονται σήμερα  οι πόλεμοι είναι τα φέρετρα με τους Αμερικανούς στρατιώτες που επέστρεφαν καθημερινά την δεκαετία του 70 από το Βιετνάμ  και όχι η τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ).

Ο George Herbert Bush ο πρεσβύτερος,  εξελέγη το 1980 41ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, μετά από μία από τις πλέον άγριες εκλογικές αναμετρήσεις στις ΗΠΑ. Ο μέχρι τότε Αμερικανός Αντιπρόεδρος συγκέντρωσε το 54% των ψήφων, ενώ ο Michael  Stanley  Dukakis, παρά την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλε τόσο ο ίδιος όσο και η Ελληνική ομογένεια, εξασφάλισε μόνο το 46% των ψήφων.

Ο George H Bush είχε υπηρέτησε ως 11ος Διευθυντής της  CIA από το 1976 έως το 1977 και με έκθεση του τότε προς το Κογκρέσο είχε αποδώσει την ήττα των Αμερικανών στον πόλεμο του Βιετνάμ, αποκλειστικά στην εικόνα με τα φέρετρα των νεκρών  Αμερικανών  στρατιωτών  που έφταναν καθημερινά  στο Εθνικό Νεκροταφείο Arlington της Ουάσιγκτον.   

Ο Πόλεμος του Βιετνάμ, που διήρκησε 20 χρόνια, από την 1 Νοεμβρίου 1955 έως 30 Απριλίου 1975,  ήταν  η μεγαλύτερη ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Ανατολής και  κατά τη διάρκεια του οποίου 58.000 Αμερικανοί στρατιώτες γύρισαν στην πατρίδα, που τους περίμενε ή Harley-Davidson ή η Ford Mustang του μπαμπά, όχι ζωντανοί αλλά σε φέρετρα.

Έτσι ο  George H Bush αμέσως μετά την εκλογή του ως 41ος Πρόεδρος,  εζήτησε από το Πεντάγωνο και τις μεγάλες εταιρείες όπλων τον σχεδιασμό ενός νέου πολέμου που σε αυτόν να μην συμμετέχουν  ..... Αμερικανοί στρατιώτες.  

Στρατιώτες ρομπότ σχεδιάστηκαν με ύψος 75 εκατοστών, όμως απέτυχαν μέχρι τώρα οι χειριστές να τους  κρατούν σε μια μάχη όρθιους, πέφτουν συνεχώς  και δεν μπορούν να τους  σηκώνουν, παρότι στα παιδικά καρτούν την τελευταία δεκαετία που έχουν εμφανισθεί οι Transformers, στρατιώτες ρομπότ που μετατρέπονται σε τανκς η αυτοκίνητο αν και διαλύονται από εχθρικά πυρά, αυτομάτως επανασυναρμολογούνται. Στην πραγματικότητα όμως η παραγωγή του ρομπότ στρατιώτη έχει για την ώρα εγκαταλειφθεί, συνεχίζεται πάντως και με μεγάλη επιτυχία η εμφάνιση του στα .... παιδικά καρτούν.

Στην θάλασσα εμφανίστηκαν, με πολύ μεγάλη επιτυχία, μικρά θαλάσσια σκάφη χωρίς πλήρωμα που αποστέλλονται υποβρύχια ή επιφανειακά για να καταστρέψουν παρόχθιους στόχους ή να συμμετέχουν σε ναυμαχίες, τα αποτελέσματα είναι θετικά μια και διαθέτουν καταστρεπτικά όπλα.

Στον αέρα έχουν κάνει επανάσταση στον πόλεμο τα Drones, είναι αεροσκάφη χωρίς πλήρωμα που  αποστέλλονται  για να φέρουν την καταστροφή στον αντίπαλο με πλήγματα ακριβείας η με ειδικούς  βομβαρδισμούς.

Τα όπλα αυτά τόσο τα θαλάσσια όσο και τα εναέρια πρέπει να διαθέτουν οπωσδήποτε κάμερες, για να μπορούν να τα κατευθύνουν στην αποστολή τους εκπαιδευμένοι χειριστές από ειδικούς θαλάμους επιχειρήσεων, περίπου όπως γίνεται από το κέντρο του Houston στις αποστολές της NASA. Έτσι τα παραπάνω όπλα δεν έχουν καμία σχέση με την τεχνική νοημοσύνη (ΑΙ) μια και τα διευθύνουν ειδικοί τεχνικοί.

Τον  πόλεμο ουσιαστικά τον άλλαξε την δεκαετία του 1980 ο  πύραυλος Tomahawk.

Ο Tomahawk φτάνει στην περιοχή του στόχου, χωρίς να γίνει αντιληπτός, πετώντας σε χαμηλό ύψος και καταστρέφει τις σταθερές εχθρικές εγκαταστάσεις χωρίς να κινδυνεύσουν πιλότοι, όπως το είχε  ζητήσει  ο George Herbert Bush πρεσβύτερος , ο 41ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, .

Το BGM-109 Tomahawk, όπως είναι το επίσημο όνομα του, είναι ο σύγχρονος αμερικανικός πύραυλος ελιγμών που τέθηκε σε λειτουργία το 1983 και παραμένει σε υπηρεσία ως σήμερα. Το συνολικό βάρος του πυραύλου – μαζί με τον βοηθητικό πυραυλικό κινητήρα που διαθέτει - είναι 1.600 κιλά, το βάρος της κεφαλής που περιέχει την εκρηκτική ύλη  είναι 450 κιλά. Το μήκος του πυραύλου είναι 6,25 μέτρα και η διάμετρος του 520 χιλιοστά. Ανάλογα με την έκδοση, το βεληνεκές του πυραύλου κυμαίνεται από 1.300 έως 2.500 χιλιόμετρα.

Για την εκτόξευση αυτού του πυραύλου απαιτείται ειδικά εξοπλισμένο πολεμικό πλοίο και για την επίτευξη οποιασδήποτε επιχείρησης  με Tomahawk, σε Ευρώπη, βόρεια Αφρική  και Μέση Ανατολή  το Αμερικανικό ναυτικό  έχει ανάγκη την υποστήριξη της αεροναυτικής βάσης της Σούδας.

Η πρώτη εργασία για τον πύραυλο Tomahawk ξεκίνησε το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970, με στόχο τη δημιουργία ενός τακτικού πυρηνικού πυραύλου ελιγμών, ο οποίος, ωστόσο, δεν θα παραβίαζε τις διατάξεις της Συνθήκης SALT I που είχαν υπογράψει οι Αμερικανοί με τους Σοβιετικούς.

Το έργο πραγματοποιήθηκε με υπεύθυνες για την παραγωγή του πυραύλου την Boeing και την General Dynamics.

Πολλές εκδόσεις αυτού του πυραύλου αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της παραγωγής, όπως: BGM-109A (έκδοση ξηράς με πυρηνική κεφαλή W-80), BGM-109B (έκδοση θαλάσσης, σχεδιασμένη για επίθεση σε μονάδες επιφανείας του εχθρού) ή BGM-109C (θάλασσα έκδοση του πυραύλου που προορίζεται να επιτεθεί σε χερσαίους στόχους).

Επί του παρόντος, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ είναι εξοπλισμένες μόνο με πυραύλους BGM-109 που σταθμεύουν σε μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.

Αξίζει να προστεθεί ότι οι πύραυλοι Tomahawk που χρησιμοποιούνται σήμερα διαθέτουν πολύ ακριβές σύστημα διεύθυνσης και πλοήγησης, χάρη στο οποίο χαρακτηρίζονται από πολύ υψηλή ακρίβεια. Οι πύραυλοι Tomahawk χρησιμοποιήθηκαν ευρέως κατά τον Πρώτο και τον Δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου (1990-1991 και 2003), καθώς και σε πολλές περιορισμένες δραστηριότητες των ΗΠΑ, όπως ο βομβαρδισμός επιλεγμένων στόχων στη Συρία το 2017. Και ο πύραυλος  Tomahawk δεν έχει καμία σχέση με την τεχνική νοημοσύνη (ΑΙ) μια και τον ρυθμίζουν προ της εκτόξευσης ειδικοί τεχνικοί.

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ .......

 

Στο Στάδιο της Λάρισας το 1986, σε αναμέτρηση του ΠΑΟΚ με την τοπική ομάδα, είχαμε τον πρώτο θάνατο από χέρι χούλιγκαν (Hooligan) σε ελληνικό γήπεδο. Στον αγώνα αυτόν εκτοξεύτηκαν από την εξέδρα  των οπαδών του ΠΑΟΚ τρεις ναυτικές φωτοβολίδες, οι δύο πρώτες αστόχησαν όμως η τρίτη που ήταν και φαρμακερή  καρφώθηκε στην καρωτίδα του άτυχου οπαδού της Λάρισας  Χαράλαμπο Μπλιώνα που βρήκε ακαριαίο θάνατο. 

Παρά την αυστηρή ποινή που προβλέπεται από τον νόμο, μέχρι είκοσι  χρόνια κάθειρξη για φόνο εκ προθέσεως, από ότι θυμάμαι ο δράστης αυτού του φόνου δεν είχε κριθεί ούτε καν προφυλακιστέος γιατί τη Δευτέρα έπρεπε να πάει στη δουλειά του. Απίστευτο !

Οι ποινές, χρειάζονται όχι για να υπάρχουν γραμμένοι στον Π.Κ. προκειμένου να τις επικαλούνται οι πολιτικοί όποτε και όπως αυτοί θέλουν, αλλά να υπάρχουν για να καταλογίζονται στους ενόχους, εφόσον βέβαια συλληφθούν. Δεν φρονηματίζουν  οι ποινές που συμπεριλαμβάνονται στον Π.Κ., όσο αυστηρές και είναι, όταν επιβάλλονται σε σπάνιες περιπτώσεις, μια που ο κανόνας είναι τα ΜΑΤ απλώς να παίζουν ξύλο με τους χούλιγκαν, χωρίς να προβαίνουν σε συλλήψεις. Γιατί να μη νιώθει ότι έχει το ακαταδίωκτο ο νεαρός χούλιγκαν αφού ποτέ, ασχέτως αν τα σπάει και τα καίει,  δεν έχει  υποστεί τιμωρία; 

Εξαίρεση  στα ελληνικά δικαστικά χρονικά υπήρξε η αυστηρή τιμωρία, προ ημερών,  των δολοφόνων του Άλκη Καμπανού στη Θεσσαλονίκη, με τις εφτά ισόβιες και τις έξι καθείρξεις. 

Η προϊστορία του χουλιγκανισμού: Όπως είναι φυσικό τα συμβαίνοντα στα αγγλικά γήπεδα ποδοσφαίρου,  υπήρξαν ο οδηγός και το παράδειγμα μίμησης των απανταχού της υφηλίου χούλιγκαν. Ο χουλιγκανισμός ξεκίνησε στην Αγγλία με ταραχές στο Ιbrox το 1971, τότε σκοτώθηκαν  66 άνθρωποι, οι περισσότεροι νέοι 17 ως 19 ετών.  Στις 11 Μαΐου 1985  το βρετανικό ποδόσφαιρο βουλιάζει στο πένθος, όταν στο Valley Parade φανατικοί οπαδοί βάζουν φωτιά στο γήπεδο του Bradford, ήταν ένα γήπεδο παλιό και ξύλινο και καίγονται  56 θεατές.  Αλλά το αποκορύφωμα ήταν η τραγωδία στο στάδιο Χέιζελ των Βρυξελλών του Βελγίου,  τον Μάη του 1985 στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, στον αγώνα Λίβερπουλ - Γιουβέντους 39 άτομα βρήκαν φρικτό, βίαιο θάνατο και 600 τραυματίστηκαν, καθώς πριν την έναρξη του αγώνα βρετανοί χούλιγκαν παραβίασαν ένα κιγκλίδωμα και οι Ιταλοί φίλαθλοι οπισθοχώρησαν προς ένα τοίχο όπου καί συνεθλίβησαν.  

Εκείνο το βράδυ η πρωθυπουργός της Αγγλίας Μάργκαρετ Θάτσερ αποφάσισε να ξεριζώσει τον χουλιγκανισμό από την Αγγλία. Με νόμο επέφερε τον  αποκλεισμό  των αγγλικών ομάδων από διεθνείς οργανώσεις και όπως δήλωσε στο υπουργικό συμβούλιο που συγκάλεσε για αυτόν τον λόγο: «Πρέπει να πατάξουμε τον χουλιγκανισμό και θα διαβούμε ξανά τη θάλασσα για να παίξουμε στις ευρωπαϊκές οργανώσεις, μόνο όταν και αν τελειώσουμε με αυτό το πρόβλημα». 

Δεν εμπόδισαν όμως τα μέτρα της Θάτσερ ακόμα μια μεγάλη συμφορά, την μεγαλύτερη αθλητική τραγωδία στην Ιστορία της Αγγλίας που συνέβη στις 15 Απριλίου 1989 στο γήπεδο «Χίλσμπορο» του Σέφιλντ, όταν κατά τη διάρκεια του ημιτελικού αγώνα Λίβερπουλ - Νόττιγχαμ Φόρεστ για το Κύπελλο Αγγλίας, 96 φίλαθλοι ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου και 766 τραυματίστηκαν. 

Την ημέρα αυτή ελήφθησαν πρόσθετα δρακόντεια πλέον μέτρα, οι ομάδες των χούλιγκαν που εκπροσωπούσαν τους αγγλικούς συλλόγους δεν μπορούσαν πλέον να δρουν ανεξέλεγκτα, απειλούνταν πλέον με άμεσες συλλήψεις και με  βαρύτατες ποινές.    Αυτά δεν άρεσαν στους ιδιοκτήτες και στις διοικήσεις  των αγγλικών ομάδων, προέβαλαν ενστάσεις στα αγγλικά δικαστήρια για την αποτελεσματικότητα δήθεν του μέτρου και είχαν την ολόθερμη υποστήριξη  όσων βολεύονται με τις υπάρχουσες καταστάσεις. Παράλληλα άρχισαν και οι κοινωνιολογικές αναλύσεις καλοπροαίρετων κατά τα άλλα καθηγητών, ότι ο χουλιγκανισμός οφείλεται σε κοινωνικά προβλήματα  και αν φύγουν από τα γήπεδα θα εμφανιστούν στον δρόμο, στα μαγαζιά  και στα σπίτια μας.   Δεν πέρασε όμως ούτε των διοικήσεων των ομάδων του ποδοσφαίρου, ούτε των κοινωνιολόγων. «Δεν ισχυρίζομαι, είπε η κυρία Θάτσερ, στην παρουσίαση του σχετικού νόμου στην Βουλή των Κοινοτήτων, ότι έχουν άδικο οι κοινωνιολόγοι, αυτό που λέγω είναι ότι  η πολιτική εξουσία επιλέγεται από τους πολίτες για να δράσει άμεσα και όχι για να περιμένει  πότε θα λυθούν τα κοινωνικά προβλήματα μπας και πάψουν να δρουν ατιμώρητοι οι χούλιγκαν». 

Έτσι με βάση την  μέθοδο  του Μεγάλου Αλέξανδρου, όταν δεν λύνεται ένας δεσμός τον κόβεις με το σπαθί σου, η Θάτσερ ξεκίνησε το έργο της στους δρόμους με συλλήψεις και το συνέχισε στα δικαστήρια με σκληρές ποινές.  Σε πέντε - έξι χρόνια οι χούλιγκαν έγιναν αρνάκια και οι αγγλικές οικογένειες ξαναγύρισαν στα γήπεδα. Όσοι σήμερα βλέπουν στην T.V. ποδοσφαιρικούς αγώνες της  Αγγλίας, με έκπληξη θα διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχουν πια  κάγκελα μπροστά στην πρώτη γραμμή των θεατών, μπροστά στο τερέν. Αν πάντως πηδήξει κάποιος φίλαθλος στο τερέν η τιμωρία θα είναι σκληρή και για τις δύο ομάδες. 

Στα καθ΄ ημάς τώρα, ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Οικονόμου επέρριψε τις ευθύνες σε αξιωματικούς της αστυνομίας, «Δεν είχα κανένα ενδοιασμό να παραιτηθώ, αλλά δεν είναι ευθύνη του υπουργού Προστασίας του Πολίτη πως θα καταστρώνει σχέδια αντιμετώπισης των χούλιγκαν». Σύμφωνοι, είναι αδιανόητη η αβελτηρία της αστυνομίας και πως μπορεί ένα τόσο μεγάλο βάρος να το πάρει στην πλάτη του ένας άνθρωπος, πολύ περισσότερο μάλιστα ένας υπουργός. Μα η αστυνομία κύριε υπουργέ σε όλες της χώρες του κόσμου συγκροτείται και  δρα επί τη βάση επιτελικού σχεδίου για το οποίο υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση και όχι οι αξιωματικοί. 

Η ελληνική αστυνομία είχε σήμα από το Ζάγκρεμπ και λεπτομερή ενημέρωση από το Μαυροβούνιο για την κάθοδο των χειρότερων χούλιγκαν του κόσμου, των Κροατών και οι αξιωματικοί της λειτούργησαν με την συνήθη δημοσιοϋπαλληλική ρουτίνα, τους άφησαν και πέρασαν από τα σύνορα τριών χωρών διέσχισαν όλο τον κορμό της Ελλάδας και όχι μόνο δεν συνελήφθησαν, αλλά ούτε  καν παρακολούθησαν τις κινήσεις τους, έτσι οι δολοφόνοι αυτοί έφτασαν  στην ανυπεράσπιστη Νέα Φιλαδέλφεια και μπροστά στο στάδιο της πόλης έκαναν ανενόχλητοι αυτά που τόσο πολύ ήθελαν,  σπάσανε, χτύπησαν, μαχαίρωσαν και δολοφόνησαν.  

Αυτή λοιπόν είναι η αστυνομία μας, έτσι μας είπε άλλωστε ο κύριος υπουργός και πρέπει αυτό να το χωνέψουμε. Αν όμως είναι έτσι, τότε από εδώ και πέρα είναι δουλειά του πρωθυπουργού να βάλει φρένο στους χούλιγκαν, δεν υπάρχει άλλος. Δεν θέλουμε να αποκλείσει τις ομάδες εδώ και τώρα από τις διεθνείς αναμετρήσεις, όπως έκανε η Θάτσερ, όμως  μπορεί  να κόψει αμέσως τον γόρδιο δεσμό των οργανωμένων οπαδών με τους προέδρους και τις διοικήσεις των ομάδων που είναι αυτοί  που παρείχαν και παρέχουν υποδοχή, υποδομή και υλική  υποστήριξη στους συνδέσμους, στους οργανωμένους οπαδούς,  δηλαδή στους χούλιγκαν. Πρέπει να δώσει εντολή για να μάθουμε επιτέλους ποιοι είναι αυτοί που νοικιάζουν τα γραφεία των οργανωμένων οπαδών, που αντί για γραφική ύλη το μόνο που διαθέτουν αυτά τα γραφεία  είναι ρόπαλα, μαχαίρια, τσεκούρια, ναρκωτικά φωτοβολίδες και μολότοφ, να δει και αν η ίδρυση αυτών των γραφείων είναι νόμιμη, αν όχι να τα κλείσει αμέσως, αν ναι να φέρει νόμο που να την κάνει παράνομη.

Υ.Γ : Δεν περιμένω από την ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει το παράδειγμα της Θάτσερ ως αναγκαίο πρωτόκολλο δράσης και τούτο γιατί ούτε η Ελλάδα είναι Αγγλία ούτε και ο Μητσοτάκης είναι  Θάτσερ. Αυτά δεν γίνονται στην Ελλάδα. Το μόνο που περιμένω εδώ και τώρα είναι να διαλυθούν οι σύνδεσμοι των οπαδών, για όσα χρόνια χρειαστεί, έως ότου εξυγιανθούν, έως ότου σταματήσουν οι θανάσιμες  επιθέσεις αυτών των δολοφόνων “οπαδών” και ως ότου το ποδόσφαιρο ξαναγίνει και στην Ελλάδα γιορτή.