Η Ιστορία της Secret Service .......σαν κλασική ταινία του Χόλυγουντ

 

1865  Λήξη του Αμερικάνικου εμφυλίου πολέμου και με το ένα τρίτο των νομισμάτων  που κυκλοφορούν στις ΗΠΑ να είναι κάλπικα, ο νικητής του εμφυλίου πολέμου, Πρόεδρος Abraham Lincoln συστήνει επιτροπή με αποκλειστικό σκοπό να διερευνήσει ποια μέτρα είναι αναγκαία να ληφθούν για την επίλυση του προβλήματος. Οι υποδείξεις πολλές, η κύρια όμως πρόταση ήταν η σύσταση “Secret Service”, Μυστικής Υπηρεσίας από το Υπουργείο Οικονομικών και την οποία ο Lincoln ιδρύει λίγο  αργότερα, στις 5 Ιουλίου 1865. 

Μοναδική αποστολή της νέας υπηρεσίας, η πάταξη της παραγωγής κίβδηλων νομισμάτων. Ως επικεφαλής ορίστηκε, από τον Υπουργό Οικονομικών Hugh Mc Culloch,  ο William P. Wood. Η υπηρεσία συστάθηκε ως Τμήμα των Μυστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Οικονομικών με μοναδική αποστολή την καταστολή της παραχάραξης κίβδηλων νομισμάτων και με έδρα την  Washington DC. 

Οι εντυπώσεις που αφήνει η υπηρεσία στα 35 χρόνια λειτουργίας της μέχρι τον εικοστό αιώνα είναι άριστες, έτσι μετά την δολοφονία του Προέδρου William Mc Kinley το 1901 το Κογκρέσο ζήτησε ανεπίσημα από το Υπουργείο Οικονομικών και ειδικά από τη “Secret Service” και ένα επί πλέον έργο, να παράσχει προεδρική προστασία. Ένα χρόνο αργότερα, η Μυστική Υπηρεσία ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για την προεδρική προστασία.  

Εκτός της προστασίας του Εθνικού νομίσματος και της ασφάλειας του Προέδρου η “Secret Service” ήταν η πρώτη υπηρεσία πληροφοριών και αντικατασκοπείας των ΗΠΑ, μέχρι και το 1908, οπότε την αντικατασκοπία ανέλαβε επίσημα το FBI αμέσως με την ίδρυση του το 1908. 

Το 1909, ο Αμερικανός Πρόεδρος William H.Taft συμφώνησε να συναντηθεί με τον Μεξικανό πρόεδρο Porfirio Diaz την μια ημέρα στο El Paso  του Texas και την άλλη στη Chihuahua του Μεξικού, ήταν η πρώτη συνάντηση των προέδρων των ΗΠΑ και του Μεξικού και επίσης την πρώτη φορά που ένας Αμερικανός πρόεδρος θα επισκεπτόταν το Μεξικό. Η ιστορική σύνοδος κορυφής είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν σοβαρές απειλές για την ασφάλεια του Προέδρου. Στις 16 Οκτωβρίου, την ημέρα της συνόδου κορυφής, πράκτορες της “Secret Service” ανακάλυψαν έναν άνδρα που έχοντας κρυμμένο ένα όπλο, στέκονταν μπροστά στο κτίριο του Εμπορικού Επιμελητηρίου του El Paso  και κατά μήκος της διαδρομής της πομπής,  Ο άνδρας συνελήφθη και αφοπλίστηκε μόλις λίγα μέτρα από τον Díaz και τον Taft. Ήταν η πρώτη φορά που η Μυστική Υπηρεσία επιχειρούσε  εκτός ΗΠΑ. 

Οι απόπειρες δολοφονίας και οι συνωμοσίες κατά των Προέδρων των ΗΠΑ από τις αρχές του 19ου αιώνα έως τις μέρες μας είναι πολυάριθμες, στην ανάρτηση  αυτή απαριθμούνται όλες οι δολοφονίες και οι απόπειρες δολοφονίας σε εν ενεργεία, σε πρώην, αλλά και υποψήφιους προέδρους των ΗΠΑ.

Δύο πρώην πρόεδροι, ο Theodore Roosevelt σε απόπειρα από τον Jhon Schrank το  1912 και ο Donald Trump  από τον Thomas Mathew Crooks το 2024  είχαν  τραυματιστεί σε επιθέσεις και επέζησαν. 

Όλοι οι δράστες απόπειρας προεδρικής δολοφονίας ήταν άνδρες, μόνο ο Gerald Ford Gr. βίωσε απόπειρα δολοφονίας από γυναίκα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το όπλο του επιτιθέμενου ήταν πάντα ένα πυροβόλο όπλο (Αθάνατη Αμερική). 

Πολλές απόπειρες δολοφονίας, επιτυχημένες ή όχι, υποκινήθηκαν από την επιθυμία να αλλάξει η πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης. Ωστόσο, όλες οι επιθέσεις δεν είχαν πολιτικούς λόγους. Πολλοί επιτιθέμενοι είχαν αμφισβητήσιμη ψυχική σταθερότητα και μερικοί κρίθηκαν παράφρονες. Ο ιστορικός James W. Clarke πάντως θεωρεί ότι οι περισσότεροι υπεύθυνοι για απόπειρες δολοφονίας ήταν υγιείς και είχαν πολιτικά κίνητρα, ενώ αντίθετα σε έγγραφο του, το Υπουργείο Δικαιοσύνης   ισχυρίζεται ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δραστών ήταν παράφρονες.  Οι ψυχικά άρρωστοι πάντως δολοφόνοι, ενήργησαν αποκλειστικά μόνοι τους, ενώ εκείνοι που είχαν πολιτικούς λόγους, είχαν και συνεργάτες. Οι περισσότεροι συνωμότες δολοφονιών συνελήφθησαν και τιμωρήθηκαν με εκτέλεση ή μακροχρόνια κράτηση σε φυλακή ή φρενοκομείο. 

Οι απειλές βίας κατά του προέδρου όταν γίνονται με ρητορικό ή χιουμοριστικό λόγο και χωρίς σοβαρή πρόθεση, δεν διώκονται ποινικά, ενώ η σοβαρή απειλή της ζωής του προέδρου των ΗΠΑ είναι ομοσπονδιακό κακούργημα από το 1917. 

Πρόεδροι που δολοφονήθηκαν : 

Τον Abraham Lincoln τον σκότωσε ο Wilkes Booth το 1865 ήταν ο 16^ος πρόεδρος και ο πρώτος που δολοφονήθηκε. 

Η δολοφονία του James A Garfield, του 20^ου προέδρου, έγινε στην Washington DC, στις 9:20 π.μ. Σάββατο 2 Ιουλίου 1881, λιγότερο από τέσσερις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Καθώς ο πρόεδρος έφτανε στο σιδηροδρομικό σταθμό, ο συγγραφέας και δικηγόρος Charles J. Guiteau  τον πυροβόλησε δύο φορές με ένα περίστροφο. Ο Guiteau συνελήφθη αμέσως και μετά από μια δίκη με μεγάλη δημοσιότητα που διήρκεσε από τις 14 Νοεμβρίου 1881 έως τις 25 Ιανουαρίου 1882, κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο. Μια μεταγενέστερη έφεση απορρίφθηκε και εκτελέστηκε με απαγχονισμό   στις 30 Ιουνίου 1882. 

Τον Πρόεδρο William McKinley τον σκότωσε ο  Leon Czolgosz, ένας αναρχικός το 1901 με ένα περίστροφο που το είχε κρύψει κάτω από ένα πανί. Στις 24 Σεπτεμβρίου, μετά από μια διήμερη δίκη, στην οποία ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο Czolgosz καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στη φυλακή Auburn στις 29 Οκτωβρίου 1901. 

Η δολοφονία που συντάραξε όλο τον κόσμο, ήταν του προέδρου John F. Kennedy και έλαβε χώρα στις 12:30 μ.μ. της Παρασκευής, 22 Νοεμβρίου 1963, στο Dallas του Texas. Ο Kennedy επέβαινε με τη σύζυγό του Jacqueline, με τον κυβερνήτη του Texas John Connaly και την σύζυγο του Nellie στην ανοικτή προεδρική λιμουζίνα, όταν, κατά την επίσημη εκδοχή, πυροβολήθηκε θανάσιμα από τον πρώην Αμερικανό πεζοναύτη Lee Harvey Oswald.  Ο κυβερνήτης Connally τραυματίστηκε σοβαρά. Η αυτοκινητοπομπή έσπευσε στο Parkland Memorial Hospital, όπου για τον Πρόεδρο Kennedy διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Ο Oswald συνελήφθη και κατηγορήθηκε από την αστυνομία του Dallas για τη δολοφονία του Kennedy και για τη δολοφονία ενός αστυνομικού του Dallas, του Tippit , ο οποίος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε λίγες ώρες μετά την δολοφονία του Kennedy. 

Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου, ενώ ο Oswald μεταφερόταν από τη φυλακή της πόλης στη φυλακή της κομητείας, πυροβολήθηκε θανάσιμα στο υπόγειο του αρχηγείου της αστυνομίας του Dallas  από τον ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου του Dallas, τον Jack Ruby . Ο Ruby καταδικάστηκε για τη δολοφονία του Oswald, αν και η καταδίκη του ανατράπηκε αργότερα στην έφεση. Το 1967, o Ruby πέθανε στη φυλακή από  καρκίνο ενώ περίμενε μια νέα δίκη. 

Τον Σεπτέμβριο του 1964, η ΕπιτροπήWarren, που είχε συσταθεί από το Κογκρέσο, για την διερεύνηση των συνθηκών της δολοφονίας του John Kennedy, αποφάνθηκε ότι Kennedy και Tippit σκοτώθηκαν και οι δύο από τον Oswald, ότι ο Oswald είχε ενεργήσει εντελώς μόνος και στις δύο δολοφονίες και ότι επίσης ο Ruby είχε ενεργήσει μόνος του στη δολοφονία του Oswald. 

Ωστόσο, δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει από το 1966 έως το 2004 έδειξαν ότι έως και το 80% των Αμερικανών που συμμετείχαν στην έρευνα πιστεύουν ότι υπήρξε σχέδιο συγκάλυψης για τη δολοφονία. 

Το βράδυ της 5ης Ιουνίου 1968 θα δολοφονηθεί στο Los Angeles και ο αδελφός του John,  Robert Francis Kennedy, ήταν ο αδιαφιλονίκητος εκλεκτός των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 1968, δεν προστατευόταν όμως από την "Secret Service" διότι δεν είχε ανακηρυχθεί και επίσημα υποψήφιος Πρόεδρος την στιγμή της δολοφονίας του, ήταν απλός γερουσιαστής.  

Πρόεδροι που τραυματίστηκαν : 

Στις 30 Μαρτίου 1981 ο Πρόεδρος Ronald Reagan επέστρεφε στο προεδρικό αυτοκίνητο αφού μίλησε στο ξενοδοχείο Hilton της Washington DC, ο επίδοξος δολοφόνος John Hinckley πυροβόλησε έξι φορές προς το μέρος του, χτυπώντας τον Reagan και άλλα τρία άτομα. Ο Reagan τραυματίστηκε σοβαρά από μια σφαίρα που ξέφυγε από το πλάι της προεδρικής λιμουζίνας και τον χτύπησε στην αριστερή μασχάλη, σπάζοντας ένα πλευρό, τρυπώντας έναν πνεύμονα. Ανάρρωσε και βγήκε από το νοσοκομείο στις 11 Απριλίου. 

Ο Hinckley συνελήφθη αμέσως και αργότερα είπε ότι ήθελε να σκοτώσει τον Reagan για να εντυπωσιάσει την ηθοποιό Jobie Foster. Κρίθηκε ψυχικά άρρωστος και φυλακίστηκε σε ίδρυμα.  

Πρώην πρόεδροι που τραυματίστηκαν :

Τρεισήμισι χρόνια αφότου άφησε το αξίωμα του οTheodoros Roosevelt ,  έθεσε υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2012 και ενώ έκανε εκστρατεία στο Milwaukee στις 14 Οκτωβρίου 1912,  ο John Schrank ένας φύλακας σαλούν που τον καταδίωκε για εβδομάδες, τον πυροβόλησε μία φορά στο στήθος, εκεί που είχε βάλει το εκ 50 σελίδων κείμενο της προεκλογικής του ομιλίας, το είχε διπλώσει δύο φορές στην τσέπη του στήθους του και στο ίδιο μέρος είχε βάλει μια μεταλλική θήκη γυαλιών έτσι συγκρατήθηκε η σφαίρα, σώζοντάς του τη ζωή. Ο Schrank  αφοπλίστηκε αμέσως και συνελήφθη. Ο Roosevelt, ως έμπειρος ανατόμος, κατέληξε σωστά στο συμπέρασμα ότι επειδή δεν έβηχε αίμα, η σφαίρα δεν είχε φτάσει στον πνεύμονά του και αρνήθηκε να πάει αμέσως στο νοσοκομείο. Αντίθετα, εκφώνησε την προγραμματισμένη ομιλία του. Μίλησε για 84 λεπτά πριν ολοκληρώσει την ομιλία του και δεχθεί ιατρική φροντίδα. Τα εναρκτήρια σχόλιά του προς το συγκεντρωμένο πλήθος ήταν: "Κυρίες και κύριοι, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε πλήρως ότι μόλις με πυροβόλησαν. Πέρασε δύο εβδομάδες αναρρώνοντας πριν επιστρέψει στην εκστρατεία. Παρά την επιμονή του, τελικά έχασε την προσπάθειά του για επανεκλογή του. Στη δίκη του Schrank, ο επίδοξος δολοφόνος ισχυρίστηκε ότι ο William McKinley τον είχε επισκεφτεί σε ένα όνειρο και του είπε να εκδικηθεί τη δολοφονία του σκοτώνοντας τον Roosevelt. Βρέθηκε παράφρων και κλείστηκε σε φρενοκομείο και εκεί παρέμεινε μέχρι το θάνατό του το 1943. 

Αμερική μια αχανής χώρα…..

 

Η Kimberly A. Cheatle γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1972, είναι Αμερικανίδα και υπηρετεί από τον Σεπτέμβριο του 2022  ως η 27η διευθύντρια της “U.S. Secret Service”, της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ. Η “U.S. Secret Service” έχει 8.000 άτομα προσωπικό και είναι επιφορτισμένη με τη διασφάλιση της ζωής του Προέδρου, του Αντιπροέδρου, των στενών μελών των οικογενειών τους, των πρώην Προέδρων, των συζύγων και των παιδιών τους που είναι κάτω των 16 ετών, των υποψήφιων Προέδρων και Αντιπροέδρων καθώς και τους επισκεπτόμενους τον Λευκό Οίκο ξένους αρχηγούς. κρατών και κυβερνήσεων. Από το 2019 έως το 2022, η Cheatle υπηρέτησε ως διευθύντρια παγκόσμιας ασφάλειας της Pepsi Cola Co, όπου ήταν υπεύθυνη για την εφαρμογή των πρωτοκόλλων ασφαλείας των εγκαταστάσεων της εταιρείας.  Τον Αύγουστο του 2022, ο Πρόεδρος Biden, σε εφαρμογή του νόμου περί εξαλείψεως των εμποδίων ανέλιξης εξ αιτίας φύλλου, φυλής, θρησκευτικών πεποιθήσεων, κοινωνικής και οικονομικής βάσης, εξέπληξε ακόμα και τις γυναικείες οργανώσεις όταν, αντί ενός στιβαρού άνδρα, ανακοίνωσε τον διορισμό της βραχύσωμης Kimberly  Cheatle ως διευθύντρια  της “U.S. Secret Service”.  Η Kimberly A. Cheatle  ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 17 Σεπτεμβρίου 2022. Στις 13 Ιουλίου 2024, κατά τη απόπειρα δολοφονίας Trump στο Butler city της Pennsylvania, η Cheatle βρισκόταν σε υπηρεσία στο Milwaukee του Wisconsin  όπου επρόκειτο σε δύο ημέρες να διεξαχθεί το Εθνικό Συνέδριο των Ρεμπουπλικανών για το 2024. Στον απόηχο των πυροβολισμών της απόπειρας και της σφοδρής κριτικής για την ηγεσίας της, η Cheatle αναγνώρισε την αποτυχία της Μυστικής Υπηρεσίας, χαρακτηρίζοντάς την «απαράδεκτη». Ωστόσο, δήλωσε ότι δεν θα παραιτηθεί από τη θέση της. Ο Trump έγινε αιτία για ένα ακόμα πλήγμα, μετά την απαγόρευση των αμβλώσεων,  στις προχωρημένες θέσεις δικαιωμάτων της Αμερικάνικης κοινωνίας και μάλιστα τέσσερις μήνες προ των εκλογών.  Θα διαπιστωθούν ποια ήταν τα κενά στην ασφάλεια μέσα από την έρευνα του FBI. Ίσως τελικά να δούμε τη διευθύντρια της “U.S. Secret Service”, Cheatle να παραιτείται και σίγουρα θα δούμε να λαμβάνονται πιο αυστηρά μέτρα ασφαλείας των προέδρων και υποψήφιων πρόεδρων των ΗΠΑ. Ίσως επίσης δούμε την προεκλογική καμπάνια να αλλάζει μορφή, τους τόνους να χαμηλώνουν. ο Πρόεδρος Biden υποστήριζε μέχρι εχθές πως η μεγαλύτερη απειλή για την Αμερική είναι ο Trump. Δεν πρέπει να λέγονται τέτοιες ακρότητες. Αυτά τα λόγια καταστρέφουν την πολιτική ζωή και την δημοκρατία κάθε χώρας. Θα περιμένουμε να δούμε λοιπόν τι στρατηγική θα ακολουθήσει ο Πρόεδρος Biden μετά και το συνέδριο των Ρεπουμπλικανών. Πάντως τα γκάλοπ είναι ήδη, με μικρή διαφορά, υπέρ του Donald Trump. Στην Αμερική, σε αυτή την αχανή χώρα, οι θεωρίες συνωμοσίας ευδοκιμούν όσο σε καμιά άλλη και μέσα σε αυτή την ετερόκλιτη κοινωνία βρίσκουν γόνιμο έδαφος για να πάρουν συνήθως τερατώδη μορφή. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και σε άλλα μέρη του κόσμου, αλλά με τις ΗΠΑ τα πράγματα είναι αλλιώς. Καταρχήν, έχουμε να κάνουμε με μια χώρα στην οποία υπάρχουν όπλα, πολλά όπλα, όχι όπως στην χώρα μας κυνηγητικά, καραμπίνες ή έστω παλαιά στρατιωτικά τύπου Kalashnikof  υπολείμματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά όπλα που οπωσδήποτε θα έπρεπε αυστηρώς να απαγορεύονται, όπως  αυτό που χρησιμοποίησε, προ ημερών, ο Thomas Matthew Crooks  στην απόπειρα δολοφονίας κατά του Trump, το πανίσχυρο AR-14 που αρχικά ήταν το βασικό τουφέκι της αντιτρομοκρατικής οργάνωσης των ΗΠΑ “Delta Force” και τώρα των Πεζοναυτών.  Στις ΗΠΑ ένας δεκαοκτάρης δεν μπορεί να αγοράσει Αλκοόλ, μπορεί όμως να πάρει οποιοδήποτε όπλο του αρέσει, από αντιαεροπορικό Stinger, ή αντιαρματικό Javelin Medium Antiarmor. Αυτό έχει να κάνει όχι μόνο με την κουλτούρα του αμερικανικού λαού, αλλά και με την περίφημη δεύτερη τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος. Επίσης, όπως προβλέπεται στο σύνταγμα, στην Αμερική υπάρχουν ουκ ολίγες ομάδες πολιτοφυλακών, οι οποίες λειτουργούν ουσιαστικά ως παραστρατιωτικές οργανώσεις, θεωρώντας ότι έχουν αποστολή να υπερασπιστούν την ελευθερία των πολιτών από τις αυθαιρεσίες και τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης. Εάν σε αυτή την πραγματικότητα προσθέσουμε το γεγονός ότι στις ΗΠΑ δεν υπάρχει εθνικό σύστημα υγείας, με αποτέλεσμα πάρα πολλοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν κάποια ψυχική νόσο να μην λαμβάνουν τη βοήθεια και την θεραπευτική αγωγή που χρειάζονται, τότε έχουμε να κάνουμε με μια εκρηκτική κατάσταση, η οποία πολλές φορές έχει οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Σύμφωνα με το FBI ο νούμερο ένα κίνδυνος εγχώριας τρομοκρατίας δεν προέρχεται από αριστερούς εξτρεμιστές ή φονταμενταλιστές ισλαμιστές, αλλά από ακροδεξιές οργανώσεις, τα μέλη των οποίων η σκέψη έχει ροπή όχι σε κοινωνικές ιδέες αλλά στη συνωμοσιολογία. Αν οι συνωμοσιολόγοι είναι μια παράδοξη νότα για κάθε χώρα, στην Ελλάδα λχ  γελάμε με τους ψεκασμένους, για τις ΗΠΑ είναι επικίνδυνοι. Πέντε ημέρες μετά την απόπειρα και πολλοί Αμερικανοί, πιο ακραίοι και από τον Trump, με αναρτήσεις στο Internet υποστηρίζουν ότι η απόπειρα ήταν στημένη. Αναρτούν λεπτομερή σχέδια της απόπειρας και με δικές τους επισημάνσεις προσπαθούν να αποδείξουν ότι η απόπειρα ήταν στημένη. Το πιο φυσικό για αυτούς είναι να βρεθεί κάποιος σκοπευτής που να  είναι τόσο ικανός ώστε να ξύσει με μια βολή το αφτί του Trump από απόσταση 130 μέτρων, να έχει την πρόθυμη συνεργασία των πρακτόρων της "U.S. Secret Service", των λοιπών αστυνομικών δυνάμεων της Pennsylvania και στο τέλος να είναι και πρόθυμος ν πεθάνει.

ΥΓ. Δεν τους περνά από το μυαλό με αυτά που ισχυρίζονται,  ότι αν κάποιος μπορεί να το οργανώσει όλο αυτό με τέτοια τελειότητα, σίγουρα έχει τις δυνατότητες και μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε τέτοια τεχνάσματα.

 

Ανάρτηση του 2012 για τη σφαγή στο Connecticut των ΗΠΑ πάλι με AR-15 (Το όπλο των Αμερικανών πεζοναυτών)

(Το θέμα αυτό το ανάρτησα αμέσως μετά την 14η Δεκεμβρίου 2012, όταν λευκός ένοπλος με στρατιωτικό όπλο AR-15, που το άρπαξε από την μητέρα του και αφού την σκότωσε, αμέσως μετά εισέβαλε σε δημοτικό σχολείο στο Newtown της πολιτείας Connectikut των ΗΠΑ σκότωσε 20 μαθητές και 6 μέλη του διδακτικού προσωπικού και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Το περιστατικό προκάλεσε τότε διεθνές ενδιαφέρον και αναζωπύρωσε στις ΗΠΑ τη συζήτηση για το νομικό καθεστώς της οπλοκατοχής, χωρίς πάλι κανένα αποτέλεσμα. Το θέμα αυτό έγινε επίκαιρο μετά την απόπειρα πάλι με όπλο AR-15 εναντίον του Donald Trump στις 13 Ιουλίου 2024)

« Ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίον θα πρέπει ο λαός να διατηρήσει το δικαίωμα του να κατέχει και να φέρει όπλα είναι, σε τελευταία ανάλυση, η ανάγκη αυτοπροστασίας του εαυτού του εναντίον μιας τυραννικής διακυβέρνησης ».
Τόμας Τζέφερσον, τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ, 1743-1826

                   Η ΚΑΤΟΧΗ ΟΠΛΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα –όπου για κάθε πρόβλημα φτιάχνει πρόχειρα έναν τυπικό, ρυθμιστικό ή κατασταλτικό νόμο – η συζήτηση περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ φαντάζει τρελή.                
Οι ΗΠΑ έχουν τον υψηλότερο δείκτη δολοφονιών με πυροβόλα όπλα σε όλο τον δυτικό κόσμο, 30.000 περίπου ετησίως και κατά καιρούς όλοι σοκάρονται, όταν κάποιος , λευκός πάντα , δολοφονεί αδιακρίτως σε σχολεία, πολυκαταστήματα κ.λπ. 
Προς τι, λοιπόν, αυτή η εμμονή με τα όπλα; .                                          
Σε μας τους Έλληνες , ( που  λατρεύουμε κάθε υπαρκτό ή ανύπαρκτο  πρόβλημα των Αμερικανών για να μπορούμε έτσι να τους βρίζουμε ) , υπάρχει η λανθασμένη πεποίθηση   ότι η οπλοκατοχή είναι ένα κατάλοιπο του 19ου αιώνα, όταν οι Αμερικανοί πιονέροι έπρεπε να οπλοφορούν για να σκοτώνονται μεταξύ τους , ή να εξολοθρεύουν Ινδιάνους , άγρια και ήμερα ζώα ώστε να κατακτήσουν τις απέραντες εκτάσεις της « Άγριας Δύσης». Το δικαίωμα, όμως στην οπλοκατοχή, προηγείται. Ψηφίστηκε το 1791 με την 2^η τροπολογία στο σύνταγμα , έπειτα από μια θυελλώδη συζήτηση για τη μορφή που θα έπρεπε να πάρει η πρώτη Δημοκρατία του σύγχρονου κόσμου.                                                                                                       
Αμέσως μετά την επιτυχία της αμερικανικής επανάστασης του 1776, οι πατέρες του αμερικανικού έθνους χωρίστηκαν σε δύο μεγάλα στρατόπεδα, τους Φεντεραλιστές ( φίλους της πλήρους ομοσπονδίας ) και τους  Αντιφεντεραλιστές ( οπαδούς της χαλαρής ένωσης των Πολιτειών) .                                                   
Οι Φεντεραλιστές  ευνοούσαν , όπως είναι φυσικό , μια ισχυρή κεντρική διοίκηση, υπερεξουσίες του προέδρου, ασφυκτικό έλεγχο από την ομοσπονδιακή διοίκηση στις 12 τότε Πολιτείες και το κυριότερο: τακτικό στρατό υπό τον απόλυτο έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. «Επιτρέψτε τη δημιουργία ενός κανονικού στρατού που να ανταποκρίνεται στις δυνατότητες αυτής της χώρας», επιχειρηματολογούσε ο επικεφαλής των Φεντεραλιστών και 4^ος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μάντισον, «και επιτρέψτε να είναι αυτός ο στρατός ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση». Το βασικό τους επιχείρημα ήταν ότι μόνο ένας τακτικός στρατός μπορούσε να αντιμετωπίσει μια πιθανή εισβολή της υπερδύναμης από την οποία μόλις τότε είχαν απελευθερωθεί , δηλαδή της Βρετανίας* .                         
Τελικά, Φεντεραλιστές  και Αντιφεντεραλιστές  προχώρησαν σε έναν ιστορικό συμβιβασμό σε δύο σημεία : 1ο)  Μόνιμος, υπό τον πρόεδρο, στρατός για μια ισχυρή χώρα και 2ο) Απαράγραπτο δικαίωμα οπλοκατοχής με δυνατότητα συμμετοχής σε ένοπλη πολιτοφυλακή για την απόκρουση μιας πιθανής τυραννίας ή στρατιωτικής χούντας.                                                          
Ο Φεντεραλιστής Νώε Γουέμπστερ , καθησυχάζοντας  ,έγραφε στον Αντιφεντεραλιστή Τζων Άνταμς ( 6ος Πρόεδρος ): «Για να καταφέρει να κυβερνήσει ένας τακτικός στρατός πρέπει πρώτα να αφοπλίσει τους πολίτες, κάτι που γίνεται σε όλα σχεδόν τα βασίλεια της Ευρώπης. Η ανώτατη διοίκηση στην Αμερική δεν μπορεί να επιβάλει διά των όπλων άδικους νόμους διότι όλοι οι πολίτες οπλοφορούν, και η πολιτοφυλακή είναι και θα είναι πάντα μεγαλύτερη και ισχυρότερη από κάθε τακτικό στρατό που μπορεί να συγκεντρώσει κάποιος στις Ηνωμένες Πολιτείες».                     
Είναι αστείο, αλλά οι Φεντεραλιστές κέρδισαν διά των όπλων του τακτικού στρατού την τελική μάχη για τη διαμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών εβδομήντα χρόνια αργότερα.                       
Ο αμερικανικός εμφύλιος είχε μεν ως αφορμή την κατάργηση της δουλείας, αλλά απάντησε και σε ένα σοβαρό πολιτειακό ερώτημα, που είχε να κάνει και πάλι με την ισορροπία ισχύος στο αμερικανικό σύστημα. Το ερώτημα ήταν αν και κατά πόσον ένας ομοσπονδιακός νόμος μπορεί να επιβληθεί σε Πολιτείες που δεν τον αποδέχονται. Μετά τέσσερα χρόνια πολέμου και 620.000 νεκρούς η απάντηση ήταν «Ναι» αλλά με την διατήρηση εσαεί της  «Χάρτα των Δικαιωμάτων» των Αμερικανών Πολιτών που προβλέπει ότι «Μια καλά ρυθμιζόμενη πολιτοφυλακή είναι αναγκαία για ένα ελεύθερο κράτος και το δικαίωμα των πολιτών να κατέχουν και να φέρουν όπλα δεν πρέπει να φαλκιδευτεί» (Δεύτερη τροπολογία του Συντάγματος).

* Βρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν πράγματι στις ΗΠΑ το 1812 , κατέλαβαν την πρωτεύουσα και πυρπόλησαν την προεδρική κατοικία . Οι υπάρχουσες ζημιές από την φωτιά στον προεδρικό οίκο καλύφθηκαν με άσπρο χρώμα και εξ αυτού του γεγονότος ονομάσθηκε ..... Λευκός Οίκος.           


Υ.Γ.
Καλά όλα τα παραπάνω , άντε και να πούμε οτι κάπως αιτιολογούν την οπλοκατοχή σις ΗΠΑ , όμως ξημερώματα Σαββάτου 15 Δεκεμβρίου , καθώς ξενυχτούσα παρακολουθώντας την κάλυψη της σφαγής στο Newtown του Connecticut από τη σύνδεση της  NET με το CNN , άκουσα τους γείτονες της μητέρας του δολοφόνου να περιγράφουν το πάθος της για την κηπουρική , την διακόσμηση και την καθαριότητα και τελικά να χαρακτηρίζουν τη μακαρίτισσα ως μια κανονική, καθ’ όλα φυσιολογική γυναίκα  .Με τη διαφορά όμως, ότι αυτή η .... καθ’ όλα φυσιολογική γυναίκα είχε στο σπίτι της ένα τυφέκιο AR – 15 με ταχυβολία 800 βολίδων ανά λεπτό και ταχύτητα εξόδου από το στόμιο της κάννης 991 μέτρων το δευτερόλεπτο· ένα καθαρά στρατιωτικό όπλο, το οποίο διαθέτει κάννη τεσσάρων δεξιοστρόφων ραβδώσεων, ζυγίζει μόλις κάτι παραπάνω από 2,8 κιλά και δέχεται γεμιστήρα 30 φυσιγγίων. Πόσο «φυσιολογικό» θα ήταν για μια Ελληνίδα , μιά Γαλλίδα , μια Ελβετίδα , μια Αγγλίδα ή μια Ιταλίδα νοικοκυρά και μητέρα να έχει ένα τέτοιο εργαλείο στο σπίτι της;

Όταν οι Έλληνες ποιητές αφηγούνται την Ιστορία μας …….

 

Υπάρχουν πολλά παθήματα που έχουν συμβεί σε μας και στον τόπο μας αρκετές δεκαετίες πριν και που  κατάφερε τελικά η σκόνη του χρόνου να τα σκεπάσει, να τα κάνει αόρατα. Αν μπόρεσε όμως η λησμονιά να τα σβήσει από τη συνείδηση των απλών ανθρώπων, δεν κατάφερε να τα σβήσει και από την ευαίσθητη ψυχή των ποιητών μας. Όπως ένα ποίημα, η “Οδός Αριστοτέλους” του στιχουργού μας Λευτέρη Παπαδόπουλου, που γράφτηκε το μακρινό 1974 και μας αφηγείται την ζωή και το καθημερινό ξεφάντωμα των παιδιών στους δρόμους της παλιάς, χωρίς αυτοκίνητα,  Αθήνας και μάλιστα μιας ιδιαίτερα γοητευτικής και ελκυστικής γειτονιάς που έχει τη δική της μυθολογία και ιστορία.

Το ποίημα είναι αποτύπωμα της ζωής των παιδιών κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής,  μια βάναυση στρατιωτική κατοχή που άφησε πολλές ανοιχτές πληγές και σημάδια στην ψυχή και στο σώμα των Ελλήνων.
Μέσα από τον στίχο “Έβγαζα από τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι σου έριχνα στα μάτια να πονάς” αναδύεται ένας αθώος παιδικός ερωτισμός που μόνο ένας αυθεντικός Έλληνας  ποιητής, όπως ο Λευτέρης, θα μπορούσε να τον αποτυπώσει με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε δεν μπορείς να γράψεις ερωτικό στίχο αν δεν αποζητάς τον έρωτα κι αν δεν έχει φτιαχτεί η ψυχή σου και το σώμα σου με αληθινά ερωτικά υλικά.

Ηρωίδα του ποιήματος είναι η Αργυρώ, ένα αγοροκόριτσο που ήταν ο αρχηγός της αλητοπαρέας της πλατείας Κυριακού, που αργότερα ονομάστηκε, προς τιμήν της βασίλισσας της Αγγλίας, πλατεία Βικτωρίας αλλά οι παλιότεροι και ιδιαίτερα οι αριστεροί, την μνημονεύουν ακόμα και σήμερα με το παλιό της όνομα. Η Αργυρώ, όπως έχει αφηγηθεί ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ήταν ένα άσχημο κορίτσι, κατουρούσε όρθια, φορούσε κοντό παντελόνι, έβριζε, έκλεβε, ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμη για καβγά και θύμωνε πολύ όταν την φώναζαν με το παρατσούκλι που της είχαν βγάλει τα παιδία «Καγκουρό».
Η μάνα της ήταν η κυρά - Μελέταινα μια αδύνατη και καμπουριασμένη γυναίκα, που είχε ανοίξει ένα καφενεδάκι στην Αριστοτέλους και έψηνε καφέδες, μισοτιμής,  για τους εργαζόμενους που πήγαιναν με τα πόδια να πιάσουν δουλειά στην Βαρβάκειο αγορά. Αφεντικό στο μαγαζί ήταν ο γιος της ο Σπύρος ο “Μανιαμούνιας”, ένας αδύνατος κακοντυμένος, με περιποιημένη όμως χωρίστρα και με ένα και εξήντα μπόι. Το μυαλό του δεν έκοβε πολύ και έκανε πάντα λάθος στα ρέστα και όταν παρίστανε τον νταή στην αδελφή του, η Αργυρώ τον πλάκωνε στις γρήγορες και του έλεγε “μούγκα Μανιαμούνια”.
Με τον καιρό και καθώς πλησίαζε το τέλος της κατοχής, η Αργυρώ θα ντυθεί αγόρι, θα βγάλει ένα κασελάκι και θα γυαλίζει παπούτσια, ιδίως των Ιταλών στρατιωτών, που σαν φιγουρατζήδες, ήθελαν να είναι περιποιημένοι. Μια μέρα διασχίζοντας κάθετα τη Δεριγνύ δεν πρόσεξε και την παρέσυρε ένα καμιόνι που οδηγούσε ένας Αυστριακός φαντάρος, το αποτέλεσμα ήταν να  σπάσει  χέρια και πόδια. Ο Αυστριακός την πήρε στην αγκαλιά του, την πήγε στο νοσοκομείο και εκεί αποκαλύφθηκε ότι ο λουστράκος δεν ήταν αγοράκι ήταν … κοριτσάκι. Ο Αυστριακός συγκινήθηκε πολύ και με τα πολλά τη γιάτρεψε. Μετά τον πόλεμο μάλιστα της έστελνε χρήματα για να μπορέσει να σπουδάσει.

Η Αργυρώ έγινε καλά, μεγάλωσε, παντρεύτηκε, μα τα μαρτυρικά χρόνια που πέρασε σαν παιδί, της είχαν αφήσει πληγές όχι μόνο στο σώμα της αλλά και στην ψυχή της, έτσι αργότερα η Αργυρώ χτυπήθηκε και από μια άλλη αρρώστια, από αυτή που δεν σε στέλνει στο νοσοκομείο, σε οδηγεί ντουγρού στο Δαφνί, εκεί έστειλε η αρρώστια αυτή την Αργυρώ, όπου μετά μερικά χρόνια πέθανε.

Η Αργυρώ δεν είχε την τύχη της Ελένης, δεν έγινε για αυτήν κάποιος πόλεμος, δεν ασχολήθηκαν με αυτήν ζωγράφοι, γλύπτες, ιστορικοί, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, δεν ήταν άλλωστε ωραία και στην εποχή της δεν υπήρχε ο Όμηρος. Έστω όμως υπήρξε και έγραψε για αυτήν, για τα παθήματα της και την εποχή της ένας σύγχρονός της Έλλην ποιητής, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και αυτό φτάνει, με τους στίχους του δεν θα ξεχαστούν ποτέ όσα τράβηξε η Αργυρώ και όλα τα παιδία της εποχής της.

Αυτή είναι η ιστορία του ποιήματος η “Αργυρώ της οδού Αριστοτέλους”.

Το ποίημα θα μελοποιηθεί από τον Σπανό και όταν το τραγούδι συμφωνήθηκε από τους δύο δημιουργούς του να κυκλοφορήσει σε  δίσκο, ο Σπανός ήθελε να το πει ο Πάριος που ήταν ήδη φίρμα και επέμενε σε αυτό, αλλά ο Λευτέρης ήθελε να το πει η Χαρούλα. Έγινε και ένας μικροκαβγάς και τελικά σε αυτή τη διαφωνία την λύση την έδωσε ο Πάριος που είπε : “Αφού ο Λευτέρης προτιμά τη Χαρούλα, ας το πει η Χαρούλα”. Τελικά το τραγούδησε η Χαρούλα  και έκανε πάταγο. Η Χαρούλα θα πει μετά μερικά χρόνια “Από αυτό το τραγούδι κατάλαβα ότι έγινα τραγουδίστρια».

 Υ.Γ. Είναι ένα τραγούδι που συγκινεί ακόμα και σήμερα και που τραγουδιέται σε όλες τις συνοικιακές ταβέρνες της Αθήνας και του Πειραιά, απ’ όλες τις παρέες και από όλες τις ηλικίες σκορπώντας απέραντη τρυφερότητα και νοσταλγία, συνοδεύεται όμως και από ένα ερώτημα : “Γιατί δεν γράφονται και σήμερα μεγάλα τραγούδια όπως κάποτε;”.  

Τότε που οι Έλληνες δεν ξυλοφόρτωναν τις γυναίκες, αλλά έκαναν πόλεμο για αυτές…..

 

Πριν από πολλά χρόνια, τότε που στον Όλυµπο κατοικούσαν οι δώδεκα θεοί των Ελλήνων, ο Δίας αποφάσισε να παντρέψει τον Πηλέα, βασιλιά της Φθίας µε µια θαλασσινή νεράιδα, τη Θέτιδα, την κόρη του Νηρέα.
Ο γάμος έγινε στο Πήλιο κι οι φιλόξενοι Πηλιορείτες κάλεσαν όλους τους θεούς και τις θεές. Την Έριδα μόνο δεν κάλεσαν, γιατί όπου πήγαινε αυτή, έσπερνε µίσος και καβγάδες, ήταν η θεά της φιλονικίας και είχαν δίκιο, γιατί μόλις το έμαθε ξεκίνησε μια συνταρακτική ιστορία βίας, έρωτα και πολέμου που το άρωμά της κρατά εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια, πήγε στο γάµο αόρατη κι άφησε στο τραπέζι ένα µήλο ολόχρυσο, που πάνω του είχε γράψει: “Στην ομορφότερη”.
Αµέσως, η Ήρα, η Αθηνά κι η Αφροδίτη άρχισαν να µαλώνουν για το ποια ήταν η ομορφότερη και πια  θα πρέπει να πάρει το µήλο. Ρώτησαν τον Δία, µα αυτός δεν ήθελε να βάλει μπελάδες στο μυαλό του και φασαρίες στον Όλυμπο. Γι’ αυτό είπε να πάνε στο βουνό Ίδη, δίπλα στην Τροία, όπου ο Πάρις, ο γιος του βασιλιά Πρίαµου, έβοσκε το κοπάδι του σε µια πλαγιά, για να υποδείξη εκείνος την ομορφότερη θεά.
Με την βοήθεια του Ερµή πέταξαν οι τρεις θεές στην Ίδη και στάθηκαν µπροστά στο ξαφνιασµένο βασιλόπουλο. Ο Ερµής τού είπε το θέληµα του Δία και του έδωσε το χρυσό μήλο της Έριδας. Κάθε μια θεά προσπάθησε να δελεάσει τον όμορφο πρίγκιπα, η Ήρα τού έταξε να τον κάνει τον πιο µεγάλο βασιλιά του κόσμου, η Αθηνά τον πιο γενναίο και σοφό πολεµιστή της ανθρωπότητας και η Αφροδίτη να του βρει την  ομορφότερη γυναίκα για να την παντρευτεί. O Πάρις, αφού το καλοσκέφτηκε, έδωσε το χρυσό µήλο στην Αφροδίτη.
Η Ήρα και η Αθηνά έφυγαν θυµωµένες, ενώ η Αφροδίτη φανέρωσε στον Πάρι πως η βασίλισσα Ελένη, η γυναίκα του Μενέλαου, βασιλιά της Σπάρτης, ήταν η οµορφότερη γυναίκα στον κόσµο και τον συμβούλεψε να πάει να την πάρει. Ο Πάρις ετοίµασε καράβι γρήγορο κι άνοιξε πανιά για τη Σπάρτη. Έφτασε στο παλάτι του Μενέλαου κρατώντας πλούσια δώρα. Εκεί όλοι τον καλοδέχτηκαν και τον φιλοξένησαν, όπως ταίριαζε στο βασιλόπουλο της Τροίας. Όμως ο Πάρις, µε τη βοήθεια της Αφροδίτης, ξεµυάλισε την Ελένη και την έπεισε να τον ακολουθήσει. Και µια µέρα που έλειπε ο Μενέλαος, έφυγαν για την Τροία. Σε λίγο όλες οι Ελληνικές φυλές θα συμπήξουν την Αχαϊκή Συμμαχία και θα ξεκινήσουν τον  πόλεμο για μια Ελένη, τον Τρωικό πόλεμο, έναν πόλεμο που αν και για χιλιάδες χρόνια τώρα έχει απασχολήσει ζωγράφους, γλύπτες, ραψωδούς, ποιητές, λογοτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, ήταν ένας πόλεμος που κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια και ήταν σκληρός, αιματηρός και βίαιος, όπως άλλωστε όλοι οι πόλεμοι, ιδού μια χαρακτηριστική σκηνή όταν ο Ιδαίος, απεσταλμένος κήρυκας των  Τρώων ζήτησε ανακωχή με όρους που θα πρότειναν οι Έλληνες.

Ομήρου Ιλιάς Η`, 400. – 482.

Διομήδης: “Σύντροφοι άξιοι Αχαιοί δεν θα δεχτούμε τίποτα από τους ετοιμόρροπους αντιπάλους μας. Ούτε θησαυρούς, ούτε και την Ελένη. Η κακή ώρα των Τρώων έφτασε. Βαδίζουν στον όλεθρο. Τίποτα πια δεν τους σώζει”. Οι Αχαιοί  επευφήμησαν με ζωηρές κραυγές τα λόγια του βασιλιά του Άργους Διομήδη. Ο Αγαμέμνων είπε στον Ιδαίο, τον απεσταλμένο κήρυκα των Τρώων. “ Άκουσες Ιδαίε, με όσα είπε ο Διομήδης συμφωνώ κι εγώ. Όμως σωστό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακωχή προς χάριν των νεκρών. Όρκο δίνουμε γι` αυτό και μάρτυς μας ο Δίας ο σύζυγος της Ήρας”. Σήκωσε το βασιλικό του σκήπτρο στον ουρανό προς επιβεβαίωση των όσων είπε. Ο Ιδαίος επέστρεψε στην Τροία και βρήκε τους αρχηγούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Εκείνος τους είπε τις αποφάσεις των Αχαιών. Αμέσως έσπευσαν άλλοι να φέρουν τους νεκρούς κι άλλοι να φέρουν ξύλα για την καύση τους. Τα ίδια έπραξαν κι οι Αχαιοί. Σε λίγες ώρες είχαν τελειώσει οι δυο στρατοί το θλιβερό καθήκον της καύσης των νεκρών που τους γέμισε θλίψη και σπαραγμό για τους χαμένους τους συντρόφους. Μόλις χάραξε η αυγούλα την επομένη μέρα οι Αργείοι μαζεύτηκαν γύρω από την νεκρική στάχτη και ετοίμασαν έναν μεγάλο κοινό τάφο για όλους τους νεκρούς. Γύρω από τον τάφο έκτισαν τείχη με πύργους και πύλες για την προστασία του στρατού αλλά και των πλοίων. Στο τέλος έσκαψαν μεγάλο και βαθύ  χαντάκι  γύρω  από τα τείχη κι έμπηξαν παλούκια στις πλαγιές του. Οι αθάνατοι θεοί κάθονταν όλοι δίπλα στον κεραυνοφόρο Δία και θαύμαζαν τα έργα των Αχαιών και την ταχύτητα και ακρίβεια της εκτέλεσης τους.Ο κοσμοσείστης Ποσειδώνας πρώτος μίλησε κι είπε: "Πατέρα Δία, εις τη γη την άπειρα μεγάλη κανείς θνητός δεν θα βρεθεί τη γνώμη μας να πάρει. Όλοι μας παρακάμπτουνε, ξέχασαν τους θεούς τους. Κοιτάξτε τους, τους  Αχαιούς που κτίσανε τα τείχη και δεν προσφέρανε για μας μια ιερή θυσία.  Και όμως αν νικήσουνε θα δοξαστούνε όλοι, μαζί μ` αυτούς και το κάστρο που χτίζουν όλη μέρα. Αυτό που εγώ μαστόρεψα μαζί με τον Λοξία το τείχος το απόρθητο της Τροίας της σπουδαίας,  αυτό θα το γκρεμίσουνε οι νικητές Αργείοι. Μα είναι πράγματα αυτά να μένουνε τα έργα των λιγοζώητων θνητών κι όχι των αθανάτων;". Ο Δίας του απάντησε κι έδειχνε θυμωμένος  "Ω Ποσειδώνα αδελφέ τι λόγια ξεστομίζεις; Ποιος θα συγκρίνει τους θνητούς με σένα τον σπουδαίο που `σαι δικός μου αδελφός κι ορίζεις τα πελάγη;  Θα φέγγει πάντα η δόξα σου  ως που απλώνει η μέρα. Όταν θα φύγουν νικητές οι μακρυμάλληδες Αχαιοί από την Τροία άφησε τον θυμό σου να ξεσπάσει και αφάνισε το κάστρο που έφτιαξαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, με τη δύναμη των κυμάτων της θάλασσας που εξουσιάζεις. Θα πάψει να υπάρχει πια στη θάλασσα θα πάει και θα το φάει ολόκληρο το μαύρο σου το κύμα".  Όταν νύχτωσε οι Αχαιοί τέλειωσαν με το κάστρο τους, σφάξανε βόδια και φάγανε και χάρηκαν κρασί από τη Λήμνο που τους έστελνε ο γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, ο Εύνηος. Ξεχωριστά έστελνε κρασί ο Εύνηος στα αδέλφια Αγαμέμνονα και Μενέλαο, χίλια σωστά λαγίνια.  Ο Δίας τους θύμισε με δυνατές βροντές και αστραπές ότι πρέπει να έχουν μέτρο και φόβο θεού και έτσι ο καθένας πριν απολαύσει το Λημνιώτικο κρασί έκανε χοή στη γη προς τιμήν του Αφέντη Δία. Μετά το φαγοπότι όλοι πήγαν για ύπνο.

Υ.Γ. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Παπαμαρινόπουλος στο περιοδικό “Μεσογειακή αρχαιολογία και αρχαιομετρία” αναφέρει πως η ηλιακή έκλειψη που προηγήθηκε της νύχτας κατά την οποία οι Αχαιοί κυρίευσαν την Τροία, ήταν η “Aσέληνος νύχτα” του Ομήρου. Τα χαρακτηριστικά της τον οδηγούν στο ότι επρόκειτο για την ίδια έκλειψη που έγινε στις 6 Ιουνίου 1218 π.Χ.  Είναι η μόνη που ταιριάζει με την ασέληνο νύχτα που ακολούθησε τον θάνατο του Πατρόκλου και που ο Όμηρος βάζει το άστρο Αφροδίτη να είναι ορατό στον νυχτερινό ουρανό, κάτι που προκύπτει και από τη μελέτη των χαρτών της NASA. Πέρασαν από τότε 3.242 χρόνια και εμείς οι Έλληνες, συνεχίζοντας να γράφουμε ιστορία, παραμείναμε ίδιοι, στην ναυτοσύνη, στην προχειρότητα, στην φαγωμάρα, εκεί όμως που αλλάξαμε ριζικά είναι ότι τότε για την γυναίκα δεν διστάσαμε να κάνουμε ακόμα και έναν δεκαετή πόλεμο που απασχόλησε και απασχολεί μέχρι σήμερα ακόμα ποιητές, ζωγράφους, γλύπτες, ενώ τώρα απλά την ..... ξυλοφορτώνουμε και απασχολούνται αστυνομικοί, δικαστές και κυρίως οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης.

Ποιος είναι ο πραγματικός νομικός πολιτισμός της χώρας μας ;

 

ΤΟ ΘΥΜΑ

Όπως εξήγησε, ο διάσημος ποινικολόγος στη πρώτη δημόσια απολογία του, ενώπιον των  φυσικών δικαστών της Ελλάδας, δηλαδή των ……. καμερών των τηλεοπτικών καναλιών, “κάτι εντός μου με κατέλαβε και με οδήγησε σε αυτή την αποτρόπαια πράξη και εύχομαι να μη βρεθεί άλλος άνθρωπος σε αυτή την κατάσταση”. Με το “να μην βρεθεί άλλος άνθρωπος  σε αυτήν την κατάσταση” δεν εννοούσε την γυναίκα του,  στην οποίαν σε αυτήν συνέβη το … αποτρόπαιο, αλλά τον εαυτόν του, δηλαδή  τεχνηέντως παρουσιάζει, σαν θύμα τον ίδιον.

Με την δήλωση του αυτή βέβαια ήθελε να καταδείξει στο τηλεοπτικό κοινό και μέσω αυτού να πείσει τον Εισαγγελέα για την συγγνωστή μεταμέλειά του και έτσι να αποφύγει την προφυλάκιση του και κατ’ αρχήν τα κατάφερε  και θα ήταν  ελεύθερος αν ο ίδιος, βλακωδώς, δεν παραβίαζε τον μοναδικό όρο, τον όρο της εμφανίσεως στο αστυνομικό τμήμα. 

Με την παραπάνω δήλωση του, άφησε να εννοηθεί ότι βρέθηκε στην κατάσταση να ξυλοφορτώνει την γυναίκα του, ως θύμα μιας περίεργης ασθένειας για την οποία θα ζητήσει βοήθεια από τους ειδικούς για να την ξεπεράσει. Μα δράστης όμως ήταν ο ίδιος δικηγόρος, ο επιφανής και υπέρμαχος των αυστηρότερων ποινών για τους δράστες ενδοοικογενειακής βίας, στις συχνές τηλεοπτικές του παρουσίες.

Αυτός που ρίχνει το ξύλο είναι ο δράστης,  ενώ εκείνη που το τρώει είναι το θύμα. Οι διατάξεις του δημοσίου δικαίου είναι σαφείς εδώ και αιώνες, έτσι διδάσκονται στα πανεπιστήμια της Δύσης και έτσι θα τις διδάχθηκε και αυτός, εκτός και εάν σπούδασε το δίκαιο της Σαρίας στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης.

Ας ξεκαθαρίσουμε δύο βασικές έννοιες του ποινικού δικαίου, για να μην μπερδεύουμε και τους ρόλους : ο διάσημος ποινικολόγος είναι ο δράστης μιας αποτρόπαιης πράξης βίας και το θύμα είναι η σύζυγός του, που υπέστη τον ξυλοδαρμό. 

Ο ΧΑΒΑΛΕΣ

Από την υπόθεση αυτή δεν θα μπορούσε όμως να λείψει και ένας άλλος φημισμένος δικηγόρος, γνωστός και ως ο Έλλην “χαβαλές ποινικολόγος”, που είδε το περιστατικό ως ευκαιρία για δωρεάν προβολή του στο τηλεοπτικό κοινό και αμέσως βγήκε να πει για τον δράστη, ότι η ομολογία της πράξης του “έχει ανδρικά χαρακτηριστικά”. Ομολογώ ότι, παρότι προσπάθησαν να μου το εξηγήσουν, εδώ στο  νησί που ξεκαλοκαιριάζω, δύο παλαίμαχοι καπεταναίοι, εγώ τελικά δεν μπόρεσα να  καταλάβω απολύτως τίποτα . Σε όλη μου την ζωή, είχα συμμαθητές και συμμαθήτριες, στην πόλη που μεγάλωσα απέκτησα φίλους και φίλες, στην δουλειά μου άντρες και γυναίκες συνάδελφους. Γνώρισα γυναίκες με φιλότιμο, άντρες ψεύτες, γυναίκες πόρνες με ζεστή ψυχή, άντρες με μπέσα και περιεχόμενο, πέραν όμως των γνωστών διαφορών του αναπαραγωγικού συστήματος και της ανατομίας μεταξύ ανδρών και γυναικών άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά “ανδρικά” ή “γυναικεία” δεν διέκρινα.. Αλλά και στην μεγάλη αδυναμία μου, την Ιστορία, την έσχατη απόλαυση της ζωής μου, δεν διέκρινα στις ηρωίδες ή στους ήρωες της, χαρακτηριστικά “ανδρικά” ή “γυναικεία”. Στην ιστόρηση λχ για την απαρχή της ελεύθερης πατρίδας μας, περίοπτη  θέση στην επανάσταση του 1821, έχουν τόσο ο Κολοκοτρώνης, ο Μπότσαρης όσον η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και η Μαντώ Μαυρογένους. Αν τώρα ο “χαβαλές ποινικολόγος” θεωρεί ως "ανδρικό" χαρακτηριστικό την ευθύτητα και το θάρρος της ομολογίας, ας με συγχωρέσει εμένα τον μη νομικό, αλλά εγώ δεν βλέπω καμία ευθύτητα και κανένα θάρρος σε μια καταφανώς  προσποιητή μετανόηση, που μοναδικό σκοπό είχε την αποφυγή της προφυλάκισης. Εγώ, αυτό που βλέπω στη συμπεριφορά των δύο διάσημων ποινικολόγων είναι τσαπατσουλιά και νταηλίκι  από τον ένοχο και άσκοπο ντόρο με αγωγές και βλακώδεις δηλώσεις από τον γνωστό "ποινικολόγο χαβαλέ".

 

Υ.Γ. Η υπόθεση αυτή έχει και ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα,  διότι αν αυτή είναι η αντίληψη της δικαιοσύνης των δύο αυτών διάσημων ποινικολόγων, ποιος είναι ο πραγματικός νομικός πολιτισμός της χώρας μας ;

Απόσταγμα ρωμαϊκής σοφίας............

Δεκέμβρης του 60 π.Χ. Ο Κικέρων (Marcus Tillius Cicero) γράφει από τη Ρώμη επιστολή

στον αδελφό του Quintus Tullius Cicero, ο οποίος είναι διοικητής στη ρωμαϊκή

επαρχία της Μικράς Ασίας.

"Οι θεοί ευλογούν τη Ρώμη και της έχουν αναθέσει την αποστολή 
να δαμάσει το τραχύ ήθος των υποτελών της και να τους δώσει 
την ευκαιρία να γευτούν τα αγαθά της πολιτικής οργάνωσης 
και της πνευματικής ζωής στο πλαίσιο μιας πολιτισμένης κοινωνίας.
Σου λέω, βέβαια, πράγματα που γνωρίζεις. Θα πρέπει να γνωρίζεις

το ίδιο καλά ότι ο τόπος

και ο κόσμος που διοικείς έχει μια πολύ ξεχωριστή ιστορία.
 Ο πολιτισμός, αν μπορώ να το πω έτσι, είναι ελληνική εφεύρεση· 
η παιδεία έχει ελληνικές ρίζες και από τις ρίζες αυτές τραφήκαμε
 κι εμείς σαν έθνος. Δεν θα διστάσω ποτέ να ομολογήσω ότι 
το λαμπρό οικοδόμημα της Ρώμης δεν θα μπορούσε να υψωθεί
 χωρίς τη συμβολή του ελληνικού πολιτισμού· 
και ότι όσα πετύχαμε εμείς οι Ρωμαίοι τα πετύχαμε υιοθετώντας 
την εκπαίδευση, την τέχνη και τις επιστήμες των Ελλήνων.

Και η εκπολιτιστική αποστολή της Ρώμης είναι κι αυτή
 συνέχεια του ελληνικού φωτός. Γι᾽ αυτούς τους λόγους, 
είμαστε σήμερα ηθικά υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε 
τους Έλληνες με τον σεβασμό που αρμόζει στη μεγάλη τους ιστορία,
 και με την πολιτική μας συμπεριφορά να ξεπληρώσουμε
 κατά κάποιο τρόπο το χρέος μας απέναντί τους".

Παρασκευή 7 Ιουνίου ο προεκλογικός αγώνας έληξε ........

 

Βράδυ Παρασκευής 7 Ιουνίου και σε λίγο θα λήξει ο προεκλογικός αγώνας για τις Ευρωεκλογές του 2024.

Τι αποκομίσαμε από όλη αυτήν την προεκλογική περίοδο; 

Το σύνολο του πολιτικού κόσμου  της χώρας μας, οι Ακροδεξιοί, οι Δεξιοί, οι λαϊκιστές της Δεξιάς, οι Κεντρώοι, οι Σοσιαλιστές, οι Κομμουνιστές, οι Αριστεροί και οι ριζοσπάστες της Αριστεράς, όλοι τους, μας έκαναν πλέον φανερό πως αντιλαμβάνονται την πολιτική και τις διαδικασίες της, λχ τις εκλογές μας έδειξαν ότι τις αισθάνονται απλά ως αγώνα επιβίωσης των ιδίων. Ψήφους οι άνθρωποι  θέλουν να πάρουν, αυτοί να εκλεγούν για να εισπράττουν την βουλευτική αποζημίωση και από εκεί και πέρα …"Εμού θανόντος,  γαία πυρί μιχθήτω"

Ουδείς Έλλην πολιτικός, από όλες τις παρατάξεις και σε όλη την προεκλογική περίοδο δεν φιλοτιμήθηκε να ασχοληθεί με το τεράστιο πρόβλημα της υπάρξεως της χώρα μας.

“Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που θα βιώσουν πληθυσμιακή κατάρρευση εξαιτίας των χαμηλών γεννήσεων”, σχολίασε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη μας, ο Elon Musk, σε ανάρτηση του στην πλατφόρμα X  (νέα ονομασία του Twitter) και ειδικότερα ανέφερε τα εξής εφιαλτικά για την πατρίδα μας:

“Η Ελλάδα προβλέπεται να γίνει η πρώτη χώρα που αναμένεται να βιώσει την κατάρρευση πληθυσμού, καθώς οι ξαφνικοί και αναπάντεχοι θάνατοι συνεχίζουν να αυξάνονται σε όλη τη χώρα, ενώ οι γεννήσεις καταρρέουν σε επίπεδα χαμηλότερα από αυτά που και οι πλέον απαισιόδοξοι ειδικοί ανέμεναν.”

Συγκεκριμένα για τους θανάτους και τις γεννήσεις στην Ελλάδα, η δημοσίευση που ανάρτησε ανέφερε:

«Οι καρδιακές ανεπάρκειες, τα εγκεφαλικά, οι θρομβώσεις και οι επιθετικοί καρκίνοι ανάμεσα σε κατά τα άλλα υγιείς νέους, έχουν προκαλέσει την αύξηση των ποσοστών θνησιμότητας στην Ελλάδα, ενώ τα επίπεδα γονιμότητας σε νεαρούς άνδρες και γυναίκες οδηγούν το ποσοστό γεννήσεων σε μεγάλη πτώση, αφού ο ρυθμός των γεννήσεων είναι ο χαμηλότερος σε σχεδόν έναν αιώνα».

Και όλα αυτά που; Σε μια χώρα που ουδείς πολιτικός, Δεξιός, Κεντρώος, Αριστερός ασχολείται σοβαρά με την υπογεννητικότητα και ενώ ο τόπος αυτός δέχεται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδων μουσουλμάνων αλλοδαπών. Μόνο από τις αρχές του 2024 έχουν καταγραφεί πάνω 11.000 νέοι μουσουλμάνοι αλλοδαποί που μπήκαν στη χώρα και ο αριθμός των αυξάνεται θεαματικά’

Στο παρελθόν ο Elon Musk έχει εκφραστεί πολλές φορές για την υπογεννητικότητα   και έχει απευθύνει έκκληση στους κατοίκους των ανεπτυγμένων χωρών να κάνουν περισσότερα παιδιά.

Υ.Γ. Ο Elon Musk είναι Γενικός Διευθυντής και ο επικεφαλής τεχνολογικής ανάπτυξης στην εταιρεία διαστημικής τεχνολογίας Space X, της οποίας είναι και ο ιδρυτής, καθώς και ο Γενικός Διευθυντής και επικεφαλής τεχνολογικού σχεδιασμού της εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων και ενεργειακών συστημάτωνTesla Inc και πρόεδρος της εταιρείας φωτοβολταϊκών συστημάτων Solar City. Είναι επίσης ιδρυτής της εταιρείας Neuralink, που διερευνά τη συμβίωση ανθρώπου-τεχνητής νοημοσύνης.Eχει προτείνει ένα υπερηχητικό αεροσκάφος με ηλεκτρική προώθηση, καθώς επίσης είναι και ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές της εξερεύνησης και αποίκισης του πλανήτη Άρη. Ο Elon Musk συχνά αναφέρει ότι η υπογεννητικότητα των χωρών της Δύσης αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για αυτές και  από την υπερθέρμανση του πλανήτη.