Η Σιδερένια Εποχή ……………………

                   

      

“Απ’ όλους τους λαούς, οι Έλληνες ονειρεύτηκαν πιο όμορφα τ’ όνειρο της ζωής”.

Γιόχαν  Γκαίτε. 1740 -1832. Ο Γερμανός συγγραφέας της τραγωδίας Faust για την Ελληνική μυθολογία. 

 

Η ανάρτηση αυτή αναφέρεται σε μύθους, μια και κατά τον Αίσωπο, σε αντίθεση με την πραγματικότητα μόνον οι μύθοι διδάσκουν. 

Σύμφωνα με το ποίημα του Ησίοδου “Έργα και Ημέραι” στίχοι 109-201, κατά την Ελληνική μυθολογία πέντε είναι οι εξελικτικές Εποχές ή Γενιές της ανθρωπότητας, που αφού έχει ζήσει ήδη τις τέσσερις τώρα ζει στην Πέμπτη, στην Σιδερένια Εποχή ή Γενιά.

Οι πέντε Εποχές ή Γενιές κατά την Ελληνική μυθολογία:

1^η Χρυσή.

2^η Ασημένια.

3^η Χάλκινη.

4^η Ηρωική.

5^η Σιδερένια.

Η Σιδερένια Γενιά ή Εποχή της ανθρωπότητας, ξεκινά από τον 8^ο πΧ αιώνα και για τους ελάχιστους που πιστεύουν ακόμα στην πατρώα θρησκεία σε αυτήν ζούμε ακόμα.

Η Εποχή αυτή ανήκει στην παρακμιακή περίοδο της ανθρωπότητας, όταν η απουσία από την κοινωνία των ανθρώπων, της θεάς Αιδούς και της  θεάς Νέμεσης, έφεραν την πλήρη κατάρρευση των κοινωνικών δεσμών. Είναι η εποχή όπου τα παιδιά, αντί να παίζουν, αντιμάχονται με πρωτοφανή βία μεταξύ των, δεν σέβονται και κατά συνέπεια δεν ακούν τους γονείς τους, οι φίλοι προδίδουν ο ένας τον άλλον, η φιλοξενία έχει αντικατασταθεί από έναν ψυχρό επαγγελματισμό, έστω πολυτελή και το δίκαιο το ορίζει η ισχύς είτε του χρήματος, είτε των όπλων. Η θλιβερή αυτή κατάσταση κατά τον μύθο εμφανίστηκε κατά την έναρξη της Σιδερένιας Εποχής όταν οι θεμελιώδεις για την κοινωνία και την πολιτεία θεές, Αιδώς (Ντροπή) και Νέμεσις (Δίκη) αηδιασμένες από την συμπεριφορά των ανθρώπων,  εγκατέλειψαν τα επίγεια για τον Όλυμπο, αφήνοντας τους θνητούς μόνους με τον κακό εαυτό τους.

Κατά τους αρχαίους Έλληνες η Αιδώς (ντροπή) και η Νέμεσις (δικαιοσύνη) αποτελούσαν τα ηθικά θεμέλια της ανθρώπινης κοινωνίας.

Η θεά Νέμεσις επιβάλλει τη δικαιοσύνη μέσω των νόμων, η θεά Αιδώς αντιθέτως λειτουργεί ως εσωτερικός φραγμός, αποτρέποντας τον άνθρωπο από το κακό μέσω του αυτοσεβασμού και της ηθικής συνείδησης, έτσι με αυτήν την διεργασία εξασφαλίζεται η πνευματική ισορροπία των ανθρώπων και κατά συνέπεια και η σωστή λειτουργία της πολιτείας. 

Οι αρχαίοι Έλληνες νομοθέτες είχαν ανακηρύξει την παρουσία της “Αιδούς” και της “Νέμεσις” ως προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία της πολιτείας και την έλλειψη τους, ως  “αρρώστια της πόλεως” και σε όσους δεν υπάκουαν στις επιταγές τους, είτε ήταν απλοί πολίτες, είτε  ηγέτες, τους επέβαλαν την ποινή του θανάτου: “Τον μη δυνάμενον Αιδούς και Δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως”, αυτή την “αρρώστια της πολιτείας”, παρότι εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες την ζήσαμε πρόσφατα και μάλιστα με επώδυνο τρόπο, όταν στην περίοδο της οικονομικής μας χρεοκοπίας,  ασυνείδητοι πολιτικοί χαϊδεύοντας συντεχνίες εργαζόμενων σε κρατικές επιχειρήσεις, που είχαν πετύχει να απομυζούν τη χώρα με τα πιο αντικοινωνικά προνόμια και υποσχόμενοι ότι με αυτούς στην κυβέρνηση δεν θα  τα χάσουν, πρόβαλαν χωρίς ντροπή ένα αυταπόδεικτο ψέμα: Ότι όχι μόνο δεν υπήρχε χρεοκοπία, αλλά ούτε καν οικονομική κρίση. Κατ’ αυτούς λεφτά υπήρχαν, όλα ήταν συνωμοσία της Μέρκελ και του Σόιμπλε και αρκούσε μια απειλή εξόδου μας από την ΕΕ και αμέσως θα ικανοποιούσαν ως όφειλαν, τις οικονομικές μας ανάγκες.

Με αυτό το ωμό ψέμα, ήρθε και η πιο αναίσχυντη πολιτική περίοδο που έχουμε ζήσει από το 1974, με μια κυβέρνηση η οποία, αφού υποθήκευσε το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, μας φόρτωσε ένα καινούργιο μνημόνιο και το χειρότερο εξαφάνισε την βασική πολιτική αξία του Ελληνικού και Ευρωπαϊκού πολιτισμού, την “Αιδώ” και δεν σταμάτησαν εδώ, την περίοδο της πανδημίας, με σκοπό την πρόκληση στην χώρα υγειονομικού χάους, πάλι τα ίδια δεξιά και αριστερά αντισυστημικά κόμματα αποδύθηκαν, ως αντιπολίτευση πια, σε έναν αγώνα κατά του εμβολίου με εκατοντάδες μαζικές υπαίθριες συγκεντρώσεις διασπείροντας ακόμη περισσότερο τον κορωνοϊό  (Covid-19). Αν και αυτό το παραλήρημα τους προκάλεσε αρκετούς θανάτους σε ανεμβολίαστους υπερήλικες, τελικά απέτυχαν λόγω του ΕΣΥ και της εγχώριας παραγωγής εξαιρετικής ποιότητας και επαρκούς ποσότητος φαρμάκων, να προκαλέσουν μια υγειονομική τραγωδία όπως την ζούσε τότε ο περισσότερος κόσμος στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αμερική.

Όμως εδώ γεννάται ένα ερώτημα, για να μπορεί να έχει, ένας λογικός και ενήλικας άνθρωπος, σωστή κρίση πρέπει απαραιτήτως να έχει μνήμη και εμείς οι Έλληνες, ως πρώτοι παθόντες και με βάση τους κανόνες της φυσικής, μετά τις πρόσφατες επώδυνες περιπέτειες μας θα έπρεπε να είχαμε αναπτύξει ανοσία στα πολιτικά ψέματα, θα έπρεπε να  είχαμε αποκτήσει την λεγόμενη στην ιατρική επιστήμη: “Ανοσολογική μνήμη”.

Όμως κατά δυσεξήγητο τρόπο, εκτός και αν αποδεχτούμε ότι δεν έχουμε συλλογική μνήμη,  πάλι υποδεχτήκαμε με ευήκοα ώτα, δηλαδή με αυτιά που άκουσαν προσεκτικά και με μεγάλη αποδοχή, την αυταπόδεικτη απάτη για την τραγωδία των Τεμπών. Ένα ψέμα που το σύνολο των πολιτικών μας, εκτός όπως είναι φυσικό της κυβέρνησης, ταυτίστηκε με το ψεύδος της ύπαρξης των "ξυλολίων", παρ’ ότι γνώριζαν ότι ήταν επινόηση ενός φαλακρού πολιτικού της ακροδεξιάς, πωλητή αλοιφών για την ... φαλάκρα και κατόχου επιστολών του Ιησού και που μοναδικό στόχο είχε την πρόκληση πάλι του χάους.

Η αποκωδικοποίηση της ανεξήγητης αποδοχής από τον Ελληνικό λαό, κάθε είδους πολιτικής απάτης και ψέματος  ήρθε στις πρώτες ημέρες του 2026, όταν οι ΗΠΑ η μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου, με την εισβολή της στην Βενεζουέλα και την αρπαγή του Προέδρου της Μαδούρο και κυρίως με τις δηλώσεις όχι του, ούτως ή άλλως, ανερμάτιστου Προέδρου Donald Trump, αλλά του Stephen Miller αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου (White House deputy chief of staff), που ερμηνεύοντας την πολιτική Trump στο CNN, τη μεθεπομένη της στρατιωτικής επιχείρησης στη Βενεζουέλα, ξεκαθάρισε : “Μπορείτε να λέτε ότι θέλετε για έλλειψη διπλωματικής λεπτότητας, ζούμε όμως στον πραγματικό κόσμο, ο οποίος κυβερνάται από την ισχύ, τη βία και τη δύναμη. Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου από καταβολής χρόνου”.

                      

                                 

Η παραπάνω ωμή δήλωση του αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, του αποκαλούμενο από τους εργαζόμενους στον Λευκό Οίκο και “Bald reptile” (Φαλακρό ερπετό), η παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου με την άσκηση στρατιωτικής βίας στο έδαφος ενός κυρίαρχου κράτους, όπως της Βενεζουέλα, που προσκρούει ευθέως στο θεμελιώδες  άρθρο 2 παράγραφος 4 του Χάρτη του ΟΗΕ, που απαγορεύει ρητώς όχι μόνο την χρήση αλλά και την απειλή βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας κάθε κράτους και η πρωτοφανής απειλή των ΗΠΑ, δια του Προέδρου Trump, ότι θα εισβάλει και θα καταλάβει, με το έτσι θέλω,  την Γροιλανδία, διαλύουν αυταπάτες αιώνων, εξηγούν την συμπεριφορά των Ελλήνων και δείχνουν πλέον σε όλο την ανθρωπότητα ότι παρά την πρωτοφανή υλική οργάνωση της στον 19^ο, στον 20^ο και στο πρώτο τέταρτο του 21^ου αιώνα, παρά την καταπληκτική ανάπτυξη των πανεπιστημίων, των επιστημών και την πρόσφατη ιδανική επίτευξη λειτουργίας της με βάση το Internet, συνεχίζουμε να ζούμε πνευματικά, κοινωνικά και πολιτικά, όπως και στους παλαιότερους αιώνες, σε έναν κόσμο χωρίς “Αιδώ” και “Νέμεση”, δηλαδή όπως σοφά έχουν πει οι αρχαίοι Έλληνες, ζούμε στην .... “Σιδερένια Εποχή”.  

 

                                                                                         

 

Ο μεγάλος δημαγωγός .........

                               

 

Ένα χρόνο μετά την λήξη του πρώτου παγκοσμίου πόλεμου και για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία το 1919, με πρωτοβουλία του τότε Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Woodrow Wilson, οι νικήτριες χώρες του πολέμου ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία ιδρύσαν την “Κοινωνία των Εθνών”.

Ο εμπνευστής της ιδέας Woodrow Wilson, ήταν ο για δυο τετραετίες 1912-1916 και 1916-1920 εκλεγμένος με το Δημοκρατικό κόμμα, Πρόεδρος των ΗΠΑ, ένας πολιτικός που πίστευε στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου και στις θεμελιώδεις δημοκρατικές αξίες και μάλιστα για την πρωτοβουλία του αυτή τιμήθηκε το 1919 με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Ήταν η πρώτη απόπειρα της ανθρωπότητας να οργανωθεί έτσι ώστε αυτή η διεθνής οργάνωση των κρατών, η “Κοινωνία των Εθνών”,  προασπίζοντας την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου, να προλαμβάνει τους πολέμους και να διασφαλίζει την ειρήνη. 

Αυτό ήταν το όραμα του Προέδρου Wilson.

Όμως όταν ήρθε το θέμα της συμμετοχής των ΗΠΑ  στη “Κοινωνία των Εθνών”, το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, που είχε την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, απέρριψε τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Έτσι η Αμερική, που ήταν η πλέον ισχυρή και η πρωτοστατούσα χώρα στην ίδρυση της “Κοινωνίας των Εθνών”, δεν έγινε τελικά μέλος της και στην πρώτη, μετά περίπου είκοσι χρόνια, μεγάλη κρίση,  η αδύναμη αυτή οργάνωση δεν μπόρεσε να παίξει το ρόλο που είχε οραματιστεί ο Wilson.

Έτσι φτάσαμε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι εάν τότε συμμετείχαν οι ΗΠΑ στην “Κοινωνία των Εθνών” ίσως να μην αναφέρονταν στην παγκόσμια ιστορία ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.

Εν πάση περιπτώσει φτάσαμε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά το τέλος του το 1945, με πρωτοβουλία πάλι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, εγκρίθηκε στο San Francisco  ο καταστατικός χάρτης του OΗΕ και το 1946 καταργήθηκε ως αποτυχούσα η “Κοινωνία των Εθνών”, τότε λοιπόν με τον ΟΗΕ, ή ανθρωπότητα έκανε τη δεύτερη απόπειρα για να μπει μια τάξη στην υφήλιο. 

Οι φορείς που λειτουργούν, στα πλαίσια του ΟΗΕ όπως λχ το “Συμβούλιο Ασφαλείας” που αποτελείται από πέντε μόνιμα μέλη, τις ΗΠΑ, την Βρετανία, την  Γαλλία, την Ρωσία και την Κίνα, δηλαδή από τους νικητές, ήταν αυτοί που αποφάσισαν για το πώς θα οργανωθεί, εκτός του κυρίως οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών  και ο έλεγχος στο βασικότερο όργανο του το “Συμβούλιο Ασφάλειας”.

Τα πέντε μόνιμα μέλη λοιπόν έχουν εξασφαλίσει τα συμφέροντα τους, μια που σε κάθε απόφαση της Ολομέλειας ή του Συμβουλίου Ασφαλείας έχουν το δικαίωμα αρνησικυρίας, δηλαδή το δικαίωμα του Βέτο.

Τα ψηφίσματα της ολομέλειας του Οργανισμού και οι  αποφάσεις του “Συμβουλίου Ασφαλείας” έγιναν πηγή του Διεθνούς Δικαίου.

Υπάρχει εδώ όμως ένα ζήτημα, δεν υπάρχει μία διεθνής δύναμη  η οποία να το καθιστά υποχρεωτικά εφαρμοστέο, άρα το Διεθνές Δίκαιο είναι κανόνες που διέπουν εν μέρη μόνο τις σχέσεις των κρατών μια που δεν υπάρχει καμία υποχρέωση για την  τήρηση του.

Το εσωτερικό δίκαιο των χωρών είναι το δίκαιο που εφαρμόζεται υποχρεωτικά, μια που το καθιστά εφαρμοστέο η δύναμη επιβολής του που έχει κάθε κράτος, άρα το Διεθνές Δίκαιο είναι κανόνες που διέπουν μεν τις σχέσεις των κρατών που όμως δεν υπάρχει κανείς εξαναγκασμός για την τήρηση του.

Παρόλα αυτά  όμως, το Διεθνώς Δίκαιο παίζει σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Η δήλωση του Trump ότι “Θα κάνω ότι θέλω εγώ επειδή έχω την ισχύ να το επιβάλλω” και μάλιστα το δόγμα του ότι η "ισχύς δημιουργεί δίκαιο" είναι μία αρχή στις σχέσεις των κρατών που έρχεται από την ιστορία του Θουκυδίδη, του 5^ο αιώνα πΧ, μάλιστα σε αυτή την συνέντευξη του ο Trump είπε ότι “Μέτρο και οδηγός είναι η δική μου ηθική,  ότι θεωρώ σωστό αυτό θα γίνεται από εδώ και πέρα”. Αν είναι δυνατόν.

Το περίεργο είναι ότι χωρίς να έχουμε πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, βλέπουμε πλήρη ανατροπή των κανόνων που είχαν παγιωθεί από το 1945, η Ρωσία  που είναι μια πανίσχυρη χώρα, ιδιαίτερα στον τομέα των πυρηνικών όπλων αλλά και των εξελιγμένων στρατηγικών οπλικών συστημάτων άνοιξε τον χορό και οι  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η ισχυρότερη χώρα του κόσμου την ακολούθησε, είναι οι δυο ισχυρές χώρες που αιφνιδίως, χωρίς καν να κρατούν τα προσχήματα, θέλουν να επιβάλουν την, εκτός παστής νομιμότητας, θέληση τους.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα από αυτές τις δυο χώρες είναι η Αμερική, η μακράν πιο ισχυρή χώρα του πλανήτη, με μία σειρά από στρατιωτικές βάσεις ανά τον κόσμο, με τους 11 στόλους της που είναι απλωμένες σε όλες τις θάλασσες, με το δολάριο και με την τεχνολογία της επιδιώκει να επιβάλει αυτό που θέλει στην ανθρωπότητα και για να το κάνει μάλιστα με ελάχιστο κόστος, φαίνεται ότι θα επιτρέψει στη Ρωσία και στην Κίνα να δημιουργήσουν και αυτές τη δική τους σφαίρα επιρροής γύρω από τον εαυτό τους, αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ από τούδε και στο εξής θα υπολογίζουν μόνο τις χώρες οι οποίες έχουν πυρηνικά όπλα και όχι τους φυσικούς και εν δημοκρατία συμμάχους της.

Δεν αλλάζει η παγκόσμια τάξη όπως έχει διαμορφωθεί μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμος, στην ουσία ακυρώνεται μια και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αποχωρούν από οποιοδήποτε οργανισμό που θεωρεί ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους και ήδη αποσύρθηκαν μέσα στο 2025 από 66 οργανισμός, οι περισσότεροι του ΟΗΕ.

Ο Trump έχει ξεκαθαρίσει από την ανάληψη των καθηκόντων του, ότι αυτό που τον απασχολεί είναι να ασκεί πλήρη έλεγχο σε κάθε περιοχή που διακυβεύονται αμερικάνικα συμφέροντα και αυτό είναι σωστό.

Για την Γροιλανδία όμως που απειλεί, ως άλλος  Ερντογάν  την Δανία ότι θα έρθει ένα βράδυ, κάνει μεγάλο λάθος, υπάρχει εν ισχύ η συμφωνία του 1951 μεταξύ Δανίας και ΗΠΑ η οποία ανανεώθηκε  το 2004. Οι ΗΠΑ είχαν εκεί αρκετές στρατιωτικές βάσεις στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και σήμερα έχουν κρατήσει, για λόγους οικονομίας μόνο μία, αλλά και αυτή είναι αρκετή για να θεωρηθεί ότι η Γροιλανδία είναι μία ασφαλής περιοχή, Οι ισχυρισμοί του Trump ότι ενδέχεται να καταληφθεί από την Ρωσία ή την Κίνα και για αυτό το λόγο θέλει τον απόλυτο έλεγχο της, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Η Γροιλανδία είναι Ευρωπαϊκό έδαφος και αν υποθέσουμε ότι κάποια δύναμη θελήσει να εισβάλει,  αυτομάτως ενεργοποιείται το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ το οποίο όπως ξέρουμε όλα τα περασμένα χρόνια, χρησιμοποιήθηκε μόλις μία φορά, μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη και επειδή ο Trump, εκτός της ασφάλειας αναφέρθηκε και στην εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων σε υδρογονάνθρακες και πολύτιμες γαίες αξίζει να αναφερθεί ότι αυτά, αν υπάρχουν και όσα υπάρχουν, είναι κάτω από έναν παγετώνα σε βάθος 2.000 μέτρων όπου δεν υπάρχουν σήμερα τεχνικές δυνατότητες εξορύξεως των, έτσι και αυτά τα λεγόμενα του είναι ένας απαράδεκτος, για το αξίωμα του, λαϊκισμός, ένα γελοίο κλείσιμο ματιού στον Αμερικανικό λαό εν όψει των αναπληρωματικών εκλογών της 3 Νοεμβρίου του 2026 όπου θα ανανεωθούν οι 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων και το ένα τρίτο της Γερουσίας.

 Καταλήγοντας για την Γροιλανδία και κλείνοντας αυτή την ανάρτηση πρέπει πάντα να θυμόμαστε, μια και αυτό αφορά και εμάς τους Έλληνες, ότι το άρθρο 5 είναι ένας πολύ ισχυρός αποτρεπτικός παράγουν για οποιαδήποτε δύναμη προκειμένου να επιτεθεί σε έδαφος χώρας κράτους μέλους του ΝΑΤΟ, έτσι εκείνο που αποτυπώνεται στην διεθνή σκηνή  είναι ότι  οι ιδέες, οι ισχυρισμοί και οι  πρακτικές του Trump τον αναδεικνύουν ως τον μεγαλύτερο δημαγωγό Πρόεδρο από καταβολής του Αμερικανικού έθνους

                                                                                 

                                                                                               

Ο δρόμος προς την Αυτοκρατορία …..

 

                          

         

Είδα το στέμμα της Γαλλίας να κείται στο έδαφος και το σήκωσα με το ξίφος μου.

Ναπολέων Βοναπάρτης 1769 -1821 Απατώντας στις κατηγορίες για την απαγωγή και εκτέλεση του Δούκα Ενγκιέν

 

Όταν ο Ναπολέων, δέκα χρόνια μετά την έναρξη της επανάστασης, αναδείχθηκε Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας το 1799, παρέλαβε μια χαοτική πρωτοκαθεδρία που του ήταν αδύνατον να την διαχειρισθεί και μάλιστα κάτω από τον έλεγχο των σκληρών Ιακωβίνων,  έτσι πέντε χρόνια αργότερα το 1804, σαν μοναδική οδό διαφυγής από κάθε έλεγχο, επέλεξε την επίδειξη φανατισμού με τη σύλληψη του Γάλλου Δούκα Ενγκιέν, του μοναδικού εν ζωή, άρρενα απόγονο του Βασιλικού οίκου των Βουρβόνων.

Ο Δούκας αυτός δεν διέμενε στη Γαλλία αλλά ζούσε αυτοεξόριστος στο Μπάντεν της Αυστρίας, κοντά στον Ρήνο, έτσι ο Ναπολέων, Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας, παραβιάζοντας την επικράτεια μιας άλλης κυρίαρχης χώρας, εισέβαλε με ειδικές δυνάμεις στην Αυστρία και  απήγαγε τον Δούκα.

Από την κατοικία του στο Μπάντεν, πέρα από τον Ρήνο ο Δούκας μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος  αρχικά στο Στρασβούργο και στη συνέχεια στο ανάκτορο του Βενσέν στο Παρίσι, από όπου ο τοπικός εισαγγελεύς είχε εκδώσει το ένταλμα σύλληψης.

Όταν σε λίγο σχηματίστηκε το κατηγορητήριο, ο Δούκας ήταν βεβαρημένος με την κατηγορία για συνωμοσία κατά της ίδιας της πατρίδας του.

Ο Δούκας καταδικάστηκε, σε μια δίκη χωρίς απολογία, σε θάνατο και πυροβολήθηκε στα χαρακώματα του ανακτόρου.

Ο τότε Ευρωπαϊκός τύπος, κυρίως ο Βρετανικός, στιγμάτισε την δίκη και την εκτέλεση του Δούκα, μάλιστα εξ αυτού του λόγου, ο Κυριακάτικος Observer σε ένα άρθρο του τον απεκάλεσε Τύραννο, ένας δηλητηριώδεις χαρακτηρισμός που θα τον υιοθετήσουν όλοι οι Ευρωπαίοι εκτός των Γάλλων και των Ιταλών και Ελλήνων επαναστατών. Για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ο Ναπολέων είχε βουτήξει τα χέρια του στο αίμα ενός αθώου ανθρώπου, που του χρησίμευσε ως αποδιοπομπαίος τράγος, ώστε οι Ιακωβίνοι που διαχειρίζονταν την εξουσία, να δεχτούν να του την παραχωρήσουν ως “Κληρονομική Εξουσία” και αυτό ακριβώς είχε συμβεί, με αυτήν την παράνομη απαγωγή και εκτέλεση, ο Ναπολέων πέτυχε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια : Χτύπησε αποφασιστικά όλους όσους  συνωμοτούσαν εναντίον του, δείχνοντας ότι κανείς δεν είναι αρκετά μακριά από το χέρι του και το κυριότερο, απέκτησε την Κληρονομική Εξουσία και έγινε Αυτοκράτορας.

Η απαγωγή και η εκτέλεση του Δούκα του Ενγκιέν ήταν ένα από τα γεγονότα που τρομοκράτησαν τους υπόλοιπους ηγέτες της Ευρώπης και που οδήγησαν τον Ναπολέοντα στον Πόλεμο του “Τρίτου Συνασπισμού”, με αντίπαλους την Αυστρία, την Ρωσία και την Αγγλία όπου και τελικά τον οδήγησαν στη συντριβή του Βατερλώ και εξόριστο στο νησί της Αγίας Ελένης.

Με μια παράνομη πράξη ο Ναπολέων έγινε, σχεδόν αμέσως,  Αυτοκράτορας, όμως η πράξη αυτή ήταν και ένα ολέθριο λάθος που θα τον οδηγήσει στον θάνατο  έξι χρόνια μετά το Βατερλώ, εξόριστο στο νησί της Αγίας Ελένης..

Πέρασαν διακόσια είκοσι χρόνια από τότε και η εικόνα του Μαδούρο με τις χειροπέδες ήρθε να μας θυμίσει ότι στο κόσμο συνεχίζει να εφαρμόζεται αενάως το Δίκαιο του  ισχυρού, όπως πρώτος μας περιέγραψε ο Θουκυδίδης στον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων και όχι το Διεθνές δίκαιο,  που η εφαρμογή του θεωρείτε αυτονόητη για την δυνατότητα θεσμικής λειτουργίας του ΟΗΕ.

Η Βενεζουέλα, αν δεν είχε πετρέλαιο δεν θα ενδιαφερότανε κανείς για το γεγονός ότι ο Μαδούρο κέρδισε τις εκλογές με νοθεία, έχει όμως την ατυχία να βρίσκεται μακριά από τον Θεό, πολύ κοντά στις ακτές των ΗΠΑ, να έχει πετρέλαιο και φυσικό αέριο και έτσι όταν ο ηγέτης της απεφάσισε να ανοίξει διάπλατα την πόρτα της χώρας του στους Κινέζους ήταν σίγουρο ότι θα ζούσαμε μια στρατιωτική επέμβαση από το μέλλον, σαν αυτή που ζήσαμε την νύχτα  του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου.

Οι εποχές που θα έλθουν θα είναι επώδυνες, τόσο για φιλελεύθερους ανθρώπους όσο και για χώρες μικρές σαν την Ελλάδα, που συνορεύουν με επικίνδυνους γείτονες.

Ένας φιλελεύθερος άνθρωπος αισθάνεται πικρία με το γεγονός ότι η δικαιοδοσία ενός ομοσπονδιακού δικαστηρίου του Μανχάταν είναι υπεράνω του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Από την άλλη, δεν θα τα βάψει βέβαια και μαύρα για τον Μαδούρο, ούτε φαίνεται ότι θα το κάνουν άλλωστε και οι ίδιοι οι πολίτες της Βενεζουέλας, τη μόνη συμπαράσταση που θα έχει θα είναι ίσως των Ελλήνων αριστερών.

Ο κόσμος στην περιοχή μας δεν είναι πλέον ο ίδιος που ήταν πριν από ένα χρόνο και το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο Τράμπ όσο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, που είναι έτοιμη να βαρέσει διάλυση, κάτι που ανατρέπει πλήρως, την επιτυχημένη ομολογουμένως, στρατηγική της Ελλάδας των τελευταίων σαράντα ετών.

Η επέμβαση του Τραμπ στη Βενεζουέλα χωρίς καμία επίφαση νομιμοποίησης, σε συνδυασμό με τις πιέσεις του προς την Ουκρανία για μια ατιμωτική ειρήνη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ρωσίας, δίνει ένα σαφές μήνυμα στον Πούτιν: “Άφησε με να ελέγχω τη γειτονιά μου και σου επιτρέπω να ελέγχεις την δικής σου”.

Αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση που συνεχίζει να τη στηρίζει, είναι ουσιαστικά μόνες απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας.

Ο Τραμπ δεν βλέπει με καλό μάτι ούτε την Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε το ευρώ, το οποίο θεωρεί ότι δημιουργήθηκε για να ανταγωνιστεί το δολάριο. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι πιθανό να επιχειρήσει την αποδυνάμωση ή και τη διάλυση της Ε.Ε., προσεταιριζόμενος ορισμένα κράτη-μέλη.

Η Ε.Ε. θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτή την προοπτική μόνο εάν προχωρήσει σε ουσιαστική πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ενοποίηση.

Με τα σημερινά δεδομένα, κάτι τέτοιο μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο.

Για την Ελλάδα το μόνο που της απομένει είναι η ενίσχυση της συνεργασίας της με ΗΠΑ και Ισραήλ με παράλληλη  ενίσχυση της άμυνας της, τόσο με νέους εξοπλισμούς, όσο και με σταθερότητα στις σχέσεις με τους συμμάχους της.