Ο πρέσβης, η πρέσβειρα και η παρακμή .......

                                                     Benjamin Franklin

 

                      

 

Με ένα μετασκευασμένο εμπορικό πλοίο σε πολεμικό το USS Reprisal, ο Benjamin Franklin φτάνει, ως πρέσβης των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 1776 στην Γαλλία και αποβιβάζεται στο λιμάνι του Auray στη Νότια Βρετάνη.

Κύρια αποστολή του να διαπραγματευτεί μια συμμαχία της χώρας του, των Ηνωμένων Πολιτειών με τη Γαλλία, με σκοπό  τη στήριξη της Αμερικανικής Επανάστασης που είχε ήδη ξεσπάσει πριν ένα χρόνο.

Ο Benjamin Franklin, διακεκριμένος Αμερικανός συγγραφέας και τυπογράφος, φυσικός, πολιτικός επιστήμονας, εφευρέτης, κοινωνικός ακτιβιστής, στρατιωτικός και διπλωμάτης, θα ξετρελάνει τους Γάλλους. 

Περίμεναν να δουν κάποιον άξεστο άνθρωπο της άγριας τότε Αμερικής, έναν άνθρωπο των απέραντων φυτειών, των βουνών και των ποταμών και αντί αυτού είδαν έναν φιλόσοφο, έναν πολιτικό  επιστήμονα, έναν φυσικό και συγχρόνως αντίκρισαν και έναν πολύ απλό και ευγενικό άνθρωπο, χωρίς περούκα και πούδρα, όπως συνηθίζονταν τότε και είπαν ότι αυτός δεν είναι άνθρωπος είναι θεός, στα οχτώ χρόνια που παρέμεινε με τους Γάλλους, τον είχαν περί πολλού και σε ότι έλεγε το έπαιρναν τοις μετρητοίς.

Σε λίγο θα τον ακολουθήσει στη Γαλλία και ένας άλλος πατέρας του Αμερικανικού έθνους, ο Thomas Jefferson, το δεύτερο κανόνι, ένας πολιτικός επιστήμων που διέλυσε τελικά τους Γάλλους. Σε ότι ζητούσαν οι Αμερικανοί έμενε σύμφωνος τόσο ο λαός όσο και ο Βασιλιάς. Οι Γάλλοι έστειλαν, το 1778 στρατιωτικό σώμα 5.000 ανδρών υπό την διοίκηση του Louis-Antoine de Bourbon το οποίο πολέμησε εναντίον των Βρετανικών δυνάμεων στην Αμερική και εκατό χρόνια μετά την επανάσταση το 1885, το Άγαλμα της Ελευθερίας το οποίο μεταφέρθηκε σε 350 κομμάτια από ορείχαλκο,τα οποία συναρμολογήθηκαν στην Νέα Υόρκη.

Οι πατέρες του αμερικανικού συντάγματος ήταν ένας και ένας, σπάνια στην παγκόσμια ιστορία μαζεύτηκαν στην ίδια χώρα στον ίδιο χρόνο τόσοι πολλοί και τόσο ικανοί άνθρωποι, όπως εκτός των δυο προαναφερθέντων, ο James Madison , ο Alexander Hamilton,  ο John Adams, οι οποίοι μέσα σε λίγα χρόνια δημιούργησαν το μεγάλο Αμερικανικό έθνος ενώ παράλληλα ισοπέδωσαν  την αντίληψη των τότε Ευρωπαίων ότι ο πολιτισμός είναι αποκλειστικό προνόμιο της  Ευρώπης. 

Πρέπει όμως να πούμε και ένα μυστικό, ότι αυτοί οι άνθρωποι  ήταν, αφενός όλοι από οικογένειες μεγαλοκτηματιών, δηλαδή είχαν λεφτά για να σπουδάσουν και σπούδασαν στο Harvard University,  στο Columbia University στο  Yale University‎‎, μια και είχαν ήδη τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, όμως υπάρχει σε πολλούς Αμερικανούς και Ευρωπαίους ένα πικρό ερώτημα : εφόσον συνεχίζουν οι Αμερικάνοι να έχουν την οικονομική άνεση και τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, πως οι τότε πατέρες του έθνους δεν έχουν  καμία σχέση με τον σημερινό ηγέτη της χώρας, που πήγαν αυτοί οι άνθρωποι, που χάθηκαν, που είναι οι αντάξιοι πολιτικοί απόγονοί τους ;

 

                                Kimberly Ann Guilfoyle

                 

 

Η Kimberly Ann Guilfoyle, έχει γεννηθεί στο San Francisco  στις 9 Μαρτίου 1969 είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική προσωπικότητα και πρώην εισαγγελέας .

Στις 6 Ιανουαρίου 2021, δηλαδή λίγες ημέρες μετά την επίσημη ανακήρυξη του Jo Biden ως νέου Προέδρου, η Guilfoyle μαζί με τον Ντολαντ Τραμπ, τον Τραμπ Τζούνιορ, τον Ρούντι Τζουλιάνi και τον Έρικ Τραμπ μίλησαν στη συγκέντρωση «Save America», που σαν  αποτέλεσμα είχε την επίθεση στο Καπιτώλιο.

Η Guilfoyle σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο. Έγινε εισαγγελέας στο Σαν Φρανσίσκο και στο Λος Άντζελες. 

Από το 2001 έως το 2006 ήταν παντρεμένη με τον πολιτικό του Δημοκρατικού κόμματος Γκάβιν Νιούσομ, Υπήρξε αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, γιου του Αμερικανού προέδρου.

Εργάσθηκε από το 2006  στο κανάλι Fox News ως  συμπαρουσιάστρια της εκπομπής "The Five" και η αποχώρηση της το 2017 οφείλεται στο ότι κατηγορήθηκε ότι παρενόχλησε σεξουαλικά εργαζόμενη δημοσιογράφο στο ίδιο κανάλι, αργότερα το Fox News κατέληξε σε συμβιβασμό με την δημοσιογράφο κατήγορό της, καταβάλλοντας της, τουλάχιστον 4 εκατομμύρια δολάρια. 

 Η Guilfoyle έχει επίσης αντιμετωπίσει ισχυρισμούς για ξεδιάντροπα σεξουαλικά σχόλια σε εκδηλώσεις για συγκέντρωση  χρημάτων, έτσι το 2004, αναφέρθηκε ότι σε έρανο για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων της Empire State Pride Agenda, η Guilfoyle καυχιόταν για την ελκυστικότητα του τότε συζύγου της, Γκάβιν Νιούσομ, και το μεγάλο μέγεθος του πέους του και υπονοούσε (με υπονοούμενα και παντομίμα) ότι ήταν ταλαντούχα στο στοματικό σεξ. Αυτό έγινε αιτία να ξεσπάσει  πολιτική διαμάχη εις βάρος της στο Σαν Φρανσίσκο και αν και η Guilfoyle αρνήθηκε ότι οι χειρονομίες που έκανε είχαν σκοπό να περιγράψουν σεξουαλική πράξη δεν ήταν δυνατόν, τουλάχιστον τώρα αλλά και στο άμεσο μέλλον, να καταλάβει δημόσια θέση στις ΗΠΑ, έτσι από τις 4 Νοεμβρίου 2025 η κυρία αυτή θα υπηρετεί ως πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα, κατόπιν επιλογής του Προέδρου των ΗΠΑ.

                                                                                

Των ηγετών της Κεντροαριστεράς …. το πρόβλημα.

              

 

                       

Είναι αδιανόητο στην εποχή μας, οι περισσότεροι ηγέτες ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου όπως η Κεντροαριστερά, να απουσιάζει από την κηδεία του Δ. Σαββόπουλου, λόγο ιδεολογικής αντίθεσης, φανατισμού και πολιτικής τύφλωσης, αν αυτό δεν είναι πρόβλημα, τότε ποιο είναι ;

Απογοητευτική η παρουσία της στη Βουλή όπου ο κοινοβουλευτικός της  λόγος περιορίζεται αποκλειστικά σε ανοίκειους χαρακτηρισμούς, ύβρεις των αντιπάλων και αντιπαραθέσεις χωρίς καμία αξία, αυτή η Κεντροαριστερά υπονομεύει πλέον, με την ακραία πολιτική της, την υπόσταση της χώρας και μάλιστα αυτό το κάνει για φτηνή πολιτική εκμετάλλευση. Το κύριο χαρακτηριστικό της, η ακραία τοξικότητα στη Βουλή που οδηγεί σε όλο και περισσότερους τραμπουκισμούς τους οπαδούς της, όπως στη περίπτωση του Μ. Βορίδη και του Χ. Θεοχάρη στην Κρήτη, τι σόι ακτιβισμός και αριστερή αντίσταση είναι να εισβάλεις σε ταβέρνα, να πετάς καρέκλες , να αναποδογυρίζεις τραπέζια, και να τα σπας όλα, αυτές είναι πράξεις τυφλής βίας ταυτόσημες με αυτές της Χρυσής Αυγής, μόνο ο Κασιδιάρης, όταν ήταν στις δόξες του, λείπει.

Ενώ αδυνατεί να προτείνει πολιτικές λύσεις για τα προβλήματα της κοινωνίας, είναι πρόθυμη να συμμετάσχει σε κάθε είδους συνωμοσιολογίες

Τι νόημα έχει και που οδηγεί ο συνεχής και επίμονος ισχυρισμός των ηγετών της, ότι δεν έχουμε Δημοκρατία, ότι στην χώρα δεν λειτουργεί  Κράτος Δικαίου και το αδιανόητο, οι εκφραστές αυτών των παρανοϊκών ισχυρισμών να είναι εκείνοι που πρωτοστάτησαν ως υπουργοί,  πριν μόλις λίγα χρόνια στο κλείσιμο των Τραπεζών, στη θέσπιση αντισυνταγματικών Νόμων, στο δημοψήφισμα της κωλοτούμπας, στην προσπάθεια διασυρμού πολιτικών στελεχών με βάση ψευδομαρτυρίες προστατευόμενων μαρτύρων.

Ηγέτες  που αδυνατώντας μόνοι τους να ασκήσουν  αποτελεσματική αντιπολίτευση, υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων την συνεισφορά πρώην πρωθυπουργών της συντηρητικής παράταξης, που κατά παράδοξη συγκυρία, τώρα είδαν και αποφάσισαν να καταγγείλουν τους ελλοχεύοντες  κινδύνους για τον τόπο και όχι πριν λίγα χρόνια, όταν  οδηγούσαν τη χώρα στα βράχια οι κύριοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Το κύριο πρόβλημα των ηγετών, των τεσσάρων – πέντε κόμματων της Κεντροαριστεράς, είναι ότι δεν έχουν την δυνατότητα να κυβερνήσουν αυτή τη χώρα, όχι μόνο επειδή ο λαός τους γυρνάει την πλάτη, αλλά γιατί στερούνται των απαραιτήτων γνώσεων και προσόντων και αυτό το γνωρίζουν μετά την οδυνηρή εμπειρία της πενταετίας 2015-2019, τόσο οι ίδιοι όσο και οι πολίτες αυτής της χώρας.

Μια Κεντροαριστερά στάσιμη, χωρίς άνοδο των ποσοστών της και οι ηγέτες της το μόνο που  αναζητούν απελπισμένα είναι να επιφέρουν πλήγματα αποκλειστικά στον Κ. Μητσοτάκη, αφήνοντας εκτός πάσης κριτικής το κόμμα της ΝΔ και την Κυβέρνηση, ενώ παράλληλα δείχνουν και την συμπάθεια τους προς όποιο στέλεχος της ΝΔ  μπορεί να διαφοροποιηθεί, έστω και ανεπαίσθητα σιωπώντας , σε οποιαδήποτε  πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού.

Μια Κεντροαριστερά αδιέξοδη και σε απόλυτο παροξυσμό, αφού οι ηγέτες και τα στελέχη της ανακάλυψαν και κατήγγειλαν θεσμική εκτροπή και στρατιωτικό πραξικόπημα  από την “Χούντα  Μητσοτάκη” και όλα αυτά επειδή κατέθεσε την τροπολογία για την αναβάθμιση του χώρου του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη.

Οι ίδιες αυτές ηγεσίες, των κόμματων της Κεντροαριστεράς που ενώ στις αλλεπάλληλες εκλογές και δημοψηφίσματα αποδοκιμάζονται, αποφεύγουν να ασχοληθούν και να εξηγήσουν στον εαυτό τους πρώτα και μετά σε εμάς τι σημαίνει αυτό το πρωτοφανές φαινόμενο και μετά να κάτσουν και να δουν τις αναγκαίες προσαρμογές που θα έπρεπε να κάνουν για να βελτιώσουν τη θέση τους, αντιθέτως καταφεύγουν στη λογική της ισοπέδωσης και των ύβρεων.

Δεν προβληματίζονται καν ότι με την ίδια τακτική ο Α. Τσίπρας οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 32%  του 2019, στο 18%, τον Ιούνιο του 2023 και τελικά μετά από  αλλεπάλληλες διασπάσεις στον κίνδυνο της τις ανυπαρξίας .

 Μη αντιλαμβανόμενοι την πραγματικότητα φωνάζουν συνέχεια να φύγει ο Μητσοτάκης, ενώ την ίδια στιγμή οι πολίτες, ακόμα και αυτοί που δεν συμφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, δεν επιλέγουν κανένα από αυτούς ή έστω από τα άλλα κόμματα της βουλής .

Ένα αναμενόμενο γεγονός που τελευταία απασχολεί τους ηγέτες της Κεντροαριστεράς, είναι η δημιουργία κόμματος  από τον πρώην πρωθυπουργό Α. Τσίπρα και αν αυτό το κόμμα και  με αυτόν ηγέτη ανατρέψει επί τέλους τον Μητσοτάκη.

Οι τελευταίες όμως δημοσκοπήσεις που συμπεριέλαβαν το σχετικό θέμα δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το νέο κόμμα Τσίπρα θα είναι το αντίπαλο δέος στον Κ. Μητσοτάκη, σε αναταραχή της ή μάλλον σε σκυλοκαβγά των ηγετών της Κεντροαριστεράς για το ποιό κόμμα θα καταλάβει τη δεύτερη θέση οδηγούν, όχι σε κόμμα εξουσίας.

Ως αναφορά τον εσχάτως ουρανοκατέβατο συναγωνιστή της Κεντροαριστεράς Σαμαρά, ας σκεφτεί καλά προτού κάνει το κόμμα γιατί το πιθανότερο είναι να έχει και αυτό την ίδια τύχη με το  ΚΙΔΗΣΟ του Γ. Παπανδρέου το 2015.

Είναι χρήσιμο για αυτή της χώρα οι ηγέτες των τεσσάρων – πέντε κόμματων της Κεντροαριστεράς να κάτσουν και να λύσουν πρώτα τα προβλήματα με τις ιδεοληψίες που τους κατατρώγουν, γιατί έτσι ίσως μόνο μπορέσουν να σταθούν με καθαρό μυαλό μπροστά στη κοινωνία και να δουν με ψυχραιμία, τι και πως μπορούν να προσφέρουν, μερικά έστω από αυτά που όλοι οι πολίτες θέλουν, κανονικότητα ζωής και ρεαλιστικές λύσεις για τα προβλήματα που κάθε τόσο ορθώνονται μπροστά τους. 

 

                                                                           

 

                                                                                       

ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ ……

     

         

 

Δεν έχει καμία σημασία που δεν πήγαν.

Η μέχρι τώρα στάση τους δικαιολογεί  απόλυτα την απουσία τους από την κηδεία του μεγάλου τραγουδοποιού μας.

Είναι πολιτικοί ηγέτες, χωρίς κανένα μέλλον, χωρίς πολιτική αξία και δεν μπορούν να  εμφανιστούν, κάτι που διαφορετικά θα ήταν απολύτως φυσικό, ως η επόμενη κυβέρνηση μετά από έξη ολόκληρα χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης ΝΔ και Μητσοτάκη.

Αυτό τουλάχιστον λένε, σε όλους τους τόνους, οι συμπολίτες μας στις επαναλαμβανόμενες δημοσκοπήσεις.

Πάντα στους  ηγέτες των κομμάτων της αριστεράς το κύριο γνώρισμα τους  ήταν η ανευθυνότητα, μας άρεσε όμως στο παρελθόν που ακούγαμε τις ουτοπίες τους, στις τότε σκληρές ημέρες που ζούσαμε ήταν η  παρηγοριά μας. Τα τελευταία χρόνια όμως άλλαξαν τους τρόπους και την  πολιτική τους συμπεριφορά και καθημερινώς, σε ότι πουν και σε ότι κάνουν, εκτός από μια απαράδεκτη, για Ευρωπαϊκή χώρα,  ακραία τοξικότητα, διακρίνεται και κάτι που δεν θα συναντούσες παλαιά σε αριστερό, την…  μισαλλοδοξία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απλά  αντίθετοι σε ιδέες άλλων με τις οποίες δεν συμφωνούν, τις μισούν. Άλλωστε αυτός είναι και ένας λόγος που δεν συμμετείχαν στην κηδεία, οι δηλώσεις που είχε κάνει κάποτε ο Νιόνιος για το ΠΑΣΟΚ και την αριστερά.  

Είναι οι αρχηγοί κομμάτων που δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν τον αβάσταχτο πόνο των γονιών 57 αδικοχαμένων παιδιών, καλλιεργώντας  συνωμοσίες με τολουόλη και άλλα εκρηκτικά υγρά, προκειμένου να κερδίσουν πολιτικά οφέλη, πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να μπορούν να συμμετέχουν στη κηδεία ενός Έλληνα καλλιτέχνη, έστω του μεγέθους Σαββόπουλου, όταν δεν υπάρχει τρόπος να την εκμεταλλευτούν πολιτικά; 

Φυσικό πάντως είναι, οι άνθρωποι αυτού του ηθικού αναστήματος όταν διεπίστωσαν ότι δεν νιώθουν τη ανάγκη του αποχαιρετισμού σε έναν τέτοιου εθνικού μεγέθους καλλιτέχνη, εκπροσώπου της νέας Ελληνικής λαϊκής μουσικής ποίησης, να μην θέλουν να πάνε στην κηδεία και τελικά ας δεχτούμε ότι ..... καλά έκαναν και δεν πήγαν.

                                                                            

Κοσκωτάς… Δομημένα ομόλογα …Χρεοκοπία… Τέμπη … ΟΠΕΚΕΠΕ ….

                      

 

Ελλάδα, χώρα θαλασσινή, με ονειρεμένες ακρογιαλιές και πανέμορφα νησιά, με ιστορία μοναδική στον κόσμο, με έναν πολιτισμό που δίδαξε και συνεχίζει να διδάσκει την οικουμένη, με μία γλώσσα που συμπληρώνει και πλουτίζει όλες τις άλλες και που από μέσο επικοινωνίας και συνεννόησης, έγινε η βάση για την  ανάπτυξη και την κατανόηση της λειτουργίας των επιστημών.

Σε αυτόν τον μικρό τόπο, από την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας και  μέχρι σήμερα, παρά τους κατακτητές που έχουν περάσει και τις  καταστροφές που έχει υποστεί, κατοικεί ένας και μοναδικός λαός, οι Έλληνες.

Η λατρεία του Έλληνα για την πατρίδα του είναι τόσο μεγάλη, που εξαιτίας της παρουσιάζει ένα πρωτοφανές, δικαιολογημένο πάντως ως ένα βαθμό,  αίσθημα ανωτερότητας έναντι όλων των άλλων λαών.

Είναι ο ίδιος λαός που με το δεύτερο έπος του Ομήρου, την “Οδύσσεια” και με τη λέξη “νόστος” δείχνει την αγάπη του για την πατρίδα. Από αυτή τη λέξη προέρχεται και η λέξη νόστιμος, αλλά και η λέξη νοσταλγία, που σημαίνει τον ψυχικό πόνο, το άλγος  που γεννάει στους ξενιτεμένους Έλληνες, η ανάμνηση της πατρίδας.

Όμως ο λαός αυτός όσο λατρεύει την πατρίδα του, άλλο τόσο  μισεί το κράτος του, οι Έλληνες ενώ  ευτυχούν ως λαός, συγχρόνως  δυστυχούν ως πολίτες.

Είναι δοκιμασία για κάθε Έλληνα η συνδιαλλαγή του με το Ελληνικό δημόσιο. (Τελευταία έχουν προστεθεί και οι  Ελληνικές τράπεζες)

Και το αναπόφευκτο ερώτημα, πως οι Έλληνες με τον ανυπέρβλητο πολιτισμό τους, δεν μπόρεσαν, από το 1830 μέχρι σήμερα,  να δημιουργήσουν έστω ένα υποφερτό κράτος, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους που ο κρατικός τους μηχανισμός φθάνει στα όρια της τελειότητας ;

Έλληνες και ξένοι ιστορικοί αναλυτές, όπως ο Θάνος Βερέμης, επίτιμος καθηγητής  ιστορίας στο  ΕΚΠΑ ή ο Ελληνιστής  Άγγλος ιστορικός  Arnold Joseph Toynbeee 1889 – 1975, αποδίδουν αυτή την απαξία του Ελληνικού λαού για το κράτος, αποκλειστικά στην Τουρκοκρατία, στην εποχή που οι ραγιάδες Έλληνες δεν συμμετείχαν σε καμία κρατική δραστηριότητα, ή μόνη συνάφεια που είχε με το οθωμανικό κράτος, ήταν η ετήσια καταβολή των φόρων στον φοροεισπράκτορα.

Για τέσσερις αιώνες οι κοτζαμπάσηδες, οι προεστοί και οι φοροεισπράκτορες ήταν για τους Έλληνες ραγιάδες το κράτος, ενώ στην αντίστοιχη χρονική περίοδο οι Ευρωπαίοι ζώντας σε καθεστώς φεουδαρχίας και μάλιστα σε συγκεντρωτικά μοναρχικά κράτη, όπως ήταν η Αγγλία και η Γαλλία, αν και αυτοί βέβαια δεν έρχονταν σε άμεση επαφή με τον βασιλιά τους ή την αυλή του,  προσέφεραν όμως υποχρεωτικά τις υπηρεσίες τους στον τοπικό φεουδάρχη, Λόρδο ή Κόμη και έτσι γινόντουσαν συμμέτοχοι στις  καθημερινές δραστηριότητες του κράτους, είτε σαν εργατοτεχνίτες σε δημόσια έργα είτε σαν στρατιώτες σε πολέμους εθνικούς, έτσι δημιουργήθηκε σε αυτούς η σύγχρονη αντίληψη του κράτους καθώς και η θέση που θα είχαν μέσα σε αυτό, ενώ οι Έλληνες μόλις έστησαν το κράτος τους το 1830, αγνοώντας τη σημασία του επίτευγμα τους ,το πρώτο που έκαναν ήταν να …. δολοφονήσουν τον κυβερνήτη τους, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι μεγάλες δυνάμεις να  φέρουν βασιλιά, τον οποίον έδιωξαν και αυτόν μετά λίγα χρόνια. “Πολεμήσαμε για αυτά τα μάρμαρα” γράφει στα απομνημονεύματα του ο στρατηγός Μακρυγιάννης, με τη σχετική λαγνεία του παρελθόντος, παραβλέποντας, λόγω άγνοιας, τη μεγάλη σημασία της ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους.

Πριν από λίγες ημέρες, στο συνέδριο του “Economist” στην Αθήνα, εκτός του συντρόφου Αλέξη Τσίπρα μίλησε και ο βραβευμένος  με Νόμπελ οικονομίας  Αμερικανός  Daron Acemoğlu, καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης και είπε, μεταξύ άλλων :“Η κρίση στην Ελλάδα, την δεκαετία του 2010, δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα κακοτυχίας ή προερχόμενη από οικονομικές δυνάμεις εκτός ελέγχου της χώρας. Ήταν το φυσικό αποτέλεσμα δεκαετιών πελατειακών σχέσεων, αδιαφάνειας και ασθενών θεσμών. Αυτοί οι θεσμοί ενίσχυσαν μια κουλτούρα δημόσιας δαπάνης και αποφυγής ευθυνών, που την έκαναν εξαιρετικά ευάλωτη όταν χτύπησε η κρίση”.

Και τι μέτρα πρότεινε ο κ. καθηγητής για να επέλθει η πολυπόθητη αλλαγή ; 

Ότι μας, υποδεικνύουν πάντα όλοι οι κορυφαίοι οικονομολόγοι.

Διαφάνεια στη δημόσια διοίκηση.

Καταπολέμηση της διαφθοράς.

Παντελή εξάλειψη από την δημόσια διοίκηση των “πελατειακών σχέσεων”.

Οι Άγγλοι λένε ότι το καλύτερο συνοδευτικό για το απογευματινό τους 

τσάι, το διάσημο " tea at five o'clock", δεν είναι ούτε το γάλα ούτε 

η ζάχαρη ούτε το " tea sandwich", αλλά ένα κοινωνικό σκάνδαλο με το οποίο 

θα ανοίξει μια ωραία απογευματινή συζήτηση. Κι αν στην κοινωνική ζωή 

το “σκάνδαλο” δεν είναι παρά καρύκευμα ή γλυκαντικό και snack,

που κάνει λιγότερο βαρετή την καθημερινότητα, στην πολιτική όμως η αποκάλυψη 

ενός σκανδάλου είναι κινητήριος μοχλός εξελίξεων, είναι το “αόρατο” χέρι 

που ρίχνει κυβερνήσεις, εκδιώκει πολιτικούς, εξαφανίζει κόμματα και 

φέρνει την κάθαρση στην πολιτική. 

Στην Ελλάδα όλη η μεταπολιτευτική περίοδος είναι γεμάτη σκάνδαλα, μικρά και μεγάλα, με ή χωρίς πολιτικές συνέπειες. Ο Ελληνικός  λαός έχει μάθει να ζει με αυτά και παρά το γεγονός ότι δείχνει έκπληξη και οργή όταν αποκαλύπτονται, τελικά τα καταπίνει … αμάσητα. Έχουν περάσει 35 χρόνια από το σκάνδαλο Κοσκωτά, (αθώωση του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και καταδίκη δυο τέως υπουργών), 19 χρόνια από τα  “Δομημένα Ομόλογα”, η ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων (όλοι αθώοι ! ), 15 χρόνια από την χρεοκοπία (Δεν δικάστηκε κανείς και ο ένας πρωθυπουργός ρίχνει τις ευθύνες στον άλλον), 2,5 χρόνια από το δυστύχημα των Τεμπών και έξη μήνες από την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα χρόνια περνούν και το ένα σκάνδαλο ακολουθεί το επόμενο, που είναι ο κυρίαρχος Ελληνικός λαός και  που πήγε η δύναμη της ψήφου του ;  

Αυτός ο λαός, τόσα χρόνια τι μέτρα απαίτησε  να παρθούν ; 

Και το κυριότερο, που είμαστε σήμερα ;

Την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2025, στην συζήτηση στη Βουλή για το σκάνδαλο του “ΟΠΕΚΕΠΕ” ειπώθηκε από υπουργό μια αλήθεια με τη μορφή ερωτήσεως : “Υπάρχει βουλευτής, κύριοι συνάδελφοι, που να μη σηκώνει το τηλέφωνο για να βοηθήσει έναν ψηφοφόρο του σε κάποιο θέμα του;”  και αφού δεν το αρνήθηκε κανείς …. δεν θα υπάρχει. Εκεί είμαστε σήμερα !