Στην εποχή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, απαγορευόταν από το νόμο Ρωμαίοι στρατηγοί να διαβούν με τις λεγεώνες τους τον ποταμό Ρουβίκωνα. Πρόκειται για τον Rubico, ποταμό που κυλά και σήμερα νότια της ιταλικής πόλης Τσεζένα και χύνεται στην Αδριατική θάλασσα.
Οι Ρωμαίοι Συγκλητικοί ήθελαν με αυτόν τον περίεργο νόμο να διαφυλάξουν την Δημοκρατία, έτσι για όσους παραβίαζαν το συγκεκριμένο νόμο, τους περίμενε ο θάνατος. Ο παραβάτης στρατηγός αλλά και οι άνδρες του εθεωρούντο ένοχοι εσχάτης προδοσίας και επέσυρε την ποινή του θανάτου.
Ωστόσο στις 10 Ιανουαρίου του 49 π.Χ. ένας στρατηγός, ο Ιούλιος Καίσαρ, αφού συνέτριψε τους Γαλάτες, επιστρέφοντας έφτασε στον ποταμό με την 13η Λεγεώνα και αποφάσισε πως αυτός ο μικρός ποταμός δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του προς την εξουσία. Τότε αναφέροντας την απόφαση του στους άνδρες του, αναφώνησε και την ιστορική φράση “alea jacta est” (ο κύβος ερρίφθη). Όταν η Σύγκλητος έμαθε πως ο Ιούλιος Καίσαρας διέβη τον Ρουβίκωνα κατάλαβε πως ουσιαστικά της είχε κηρύξει τον πόλεμο και αυτό έγινε. Στην πρώτη φάση του πολέμου ο Καίσαρας κέρδισε τη Μάχη των Φαρσάλων τον Πομπήιο, μετά τον Κάτωνα και τελευταίο τον γιό του Πομπήιου, έτσι μετά από πέντε χρόνια αιματηρού εμφυλίου πολέμου, τον Φεβρουάριο του 44πΧ ο Ιούλιος Καίσαρ ανακηρύχθηκε ”Dictator perpetuo”, που σημαίνει ισόβιος δικτάτορας. Πολλοί Συγκλητικοί στην Ρώμη πίστευαν ότι αν πέθαινε ο Καίσαρας θα επανερχόταν η Δημοκρατία, έτσι οργάνωσαν και εξετέλεσαν την δολοφονία του στα σκαλιά της Συγκλήτου, αλλά μικρή πια σημασία είχε ο θάνατός του, μέχρι και την ολοσχερή καταστροφή της Ρώμης" το 476 μ.Χ., όταν ο Γότθος στρατηγός Οδόακρος σκότωσε τον τελευταίο Ρωμαίο αυτοκράτορα, τον νεαρό Ρωμύλο Αυγουστύλο,, η Δημοκρατία δεν ξαναήρθε ποτέ στην Ρώμη.
Όπως στην περίπτωση του Ιούλιου Καίσαρα, έτσι και σήμερα για όποιον διαβεί τον εκάστοτε “Ρουβίκωνα” δεν υπάρχει πια επιστροφή…
Στη “Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας 2025” του Trump (“National Security Strategy 2025”) η Ευρώπη δεν είναι πια σύμμαχος, ούτε καν πρόβλημα προς διαχείριση. Είναι μια ήπειρος που βαδίζει πια προς την πολιτισμική της εξαφάνιση.
Ωμές και παράλογες προισβολές από έναν πανίσχυρο σύμμαχο ηγέτη, που πλέον με αυτήν την στάση του διέβη τον ... Ρουβίκωνα.
Άραγε ποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να τον αντιμετωπίσει, όταν για αυτόν, τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα δεν πρέπει να είναι πια στο περιθώριο, πρέπει να είναι κυβερνητικά κόμματα και οι ηγέτες τους διεκδικητές εξουσίας που θα έχουν την υποστήριξη του για την κατάληψη της;
Η Γερμανία που ο λαός της, έχοντας ανοίξει την καρδιά στο φασιστικό κόμμα, έχει τον Friedrich Merz σε αποδρομή;.
Η Γαλλία, που πότε τα κίτρινα γιλέκα και πότε η συμμαχία αριστεράς –δεξιάς για την ματαίωση της ρύθμισης του ασφαλιστικού, την έχουν σε μόνιμη εσωτερική κρίση;
Η Ιταλία όπου ο λαός εξέλεξε την ακροδεξιά Giorgia Meloni που τρέχει και παζαρεύει τα πάντα, κρυφά και φανερά στην Ουάσινγκτον;
Ή η Ελλάδα που σε ένα-δυο χρόνια θα μείνει ακυβέρνητη, μια που τον λαό της τον απασχολούν σοβαρότερα θέματα, όπως το μπενζόλιο στο δυστύχημα των Τεμπών, οι μελό δήθεν λογοτεχνικές εκδηλώσεις ενός πρώην Προέδρου κόμματος της αριστεράς που άλλοτε έρχεται με φόρα και άλλοτε με ... βιβλίο, όπως ο αγώνας για τη διατήρηση των ονομάτων στο πλακόστρωτο του Άγνωστου Στρατιώτη από την κ. Κωνσταντοπούλου και όπως οι αλοιφές για την φαλάκρα και οι δυο επιστολές του Ιησού του κ. Βελόπουλου ;
Δυστυχώς δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια ανεπτυγμένη μεν οικονομική ένωση χωρών, με ανύπαρκτη όμως στρατηγική και χωρίς ίχνος αυτονομίας.
Όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές απέφευγαν να πάρουν θέση στις ακραίες θέσεις του ή να τον αντικρούσουν και δήλωναν στου κόσμου τα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις ή έγραφαν στις ιστοσελίδες και στις εφημερίδες, ότι τα λόγια του Trump είναι απλά ακραίες υπερβολές, τώρα όμως με την έγκριση και δημοσίευση του εγγράφου της “Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας 2025”, τώρα πλέον που οι δηλώσεις Trump έγιναν πολιτικό θέσφατο για τις ΗΠΑ, πρέπει να τον αντιμετωπίσουν αποφασιστικά και ενωμένοι, να αντικρούσουν τις απόψεις του και ας μην περιμένουν ότι μια εκλογή, μετά τρία χρόνια, ενός νέου Προέδρου θα επαναφέρει το προηγούμενο καθεστώς δημοκρατικής ομαλότητας και σεβασμού στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών-Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό θα είναι τραγικό λάθος. Η απόληξη του αγώνα της Δημοκρατικής Ρώμης με τον Καίσαρα είναι ένα από τα μεγαλύτερα διδάγματα της ιστορίας.
Τι σημαίνει γενικά για την Αμερική το έγγραφο “National Security Strategy ”
Το έγγραφο “Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας”(National Security Strategy), αποτελούμενο από 30 έως 40 σελίδες, εκδίδεται και υπογράφεται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, δεν υποχρεούται να το κάνει και δεν είναι ένα νομικά δεσμευτικό κείμενο, δηλαδή δεν επιφέρει άμεσες συνέπειες στην κυβέρνηση η μη έκδοσή του, η και μη μη τήρηση του, όμως με αυτό ο Πρόεδρος θέλει να δείξει στην Γερουσία και στην Βουλή των Αντιπροσώπων, στις άλλες δυο νομοθετικές εξουσίες η τρίτη είναι του Προέδρου, τις ευρύτερες πολιτικές προθέσεις της κυβέρνησης και την κουλτούρα του Προέδρου έναντι των συμμάχων, των τρίτων χωρών και κυρίως να καταγράψει τον τρόπο αντιμετωπίσεως των αντιπάλων στον υπόλοιπο κόσμο. Σε αυτό το σημείο το έγγραφο δεσμεύει την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο γιατί μόνο με την συνεργασία της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσία μπορεί να νομοθετήσει και το έγγραφο αυτό είναι το βασικό στοιχείο συνεργασίας.
Το έγγραφο της Προεδρίας Jo Biden Οκτώβριος 2022
Το έγγραφο του Προέδρου Jo Biden τον Οκτώβριο του 2022 δεν περιείχε καινοφανείς προτάσεις, αλλαγή ιδεών ή άλλους τρόπους αντιμετωπίσεως των αντιπάλων χωρών, για αυτό και πέρασε απαρατήρητο. Επαναλάμβανε τους ίδιους τρόπους αντιμετωπίσεως της Ρωσίας. Εκεί που κυρίως επέμενε ήταν στην αντιμετώπιση της Κίνας, που την θεωρούσε υπ’ αριθμόν ένα εμπορικό και στρατιωτικό αντίπαλο και πρότεινε αναδιάταξη των ναυτικών δυνάμεων, απόσυρση τους από τον Ατλαντικό, την Μεσόγειο, την Ερυθρά θάλασσα και εγκατάσταση τους στην ανατολική Ασία, στον Ειρηνικό και Ινδικό. Στις σχέσεις με τις φίλιες και σύμμαχες χώρες παρέμεινε στα ίδια.
Το έγγραφο της Προεδρίας Donald Trump Νοέμβριος 2025
Ενώ στο έγγραφο “Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας” της πρώτης προεδρίας Τραμπ που εξεδόθη το έτος 2017, παρουσιαζόταν ο κόσμος ως αντιπαράθεση “ανάμεσα σε όσους ευνοούν καταπιεστικά συστήματα και σε όσους ευνοούν ελεύθερες κοινωνίες” και η Κίνα και η Ρωσία θέλουν να διαμορφώσουν έναν κόσμο αντίθετο προς τις αξίες και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αυτό πλέον δεν υπάρχει στο αντίστοιχο φετινό έγγραφο “National Security Strategy 2025 “, τώρα πλέον κάθε κοινωνία, κατά τον Trump μπορεί να προτιμά ελεύθερα ότι πολίτευμα και καθεστώς θέλει.
Παρουσιάζοντας την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος Doland Trump το πολυαναμενόμενο έγγραφο του “ National Security Strategy 2025”, έδειξε πλήρη και ριζική αλλαγή στην αντίληψή του πάνω στα διεθνή ζητήματα.
Πλέον οι ΗΠΑ δεν θα προασπίζει την Ελευθερία και την Δημοκρατία των λαών, αλλά πλέον θα εστιάζει στη μείωση της μετανάστευσης και στην παντελή αποφυγή κάθε κριτικής σε αυταρχικά καθεστώτα, βλέποντάς τα πλέον μόνον ως πηγές αντλήσεως χρήματος (Όταν δημοσιογράφοι είπαν στον Trump ότι ο νόμος απαγορεύει να δέχεται δώρα από ξένους ηγέτες όπως το Boeing από το Katar, ο Trump απάντησε κυνικά ότι εάν αρνιόταν ένα δώρο 400 εκατομμυρίων $, οι μισοί Αμερικανοί θα τον έλεγαν βλάκα και οι άλλοι μισοί … μαλάκα.
Τα αναφερόμενα στο έγγραφο για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι πολύ περισσότερο από ακραίες δηλώσεις όπως μέχρι εχθές χαρακτήριζαν τις δηλώσεις Trump οι Ευρωπαίοι. Πλέον ο Trump μέσω του εγγράφου”National Security Strategy 2025” δεν επιτίθεται επιλεκτικά και σε επιμέρους πολιτικές, επιτίθεται στο ίδιο το μοντέλο της Ευρώπης: κυρίως στον υπερεθνικό χαρακτήρα της και στο κράτος δικαίου. Στο μυαλό του, η Ευρώπη δεν είναι πια η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού.
Όμως πίσω από την παράλογη και απαξιωτική, για κάθε Ευρωπαίο, ρητορική του Προέδρου της υπερδύναμης κρύβεται μια βαθύτερη αλήθεια: επί πολλά χρόνια, η Ευρώπη έμαθε να ζει χωρίς να σκέφτεται τον εαυτό της στρατηγικά. Της άρεσε να θεωρεί δεδομένες τις συμμαχίες της, την ασφάλειά της, ακόμη και την ιστορική της βαρύτητα. Και τώρα που αυτές τίθενται υπό ανοιχτή αμφισβήτηση από τον κυριότερο μέχρι σήμερα σύμμαχό της, η όποια αντίδραση μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου.
Ο Τραμπ με το έγγραφο επιτίθεται, αλλά ποιος υπερασπίζεται την Ευρώπη και με τι όπλα;
Η σημερινή Ευρώπη είναι πολιτικά ακέφαλη. Δεν έχει στρατηγική φωνή, δεν έχει ενιαίες ένοπλες δυνάμεις, δεν έχει συνεκτική κοινωνία. Αντιμετωπίζει πλέον μια οξύτατη κρίση και έχει μόνο κακούς διαχειριστές κρίσεων και εθνικές μικροπολιτικές.
Όταν ο Τραμπ μιλά για “πολιτισμική εξαφάνιση της Ευρώπης σε 20 χρόνια”, ξέρει ότι δεν έχει απέναντί του κάποιον με το ανάλογο πολιτικό ανάστημα να του απαντήσει ενώπιον της Αμερικανικής κοινής γνώμης και να τον ταρακουνήσει.
Στο μεταναστευτικό, εκεί όπου ο Τραμπ θεμελιώνει μεγάλο μέρος της επίθεσής του, η Ευρώπη εμφανίζεται διχασμένη, και αντιφατική. Ορισμένες χώρες της, όπως η Ελλάδα, υψώνουν φράχτες, άλλες προχωρούν σε απελάσεις, άλλες μιλούν για δικαιώματα και ας μην έχουν υποδομές, άλλες για ανθρωπισμό αν και δεν έχουν κανένα σχέδιο ενσωμάτωσης και άλλες ως μέρος της επίλυσης του δημογραφικού τους προβλήματος, παρότι πρόκειται για αλλόθρησκους μουσουλμάνους με τελείως διαφορετική κουλτούρα παιδεία και τρόπου ζωής.
Σε κανένα θέμα δεν υπάρχει κοινή ευρωπαϊκή πολιτική. Και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύεται ο Trump και οι ετερόκλητοι πολιτικοί του σύμμαχοι στην ευρωπαϊκή Ακροδεξιά: Ευρωπαϊκή Ένωση μια ένωση κρατών που δεν ξέρει αν θέλει να είναι φρούριο, άσυλο, καταφύγιο ή χωνευτήρι.
Αυτή άλλωστε η ασυνέχεια, προσφέρει στους Ευρωπαίους τσαρλατάνους πολιτικούς το μοναδικό πολιτικό τους όπλο και στον Trump το πιο βολικό του επιχείρημα: ότι η Ευρώπη έχοντας μεγάλη υπογεννητικότητα, εκτός ότι χάνει σιγά-σιγά τον έλεγχο της οικονομίας της, χάνει και την ταυτότητάς της.
Η νέα Αμερικανική στρατηγική δεν βλέπει πια την Ευρώπη ως πυλώνα του δυτικού κόσμου. Τη βλέπει ως περιοχή αστάθειας, ιδεολογικής παρέκκλισης και πολιτισμικής σύγχυσης. Ευρωπαϊκή αντίρρηση σε όλα αυτά δεν έχει μέχρι σήμερα δοθεί, υπάρχει μόνο σιωπή.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, όμως, δεν είναι μόνο ο αντιευρωπαϊσμός του Trump. Είναι το γεγονός ότι αυτός ο αντιευρωπαϊσμός βρίσκει πολιτικούς συμμάχους μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Ο Trump δεν επιτίθεται απ’ έξω σε μια ενωμένη ήπειρο, απλά ευθυγραμμίζεται με αντιευρωπαϊστές, πολιτικούς που την υπονομεύουν από μέσα. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα : μια Ευρώπη που δέχεται πρωτοφανή εξωτερική επίθεση και πολιτικό σαμποτάζ εσωτερικά.
Ο Trump προέβλεψε την εξαφάνιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού στα επόμενα είκοσι χρόνια. Η πρόβλεψη αυτή είναι ασφαλώς απλοϊκή. Όμως η Ευρώπη δεν πρέπει να την θεωρήσει ως άλλη μία ιδιοτροπία ενός ακραίου ηγέτη. Οφείλει να αναρωτηθεί αν διαθέτει σήμερα ικανούς ηγέτες και λαούς με πολιτική αυτοπεποίθηση για να αποδείξει στο πολιτικό πεδίο ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Δεν πρόκειται η Ευρώπη να αποτρέψει την καταστροφή μη απατώντας, σιωπώντας και περιμένοντας απλά την αλλαγή μετά τρία χρόνια με την εκλογή νέου Αμερικανού Προέδρου.
Η Ευρώπη μοιάζει με ακυβέρνητο σκάφος, την ώρα που η καταιγίδα πλησιάζει, πλέον ο Trump με το έγγραφό του δεν κρύβει ότι θεωρεί την ΕΕ οικονομικό εχθρό. Κι όμως, στις Βρυξέλλες κυριαρχεί ακόμη η ψευδαίσθηση ότι οι θεσμοί αντέχουν, ότι η αγορά θα αυτορυθμιστεί.
Δεν θα αυτορυθμιστεί τίποτα, η Ευρώπη κινδυνεύει σοβαρά να μείνει ουσιαστικά μόνη της, ανάμεσα σε έναν αναθεωρητικό Πούτιν, μια επεκτατική Κίνα και μια Αμερική που μετατρέπεται σε κυνικό εθνικιστικό κολοσσό. Και όμως, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το Παρίσι, το Βερολίνο, η Αθήνα, η Μαδρίτη εξακολουθούν να λειτουργούν σαν να ζουν σε έναν κόσμο κανονικότητας.
Η Ευρώπη βρίσκεται σε ιστορικό σταυροδρόμι, ή θα μετατραπεί, εκτός από οικονομική και σε ομοσπονδιακή πολιτική ένωση με κοινή άμυνα, κοινό δόγμα ισχύος και πραγματική στρατηγική ανεξαρτησία ή θα καταντήσει, παρότι είναι οικονομικός γίγας, το παιχνίδι των άλλων γιγάντων, να διαπραγματεύονται τη μοίρα της ερήμην αυτής.
Γιατί, στο τέλος, δεν είναι ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Πούτιν, ούτε πολύ περισσότερο ο Σι Τζινπίνγκ που θα αποφασίζει για την τύχη της Ευρώπης, είναι οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί λαοί και οι ηγεσίες τους. Αν συνεχίσουν να απαντούν στην πρόκληση με αμηχανία, στον κυνισμό με ικεσίες, τότε ίσως η πιο επικίνδυνη απειλή να μην είναι αυτή που διατυπώθηκε την 4η Δεκεμβρίου από τον Trump στην Ουάσιγκτον όταν παρουσίαζε την νέα “Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας 2025”, ίσως η πιο επικίνδυνη απειλή να είναι η ευρωπαϊκή αδυναμία να ζήσει χωρίς την αμερικανική παρουσία. Τρανταχτό παράδειγμα η Ελλάδα που θέλει να μπορεί να την βρίζει, να κάνει πορείες διαμαρτυρίες πετώντας αυγά, γιαούρτια και ντομάτες στην πρεσβεία της και ταυτοχρόνως να επιζητά αγωνιωδώς την στρατιωτική προστασία της από τον κίνδυνο ενός αναθεωρητή γείτονα που λέγεται Τουρκία.
