Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου…….

 

 

Ο Πρόεδρος τη Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών – Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ)  Γιώργος Σιδέρης μιλώντας για την κατάσταση που επικρατεί  στο ΕΣΥ και αναφερόμενος στο Νοσοκομείο "Αττικόν" που εφημέρευε την προηγούμενη ημέρα,  μίλησε για "Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου" λόγω της αθρόας μεταφοράς ράντζων από το Νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς. Στην διάρκεια της εκπομπής επενέβει  ο ίδιος ο διοικητής του Νοσοκομείου Αττικόν Σπύρος Αποστολόπουλος και του ζήτησε να μην δραματοποιεί απλά γεγονότα της καθημερινότητας, όπως είναι της εφημερίας των νοσοκομείων και μάλιστα παρομοιάζοντας τα με μια από της μεγαλύτερες, για θρησκευτικούς λόγους,  σφαγές της Ευρώπης, την  “Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου”

Τι έγινε την Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου

Οι σφαγές την νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου την 23^η Αυγούστου 1572 στο Παρίσι, όπου τα πτώματα κοκκίνισαν τα νερά του Σηκουάνα και αυτές που ακολούθησαν την επομένη ημέρα στην υπόλοιπη Γαλλία αποτέλεσαν ένα από τα πιο αιματηρά κεφάλαια του Θρησκευτικού  Πολέμου στην Γαλλία.

Οι συνέπειες ήταν καταλυτικές και άλλαξαν ριζικά την δημογραφική, την οικονομική, την πολιτική και την θρησκευτική όψη της Ευρώπης για πάντα.

Ποιες ήταν οι άμεσες Συνέπειες

Δεν έγινε γνωστός ο ακριβής αριθμός των θυμάτων, λόγο του ότι άλλους τους έκαψαν ζωντανούς, άλλους τους έσφαξαν και τους πέταξαν στον Σηκουάνα και πολλούς τους διαμέλισαν. Υπολογίζεται πάντως ότι σε όλη τη Γαλλία σφαγιάστηκαν από 10.000  έως και 30.000 Διαμαρτυρόμενοι. Η σφαγή σπέρνοντας τον τρόμο διέλυσε τις κοινότητες τους και προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα προσφύγων

Το Κύμα Προσφυγιάς

Εκείνες τις ημέρες χιλιάδες διασωθέντες Ουγενότοι, έτσι αποκαλούσαν οι καθολικοί τους Γάλλους Διαμαρτυρόμενους, εγκατέλειψαν μαζικά τη Γαλλία, προκαλώντας μια τεράστια διαρροή επιστημόνων, όπως ιατρών, νοσοκόμων, καθηγητών, εμπόρων και εξειδικευμένων τεχνιτών της εποχής, όπως ωρολογοποιών, χρυσοχόων, νηματουργών και κυρίως σοκολατοποιιών.

Κατέφυγαν ομαδικά στην γειτονική Ελβετία, στην Γενεύη όπου έγινε και το κύριο καταφύγιο για τους Γάλλους διασωθέντες προτεστάντες.

Αυτή η μετανάστευση συνέβαλε στην οικονομική ανέλιξη της Ελβετίας από τον 17ο αιώνα έως σήμερα και που αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα μετασχηματισμού στην παγκόσμια ιστορία. Μια φτωχή, ορεινή και αγροτική χώρα χωρίς φυσικούς πόρους ή άνθρακα, μετατράπηκε σε ένα από τα πιο ανεπτυγμένα και εύπορα κράτη του κόσμου.

Η ανοδική αυτή πορεία βασίστηκε στη θεσμική πολιτική σταθερότητα, στην εξειδίκευση σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας και στην ευέλικτη προσαρμογή της οικονομίας στις διεθνείς αγορές.

Στη Γενεύη και στην οροσειρά Jura αναπτύχθηκε η κυρίαρχη βιομηχανία της χώρας, η ωρολογοποιία, Οι έμποροι των πόλεων παρείχαν τις πρώτες ύλες σε πολυμελείς αγροτικές οικογένειες, οι οποίες κατασκεύαζαν τα εξαρτήματα των ρολογιών στο σπίτι κατά τους χειμερινούς μήνες. ενώ στη Ζυρίχη και τη Βασιλεία άνθισε η κλωστοϋφαντουργία με βάση το μετάξι.

Πόλεις όπως η Γενεύη και η Βασιλεία εξελίχθηκαν σε χρηματοπιστωτικά κέντρα. Οι πρώτοι ιδιωτικοί τραπεζικοί οίκοι δημιουργήθηκαν εκεί για να διαχειριστούν τον πλούτο της νέας εμπορικής ελίτ και να χρηματοδοτήσουν το διεθνές εμπόριο.

 

    

 Μετά από έναν σύντομο, αλλά σκληρό εμφύλιο πόλεμο (Sonderbund), το συνέδριο της Βιέννης το 1815, μετά την ήττα του Ναπολέοντα,  καθιέρωσε την ουδετερότητα της Ελβετίας και έδωσε εντολή  στον Ιωάννη Καποδίστρια για την κατάρτιση ενός σύγχρονου ομοσπονδιακού συντάγματος το όποιο τελικά η Ελβετία υιοθέτησε μετά τριάντα χρόνια περίπου, το 1848, λόγω ανυπαρξίας κεντρικού γραφειοκρατικού συστήματος και με αυτό επί τέλους καταργήθηκαν οι εσωτερικοί δασμοί μεταξύ των καντονιών, καθιερώθηκε το Ελβετικό Φράγκο ως κοινό νόμισμα και δημιουργήθηκαν, εθνικό ταχυδρομείο, τελωνειακή ένωση και ενιαίο νομικό πλαίσιο. Η χώρα θα πρωταγωνιστήσει σε παραδοσιακούς τομείς με παγκόσμιους κολοσσούς:

Στην Φαρμακευτική με την Roche, την Novartis.

Στην Υψηλή Ωρολογοποιία με την Swatch Group, την Rolex, την Patek Philippe.

Η Γενεύη θα γίνει η έδρα δεκάδων διεθνών οργανισμών, του ΟΗΕ, του Ερυθρού Σταυρού, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, ενισχύοντας τον διπλωματικό και οικονομικό της ρόλο.

Άμεση Δημοκρατία & Φορολογικός Ανταγωνισμός:

Το πολιτικό σύστημα της άμεσης δημοκρατίας  με τα χαρακτηριστικά δημοψηφίσματα και ο αποκεντρωμένος χαρακτήρας των καντονιών διατηρούν χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές και μέσω του συνταγματικού “φρένου χρέους”, περιορισμένο δημόσιο χρέος.

Προϊόντος του χρόνου η άμεση δημοκρατία στην Ελβετία δεν αναφέρεται απλά ως η μορφή του πολιτικού της συστήματος, έγινε η ίδια η ουσία του. Οι Ελβετοί πολίτες καλούνται στις κάλπες περίπου τέσσερις φορές το χρόνο για να αποφασίσουν για μια τεράστια γκάμα θεμάτων, από μεγάλες συνταγματικές αλλαγές μέχρι την αγορά νέων μαχητικών αεροσκαφών ή την ανάπλαση ενός τοπικού δρόμου.

Οι Ελβετοί έχουν πραγματοποιήσει το όνειρο εκατομμυρίων Ευρωπαίων με την επαναφορά μετά 2.500 χρόνια του πολιτεύματος της Αθηναϊκής Πολιτείας, της άμεσης δημοκρατίας

Τα Δύο Βασικά εργαλεία στην άμεση δημοκρατία της Ελβετίας.

Οι πολίτες έχουν τη δύναμη να παρακάμψουν την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο χρησιμοποιώντας δύο κύριους μηχανισμούς σε ομοσπονδιακή βάση

Η Λαϊκή Πρωτοβουλία (Popular Initiative)

Επιτρέπει στους ίδιους τους πολίτες να προτείνουν αλλαγές ή προσθήκες στο Σύνταγμα.

Πώς ενεργοποιείται: Η πεόταση πρέπει να συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές μέσα σε 18 μήνες.

Τι χρειάζεται για να περάσει η πρόταση: Απαιτείται «διπλή πλειοψηφία» (double majority) να εγκριθεί και από την πλειοψηφία του συνολικού πληθυσμού και να κερδίσει την πλειοψηφία σε όλα τα καντόνια, όπως έγινε με τη πρόσφατη καθιέρωση της 13ης σύνταξης που ξεκίνησε με λαϊκή πρωτοβουλία σαν μέτρο κατά της ακρίβειας.

Το Προαιρετικό Δημοψήφισμα (Optional Referendum)

Επιτρέπει στους πολίτες να μπλοκάρουν έναν νόμο που έχει ήδη ψηφίσει το κοινοβούλιο και πριν αυτός τεθεί σε ισχύ.

Ποιες ενέργειες απαιτούνται: Πρέπει να συγκεντρωθούν 50.000 υπογραφές μέσα σε 100 ημέρες από τη δημοσίευση του νόμου.

Τι χρειάζεται για να περάσει: Αρκεί μια απλή πλειοψηφία των ψηφοφόρων σε εθνικό επίπεδο, δηλαδή την πλειοψηφία των ψηφισάντων.

Το Υποχρεωτικό Δημοψήφισμα, όπου κάθε αλλαγή του Συντάγματος ή είσοδος σε διεθνείς οργανισμούς που προτείνει η κυβέρνηση, πρέπει απαραιτήτως να κριθεί, μέσω δημοψηφίσματος, από τον λαό.

Πώς ασκείται η πολιτική των κομμάτων στα πλαίσια της άμεσης Δημοκρατίας;

Το πολιτικό σύστημα άλλαξε ριζικά τον τρόπο που πολιτεύονται τα κόμματα στην Ελβετία, υποχρεώνοντας τα σε μια κουλτούρα διαρκούς διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού, τόσο μεταξύ τους όσο και με τους πολίτες.

1. Η απειλή του δημοψηφίσματος αναγκάζει σε συμβιβασμό

Όταν η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο σχεδιάζουν έναν νέο νόμο, δεν κοιτάζουν απλώς αν έχουν την πλειοψηφία στη βουλή. Πρέπει να φτιάξουν έναν νόμο που να ικανοποιεί όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές, ώστε να μην μπει στον κόπο κάποιο κόμμα ή ομάδα πολιτών να μαζέψει υπογραφές για δημοψήφισμα. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται διαβούλευση (Vernehmlassung) και αναγκάζει την αριστερά και τη δεξιά να νερώσουν το κρασί τους και να συνεννοούνται μεταξύ τους, πριν καν ψηφιστεί κάτι στην Βουλή.

2. Τα κόμματα χρησιμοποιούν τις πρωτοβουλίες ως «διαφημιστική καμπάνια»

Η συλλογή υπογραφών για μια πρόταση των πολιτών, είναι το απόλυτο εργαλείο για να επιβάλει ένα κόμμα και το δικό του θέμα στην επικαιρότητα.

Η Δεξιά το SVP χρησιμοποιεί συχνά τις προτάσεις των πολιτών για να κρατά ψηλά στην ατζέντα λχ το μεταναστευτικό, όπως η πρωτοβουλία για την απαγόρευση των μιναρέδων παλιότερα.

Η Αριστερά το SP & οι Πράσινοι τις χρησιμοποιεί για να αναδείξει κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα π.χ. κατώτατοι μισθοί, κλιματικά μέτρα, ακόμη κι αν ξέρει ότι μπορεί να χάσει στο δημοψήφισμα. Η διαδικασία συσπειρώνει τους ψηφοφόρους τους.

3. Δημιουργία «Παράξενων» Συμμαχιών

Επειδή τα δημοψηφίσματα αφορούν συγκεκριμένα ζητήματα και όχι συνολικά κυβερνητικά προγράμματα, βλέπουμε συχνά κόμματα που μισούνται μεταξύ τους να συμμαχούν. Για παράδειγμα, η εθνικιστική δεξιά και η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να βρεθούν στο ίδιο στρατόπεδο λέγοντας "Όχι" ενάντια σε μια εμπορική συμφωνία με μια ξένη χώρα — η καθεμία για τους δικούς της, εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το αποτέλεσμα: Στην Ελβετία, η κυβέρνηση δεν πέφτει αν χάσει ένα δημοψήφισμα. Αν ο λαός καταψηφίσει ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης, οι υπουργοί απλώς επιστρέφουν στα γραφεία τους, ξαναγράφουν τον νόμο λαμβάνοντας υπόψη τα παράπονα των πολιτών και προσπαθούν ξανά. Δεν θα υπάρξουν τηλεοπτικές εκπομπές, δημοσιεύματα στις εφημερίδες, αναρτήσεις σε ιστοσελίδες που να αναφέρονται σε ανικανότητα, ή ανεπάρκεια, το σύστημα φρενάρει τις απότομες αλλαγές και εξασφαλίζει τεράστια πολιτική σταθερότητα.

Η καθημερινότητα ενός Ελβετού ψηφοφόρου περιλαμβάνει μια πολύ συγκεκριμένη ρουτίνα που εξασφαλίζει ότι η απόφαση λαμβάνεται με πλήρη ενημέρωση και χωρίς κραυγές:

Μερικές εβδομάδες πριν από κάθε ψηφοφορία, κάθε πολίτης λαμβάνει ταχυδρομικά από την κυβέρνηση ένα επίσημο φυλλάδιο, το Κόκκινο Βιβλιάριο (Umsatz): από την κυβέρνηση. Σε αυτό αναλύεται η πρόταση με απλά λόγια, παρατίθενται τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, υπέρ ή κατά και, το κυριότερο, τα επιχειρήματα της επιτροπής των πολιτών που ξεκίνησε την πρωτοβουλία.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελβετών, πάνω από το 90%, δεν πηγαίνει σε εκλογικά τμήματα. Συμπληρώνουν το ψηφοδέλτιο στο σπίτι τους και το στέλνουν πίσω ταχυδρομικά.

Πως αυτό το σύστημα κρατάει τη χώρα ενωμένη;

Αν και για μας τους Έλληνες ακούγεται χαοτικό το να ψηφίζει ο λαός για τα πάντα, από την αγορά νέων μαχητικών αεροσκαφών μέχρι το αν πρέπει να επιδοτούνται οι κτηνοτρόφοι που δεν κόβουν τα κέρατα των αγελάδων τους, στην Ελβετία το σύστημα λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

Επειδή οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι ο λαός μπορεί ανά πάσα στιγμή να ακυρώσει έναν νόμο τους με δημοψήφισμα, αναγκάζονται να κυβερνούν με βάση τη συναίνεση. Πριν ψηφίσουν οτιδήποτε, καλούν όλα τα κόμματα, όλα τα συνδικάτα και όλες τις ενώσεις πολιτών για να βρουν μια μέση λύση που δεν θα προκαλέσει αντιδράσεις. Έτσι, στην Ελβετία δεν υπάρχουν οι έντονοι πολιτικοί φανατισμοί που βλέπουμε στην Ελλάδα και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Γιατί είναι άγνωστος ο Πρωθυπουργό και ο Πρόεδρος της Ελβετικής Δημοκρατίας :

Στην Ελβετία το πολιτικό σύστημα είναι αρκετά ιδιαίτερο και διαφέρει από όλες τις χώρες του κόσμου, καθώς δεν προβλέπεται η θέση του Πρωθυπουργού με την κλασική έννοια, ούτε η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για αυτό και μας είναι παντελώς άγνωστοι και δεν ακούμε ούτε διαβάζουμε τίποτα για αυτούς.

Την εκτελεστική εξουσία στην Ελβετία ασκεί συλλογικά ένα 7μελές συμβούλιο, προερχόμενο συνήθως από συμμαχία κομμάτων, το αποκαλούμενο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο  (Federal Council), όπου και τα 7 μέλη είναι ισότιμα και θεωρούνται συλλογικά υπεύθυνα τόσο για τα καθήκοντα του αρχηγού του κράτους, όσο και του αρχηγού της κυβέρνησης.

Ωστόσο, για τις ανάγκες και μόνο της εκπροσώπησης της χώρας κάθε χρόνο, ένα από τα 7 μέλη του συμβουλίου αναλαμβάνει εκ περιτροπής, για ένα έτος τον εθιμοτυπικό ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας, για το 2026 εθιμοτυπικός Πρόεδρος της Ελβετίας είναι ο Guy Parmelin.

Δεν υφίσταται επίσης αξίωμα Πρωθυπουργού στην Ελβετία. Ο πλησιέστερος αξιωματούχος  που θα μπορούσε να θυμίζει τον επικεφαλής της διοίκησης, είναι ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος, θέση την οποία κατέχει για το 2026 ο Viktor Rossi.

 

Υ.Γ. Για όσους Έλληνες αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και εμείς κάτι από αυτά που έχουν πετύχει οι Ελβετοί, η  ιστορικός Μαρία Ευθυμίου ομότιμη καθηγήτρια του ΕΚΠΑ απαντά από την τηλεοπτική της σειρά : “Μικρά μαθήματα για έναν μεγάλο κόσμο” και στην αναφορά της για την κυρίαρχη θρησκεία της Ελβετίας, τον Καλβινισμό  με ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο : - Σε όλα τα γραφικά μικρά ξενοδοχεία της Ελβετίας υπάρχει ένας πρόσθετος κανόνας διαμονής : “Μετά τις 8 το βράδυ κανείς δεν τραβάει το καζανάκι και οι άντρες ουρούν καθιστοί για να μην ακούγεται μες τη νύχτα ο θόρυβος”. Ένας Έλληνας φθάνοντας στην Ελβετία για ιατρικές εξετάσεις και προσερχόμενος σε ένα τέτοιο μικρό ξενοδοχείο κατά την υπογραφή στο βιβλίο Αφίξεων, η γερόντισσα ξενοδόχος του έδωσε ένα χαρτί με τον κανονισμό του ξενοδοχείου και του ζήτησε να τον διαβάσει προσεκτικά, ο Έλληνας ανέβηκε στο δωμάτιο του, έβαλε το χαρτί με τον κανονισμό στο συρτάρι του κομοδίνου, τακτοποίησε τα πράγματα του στην ντουλάπα και βγήκε για φαγητό, γυρίζοντας το βράδυ έπεσε για ύπνο, αργά την νύχτα πήγε στην τουαλέτα ούρησε όρθιος, τράβηξε το καζανάκι και γύρισε στο κρεβάτι του, μετά από λίγο τον ξύπνησαν έντονοι χτύποι στην πόρτα του, ήταν η γερόντισσα ξενοδόχος που έξαλλη τον ρωτούσε αν ήταν αυτός που ούρησε όρθιος και αν ήταν αυτός που τράβηξε και το καζανάκι, απορημένος ο Έλληνας της απάντησε καταφατικά, τότε ωρυόμενη η ξενοδόχος, του ζήτησε να μαζέψει τα πράγματα του και να φύγει αμέσως πριν χάσει την υπομονή της και φωνάξει την Αστυνομία. Ήταν η συνάντηση ενός Έλληνα και μιας Ελβετίδας, δυο ανθρώπων από δύο διαφορετικούς πλανήτες.