Ανάρτηση του 2012 για τη σφαγή στο Connecticut των ΗΠΑ πάλι με AR-15 (Το όπλο των Αμερικανών πεζοναυτών)

(Το θέμα αυτό το ανάρτησα αμέσως μετά την 14η Δεκεμβρίου 2012, όταν λευκός ένοπλος με στρατιωτικό όπλο AR-15, που το άρπαξε από την μητέρα του και αφού την σκότωσε, αμέσως μετά εισέβαλε σε δημοτικό σχολείο στο Newtown της πολιτείας Connectikut των ΗΠΑ σκότωσε 20 μαθητές και 6 μέλη του διδακτικού προσωπικού και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Το περιστατικό προκάλεσε τότε διεθνές ενδιαφέρον και αναζωπύρωσε στις ΗΠΑ τη συζήτηση για το νομικό καθεστώς της οπλοκατοχής, χωρίς πάλι κανένα αποτέλεσμα. Το θέμα αυτό έγινε επίκαιρο μετά την απόπειρα πάλι με όπλο AR-15 εναντίον του Donald Trump στις 13 Ιουλίου 2024)

« Ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίον θα πρέπει ο λαός να διατηρήσει το δικαίωμα του να κατέχει και να φέρει όπλα είναι, σε τελευταία ανάλυση, η ανάγκη αυτοπροστασίας του εαυτού του εναντίον μιας τυραννικής διακυβέρνησης ».
Τόμας Τζέφερσον, τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ, 1743-1826

                   Η ΚΑΤΟΧΗ ΟΠΛΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα –όπου για κάθε πρόβλημα φτιάχνει πρόχειρα έναν τυπικό, ρυθμιστικό ή κατασταλτικό νόμο – η συζήτηση περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ φαντάζει τρελή.                
Οι ΗΠΑ έχουν τον υψηλότερο δείκτη δολοφονιών με πυροβόλα όπλα σε όλο τον δυτικό κόσμο, 30.000 περίπου ετησίως και κατά καιρούς όλοι σοκάρονται, όταν κάποιος , λευκός πάντα , δολοφονεί αδιακρίτως σε σχολεία, πολυκαταστήματα κ.λπ. 
Προς τι, λοιπόν, αυτή η εμμονή με τα όπλα; .                                          
Σε μας τους Έλληνες , ( που  λατρεύουμε κάθε υπαρκτό ή ανύπαρκτο  πρόβλημα των Αμερικανών για να μπορούμε έτσι να τους βρίζουμε ) , υπάρχει η λανθασμένη πεποίθηση   ότι η οπλοκατοχή είναι ένα κατάλοιπο του 19ου αιώνα, όταν οι Αμερικανοί πιονέροι έπρεπε να οπλοφορούν για να σκοτώνονται μεταξύ τους , ή να εξολοθρεύουν Ινδιάνους , άγρια και ήμερα ζώα ώστε να κατακτήσουν τις απέραντες εκτάσεις της « Άγριας Δύσης». Το δικαίωμα, όμως στην οπλοκατοχή, προηγείται. Ψηφίστηκε το 1791 με την 2^η τροπολογία στο σύνταγμα , έπειτα από μια θυελλώδη συζήτηση για τη μορφή που θα έπρεπε να πάρει η πρώτη Δημοκρατία του σύγχρονου κόσμου.                                                                                                       
Αμέσως μετά την επιτυχία της αμερικανικής επανάστασης του 1776, οι πατέρες του αμερικανικού έθνους χωρίστηκαν σε δύο μεγάλα στρατόπεδα, τους Φεντεραλιστές ( φίλους της πλήρους ομοσπονδίας ) και τους  Αντιφεντεραλιστές ( οπαδούς της χαλαρής ένωσης των Πολιτειών) .                                                   
Οι Φεντεραλιστές  ευνοούσαν , όπως είναι φυσικό , μια ισχυρή κεντρική διοίκηση, υπερεξουσίες του προέδρου, ασφυκτικό έλεγχο από την ομοσπονδιακή διοίκηση στις 12 τότε Πολιτείες και το κυριότερο: τακτικό στρατό υπό τον απόλυτο έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. «Επιτρέψτε τη δημιουργία ενός κανονικού στρατού που να ανταποκρίνεται στις δυνατότητες αυτής της χώρας», επιχειρηματολογούσε ο επικεφαλής των Φεντεραλιστών και 4^ος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μάντισον, «και επιτρέψτε να είναι αυτός ο στρατός ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση». Το βασικό τους επιχείρημα ήταν ότι μόνο ένας τακτικός στρατός μπορούσε να αντιμετωπίσει μια πιθανή εισβολή της υπερδύναμης από την οποία μόλις τότε είχαν απελευθερωθεί , δηλαδή της Βρετανίας* .                         
Τελικά, Φεντεραλιστές  και Αντιφεντεραλιστές  προχώρησαν σε έναν ιστορικό συμβιβασμό σε δύο σημεία : 1ο)  Μόνιμος, υπό τον πρόεδρο, στρατός για μια ισχυρή χώρα και 2ο) Απαράγραπτο δικαίωμα οπλοκατοχής με δυνατότητα συμμετοχής σε ένοπλη πολιτοφυλακή για την απόκρουση μιας πιθανής τυραννίας ή στρατιωτικής χούντας.                                                          
Ο Φεντεραλιστής Νώε Γουέμπστερ , καθησυχάζοντας  ,έγραφε στον Αντιφεντεραλιστή Τζων Άνταμς ( 6ος Πρόεδρος ): «Για να καταφέρει να κυβερνήσει ένας τακτικός στρατός πρέπει πρώτα να αφοπλίσει τους πολίτες, κάτι που γίνεται σε όλα σχεδόν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η ανώτατη διοίκηση στην Αμερική δεν μπορεί να επιβάλει διά των όπλων άδικους νόμους διότι όλοι οι πολίτες οπλοφορούν, και η πολιτοφυλακή είναι και θα είναι πάντα μεγαλύτερη και ισχυρότερη από κάθε τακτικό στρατό που μπορεί να συγκεντρώσει κάποιος στις Ηνωμένες Πολιτείες».                     
Είναι αστείο, αλλά οι Φεντεραλιστές κέρδισαν διά των όπλων του τακτικού στρατού την τελική μάχη για τη διαμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών εβδομήντα χρόνια αργότερα.                       
Ο αμερικανικός εμφύλιος είχε μεν ως αφορμή την κατάργηση της δουλείας, αλλά απάντησε και σε ένα σοβαρό πολιτειακό ερώτημα, που είχε να κάνει και πάλι με την ισορροπία ισχύος στο αμερικανικό σύστημα. Το ερώτημα ήταν αν και κατά πόσον ένας ομοσπονδιακός νόμος μπορεί να επιβληθεί σε Πολιτείες που δεν τον αποδέχονται. Μετά τέσσερα χρόνια πολέμου και 620.000 νεκρούς η απάντηση ήταν «Ναι» αλλά με την διατήρηση εσαεί της  «Χάρτα των Δικαιωμάτων» των Αμερικανών Πολιτών που προβλέπει ότι «Μια καλά ρυθμιζόμενη πολιτοφυλακή είναι αναγκαία για ένα ελεύθερο κράτος και το δικαίωμα των πολιτών να κατέχουν και να φέρουν όπλα δεν πρέπει να φαλκιδευτεί» (Δεύτερη τροπολογία του Συντάγματος).

* Βρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν πράγματι στις ΗΠΑ το 1812 , κατέλαβαν την πρωτεύουσα και πυρπόλησαν την προεδρική κατοικία . Οι υπάρχουσες ζημιές από την φωτιά στον προεδρικό οίκο καλύφθηκαν με άσπρο χρώμα και εξ αυτού του γεγονότος ονομάσθηκε ..... Λευκός Οίκος.           


Υ.Γ.
Καλά όλα τα παραπάνω , άντε και να πούμε οτι κάπως αιτιολογούν την οπλοκατοχή σις ΗΠΑ , όμως ξημερώματα Σαββάτου 15 Δεκεμβρίου , καθώς ξενυχτούσα παρακολουθώντας την κάλυψη της σφαγής στο Newtown του Connecticut από τη σύνδεση της  NET με το CNN , άκουσα τους γείτονες της μητέρας του δολοφόνου να περιγράφουν το πάθος της για την κηπουρική , την διακόσμηση και την καθαριότητα και τελικά να χαρακτηρίζουν τη μακαρίτισσα ως μια κανονική, καθ’ όλα φυσιολογική γυναίκα  .Με τη διαφορά όμως, ότι αυτή η .... καθ’ όλα φυσιολογική γυναίκα είχε στο σπίτι της ένα τυφέκιο AR – 15 με ταχυβολία 800 βολίδων ανά λεπτό και ταχύτητα εξόδου από το στόμιο της κάννης 991 μέτρων το δευτερόλεπτο· ένα καθαρά στρατιωτικό όπλο, το οποίο διαθέτει κάννη τεσσάρων δεξιοστρόφων ραβδώσεων, ζυγίζει μόλις κάτι παραπάνω από 2,8 κιλά και δέχεται γεμιστήρα 30 φυσιγγίων. Πόσο «φυσιολογικό» θα ήταν για μια Ελληνίδα , μιά Γαλλίδα , μια Ελβετίδα , μια Αγγλίδα ή μια Ιταλίδα νοικοκυρά και μητέρα να έχει ένα τέτοιο εργαλείο στο σπίτι της;

Όταν οι Έλληνες ποιητές αφηγούνται την Ιστορία μας …….

 

Υπάρχουν πολλά παθήματα που έχουν συμβεί σε μας και στον τόπο μας αρκετές δεκαετίες πριν και που  κατάφερε τελικά η σκόνη του χρόνου να τα σκεπάσει, να τα κάνει αόρατα. Αν μπόρεσε όμως η λησμονιά να τα σβήσει από τη συνείδηση των απλών ανθρώπων, δεν κατάφερε να τα σβήσει και από την ευαίσθητη ψυχή των ποιητών μας. Όπως ένα ποίημα, η “Οδός Αριστοτέλους” του στιχουργού μας Λευτέρη Παπαδόπουλου, που γράφτηκε το μακρινό 1974 και μας αφηγείται την ζωή και το καθημερινό ξεφάντωμα των παιδιών στους δρόμους της παλιάς, χωρίς αυτοκίνητα,  Αθήνας και μάλιστα μιας ιδιαίτερα γοητευτικής και ελκυστικής γειτονιάς που έχει τη δική της μυθολογία και ιστορία.

Το ποίημα είναι αποτύπωμα της ζωής των παιδιών κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής,  μια βάναυση στρατιωτική κατοχή που άφησε πολλές ανοιχτές πληγές και σημάδια στην ψυχή και στο σώμα των Ελλήνων.
Μέσα από τον στίχο “Έβγαζα από τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι σου έριχνα στα μάτια να πονάς” αναδύεται ένας αθώος παιδικός ερωτισμός που μόνο ένας αυθεντικός Έλληνας  ποιητής, όπως ο Λευτέρης, θα μπορούσε να τον αποτυπώσει με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε δεν μπορείς να γράψεις ερωτικό στίχο αν δεν αποζητάς τον έρωτα κι αν δεν έχει φτιαχτεί η ψυχή σου και το σώμα σου με αληθινά ερωτικά υλικά.

Ηρωίδα του ποιήματος είναι η Αργυρώ, ένα αγοροκόριτσο που ήταν ο αρχηγός της αλητοπαρέας της πλατείας Κυριακού, που αργότερα ονομάστηκε, προς τιμήν της βασίλισσας της Αγγλίας, πλατεία Βικτωρίας αλλά οι παλιότεροι και ιδιαίτερα οι αριστεροί, την μνημονεύουν ακόμα και σήμερα με το παλιό της όνομα. Η Αργυρώ, όπως έχει αφηγηθεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ήταν ένα άσχημο κορίτσι, κατουρούσε όρθια, φορούσε κοντό παντελόνι, έβριζε, έκλεβε, ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμη για καβγά και θύμωνε πολύ όταν την φώναζαν με το παρατσούκλι που της είχαν βγάλει τα παιδία «Καγκουρό».
Η μάνα της ήταν η κυρά - Μελέταινα μια αδύνατη και καμπουριασμένη γυναίκα, που είχε ανοίξει ένα καφενεδάκι στην Αριστοτέλους και έψηνε καφέδες, μισοτιμής,  για τους εργαζόμενους που πήγαιναν με τα πόδια να πιάσουν δουλειά στην Βαρβάκειο αγορά. Αφεντικό στο μαγαζί ήταν ο γιος της ο Σπύρος ο “Μανιαμούνιας”, ένας αδύνατος κακοντυμένος, με περιποιημένη όμως χωρίστρα και με ένα και εξήντα μπόι. Το μυαλό του δεν έκοβε πολύ και έκανε πάντα λάθος στα ρέστα και όταν παρίστανε τον νταή στην αδελφή του, η Αργυρώ τον πλάκωνε στις γρήγορες και του έλεγε “μούγκα Μανιαμούνια”.
Με τον καιρό και καθώς πλησίαζε το τέλος της κατοχής, η Αργυρώ θα ντυθεί αγόρι, θα βγάλει ένα κασελάκι και θα γυαλίζει παπούτσια, ιδίως των Ιταλών στρατιωτών, που σαν φιγουρατζήδες, ήθελαν να είναι περιποιημένοι. Μια μέρα διασχίζοντας κάθετα τη Δεριγνύ δεν πρόσεξε και την παρέσυρε ένα καμιόνι που οδηγούσε ένας Αυστριακός φαντάρος, το αποτέλεσμα ήταν να  σπάσει  χέρια και πόδια. Ο Αυστριακός την πήρε στην αγκαλιά του, την πήγε στο νοσοκομείο και εκεί αποκαλύφθηκε ότι ο λουστράκος δεν ήταν αγοράκι ήταν … κοριτσάκι. Ο Αυστριακός συγκινήθηκε πολύ και με τα πολλά τη γιάτρεψε. Μετά τον πόλεμο μάλιστα της έστελνε χρήματα για να μπορέσει να σπουδάσει.

Η Αργυρώ έγινε καλά, μεγάλωσε, παντρεύτηκε, μα τα μαρτυρικά χρόνια που πέρασε σαν παιδί, της είχαν αφήσει πληγές όχι μόνο στο σώμα της αλλά και στην ψυχή της, έτσι αργότερα η Αργυρώ χτυπήθηκε και από μια άλλη αρρώστια, από αυτή που δεν σε στέλνει στο νοσοκομείο, σε οδηγεί ντουγρού στο Δαφνί, εκεί έστειλε η αρρώστια αυτή την Αργυρώ, όπου μετά μερικά χρόνια πέθανε.

Η Αργυρώ δεν είχε την τύχη της Ελένης, δεν έγινε για αυτήν κάποιος πόλεμος, δεν ασχολήθηκαν με αυτήν ζωγράφοι, γλύπτες, ιστορικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, δεν ήταν άλλωστε ωραία και στην εποχή της δεν υπήρχε ο Όμηρος. Έστω όμως υπήρξε και έγραψε για αυτήν, για τα παθήματα της και την εποχή της ένας σύγχρονός της Έλλην ποιητής, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και αυτό φτάνει, με τους στίχους του δεν θα ξεχαστούν ποτέ όσα τράβηξε η Αργυρώ και όλα τα παιδία της εποχής της.

Αυτή είναι η ιστορία του ποιήματος η “Αργυρώ της οδού Αριστοτέλους”.

Το ποίημα θα μελοποιηθεί από τον Σπανό και όταν το τραγούδι συμφωνήθηκε από τους δύο δημιουργούς του να κυκλοφορήσει σε  δίσκο, ο Σπανός ήθελε να το πει ο Πάριος που ήταν ήδη φίρμα και επέμενε σε αυτό, αλλά ο Λευτέρης ήθελε να το πει η Χαρούλα. Έγινε και ένας μικροκαβγάς και τελικά σε αυτή τη διαφωνία την λύση την έδωσε ο Πάριος που είπε : “Αφού ο Λευτέρης προτιμά τη Χαρούλα, ας το πει η Χαρούλα”. Τελικά το τραγούδησε η Χαρούλα  και έκανε πάταγο. Η Χαρούλα θα πει μετά μερικά χρόνια “Από αυτό το τραγούδι κατάλαβα ότι έγινα τραγουδίστρια».

 Υ.Γ. Είναι ένα τραγούδι που συγκινεί ακόμα και σήμερα και που τραγουδιέται σε όλες τις συνοικιακές ταβέρνες της Αθήνας και του Πειραιά, απ’ όλες τις παρέες και από όλες τις ηλικίες σκορπώντας απέραντη τρυφερότητα και νοσταλγία, συνοδεύεται όμως και από ένα ερώτημα : “Γιατί δεν γράφονται και σήμερα μεγάλα τραγούδια όπως κάποτε;”.  

Τότε που οι Έλληνες δεν ξυλοφόρτωναν τις γυναίκες, αλλά έκαναν πόλεμο για αυτές…..

 

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που στον Όλυµπο κατοικούσαν οι δώδεκα θεοί των Ελλήνων, ο Δίας αποφάσισε να παντρέψει τον Πηλέα, βασιλιά της Φθίας µε µια θαλασσινή νεράιδα, τη Θέτιδα, την κόρη του Νηρέα.
Ο γάμος έγινε στο Πήλιο κι οι φιλόξενοι Πηλιορείτες κάλεσαν όλους τους θεούς και τις θεές. Την Έριδα μόνο δεν κάλεσαν, γιατί όπου πήγαινε αυτή, έσπερνε µίσος και καβγάδες, ήταν η θεά της φιλονικίας και είχαν δίκιο, γιατί μόλις το έμαθε ξεκίνησε μια συνταρακτική ιστορία βίας, έρωτα και πολέμου που το άρωμά της κρατά εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια, πήγε στο γάµο αόρατη κι άφησε στο τραπέζι ένα µήλο ολόχρυσο, που πάνω του είχε γράψει: “Στην ομορφότερη”.
Αµέσως, η Ήρα, η Αθηνά κι η Αφροδίτη άρχισαν να µαλώνουν για το ποια ήταν η ομορφότερη και πια  θα πρέπει να πάρει το µήλο. Ρώτησαν τον Δία, µα αυτός δεν ήθελε να βάλει μπελάδες στο μυαλό του και φασαρίες στον Όλυμπο. Γι’ αυτό είπε να πάνε στο βουνό Ίδη, δίπλα στην Τροία, όπου ο Πάρις, ο γιος του βασιλιά Πρίαµου, έβοσκε το κοπάδι του σε µια πλαγιά, για να υποδείξη εκείνος την ομορφότερη θεά.
Με την βοήθεια του Ερµή πέταξαν οι τρεις θεές στην Ίδη και στάθηκαν µπροστά στο ξαφνιασµένο βασιλόπουλο. Ο Ερµής τού είπε το θέληµα του Δία και του έδωσε το χρυσό μήλο της Έριδας. Κάθε μια θεά προσπάθησε να δελεάσει τον όμορφο πρίγκιπα, η Ήρα τού έταξε να τον κάνει τον πιο µεγάλο βασιλιά του κόσμου, η Αθηνά τον πιο γενναίο και σοφό πολεµιστή της ανθρωπότητας και η Αφροδίτη να του βρει την  ομορφότερη γυναίκα για να την παντρευτεί. O Πάρις, αφού το καλοσκέφτηκε, έδωσε το χρυσό µήλο στην Αφροδίτη.
Η Ήρα και η Αθηνά έφυγαν θυµωµένες, ενώ η Αφροδίτη φανέρωσε στον Πάρι πως η βασίλισσα Ελένη, η γυναίκα του Μενέλαου, βασιλιά της Σπάρτης, ήταν η οµορφότερη γυναίκα στον κόσµο και τον συμβούλεψε να πάει να την πάρει. Ο Πάρις ετοίµασε καράβι γρήγορο κι άνοιξε πανιά για τη Σπάρτη. Έφτασε στο παλάτι του Μενέλαου κρατώντας πλούσια δώρα. Εκεί όλοι τον καλοδέχτηκαν και τον φιλοξένησαν, όπως ταίριαζε στο βασιλόπουλο της Τροίας. Όμως ο Πάρις, µε τη βοήθεια της Αφροδίτης, ξεµυάλισε την Ελένη και την έπεισε να τον ακολουθήσει. Και µια µέρα που έλειπε ο Μενέλαος, έφυγαν για την Τροία. Σε λίγο όλες οι Ελληνικές φυλές θα συμπήξουν την Αχαϊκή Συμμαχία και θα ξεκινήσουν τον  πόλεμο για μια Ελένη, τον Τρωικό πόλεμο, έναν πόλεμο που αν και για χιλιάδες χρόνια τώρα έχει απασχολήσει ζωγράφους, γλύπτες, ραψωδούς, ποιητές, λογοτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, ήταν ένας πόλεμος που κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια και ήταν σκληρός, αιματηρός και βίαιος, όπως άλλωστε όλοι οι πόλεμοι, ιδού μια χαρακτηριστική σκηνή όταν ο Ιδαίος, απεσταλμένος κήρυκας των  Τρώων ζήτησε ανακωχή με όρους που θα πρότειναν οι Έλληνες.

Ομήρου Ιλιάς Η`, 400. – 482.

Διομήδης: “Σύντροφοι άξιοι Αχαιοί δεν θα δεχτούμε τίποτα από τους ετοιμόρροπους αντιπάλους μας. Ούτε θησαυρούς, ούτε και την Ελένη. Η κακή ώρα των Τρώων έφτασε. Βαδίζουν στον όλεθρο. Τίποτα πια δεν τους σώζει”. Οι Αχαιοί  επευφήμησαν με ζωηρές κραυγές τα λόγια του βασιλιά του Άργους Διομήδη. Ο Αγαμέμνων είπε στον Ιδαίο, τον απεσταλμένο κήρυκα των Τρώων. “ Άκουσες Ιδαίε, με όσα είπε ο Διομήδης συμφωνώ κι εγώ. Όμως σωστό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακωχή προς χάριν των νεκρών. Όρκο δίνουμε γι` αυτό και μάρτυς μας ο Δίας ο σύζυγος της Ήρας”. Σήκωσε το βασιλικό του σκήπτρο στον ουρανό προς επιβεβαίωση των όσων είπε. Ο Ιδαίος επέστρεψε στην Τροία και βρήκε τους αρχηγούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Εκείνος τους είπε τις αποφάσεις των Αχαιών. Αμέσως έσπευσαν άλλοι να φέρουν τους νεκρούς κι άλλοι να φέρουν ξύλα για την καύση τους. Τα ίδια έπραξαν κι οι Αχαιοί. Σε λίγες ώρες είχαν τελειώσει οι δυο στρατοί το θλιβερό καθήκον της καύσης των νεκρών που τους γέμισε θλίψη και σπαραγμό για τους χαμένους τους συντρόφους. Μόλις χάραξε η αυγούλα την επομένη μέρα οι Αργείοι μαζεύτηκαν γύρω από την νεκρική στάχτη και ετοίμασαν έναν μεγάλο κοινό τάφο για όλους τους νεκρούς. Γύρω από τον τάφο έκτισαν τείχη με πύργους και πύλες για την προστασία του στρατού αλλά και των πλοίων. Στο τέλος έσκαψαν μεγάλο και βαθύ  χαντάκι  γύρω  από τα τείχη κι έμπηξαν παλούκια στις πλαγιές του. Οι αθάνατοι θεοί κάθονταν όλοι δίπλα στον κεραυνοφόρο Δία και θαύμαζαν τα έργα των Αχαιών και την ταχύτητα και ακρίβεια της εκτέλεσης τους.Ο κοσμοσείστης Ποσειδώνας πρώτος μίλησε κι είπε: "Πατέρα Δία, εις τη γη την άπειρα μεγάλη κανείς θνητός δεν θα βρεθεί τη γνώμη μας να πάρει. Όλοι μας παρακάμπτουνε, ξέχασαν τους θεούς τους. Κοιτάξτε τους, τους  Αχαιούς που κτίσανε τα τείχη και δεν προσφέρανε για μας μια ιερή θυσία.  Και όμως αν νικήσουνε θα δοξαστούνε όλοι, μαζί μ` αυτούς και το κάστρο που χτίζουν όλη μέρα. Αυτό που εγώ μαστόρεψα μαζί με τον Λοξία το τείχος το απόρθητο της Τροίας της σπουδαίας,  αυτό θα το γκρεμίσουνε οι νικητές Αργείοι. Μα είναι πράγματα αυτά να μένουνε τα έργα των λιγοζώητων θνητών κι όχι των αθανάτων;". Ο Δίας του απάντησε κι έδειχνε θυμωμένος  "Ω Ποσειδώνα αδελφέ τι λόγια ξεστομίζεις; Ποιος θα συγκρίνει τους θνητούς με σένα τον σπουδαίο που `σαι δικός μου αδελφός κι ορίζεις τα πελάγη;  Θα φέγγει πάντα η δόξα σου  ως που απλώνει η μέρα. Όταν θα φύγουν νικητές οι μακρυμάλληδες Αχαιοί από την Τροία άφησε τον θυμό σου να ξεσπάσει και αφάνισε το κάστρο που έφτιαξαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, με τη δύναμη των κυμάτων της θάλασσας που εξουσιάζεις. Θα πάψει να υπάρχει πια στη θάλασσα θα πάει και θα το φάει ολόκληρο το μαύρο σου το κύμα".  Όταν νύχτωσε οι Αχαιοί τέλειωσαν με το κάστρο τους, σφάξανε βόδια και φάγανε και χάρηκαν κρασί από τη Λήμνο που τους έστελνε ο γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, ο Εύνηος. Ξεχωριστά έστελνε κρασί ο Εύνηος στα αδέλφια Αγαμέμνονα και Μενέλαο, χίλια σωστά λαγίνια.  Ο Δίας τους θύμισε με δυνατές βροντές και αστραπές ότι πρέπει να έχουν μέτρο και φόβο θεού και έτσι ο καθένας πριν απολαύσει το Λημνιώτικο κρασί έκανε χοή στη γη προς τιμήν του Αφέντη Δία. Μετά το φαγοπότι όλοι πήγαν για ύπνο.

Υ.Γ. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Παπαμαρινόπουλος στο περιοδικό “Μεσογειακή αρχαιολογία και αρχαιομετρία” αναφέρει πως η ηλιακή έκλειψη που προηγήθηκε της νύχτας κατά την οποία οι Αχαιοί κυρίευσαν την Τροία, ήταν η “Aσέληνος νύχτα” του Ομήρου. Τα χαρακτηριστικά της τον οδηγούν στο ότι επρόκειτο για την ίδια έκλειψη που έγινε στις 6 Ιουνίου 1218 π.Χ.  Είναι η μόνη που ταιριάζει με την ασέληνο νύχτα που ακολούθησε τον θάνατο του Πατρόκλου και που ο Όμηρος βάζει το άστρο Αφροδίτη να είναι ορατό στον νυχτερινό ουρανό, κάτι που προκύπτει και από τη μελέτη των χαρτών της NASA. Πέρασαν από τότε 3.242 χρόνια και εμείς οι Έλληνες, συνεχίζοντας να γράφουμε ιστορία, παραμείναμε ίδιοι, στην ναυτοσύνη, στην προχειρότητα, στην φαγωμάρα, εκεί όμως που αλλάξαμε ριζικά είναι ότι τότε για την γυναίκα δεν διστάσαμε να κάνουμε ακόμα και έναν δεκαετή πόλεμο που απασχόλησε και απασχολεί μέχρι σήμερα ακόμα ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες, ενώ τώρα απλά την ..... ξυλοφορτώνουμε και απασχολούνται αστυνομικοί, δικαστές και κυρίως οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης.

Ποιος είναι ο πραγματικός νομικός πολιτισμός της χώρας μας ;

 

ΤΟ ΘΥΜΑ

Όπως εξήγησε, ο διάσημος ποινικολόγος στη πρώτη δημόσια απολογία του, ενώπιον των  φυσικών δικαστών της Ελλάδας, δηλαδή των ……. καμερών των τηλεοπτικών καναλιών, “κάτι εντός μου με κατέλαβε και με οδήγησε σε αυτή την αποτρόπαια πράξη και εύχομαι να μη βρεθεί άλλος άνθρωπος σε αυτή την κατάσταση”. Με το “να μην βρεθεί άλλος άνθρωπος  σε αυτήν την κατάσταση” δεν εννοούσε την γυναίκα του,  στην οποίαν σε αυτήν συνέβη το … αποτρόπαιο, αλλά τον εαυτόν του, δηλαδή  τεχνηέντως παρουσιάζει, σαν θύμα τον ίδιον.

Με την δήλωση του αυτή βέβαια ήθελε να καταδείξει στο τηλεοπτικό κοινό και μέσω αυτού να πείσει τον Εισαγγελέα για την συγγνωστή μεταμέλειά του και έτσι να αποφύγει την προφυλάκιση του και κατ’ αρχήν τα κατάφερε  και θα ήταν  ελεύθερος αν ο ίδιος, βλακωδώς, δεν παραβίαζε τον μοναδικό όρο, τον όρο της εμφανίσεως στο αστυνομικό τμήμα. 

Με την παραπάνω δήλωση του, άφησε να εννοηθεί ότι βρέθηκε στην κατάσταση να ξυλοφορτώνει την γυναίκα του, ως θύμα μιας περίεργης ασθένειας για την οποία θα ζητήσει βοήθεια από τους ειδικούς για να την ξεπεράσει. Μα δράστης όμως ήταν ο ίδιος δικηγόρος, ο επιφανής και υπέρμαχος των αυστηρότερων ποινών για τους δράστες ενδοοικογενειακής βίας, στις συχνές τηλεοπτικές του παρουσίες.

Αυτός που ρίχνει το ξύλο είναι ο δράστης,  ενώ εκείνη που το τρώει είναι το θύμα. Οι διατάξεις του δημοσίου δικαίου είναι σαφείς εδώ και αιώνες, έτσι διδάσκονται στα πανεπιστήμια της Δύσης και έτσι θα τις διδάχθηκε και αυτός, εκτός και εάν σπούδασε το δίκαιο της Σαρίας στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης.

Ας ξεκαθαρίσουμε δύο βασικές έννοιες του ποινικού δικαίου, για να μην μπερδεύουμε και τους ρόλους : ο διάσημος ποινικολόγος είναι ο δράστης μιας αποτρόπαιης πράξης βίας και το θύμα είναι η σύζυγός του, που υπέστη τον ξυλοδαρμό. 

Ο ΧΑΒΑΛΕΣ

Από την υπόθεση αυτή δεν θα μπορούσε όμως να λείψει και ένας άλλος φημισμένος δικηγόρος, γνωστός και ως ο Έλλην “χαβαλές ποινικολόγος”, που είδε το περιστατικό ως ευκαιρία για δωρεάν προβολή του στο τηλεοπτικό κοινό και αμέσως βγήκε να πει για τον δράστη, ότι η ομολογία της πράξης του “έχει ανδρικά χαρακτηριστικά”. Ομολογώ ότι, παρότι προσπάθησαν να μου το εξηγήσουν, εδώ στο  νησί που ξεκαλοκαιριάζω, δύο παλαίμαχοι καπεταναίοι, εγώ τελικά δεν μπόρεσα να  καταλάβω απολύτως τίποτα . Σε όλη μου την ζωή, είχα συμμαθητές και συμμαθήτριες, στην πόλη που μεγάλωσα απέκτησα φίλους και φίλες, στην δουλειά μου άντρες και γυναίκες συνάδελφους. Γνώρισα γυναίκες με φιλότιμο, άντρες ψεύτες, γυναίκες πόρνες με ζεστή ψυχή, άντρες με μπέσα και περιεχόμενο, πέραν όμως των γνωστών διαφορών του αναπαραγωγικού συστήματος και της ανατομίας μεταξύ ανδρών και γυναικών άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά “ανδρικά” ή “γυναικεία” δεν διέκρινα.. Αλλά και στην μεγάλη αδυναμία μου, την Ιστορία, την έσχατη απόλαυση της ζωής μου, δεν διέκρινα στις ηρωίδες ή στους ήρωες της, χαρακτηριστικά “ανδρικά” ή “γυναικεία”. Στην ιστόρηση λχ για την απαρχή της ελεύθερης πατρίδας μας, περίοπτη  θέση στην επανάσταση του 1821, έχουν τόσο ο Κολοκοτρώνης, ο Μπότσαρης όσον η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και η Μαντώ Μαυρογένους. Αν τώρα ο “χαβαλές ποινικολόγος” θεωρεί ως "ανδρικό" χαρακτηριστικό την ευθύτητα και το θάρρος της ομολογίας, ας με συγχωρέσει εμένα τον μη νομικό, αλλά εγώ δεν βλέπω καμία ευθύτητα και κανένα θάρρος σε μια καταφανώς  προσποιητή μετανόηση, που μοναδικό σκοπό είχε την αποφυγή της προφυλάκισης. Εγώ, αυτό που βλέπω στη συμπεριφορά των δύο διάσημων ποινικολόγων είναι τσαπατσουλιά και νταηλίκι  από τον ένοχο και άσκοπο ντόρο με αγωγές και βλακώδεις δηλώσεις από τον γνωστό "ποινικολόγο χαβαλέ".

 

Υ.Γ. Η υπόθεση αυτή έχει και ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα,  διότι αν αυτή είναι η αντίληψη της δικαιοσύνης των δύο αυτών διάσημων ποινικολόγων, ποιος είναι ο πραγματικός νομικός πολιτισμός της χώρας μας ;

Απόσταγμα ρωμαϊκής σοφίας............

Δεκέμβρης του 60 π.Χ. Ο Κικέρων (Marcus Tillius Cicero) γράφει από τη Ρώμη επιστολή

στον αδελφό του Quintus Tullius Cicero, ο οποίος είναι διοικητής στη ρωμαϊκή

επαρχία της Μικράς Ασίας.

"Οι θεοί ευλογούν τη Ρώμη και της έχουν αναθέσει την αποστολή 
να δαμάσει το τραχύ ήθος των υποτελών της και να τους δώσει 
την ευκαιρία να γευτούν τα αγαθά της πολιτικής οργάνωσης 
και της πνευματικής ζωής στο πλαίσιο μιας πολιτισμένης κοινωνίας.
Σου λέω, βέβαια, πράγματα που γνωρίζεις. Θα πρέπει να γνωρίζεις

το ίδιο καλά ότι ο τόπος

και ο κόσμος που διοικείς έχει μια πολύ ξεχωριστή ιστορία.
 Ο πολιτισμός, αν μπορώ να το πω έτσι, είναι ελληνική εφεύρεση· 
η παιδεία έχει ελληνικές ρίζες και από τις ρίζες αυτές τραφήκαμε
 κι εμείς σαν έθνος. Δεν θα διστάσω ποτέ να ομολογήσω ότι 
το λαμπρό οικοδόμημα της Ρώμης δεν θα μπορούσε να υψωθεί
 χωρίς τη συμβολή του ελληνικού πολιτισμού· 
και ότι όσα πετύχαμε εμείς οι Ρωμαίοι τα πετύχαμε υιοθετώντας 
την εκπαίδευση, την τέχνη και τις επιστήμες των Ελλήνων.

Και η εκπολιτιστική αποστολή της Ρώμης είναι κι αυτή
 συνέχεια του ελληνικού φωτός. Γι᾽ αυτούς τους λόγους, 
είμαστε σήμερα ηθικά υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε 
τους Έλληνες με τον σεβασμό που αρμόζει στη μεγάλη τους ιστορία,
 και με την πολιτική μας συμπεριφορά να ξεπληρώσουμε
 κατά κάποιο τρόπο το χρέος μας απέναντί τους".

Παρασκευή 7 Ιουνίου ο προεκλογικός αγώνας έληξε ........

 

Βράδυ Παρασκευής 7 Ιουνίου και σε λίγο θα λήξει ο προεκλογικός αγώνας για τις Ευρωεκλογές του 2024.

Τι αποκομίσαμε από όλη αυτήν την προεκλογική περίοδο; 

Το σύνολο του πολιτικού κόσμου  της χώρας μας, οι Ακροδεξιοί, οι Δεξιοί, οι λαϊκιστές της Δεξιάς, οι Κεντρώοι, οι Σοσιαλιστές, οι Κομμουνιστές, οι Αριστεροί και οι ριζοσπάστες της Αριστεράς, όλοι τους, μας έκαναν πλέον φανερό πως αντιλαμβάνονται την πολιτική και τις διαδικασίες της, λχ τις εκλογές μας έδειξαν ότι τις αισθάνονται απλά ως αγώνα επιβίωσης των ιδίων. Ψήφους οι άνθρωποι  θέλουν να πάρουν, αυτοί να εκλεγούν για να εισπράττουν την βουλευτική αποζημίωση και από εκεί και πέρα …"Εμού θανόντος,  γαία πυρί μιχθήτω"

Ουδείς Έλλην πολιτικός, από όλες τις παρατάξεις και σε όλη την προεκλογική περίοδο δεν φιλοτιμήθηκε να ασχοληθεί με το τεράστιο πρόβλημα της υπάρξεως της χώρα μας.

“Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που θα βιώσουν πληθυσμιακή κατάρρευση εξαιτίας των χαμηλών γεννήσεων”, σχολίασε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη μας, ο Elon Musk, σε ανάρτηση του στην πλατφόρμα X  (νέα ονομασία του Twitter) και ειδικότερα ανέφερε τα εξής εφιαλτικά για την πατρίδα μας:

“Η Ελλάδα προβλέπεται να γίνει η πρώτη χώρα που αναμένεται να βιώσει την κατάρρευση πληθυσμού, καθώς οι ξαφνικοί και αναπάντεχοι θάνατοι συνεχίζουν να αυξάνονται σε όλη τη χώρα, ενώ οι γεννήσεις καταρρέουν σε επίπεδα χαμηλότερα από αυτά που και οι πλέον απαισιόδοξοι ειδικοί ανέμεναν.”

Συγκεκριμένα για τους θανάτους και τις γεννήσεις στην Ελλάδα, η δημοσίευση που ανάρτησε ανέφερε:

«Οι καρδιακές ανεπάρκειες, τα εγκεφαλικά, οι θρομβώσεις και οι επιθετικοί καρκίνοι ανάμεσα σε κατά τα άλλα υγιείς νέους, έχουν προκαλέσει την αύξηση των ποσοστών θνησιμότητας στην Ελλάδα, ενώ τα επίπεδα γονιμότητας σε νεαρούς άνδρες και γυναίκες οδηγούν το ποσοστό γεννήσεων σε μεγάλη πτώση, αφού ο ρυθμός των γεννήσεων είναι ο χαμηλότερος σε σχεδόν έναν αιώνα».

Και όλα αυτά που; Σε μια χώρα που ουδείς πολιτικός, Δεξιός, Κεντρώος, Αριστερός ασχολείται σοβαρά με την υπογεννητικότητα και ενώ ο τόπος αυτός δέχεται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδων μουσουλμάνων αλλοδαπών. Μόνο από τις αρχές του 2024 έχουν καταγραφεί πάνω 11.000 νέοι μουσουλμάνοι αλλοδαποί που μπήκαν στη χώρα και ο αριθμός των αυξάνεται θεαματικά’

Στο παρελθόν ο Elon Musk έχει εκφραστεί πολλές φορές για την υπογεννητικότητα   και έχει απευθύνει έκκληση στους κατοίκους των ανεπτυγμένων χωρών να κάνουν περισσότερα παιδιά.

Υ.Γ. Ο Elon Musk είναι Γενικός Διευθυντής και ο επικεφαλής τεχνολογικής ανάπτυξης στην εταιρεία διαστημικής τεχνολογίας Space X, της οποίας είναι και ο ιδρυτής, καθώς και ο Γενικός Διευθυντής και επικεφαλής τεχνολογικού σχεδιασμού της εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων και ενεργειακών συστημάτωνTesla Inc και πρόεδρος της εταιρείας φωτοβολταϊκών συστημάτων Solar City. Είναι επίσης ιδρυτής της εταιρείας Neuralink, που διερευνά τη συμβίωση ανθρώπου-τεχνητής νοημοσύνης.Eχει προτείνει ένα υπερηχητικό αεροσκάφος με ηλεκτρική προώθηση, καθώς επίσης είναι και ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές της εξερεύνησης και αποίκισης του πλανήτη Άρη. Ο Elon Musk συχνά αναφέρει ότι η υπογεννητικότητα των χωρών της Δύσης αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για αυτές και  από την υπερθέρμανση του πλανήτη.

“Αυτή είναι η Ελλάδα” ........

 

Πέντε μήνες μετά τις εκλογές του Απριλίου 2000 και η κυβέρνηση Σημίτη πανηγύριζε τα οικονομικά της κατορθώματα, όφειλε και αυτή, όπως και οι προηγούμενές, να κάνει αυτό που αρέσει στον Ελληνικό λαό, να του λέει για τον μύθο της «Ισχυρής Ελλάδας».

Και τότε τέλη Σεπτεμβρίου 2000. ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης από το βήμα της Βουλής,  είπε το γνωστό «Αυτή είναι η Ελλάδα»· μια φράση που σφράγισε  τον ίδιο και το κόμμα του και το  είπε για να δικαιολογήσει το ναυάγιο του «Εξπρές Σαμίνα» στα ρηχά της Πάρου, που  οδήγησε στον θάνατο ογδόντα έναν ανθρώπους. Το δεύτερο σε νεκρούς μετά το ναυάγιο του οχηματαγωγού "ΗΡΑΚΛΕΙΟ" στην Φαλκονέρα στις 8 Δεκεμβρίου 1966 με 224 νεκρούς.

Η Ελλάδα στις κάλπες στις 7 Μαρτίου 2004 και διάδοχος του Σημίτη ο Κώστας Καραμανλής, ο τότε ηγέτη της Ν.Δ. που ήρθε να κυβερνήσει βασιζόμενος στο ηθικό πλεονέκτημα, συνοψισμένο στο περίφημο σλόγκαν του, «σεμνά και ταπεινά» και τελικά κατάντησε να ήταν ο πρώτος μεταπολεμικά  πρωθυπουργός, που οδήγησε την χώρα στα βράχια της χρεοκοπίας, σεμνά και ταπεινά βεβαίως.

Η σημερινή πολιτική κατάσταση  είναι συνεπώς κληρονόμος όχι μόνον εκείνης της Ελλάδας του Σημίτη, που εικοσιτέσσερα χρόνια πριν οργάνωσε τους «Ολυμπιακούς Αγώνες του μέτρου», όπως ισχυριζόταν με ένα ακόμα ευφυολόγημά του, ο ειδικευμένος σε αυτά κ. Ε. Βενιζέλος, άλλωστε το βλέπουμε τώρα το «μέτρο» εκείνο στο Φάληρο, στην Καλογρέζα, στο Ελληνικό, στον Μαραθώνα, αλλά και της κληρονομιάς του πρωθυπουργού της χρεοκοπίας Κώστα Καραμανλή, της προηγούμενης κυβέρνησης του Α. Τσίπρα, της προπροηγούμενη του Α. Σαμαρά, και της προπροποοηγούμενη του Γ. Α. Παπανδρέου. όλες εκλεγμένες με την ψήφο του  Ελληνικού λαού. 

Και ενώ προσπαθούσαμε να συνέλθουμε από τις πρωτοφανείς καταστροφές από πυρκαγιές, την χώρα την χτύπησε αιφνιδίως ένας νέος κεραυνός, ήταν 28 Φεβρουαρίου 2023, μια βραδιά που συγκλονίστηκε το πανελλήνιο από μια ανεξήγητη, για σιδηροδρομικό δίκτυο με διπλή γραμμή, μετωπική σύγκρουση δύο τρένων στα Τέμπη, με αποτέλεσμα 57 νεκρούς, κυρίως φοιτητές και φοιτήτριες νεαρής ηλικίας. 

Στην περιοχή όπου συνέβη το δυστύχημα βρέθηκε αμέσως ο Υπουργός Μεταφορών Κ. Καραμανλής όπου και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και υποσχέθηκε την άμεση έρευνα των συνθηκών του δυστυχήματος, διαβεβαίωσε δε ότι οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν στην Ελληνική δικαιοσύνη και οι υπαίτιοι θα τιμωρηθούν άμεσα και παραδειγματικά. 

Έλληνες δημοσιογράφοι προσπαθούσαν εκείνο το βράδυ να εξηγήσουν από τηλεοράσεως, στον κατάπληκτο Ελληνικό λαό, το ανεξήγητο, πως δηλαδή δυο τρένα βρέθηκαν να τρέχουν αντιμέτωπα στην ίδια γραμμή, σε ένα δίκτυο με διπλή γραμμή, όσο πέρναγαν όμως οι ώρες,  αποκαλυπτόταν σιγά-σιγά ποια ήταν η γενεσιουργός αιτία : ο υπεύθυνος σταθμάρχης, που προκάλεσε το δυστύχημα, ήταν πρώην αχθοφόρος του ΟΣΕ που με ρουσφέτι είχε προαχθεί σε ……. Κεντρικό σταθμάρχη. Αθάνατη Ελλάδα !

Την ίδια ημέρα ο πρωθυπουργός απευθύνθηκε με διάγγελμα στον Ελληνικό, δήλωσε την συντριβή του και τον διαβεβαίωσε και αυτός ότι θα χυθεί άπλετο φως στα αίτια για το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει συμβεί στην χώρα μας.

 Μετά,  ένα χρόνο από το δυστύχημα των Τεμπών και πριν εικοσιτέσσερις ημέρες, την 1η Απριλίου συνέβη πάλι κάτι το αδιανόητο, δολοφονήθηκε, άγρια, ένα κορίτσι 28 χρονών στη είσοδο του αστυνομικού τμήματος των Αγίων Αναργύρων, που μόλις είχε ζητήσει προστασία,  φοβούμενη ότι θα την δολοφονούσε ο πρώην σύντροφός της. Αμέσως μετά την δολοφονία, ο υπεύθυνος Υπουργός Χρυσοχοΐδης διαβεβαίωσε ότι θα αποκαλυφθεί πλήρως η αλήθεια για τις συνθήκες της άγριας αυτής δολοφονίας, θα τιμωρηθούν οι υπαίτιοι και θα θεσπισθούν νέα αυστηρά πρωτόκολλα αντιμετωπίσεως τέτοιων καταστάσεων  από τους αστυνομικούς. 

Στην αδιανόητη αυτή δολοφονία, δεν παρέλειψε να παρέμβει και ο πρωθυπουργός, να δηλώσει τον αποτροπιασμό του και ότι οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν αυστηρά.

Με την κυβέρνηση της Ν.Δ. πορευόμαστε έκτοτε, μαζί βεβαίως με την κληρονομιά των  προηγούμενων  κυβερνήσεων μας, που όλες  είχαν λεπτοδουλεμένα σχέδια που διακρίνονταν για το πνεύμα οικονομίας και την άτεγκτη ηθική τους και που σαν αποτέλεσμα το πιθανότερο που θα μας συμβεί σε λίγο είναι, όταν θα μπει το καλοκαίρι, να μην έχουμε ούτε αεροπλάνα για να σβήσουν τις πυρκαγιές ακόμα και όταν θα απειλούν μεγάλες πόλεις, θα υπάρξει άραγε τότε  κίνδυνος και ο σημερινός πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, να επαναλάβει, εικοσιτέσσερα χρόνια μετά τον Σημίτη, το απαξιωτικό εκείνο : «Αυτή είναι η Ελλάδα»;  

Από ότι έχει φανεί ως τώρα δεν είναι πιθανόν, αν πάντως το πει, θα πρέπει πλέον να το χωνέψουμε όλοι : «Είναι αυτή, γιατί αυτή μας αξίζει να είναι»».

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΠΡΙΝ 141 ΧΡΟΝΙΑ .....

 

“Ο θάνατος αυτού του ανθρώπου είναι μία τεράστια απώλεια τόσο για το μαχητικό προλεταριάτο της Ευρώπης και της Αμερικής, όσο και για την επιστήμη της ιστορίας. Το κενό που άφησε η αναχώρηση αυτού του πανίσχυρου πνεύματος θα γίνει πολύ σύντομα αισθητό. Το όνομά του θα αντέξει στους αιώνες, το ίδιο και το έργο του!” Αυτά είπε στον επικήδειο του Καρλ Μαρξ στις 17 Μαρτίου 1883 στα αγγλικά, ο Φρίντριχ Ένγκελς, στον ενταφιασμό παρόντες ήταν οκτώ φίλοι του Μαρξ καθώς και οι δύο κόρες του. Εκατό χρόνια μετά, το 1983,  οι New York Times έγραφαν “έντεκα άτομα στην κηδεία του και σήμερα ο μισός πληθυσμός του κόσμου κυβερνάται στο όνομά του”. 

Πέθανε σχεδόν… ξεχασμένος. Αλλά το έργο και οι ιδέες του έζησαν.

Ο Μαρξ, παρόλο που ήταν ο μεγαλύτερος επικριτής της ιδιοκτησίας, είχε αγοράσει ένα κομμάτι γης στο, ιδιωτικών συμφερόντων,  νεκροταφείο του Λονδίνου Highgate Cemetary όπου και βρίσκεται ο τάφος του. 

Ας επιστρέψουμε όμως στην ημέρα της κηδείας, ήταν σαν σήμερα, 17 Μαρτίου 1883 όταν ο Καρλ Μαρξ οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία, στο νεκροταφείο Highgate του Λονδίνου. Εκεί αναπαυόταν και η σύζυγός του, που είχε πεθάνει 15 μήνες νωρίτερα.

Η κηδεία του ήταν μία τελετή  σύντομη και λιτή. Δίπλα στο φέρετρο ήταν δύο στεφάνια με κόκκινες κορδέλες από τη συντακτική επιτροπή του Sozialdemokrat και την ένωση London Communist Workers’ Educational Society.

Το 1956, τοποθετήθηκε πάνω από τον τάφο μία μπρούτζινη προτομή,  την οποία φιλοτέχνησε ο Λόρενς Μπράντσο και χρηματοδότησε ο Χάρι Πολίτ, Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας. Στο μπροστινό μέρος είναι χαραγμένη η φράση «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε».

O Μαρξ ήταν πρωτίστως επαναστάτης. Η πραγματική του αποστολή, σαν πνευματικός άνθρωπος, ήταν να συμβάλει, με το φιλοσοφικό κυρίως έργο του, στην ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας και των κρατικών θεσμών που είχαν δημιουργηθεί μέχρι τότε και κυρίως  προσβλέπει στην απελευθέρωση του προλεταριάτου.

Σήμερα μια επίσκεψη στον τάφο του Καρλ Μαρξ, του γνωστού αντικαπιταλιστή,  επαναστάτη και φιλόσοφου έχει είσοδο ...... 5 €.

Υ.Γ.  Αν και στην κηδεία του παρευρέθηκαν μόλις έντεκα άτομα, πέθανε αγαπητός και θρηνήθηκε από εκατομμύρια εργάτες, από τα ορυχεία της Σιβηρίας μέχρι τα χρυσωρυχεία της Καλιφόρνιας και σε όλα τα εργοστάσια  της Ευρώπης και της Αμερικής και αν και μπορεί να είχε πολλούς αντιπάλους, δεν είχε ούτε έναν προσωπικό εχθρό.

8 Μαρτίου Παγκόσμια ημέρα της (κατατρεγμένης) γυναίκας

 

“ Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,
εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.
Από μακριά εξαπατάς.
Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθίσει
να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,
πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.
Από κοντά ξεκαθαρίζει τ’ όνειρο:
δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου
μ’ ένα σχοινί μαρμάρινο
κι η στάση σου είναι η θέλησή σου
κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις
την αγωνία του αιχμάλωτου”.

Έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη:
αιχμάλωτη.
Δεν μπορείς
ούτε μια βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου,
ούτε μια ελαφριά μαργαρίτα.
Δεμένα είναι τα χέρια σου.

Και δεν είν’ το μάρμαρο μόνο ο Άργος.
Αν κάτι πήγαινε ν’ αλλάξει
στην πορεία των μαρμάρων,
αν άρχιζαν τ’ αγάλματα αγώνες
για ελευθερίες και ισότητες,
όπως οι δούλοι,
οι νεκροί
και το αίσθημά μας,
εσύ θα πορευόσουνα
μες στην κοσμογονία των μαρμάρων
με δεμένα πάλι τα χέρια, αιχμάλωτη.

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,
εγώ σε λέω γυναίκα αμέσως.
Όχι γιατί γυναίκα σε παράδωσε
στο μάρμαρο ο γλύπτης
κι υπόσχονται οι γοφοί σου
ευγονία αγαλμάτων,
καλή σοδειά ακινησίας.
Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις
όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,
σε λέω γυναίκα.

Σε λέω γυναίκα
γιατ’ είσ’ αιχμάλωτη.

"Σημείο Αναγνωρίσεως" ποίημα του 1971 της Κική Δημουλά   1931-2020. Ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς και τακτικό μέλος της Ακαδημίας στην έδρα ποιήσεως...

Υ.Γ. Η ποιήτρια μας μιλά για τον Άργος, το μυθικό τέρας με τα εκατό μάτια, στον οποίο η Ήρα είχε αναθέσει να κρατάει αιχμάλωτη, δεμένη σε ένα δέντρο, την πανέμορφη Ιώ που είχε ερωτευθεί ο Δίας.

Η Ιώ στην Ελληνική μυθολογία είναι το αιώνιο σύμβολο της κατατρεγμένης γυναίκας.

Στο ποίημα αυτό της Κική Δημουλά αναδεικνύεται μια έμμεση αντίθεση με τον Χριστιανισμό ‘oπου υπάρχει η Αποστολική εντολή :  “η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα” (Επιστολή Αποστόλου Παύλου προς Εφέσιους Ε΄33), εδώ ο φόβος της γυναίκας προς τον σύζυγο νοείται ως φόβος και τρόμος προς τον ισχυρό σωματικά άνδρα.

Αποτελεί δυστυχώς αποδεκτό, στην σημερινή παγκόσμια Ιουδαϊκή πραγματικότητα, δηλαδή στον Χριστιανισμό, στον Εβραϊσμό και στον Μωαμεθανισμό, ότι οι οικογενειακές σκηνές προκαλούνται στο σπίτι διότι η γυναίκα αυθαδιάζει, αντιλέγει και δυστροπεί, ενώ με την σιωπή της θα μπορούσε να προλαμβάνει τις φιλονικίες και να κατευνάζει τα εξημμένα νεύρα του συζύγου.

Μπορεί η Χριστιανή, η Μουσουλμάνα, η Εβραία γυναίκα να αντιδρά στον άνδρα;

Ναι μπορεί, άλλα μόνον όταν οι αξιώσεις του άνδρα  είναι αντίθετες προς τον Νόμο του … Θεού. Διότι ισχύει ο λόγος του Αγίου Πνεύματος : “ Πειθαρχείν δεί Θεώ μάλλον ή ανθρωποις“ (Πράξεις Αποστόλων  Ε’ 29).

Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα οι Ιεράρχες μας δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην Ελληνική Βουλή να Νομοθετεί χωρίς να τους ρωτά, πχ για την καύση των νεκρών, για τον πολιτικό γάμο ή για το γάμο των ομοφύλων, κατά τους δεσποτάδες ισχύει μόνο ο νόμος του …. Θεού, η θέληση τους δηλαδή και εφόσον δεν τα θέλουν αυτοί δεν τα .... θέλει και ο Θεός ! . Τόσο απλά και Χριστιανικά.

Υπάρχει όμως ο σημερινός άνθρωπος που με στήριγμα του την Επιστήμη, στην προκειμένη περίπτωση τον κλάδο της ενδοκρινολογίας , μπορεί να δει καθαρά τις διαφορές δυο ανθρώπων διαφορετικού γένους, του άνδρα και της γυναίκας αλλά και να κατανοήσει τις αιτίες των διαφορετικών συμπεριφορών τους. Στην ζωή του άνδρα βασικό χαρακτηριστικό είναι η δύναμης, ενώ της γυναίκας η τρυφερότητα, μόνο αν όλοι το καταλάβουμε αυτό θα μπορέσουμε να γιορτάζουμε την ημέρα της γυναίκας χωρίς υποκρισία.

Άρθρο 16 § 5 του συντάγματος.... 50 χρόνια μετά

 

 “Σιωπηρή Γενιά”, ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικάνο συγγραφέα John Lownenthal στο βιβλίο του “The Lucky Few: The Silent Generation of America” και αναφερόταν στην συμπεριφορά εκείνων που γεννήθηκαν το 1945, λίγο πριν ή λίγο μετά. Η“Σιωπηρή Γενιά” είναι η γενιά που στην Ευρώπη έζησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ψυχρό πόλεμο. Στην Αμερική εκτός από τον ψυχρό πόλεμο συμμετείχε και στον πόλεμο του Βιετνάμ, ενώ στην Ελλάδα η γενιά αυτή ήταν πιο περιπετειώδης, έζησε τον Εμφύλιο με τις εκτελέσεις, την Μακρόνησο, τον Ψυχρό Πόλεμο, την Οικονομική ανάπτυξη της μεταπολεμικής περιόδου, την χούντα, την τραγωδία της Κύπρου και την μεγάλη χρεοκοπία μας του 2010 – 2019.

Ονομάσθηκε “Σιωπηρή Γενιά” όχι γιατί δεν ήταν πολιτικοποιημένη αλλά διότι ήταν η λιγότερο εκφραστική από τις προηγούμενες,  όπως πχ η “Χαμένη Γενιά”, που ορίζεται για αυτούς  που είχαν γεννηθεί από το 1883 έως το 1900 και ονομάστηκε “Χαμένη γενιά” γιατί οι περισσότεροι από αυτούς είχαν χάσει τη ζωή τους από τα μυδράλια και τα αέρια ή από την ισπανική γρίπη στα χαρακώματα του  Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου.

Ανήκω στην “Σιωπηρή Γενιά”  και συμφωνώ ότι πράγματι ήταν χαρακτηριστικό στην ζωή μου ότι ήμουν προσεκτικός και μέτραγα τα λόγια μου, όμως αυτό δεν ήταν το καίριο γνώρισμα μου, το κύριο χαρακτηριστικό μου ήταν ότι ήμουν ..."Ιδεαλιστής", δηλαδή ήμουν από εκείνους που ψώνιζαν τις ιδέες σε πολύ μεγαλύτερη τιμή από την πραγματική αξία τους, αναφέρομαι σε αυτές τις απατηλές ιδέες που μας προσέφεραν οι πολιτικοί μας, στο παζάρι της πολιτικής.

Στην ανάρτηση αυτή αναφέρομαι  διεξοδικά στην γενεά μου γιατί πιστευτώ ότι, ανεξαρτήτως εποχής, στην Ελλάδα υπάρχουν οι ελάχιστοι που εμπορεύονται τις ιδέες, οι αποκαλούμενοι “Ηγέτες” και οι πολλοί που τις αγοράζουν και αυτοί ανήκουν είτε στην “Σιωπηρή Γενιά” είτε στην “Χαμένη Γενιά” ή σε κάποια άλλη.

Το γνώρισμα της γενιάς μου δεν ήταν ότι ήμασταν σιωπηροί, ήταν ότι επιλέγαμε την πολιτική θέση μας υποβάλλοντας τον εαυτό μας στην καλλιέργεια ψευδαισθήσεων με βάση τις απατηλές υποσχέσεις που μας έκαναν οι “Πολιτικοί ηγέτες”  μας και αυτό συμβαίνει γιατί σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα  όταν υπεισέρχεται η λατρεία δεν υπάρχει έλεγχος της λογικής στις σχέσεις λόγων και έργων, φαντασίωσης και πραγματικότητας.

Πάντα στην Ελλάδα, ο παράγων της ιδεολογίας εξαφανίζει την αξιολόγηση, όπως και στο παρακάτω θέμα που τόσο πολύ κόστισε σε εμάς όταν ήμασταν νέοι και έφτασε πλέον να ταλαιπωρεί τα παιδιά και τα εγγόνια μας, κάτι που δυστυχώς αποδεικνύει ότι εμείς οι Έλληνες παραμένουμε ίδιοι στην πολιτική μας συμπεριφορά. Από το 1830 όταν στήσαμε το νέο κράτος μας και  ανεξάρτητα σε ποια γενεά ανήκουμε μέχρι και σήμερα επιμένουμε να πιστεύουμε σε ιδέες  που μας τις πάσαραν κάποτε. Την συγκεκριμένη ιδεοληψία, μας την πούλησαν πριν πενήντα χρόνια στο παζάρι της πολιτικής και παρότι σήμερα η ιδέα αυτή είναι ανύπαρκτη, εμείς επιμένουμε να πιστεύουμε σε αυτήν, ανεξάρτητα αν ήμαστε παιδιά, νέοι, ώριμοι ή γίναμε παππούδες

Στο άρθρο 16 § 5 του συντάγματος, όπως θεσπίστηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή,  ορίζεται ότι η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση.

Η θέσπιση του συντάγματος έγινε το 1975  και στα πενήντα χρόνια που πέρασαν από τότε, η χώρα μας έγινε πλήρες μέλος της ΕΕ, οι μεγαλύτερες ναυτιλιακές επιχειρήσεις μας έχουν την έδρα τους στο Λονδίνο και μάθαμε να ζούμε, να εργαζόμαστε και να σπουδάζουμε στο εξωτερικό με μεγάλη επιτυχία.

Το 2024 42.000 περίπου Ελληνόπουλα στην Αμερική, στην Αγγλία, στην Γερμανία, στην Γαλλία, στην Ιταλία σπουδάζουν γιατροί, χημικοί, φυσικοί, οικονομολόγοι, διοίκηση επιχειρήσεων όπως ο πρωθυπουργός  Κ. Μητσοτάκης και το ερώτημα που τίθεται σε όσους πολιτικούς είναι σήμερα εναντίον της ιδρύσεως στη χώρα μας μη κρατικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, εάν αύριο πάρουν την εξουσία τι θα κάνουν όταν τα 42.000 αυτά Ελληνόπουλα πάρουν τα πτυχία τους και έρθουν να εργασθούν στην Ελλάδα, θα τους αρνηθούν την αναγνώριση των πτυχίων τους ;

Εάν τους αναγνωρίσουν τα πτυχία, όπως άλλωστε γίνεται εδώ και χρόνια, τότε τι νόημα έχει εάν στα ιδιωτικά και μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια μπορούν να σπουδάζουν τα παιδιά μας μόνο όταν αυτά  βρίσκονται στο εξωτερικό και δεν μπορούν όταν είναι στην Ελλάδα ;

Υ.Γ. Το ερώτημα που θέτω στο τέλος είναι ρητορικό, χωρίς ουσία, μια και πολλά παιδιά μας που σπουδάζουν τώρα στο εξωτερικό είναι γόνοι Ελλήνων πολιτικών που μερικοί από αυτούς είναι κατά των ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων.

Επί τέλους προσυμπληρωμένες οι δηλώσεις εισοδήματος .......

 

Το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών σε συνεργασία με την Α.Α.Δ.Ε, έχουν προχωρήσει ήδη από την 1^η Ιανουαρίου 2024 σε ψηφιακές εφαρμογές και ενέργειες που θα εκσυγχρονίσουν επί τέλους το φορολογικό μας σύστημα και θα περιορίσουν σημαντικά την δυνατότητα φοροδιαφυγής.

Στο τέλος του μηνός Μαρτίου 2024 ξεκινά η υποβολή των φορολογικών μας δηλώσεων.                                                                                                    

Φέτος όμως θα υπάρχει μία ευχάριστη έκπληξη, οι φορολογούμενοι συνταξιούχοι και μισθωτοί, 1.000.000 περίπου, που θα έχουν εισοδήματα αποκλειστικά από συντάξεις, μισθούς και τόκους καταθέσεων ελληνικών τραπεζών, θα βλέπουν ότι τα εισοδήματα που τους αφορούν θα είναι ήδη προσυμπληρωμένα, δηλαδή οι κωδικοί των εισοδημάτων τους θα είναι συμπληρωμένοι, ενώ παράλληλα το σύστημα θα επιτρέπει διορθώσεις και προσθήκες σε περίπτωση που οι φορολογούμενοι έχουν μεταβολές στην οικογενειακή ή περιουσιακή τους κατάσταση, η ΑΑΔΕ το μόνο που θα τους ζητά θα είναι μια απλή αποδοχή της προσυμπληρωμένης δήλωσης.

Πάντως, αν δεν χρειάζονται αλλαγές και ο φορολογούμενος αμελήσει να αποδεχθεί και έτσι να υποβάλλει την δήλωση εντός των χρονικών περιθωρίων που αναφέρει η νομοθεσία, η προσυμπληρωμένη δήλωση θα θεωρείται έγκυρη, θα υποβάλλεται αυτόματα στην ΑΑΔΕ και αμέσως θα εκδίδεται το εκκαθαριστικό.     

Στο πλαίσιο αυτό και όπως ανακοινώθηκε, οι δηλώσεις ΦΠΑ από την 1η Ιανουαρίου 2024 θα είναι προσυμπληρωμένες. Αυτό σημαίνει ότι τόσο τα έσοδα, όσο και τα έξοδα επιχειρήσεων και επαγγελματιών που θα εμφανίζονται στις δηλώσεις ΦΠΑ θα είναι προσυμπληρωμένα και θα στηρίζονται στα στοιχεία που έχουν δηλωθεί στην πλατφόρμα των myDATA.  

Για τις δηλώσεις του επόμενου έτους, του 2025, υπάρχει σχεδιασμός να υπάρχουν περισσότερα προσυμπληρωμένα δεδομένα εκτός από μισθούς, συντάξεις και τόκους, όπως εισοδήματα από ακίνητα, συμμετοχές στο κεφάλαιο εταιρειών, ενώ οι κωδικοί του εντύπου Ε2 στο οποίο οι φορολογούμενοι εμφανίζουν τα εισοδήματα από ενοίκια ή κενά και δωρεάν παραχωρημένα ακίνητα θα είναι επίσης συμπληρωμένα από την ΑΑΔΕ, έτσι στα σχέδια της ΑΑΔΕ είναι το σύστημα με τις προσυμπληρωμένες δηλώσεις να επεκταθεί σταδιακά σε όλες τις πηγές εισοδήματος καθώς και στην ακίνητη περιουσία, ενώ ήδη υποβάλλονται αυτόματα μέσω της πλατφόρμας myPROPERTY οι δηλώσεις Ε9 για αγοραπωλησίες ακινήτων και συγκεκριμένες περιπτώσεις γονικών παροχών και δωρεών ακινήτων.

Υ.Γ : Έτσι στο εξής δεν θα μπορούν να επιδίδονται αρκετοί επαγγελματίες στα γνωστά κόλπα που είχε ως αποτέλεσμα να αυξάνονται οι δαπάνες χρήσης της επιχείρησης τους και έτσι να μειώνεται το εισόδημα τους.