“Veritas filia temporis est.” …….

 

                       

“Veritas filia temporis est”, έλεγαν οι Λατίνοι  (Η αλήθεια είναι κόρη του χρόνου), το επιβεβαιώσαμε άλλωστε και εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες με τον Άρειο Πάγο, το ανώτατο δικαστήριο μας, που με την τελεσίδικη αθωωτική του απόφαση της 15^ης Σεπτεμβρίου του 2026, έβαλε τέλος τόσο σε ένα καταφανώς ψευδή ισχυρισμό για τα αίτια των μνημονίων, όσο και στην εξαιρετικά σκληρή και μακροχρόνια δικαστική δίωξη που υπέστη ο Ανδρέας Γεωργίου, ο οικονομολόγος από την Πάτρα, ο οποίος, μετά τις σπουδές του στο University of Michigan, σε ένα από τα κορυφαία και παλαιότερα δημόσια ερευνητικά πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών και μετά από μια κορυφαία σταδιοδρομία στο ΔΝΤ, ήλθε στην Ελλάδα και στις 2 Αυγούστου του 2010, ανέλαβε πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας), ενώ ήδη από τις 10 Μαΐου, πριν πέντε μήνες ακριβώς, η χώρα μας είχε ψηφήσει στην Βουλή το πρώτο μνημόνιο. 

Ο Ανδρέας Γεωργίου διορίστηκε στη θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ ακολουθώντας τη διαδικασία που προβλεπόταν από τον νόμο 3832/2010, ο οποίος είχε ψηφιστεί τον Μάρτιο του ίδιου έτους στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων για τη δημιουργία της ΕΛΣΤΑΤ ως Ανεξάρτητης Αρχής, η οποία αντικατέστησε την θεωρούμενη από την ΕΕ και ΔΝΤ αναξιόπιστη Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος, την περιώνυμη ΕΣΥΕ.

Επιλέχθηκε ως έμπειρος οικονομολόγος με θητεία άνω των δύο δεκαετιών στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), προκειμένου να διασφαλιστεί η αξιοπιστία και η διαφάνεια των ελληνικών στατιστικών στοιχείων σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα (Eurostat)

Ο Ανδρέας Γεωργίου ως Πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ δημοσιοποίησε ως είχε καθήκον στην ΕΕ το πραγματικό μέγεθος του ελληνικού δημόσιου ελλείμματος του έτους 2009 που ήταν 15,4%, κάτι για το οποίο ανώτατοι δικαστικοί, πολιτικοί φίλοι του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, τον κατήγγειλαν ως βασικό υπεύθυνο των …..μνημονίων και του άσκησαν διώξεις τόσο πλημμεληματικού χαρακτήρα όσο και σε βαθμό κακουργήματος.

         

 Δεν χρειάζεται παράθεση στοιχείων για να αποδοθούν οι ευθύνες για τα μνημόνια, ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, η έμμεση χρεοκοπία δηλαδή του 2009 ήταν το μοναδικό και βασικό  δημιούργημα των, Κώστα Καραμανλή Πρωθυπουργού, Γιώργου Αλογοσκούφη Υπουργού Οικονομικών και Προκόπη Παυλόπουλο Υπουργού Εσωτερικών.

Η αδυναμία όμως αντιμετώπισης του εκτροχιασμού και των οδυνηρών συνεπειών του, οφείλεται στον  Γ. Παπανδρέου, που εξελέγη  τον Οκτώβριο του 2009, ο οποίος όχι μόνο προεκλογικά αλλά και αμέσως μόλις είχε εκλεγεί πρωθυπουργός, αντί να ασχοληθεί με τα οικονομικά προβλήματα που ήταν ήδη διογκωμένα, περιφερόταν σαν σε προεκλογική περίοδο, από κανάλι σε κανάλι δήλωνε ότι λεφτά υπάρχουν, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια € και υποσχόταν αυξήσεις μισθών συντάξεων και επιδομάτων μη δυνάμενος, λόγω μειωμένης οικονομικής αντίληψης, να δει αυτό που και ένας απλός λογιστής έβλεπε να έρχεται : “το τσουνάμι των μνημονίων”

 

            

 Η πρόσφατη δήλωση του Κυρ. Μητσοτάκη από το Καστελόριζο σχετικά με το διάγγελμα που είχε κάνει ο τότε Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου από το ίδιο νησί για την υπογραφή του πρώτου μνημονίου πριν περίπου 15 χρόνια, προκάλεσε την έντονη απάντηση του Γ. Παπανδρέου, αλλά ευτυχώς αυτό ήταν όλο. Οι δύο πολιτικοί δεν μπόρεσαν να ξαναφέρουν στην πολιτική ατζέντα τη οικονομική χρεοκοπία 2009-2010 και να προκαλέσουν περιττές αντεγκλήσεις και καβγάδες μεταξύ των στελεχών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Πολύ φυσικό, διότι δεν υπάρχει κάτι να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε στα όσα γνωρίζουμε για αυτή την οδυνηρή δεκάχρονη δοκιμασία μας.

Για τη χρεοκοπία έχουν κάνει οι πάντες τα πάντα, ξήλωσαν πολλές φορές την πλατεία Συντάγματος, πυρπόλησαν το φυλάκιο του άγνωστου στρατιώτη, και επανειλημμένα την Αθήνα με τρεις νεκρούς μάλιστα στην τράπεζα Marfin.

Έχουν ειπωθεί τα πάντα, από τα πιο υβριστικά, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες, μερκελιστες ως και τα πιο …. ποιητικά, όπως λχ “Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”.

Με το ξέσπασμα της χρεοκοπίας θέσεις πατριωτικές και επαναστατικές εμφανίστηκαν σχεδόν αμέσως με τα Ζάππεια 1, 2, 3 από τον κ. Σαμαρά, ανατροπή του τεχνοκράτη Πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμα από τον ίδιο πολιτικό με προσφυγή σε εκλογές για να γίνει πρωθυπουργός, ανατροπή του Σαμαρά από τον Τσίπρα, αρνούμενο να συντρέξει στην εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, για να προκηρυχθούν εκλογές και να γίνει αυτός πρωθυπουργός στην θέση του Σαμαρά. 

Μέσα σε αυτή την πολιτική θύελλα και με την χώρα στα βράχια, πολιτικοί και πολίτες άγονταν και φέρονταν επί μια δεκαετία από τα πολιτικά συμφέροντα οι μεν και τις κομματικές προκαταλήψεις τους οι δε, χωρίς σαφή αντίληψη  γι’ αυτό που συνέβαινε και κατά συνέπεια χωρίς να ξέρουν όλοι τους τι έπρεπε να κάνουν.  

Αν λείπει κάτι από το περίγραμμα της εικόνας της χρεοκοπίας και των μνημονίων,  αυτό συνίσταται σε  μια ουσιώδη αδυναμία που έχουμε αποφύγει να αποδεχθούμε όλοι : Ότι πέρα από τα λάθη και τις ευθύνες του Κώστα Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου, ήταν κοινή η αδυναμία τόσο της πολιτικής τάξης, όσο και του σύνολό των πολιτών να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του προβλήματος, να κάτσουν και να διαμορφώσουν οι πολιτικοί μια ρεαλιστική γραμμή αντιμετώπισης του και αυτή τη γραμμή να μπορέσει να την αποδεχτεί ο λαός ως τη μόνη ενδεδειγμένη λύση.

Ίσως και η αδυναμία αυτή να καθιστά τη χρεοκοπία μια ανοιχτή πληγή ακόμα.

Η χρεοκοπία διέλυσε το 2010  την κυβέρνηση Παπανδρέου και κατακρήμνισε το ΠΑΣΟΚ το 2011, υποθήκευσε την επόμενη κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και σαν κερασάκι στην τούρτα έφερε την απερίγραπτη κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία με όλα όσα ζήσαμε από το  2015.

Επομένως τη νόημα έχει να ξανανοίξουμε μια εξαντλημένη συζήτηση περί υπαιτίων και αιτιών της χρεοκοπίας . Άλλωστε, έχουν μεσολαβήσει από τότε 16 χρόνια κι οι πάντες αν δεν γνωρίζουν ακριβώς, διαισθάνονται τα βασικά αίτια και τους υπαίτιους της χρεοκοπίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Μένει όμως κάτι, μένει το ερώτημα αν έχει γίνει αντιληπτό τόσο από τους  πολιτικούς, όσο κυρίως από τους πολίτες που τους επιλέγουν, ότι η διαχείριση των κοινών επιβάλλει μετά τα οδυνηρά παθήματα της τελευταίας δεκαετίας, να στηρίζεται τόσο στην τήρηση της ηθικής που έλλειψε από τον Κώστα Καραμανλή (Κλοπή των αποθεματικών από τα ασφαλιστικά ταμεία των συνταξιούχων, 865.000  προσλήψεις για ψηφοθηρικούς λόγους το 2004-2009 που σε ένα βαθμό συνετέλεσε στον οικονομικό εκτροχιασμό), όσο και της γνώσης βασικών οικονομικών στοιχείων που καταφανώς έλλειπαν από τον  Γ, Παπανδρέου (Ενώ ερχόταν το τσουνάμι της χρεοκοπίας αυτός δήλωνε ότι “Λεφτά υπάρχουν, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια”, αν είναι δυνατόν).

Ας αφήσουμε τα μνημόνια και την χρεοκοπία για τους οικονομολόγους, η μοναδική συζήτηση που μένει να κάνουν οι πολιτικοί μας τώρα μάλιστα που ανοίγει η προεκλογική περίοδος, είναι πως να αποβάλουν τον ενστικτώδη φόβο που δείχνουν για το πολιτικό κόστος, ίσως αν είχαν αντιμετωπίσει σωστά αυτό το σαράκι που κατατρώει τις σάρκες της χώρας μας να μην είχε ζήσει η γενιά μας τη χρεοκοπία και ποιος ξέρει ίσως θα μπορούσαμε να παραδίδαμε στα παιδιά μας και μια καλύτερη Ελλάδα. 

 Υ.Γ. Αυτό που με διάγγελμα από το Καστελόριζο μας γνωστοποίησε ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου τον Μάιο του 2010 ήταν ότι η Ελλάς δεν μπορούσε, λόγο του υψηλού ελλείμματος να δανεισθεί από την διεθνή αγορά, λόγω υψηλών επιτοκίων και προκειμένου να αποφευχθεί μια άμεση στάση πληρωμών και κατά συνέπεια μια χαοτική χρεοκοπία, η Ελληνική κυβέρνηση ζήτησε και υπέγραψε το 1^ο Μνημόνιο, ένα πακέτο διάσωσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Τμήμα, λαμβάνοντας το πρώτο μεγάλο δάνειο διάσωσης.